သန္နိဋ္ဌာန်

ယီထျန်းယွမ်နဲ့ ရှီရွှေ့ယွမ်တို့က နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်မှာ ဖွက်ထားတဲ့ စာအုပ်တွေ ဒါမှမဟုတ် ရတနာတွေကို ရှာဖွေဖို့ လှည့်ပတ်သွားလာနေကြတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ အခန်းတစ်ခုကို ကာကွယ်ထားပုံရတဲ့ အတားအဆီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပေမယ့် ဒီအတားအဆီးက ယီထျန်းယွမ်အတွက် ဘာမှ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူက အဲဒီအတားအဆီးကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ အခန်းထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ သူက အမည်မသိလူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ပြီး အဲဒီလူက သူတို့ကို မြင်တော့ အံ့ဩထိတ်လန့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

“မင်း ဘယ်သူလဲ” အဲဒီလူက မေးလိုက်တယ်။

“မင်းတို့က ဖျက်ဆီးချင်တဲ့ သူတွေပဲ။ ဒါပေမယ့် အခု ကျွန်တော်တို့ အနေအထားက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီလို့ ထင်တယ်” ယီထျန်းယွမ်က ပြောရင်း အဲဒီလူကို အခန်းထောင့်က စာအုပ်စင်ပေါ် ပစ်ပေါက်လိုက်တယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလို အဲဒီလူ သေသွားခဲ့တယ်။

‘နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော် တာဝန်ခံခေါင်းဆောင်ကို အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်ပြီးပါပြီ’

‘ဆုလာဘ်: …’

ယီထျန်းယွမ်နဲ့ ရှီရွှေ့ယွမ်တို့က အခန်းကို စတင်စူးစမ်းပြီး တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ထင်ရတဲ့ အရာအားလုံးကို ယူလိုက်ကြတယ်။ ဒီအခန်းထဲက လူအဆင့်နဲ့ မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံပညာတွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်။ ဒီအခန်းထဲက တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ သူတို့ထင်တဲ့ အရာတွေကို ယူပြီးနောက် နောက်ထပ်နေရာတွေကို ဆက်လက် စူးစမ်းခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ကို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ဘယ်သူမဆို ယီထျန်းယွမ်က ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ရှီရွှေ့ယွမ်ကတော့ ယီထျန်းယွမ်ကို လိုက်ပါလာရုံပဲ။ သူမက ဘာမှ တိုက်ခိုက်စရာ မလိုခဲ့ဘူး။

နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခုမှာ ဆေးပြားတွေ၊ ကျင့်ကြံဆေးပြားတွေ အများကြီး တွေ့ခဲ့ရတယ်။ လက်နက်သိုလှောင်ရုံတစ်ခုကိုလည်း ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ သူတို့က အဲဒီမှာ တွေ့တဲ့ အရာအားလုံးကို ခြွင်းချက်မရှိ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်ကြတယ်။ ဒါတွေက ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို အားကောင်းလာအောင် အများကြီး အထောက်အကူပြုမှာပဲ။ အခန်းတွေ ဆက်တိုက် ဖြတ်သွားရင်း ယီထျန်းယွမ်က မြေအောက်ဆီ ဦးတည်တဲ့ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်တယ်။

“အဒေါ်၊ ဒီကို ကြည့်ပါဦး။ ဒီမှာ မြေအောက်ခန်းဆီ သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိပုံပါပဲ” ယီထျန်းယွမ်က ရှီရွှေ့ယွမ်ကို ပြောလိုက်တယ်။ “အဲဒီမှာ လျှို့ဝှက်ရတနာတစ်ခုခု ရှိမှာ သေချာပါတယ်” ယီထျန်းယွမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထပ်ပြောလိုက်တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အောက်မှာ ဘာတွေ စောင့်ကြိုနေလဲဆိုတာကို သိဖို့ အလျင်အမြန် ဆင်းသွားကြတယ်။ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ခဏလောက် လျှောက်ပြီးနောက် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းရဲ့ အဆုံးမှာ အနံ့ဆိုးနဲ့ မနှစ်မြို့ဖွယ် အငွေ့အသက်တွေကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူတို့က အဲဒီကို အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြပြီး မြင်လိုက်ရတဲ့ အရာကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြတယ်။

