အခန်း (၁၇)

ဒေမီယန်သည် ဘေးဘက်တိုင်းမှ သားရဲများကို အဆက်မပြတ် သတ်ဖြတ်နေချိန်၌ သွေးကမ္ဘာထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး၌ ဂေါ်ဘလင်ဘုရင်၏ အရည်အသွေး၏ အသုံးဝင်ပုံကို သူ သဘောပေါက်သွားသည်။

ဤသို့ ပြင်းထန်သော လက်ပစ်ကစားပွဲသည် သူ အကြိမ်များစွာ မလွဲမသွေ ဒဏ်ရာရမည့် အခြေအနေမျိုးဖြစ်သော်လည်း ထင်ဟပ်သော အရည်အသွေးဖြင့် သူသည် တိုက်ခိုက်သူများဆီသို့ ဒဏ်ရာများကို ပြန်လွှဲပြောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဒေမီယန်သည် ခုတ်ထစ်ပြီး လှီးဖြတ်ရင်း စစ်မြေပြင်၌ သွေးလုံးကြီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်သွားသည်။ မြေပြင်ကို ဖြတ်၍ ကွဲအက်သွားသော အနက်ရောင် လျှပ်စီးများနှင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်း၌ နေရာသည် လိမ်ကောက်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သားရဲများကို ကြေမွသွားစေသည်။

ဒေမီယန် ဆက်လက်၍ သတ်ဖြတ်နေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများ သွေးရောင်သန်းလာပြီး သူ၏ ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လက်လွတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သွေးချောင်းများနှင့် အလောင်းများ ပြည့်နေသော မြေပြင်မြင်ကွင်းသည် ဤအချိန်အထိ သူ ဖိနှိပ်ထားသော ဗီဇကို နိုးထစေခဲ့သည်။

သူ သတိမထားမိခင်၌ ဒေမီယန်သည် သားရဲအုပ်ကြီး၏ ရှေ့တန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ မြင်ခဲ့သော ဝံပုလွေကို ရင်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု သူ အနီးကပ် ရောက်လာသောအခါ သားရဲကို ပိုမိုသေချာစွာ ကြည့်နိုင်ပြီး အံ့သြမနေဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ဤသားရဲထဲ၌ သူ အခုချိန်ထိ မြင်ခဲ့သမျှကို ကျော်လွန်သော အလွန်အစွမ်းထက်သည့် သွေးမျိုးဆက်တစ်ခုကို ခံစားမိသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ဤသွေးမျိုးဆက်ကို စားသုံးချင်သော ဆန္ဒ သူ၌ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်သည် အလကားအတွေးများ တွေးနေရန် အချိန်မဟုတ်ပေ။ ဒေမီယန်၏ အရင်ရမ်းကားမှုနှင့်ပင် သားရဲအုပ်ကြီးသည် ဒေါသတကြီး ဆူပွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤသားရဲများသည် ၎င်းတို့၏ အသက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝံပုလွေကို မဖမ်းမိလျှင် သေရန် ကံကြမ္မာ ပါလာသကဲ့သို့ ပြုမူနေကြသည်။

အချိန်မဖြုန်းတီးလိုသော ဒေမီယန်သည် လူအုပ်ထဲသို့ လျှပ်စီးဗုံးများ ပစ်လွှတ်ပြီး အေအိုအီး ဒဏ်ရာများ ပေးရင်း သူ၏ နေရာလိမ်ကောက်ခြင်းနှင့် ဓားစွမ်းရည်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုကာ နီးကပ်လာသော သားရဲတိုင်းကို သတ်ပစ်လိုက်သည်။

နာရီပေါင်းများစွာ ဤသို့ပင် ကုန်လွန်သွားပြီး ဒေမီယန်သည် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဒေမီယန်အတွက် ခွန်အားသည် မည်သည့်အခါကမျှ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ သတ်ခဲ့သော သားရဲများ၏ အလောင်းများကို စားသုံးပြီး ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအဆက်မပြတ်သော ရေစီးကြောင်းကြောင့် ဒေမီယန် စိတ်ပျက်လာသည်။

ဤသားရဲများထဲမှ မည်သည့်ကောင်မျှ သူ့ကို ကြာကြာ ပျော်ရွှင်စေလောက်အောင် မသန်မာပေ။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် အလွန်များပြားသော အရေအတွက်ဖြင့် လာနေကြသောကြောင့် အကယ်၍ အဆိုပါဝံပုလွေသည် သူ့နှင့်အတူ မတိုက်ခိုက်ပါက သူပင် အခက်အခဲတွေ့လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဝံပုလွေသည် ဒေမီယန်က သူ့ဘက်မှ တိုက်ခိုက်နေကြောင်း သိသွားသည့်တိုင် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြခဲ့ပေ။ သူ၏ ကျဆုံးခြင်း၏ အစ၌ ဒေမီယန်ကဲ့သို့ပင် ဝံပုလွေသည် အသက်ရှင်ရန်အတွက်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