သူတို့ရှေ့မှာ သွေးတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ရေကန်တစ်ခု ရှိနေတယ်။

ဒီလောက် သွေးအများကြီးနဲ့ဆိုရင် ဒီမှာ လူသေအများကြီး ရှိခဲ့မှာပဲ။ သွေးရေကန်ကို လှည့်ပတ်လျှောက်ကြည့်ရင်း ယီထျန်းယွမ်က အနည်းငယ် ဝေးတဲ့နေရာက ငိုသံတစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရတယ်။ သူက အခန်းထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ လှိုဏ်ဂူရဲ့ မျက်နှာကျက်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ လှောင်အိမ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဒီလို ရက်စက်မှုကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ယီထျန်းယွမ်က လှောင်အိမ်ကို မြေပေါ်ကို လုံခြုံစွာ ဆွဲချလိုက်ပြီး ချက်ချင်း သော့ဖွင့်လိုက်တယ်။ ဒီလောက်နဲ့ မလုံလောက်ဘူးဆိုသလို လှောင်အိမ်ထဲမှာ ကလေးတွေ အပြည့်ပါလား။ သူတို့က ငိုကြွေးရင်း ယီထျန်းယွမ်ကို အသက်မသတ်ဖို့ တောင်းပန်နေကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ယီထျန်းယွမ်ကတော့ ဒီနေရာရဲ့ ရက်စက်မှုကြောင့် ထိတ်လန့်အံ့ဩပြီး ကြောင်အမ်းနေရုံပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

“ရှင့်၊ ရှင့်၊ မငိုကြပါနဲ့။ ငါတို့က မင်းတို့ကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး” ရှီရွှေ့ယွမ်က ကလေးတွေကို နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်တယ်။

“တကယ်လား။ မလုပ်ဘူးလား။ ဒါပေမယ့် မင်းတို့က အစောက အဲဒီလူနဲ့ မတူဘူးလား” ကလေးတစ်ယောက်က ရှီရွှေ့ယွမ်ကို ပြောလိုက်တယ်။ ဒီစကားကို ကြားတော့ ကျန်တဲ့ ကလေးတွေက ရှီရွှေ့ယွမ်ဆီကို အကာအကွယ်ရဖို့ ပြေးလာကြတယ်။

ရှီရွှေ့ယွမ်က ကလေးတွေကို ပွေ့ဖက်လိုက်တော့ ယီထျန်းယွမ်လည်း ထိတ်လန့်နေတဲ့ အခြေအနေကနေ ပြန်လည် သတိဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက နောက်ထပ် လှောင်အိမ်တွေကို ချက်ချင်း သော့ဖွင့်ပြီး ကလေးအားလုံးကို ရှီရွှေ့ယွမ်ဆီ ခေါ်လာခဲ့တယ်။

“အဒေါ်၊ သူတို့အားလုံးကို အပြင်ကို ခေါ်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေပေးပါ”

ရှီရွှေ့ယွမ်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကလေးအားလုံးကို အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့တယ်။ ကလေးတွေကို မမြင်ရတော့တဲ့အခါ ယီထျန်းယွမ်က သူ့ရဲ့ ဒေါသတွေကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်။

“ဒါက အဲဒီ ဘိုးဘေး သွေးနတ်ဆိုးရဲ့ လက်ချက်ဖြစ်ရမယ်။ ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်တဲ့ နတ်ဆိုးမိစ္ဆာလဲ။ အေးလိုက်တာ” သူက တာအိုမီးလျှံကို ထုတ်လိုက်ပြီး အခန်းကို အပြည့်အဝ မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ်။ ဒီအချိန်မှာ ရတနာတွေ ရှာဖွေဖို့တောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ အခန်းထဲက အရာအားလုံးကို ခြွင်းချက်မရှိ မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ်။

အရာအားလုံး မီးလောင်နေချိန်မှာ ယီထျန်းယွမ်က မြေအောက်ခန်းကနေ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ အပြင်ရောက်တဲ့အခါ သူ့ရင်ထဲမှာ အသက်ရှူကြပ်နေတုန်းပဲ။ ‘လူသားတစ်ယောက်က ဘယ်လောက်ထိ ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ’ လို့ တွေးမိတယ်။ ‘သူ့အသက်ကို ရှည်အောင် ဆက်ထိန်းဖို့အတွက် ဒီလောက်ထိ ယုတ်မာတဲ့ အရာကို လုပ်ခဲ့တယ်’ ယီထျန်းယွမ်က ဒီနတ်ဆိုးရဲ့ တွေးခေါ်ပုံကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။

သူ့စိတ်ကို ရှင်းလင်းဖို့ ခေါင်းကို ခဏလောက် ခါယမ်းပြီးနောက် နဂါးနက်နဲ့ နှင်းမြေခွေးကို အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ နဂါးနက်နဲ့ နှင်းမြေခွေးလက်ထဲကနေ လွတ်မြောက်သွားတဲ့ တပည့်တချို့ကို သတိပြုမိပေမယ့် သူက သူတို့ကို လိုက်မဖမ်းခဲ့ဘူး။ ဘာကြောင့်ဆို သူက ရန်သူတွေရဲ့ သွေးကို တောင့်တတဲ့သူ မဟုတ်တာကြောင့်ပဲ။ သူက သူတို့ကို လွတ်ပေးလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းနန်းတော်အကြောင်း သတင်းပျံ့အောင် လွှတ်ထားလိုက်တယ်။ ဒါဆိုရင် နောင်အနာဂတ်မှာ သူတို့ကို နှောင့်ယှက်ရဲတဲ့ ဂိုဏ်းတွေ ရှိတော့မှာမဟုတ်တော့ချေ။

“မင်း ပြီးသွားပြီလား။ ပြီးသွားပြီဆိုရင် လာ။ ဒီကလေးတွေကို ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို ပြန်ခေါ်သွားရအောင်” ရှီရွှေ့ယွမ်က စေတနာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

သူမက ကလေးတွေရဲ့ မိဘတွေအကြောင်း မေးဖို့ မဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူတို့ရဲ့ မိဘတွေ သေသွားပြီဆိုတာကို သံသယဖြစ်စရာ မလိုခဲ့ဘူး။

ဘယ်မိဘမှ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို နတ်ဆိုးတစ်ယောက်ဆီ ဆန္ဒရှိရှိနဲ့ မပေးကြဘူး။

“သေချာလား” ယီထျန်းယွမ်က ရှီရွှေ့ယွမ်ကို မေးလိုက်တယ်။ သူမက ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

“ဒါဆိုရင် ခဏစောင့်ပါ။ ကျွန်တော် အရင်လုပ်စရာရှိတာ လုပ်လိုက်အုံးမယ်” ယီထျန်းယွမ်က ပြောရင်း ကွင်းလယ်မှာ ရှိတဲ့ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကျောက်စာတန်းဆီ ချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်တယ်။ သူက သွေးနဂါးအရိုးဓားကို ထုတ်လိုက်တယ်။ ဒီဓားက ရက်စက်တဲ့ အငွေ့အသက်ရှိပြီး ထူးခြားတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေ မရှိပေမယ့် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်နက်အဆင့် အားကောင်းတဲ့ ဓားတစ်လက်ဖြစ်တယ်။

ယီထျန်းယွမ်က ကြီးမားတဲ့ ကျောက်စာတန်းပေါ်မှာ ကြေညာချက်တစ်ခုနဲ့ သတိပေးချက်တစ်ခုအဖြစ် ရေးထိုးလိုက်တယ်။

‘နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်ဆိုတာ မရှိတော့ပါ။ ဖျက်ဆီးပြီးသွားပါပြီ။ ဒါကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရဲတဲ့ ဘယ်သူမဆို ဒီလိုပဲ ကံကြမ္မာနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်’

နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်အိမ်တော်ကို တစ်ကြိမ်တည်း အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ သူ ဒီလောက်ထိ လုပ်ခဲ့တာပဲ။

အခန်း ၁၆၄ ပြီးပါပြီ။