တိုက်ပွဲသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး တစ်နေကုန် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ပုံရသည့် အဆုံး၌ ဝံပုလွေသည် အားကုန်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်၌ သူ သေရန် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားသည့် သားရဲတိုင်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ အလောင်းကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ဤသည်ကား သဘာဝအားဖြင့် ဒေမီယန်၏ လုပ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသစ်တိုးတက်လာသော နေရာထိန်းချုပ်မှုစွမ်းရည်သည် သူ၏ ဆက်နွယ်မှုကို အသုံးပြုရာ၌ ပိုမိုကွဲပြားခြားနားမှုများ ပေးခဲ့ပြီး သတ်မှတ်ထားသော နေရာများပတ်လည်၌ လိမ်ကောက်သော လယ်ကွင်းတစ်ခု ဖန်တီးခြင်းသည် သူ့အတွက် အတော်လေး လွယ်ကူခဲ့သည်။

နောက်တစ်ရက် ကုန်လွန်သွားပြီး သားရဲများ၏ ရေစီးကြောင်းသည် နောက်ဆုံး၌ ပါးလျလာပြီး ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။ ထိုအချိန်၌ ဒေမီယန်သည် ဤအထပ်မှ သားရဲအများစုကို သတ်ဖြတ်ပြီးသွားပုံရပြီး လက်ရှိအခြေအနေကို ဦးတည်သွားစေသည်။

ရေစီးကြောင်း ပြီးသွားသောအခါ ဝံပုလွေထလာပြီး ဒေမီယန်နှင့် ဝေးရာသို့ ရွေ့သွားကာ သူ့ကို သတိကြီးကြီးဖြင့် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ သူ အရင်က ကူညီခဲ့သည့်တိုင် ဝံပုလွေသည် သူ့အလောင်းကိုသာ လိုချင်သည်ဟု အမြဲတမ်း ယူဆထားခဲ့သည်။

ဝံပုလွေ၏ အပြုအမူကို မြင်သောအခါ ဒေမီယန်က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ အခြားသားရဲဆိုလျှင် ဤယူဆချက်သည် မှန်လိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒေမီယန်သည် သနားကြင်နာတတ်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤဝံပုလွေကို ကယ်တင်ရန် သူ့ကို ပြောနေသော လက္ခဏာများ အများအပြားနှင့် သူသည် သူ၏ ပုံမှန်နည်းလမ်းများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေလျှင် လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည်။

“ကောင်းပြီ အေးအေးဆေးဆေးနေပါ၊ မင်းကို သတ်ဖို့ ငါ့မှာ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး” ဟု ဒေမီယန်က ပြောသော်လည်း ဝံပုလွေသည် ပို၍ သတိထားလာသည်။

စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချရင်း ဒေမီယန်သည် ဝံပုလွေ၏ နောက်ကျောသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် တယ်လီပို့ပြီး တုံ့ပြန်ရန် မလုပ်နိုင်မီ သူ၏ လည်ပင်းသားကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ “ငါမင်းကို ဘယ်လောက်လွယ်လွယ်ကူကူ ဆွဲယူနိုင်လဲ မြင်တယ်မလား? မင်းကို မသတ်ချင်ဘူးလို့ ပြောပြီးသားဆိုတော့ အေးအေးဆေးဆေးနေပါ။”

ဝံပုလွေသည် ဤအချက်ကို သဘောပေါက်ပြီးနောက် ရုန်းကန်ခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး ဒေမီယန်ကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးသည့်နောက် ဒေမီယန်သည် ဝံပုလွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန်ချရန် ရွေ့လိုက်သော်လည်း နားကွဲလုမတတ် အော်ဟစ်သံတစ်ခုကြောင့် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ဒေမီယန်သည် ထိတ်လန့်တကြား ခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်တော့မည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် သူဌေးခန်းကို ဦးတည်သော လျှောစောင်းမှ အလွန်ကြီးမားသော သားရဲတစ်ကောင် ထွက်လာလေသည်။ သူ အခုချိန်ထိ မြင်ခဲ့သမျှထက် ပိုကြီးသော သားရဲတစ်ကောင်။

အမြင့် မီတာ ၅၀ ရှိပြီး အလျားလည်း အဲဒီလောက်ပင် ရှိသည်။ ခြေထောက်လေးချောင်းရှိပြီး မှင်ရောင် အနက်ရောင် အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ဒေမီယန်၏ မျက်လုံးထဲသို့ အထင်ရှားဆုံး ဝင်လာသည်မှာ သူ့၏ အတောင်များပင် ဖြစ်သည်။ လင်းနို့နှင့်တူသော အလွန်ကြီးမားသည့် အတောင်တစ်စုံ။

‘နဂါး!’ ဒေမီယန်က မျက်လုံးများ တဆစ်ဆစ်နာကျင်လာရင်း အာမေဋိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤတဆစ်ဆစ်နာကျင်မှုသည် သူ ဝံပုလွေကို မြင်စဉ်က ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင် ဖြစ်သည်။ အဆိုပါ နာကျင်မှုကို အခွင့်အရေး၏ အချက်ပြမှုဟု ယူဆလျှင် ဤနာကျင်မှုကိုတော့ စကားလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ ပြေး။

ထို့နောက် သူ ပြေးလေတော့သည်။ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ဝံပုလွေကို ရင်ဘတ်၌ ပွေ့ဖက်ပြီး အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တယ်လီပို့နေသည်။ သို့သော် ဤနဂါးသဏ္ဌာန် သတ္တဝါ၏ အရှိန်သည် အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။

သူ၏ လျှပ်စီးဝံပုလွေနှင့် ပထမဆုံး တိုက်ပွဲကဲ့သို့ပင် နဂါးသည် သူ တယ်လီပို့ပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူ့ကို လိုက်မီသွားသည်။ သို့သော် အတိုင်းအတာသည် ကွဲပြားခြားနားသည်။ လိုက်မီတိုင်း သူ ခြေထောက်ဖြင့် နင်းပြီး သူ့ကို ပြားချပ်သွားအောင် ကြိုးစားရင်း အနည်းငယ် မြေငလျင်လှုပ်ခတ်သွားသည်။

သို့သော် ဤအခြေအနေ၌ သူ ပထမဆုံး ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အချိန်ထက် သူ၏ စိတ်ဓာတ်သည် ပိုမိုခိုင်မာသည်။ ဒေမီယန်သည် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းပြီး ဤအခြေအနေမှ မည်သို့ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ကို စဉ်းစားနေသည်။

‘ရှုပ်ကုန်ပြီ! ဒီမှာ ကြေမွသွားတာက အဲဒီဝံပုလွေက ငါ့ကို လုပ်နိုင်တာထက် အများကြီး ပိုဆိုးတဲ့ သေခြင်းမျိုးပဲ! ငါ လိုအပ်တာက-‘

သို့သော် သူ့ကို ဦးတည်ရာတစ်ခုဆီသို့ ပြင်းထန်သော ဆွဲအားတစ်ခု ဆွဲငင်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ တွေးတောမှုများ အဆုံးသတ်သွားလေသည်။

ဤသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွဲအားမဟုတ်ဘဲ သူ၏ နေရာဆက်နွယ်မှုက ဤအထပ်၌ရှိသော တစ်ခုခုကို တုံ့ပြန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ တခြားအရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ ဒေမီယန်သည် အဆိုပါဦးတည်ရာသို့ ပြေးသွားလေသည်။

သူ့နောက်မှ တကောက်ကောက်လိုက်နေသော အလွန်ကြီးမားသည့် သားရဲကို ရှောင်ရှားရန် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုပုံစံများကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲရင်း ဒေမီယန်သည် ဆွဲအား၏ အရင်းအမြစ်သည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် အဆိုပါအရင်းအမြစ်သည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုအကွာအဝေးထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဗလာကျင်းနေသော ဂူကြမ်းပြင်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒေမီယန်သည် လှည့်စားမခံခဲ့ပေ။ သူသည် နေရာလွှာများကြား၌ ဖောင်းကြွသော အနှောင့်အယှက်တစ်ခုကို ခံစားနိုင်ပြီး နောက်ထပ် မစဉ်းစားတော့ဘဲ အဆိုပါအထဲသို့ တယ်လီပို့လိုက်ကာ ဂူထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

နဂါးသဏ္ဌာန် သတ္တဝါသည် မကြာမီ ပေါ်လာသော်လည်း ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ လိုက်နေသော သားကောင်သည် သူ၏ ရှာဖွေမှုမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤသားကောင်သည် အကြိမ်ကြိမ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း အမြဲတမ်း အဝေးတစ်နေရာ၌ ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သားရဲသည် သူ၏ အနံ့ကို ခြေရာခံပြီး လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤတစ်ခါ၌ ခြေရာသည် ဤနေရာ၌ပင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

သားရဲသည် ဒေါသထွက်နေသည်။ သူသည် အတော်အတန် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ပြီး ဤအထပ်မှ သားရဲများကို သူ ခံစားမိသော အစွမ်းထက်သည့် သွေးမျိုးဆက်၏ အရောင်အဝါ၏ အရင်းအမြစ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့သော်လည်း အားလုံးသည် အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုနေ့၌ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခုသည် အထပ်တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်ပြီး အဆိုပါနေရာ၌ နေထိုင်သော သားရဲတိုင်းကို နောက်တစ်ပတ်အထိ ပုန်းအောင်းနေရန် ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

အော်ဟစ်သံ၏ အရင်းအမြစ်သည် သူဌေးခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး အရောင်အဝါ ပြန်လာသည်ကို ခံစားရသည်အထိ အနားယူပြီး ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။