အခန်း (၆၇)

သူ့အဆီ လက်လေးက သာ့ချောင်၏ လက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ညီမလေးသာ့ချောင်၊ အစ်ကို ညီမလေးနဲ့ ကစားဖို့ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် သွားရှာမယ်!"

ရှန်းလင်းလင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ တူဖြစ်သူ၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြောသည်။ "မင်းက သာ့ချောင်ထက် တစ်နှစ်ငယ်တယ်။ သူမကို အစ်မ သာ့ချောင်လို့ ခေါ်သင့်တယ်၊ ညီမလေး မဟုတ်ဘူး!"

ရှန်းထျန်းရုံက သူ့​လက်ကို မြှောက်ပြီး သာ့ချောင်နှင့် နှိုင်းယှဥ်ပြသည်။ "ဒါပေမယ့် သူက သားထက် အများကြီး တိုတယ်။ သူက ဘယ်လိုလုပ် အစ်မဖြစ်နိုင်မှာလဲ?"

လူများကို ရိုက်လျှင် သူတို့မျက်နှာကို မရိုက်နှင့်။ ချို့ယွင်းချက်များကိုလည်း မဖော်ထုတ်သင့်ပေ။

အရပ်သည် သာ့ချောင်အတွက် အမြဲတမ်း စိတ်ရောဂါဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ့စကားကို ကြားသောအခါ သူမက ချက်ချင်း ငါးပူတင်းလေး ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အခြားသူ၏ ခြေထောက်ကို လွှင့်ပစ်ကာ ကလေးသံနှင့် အော်လိုက်သည်။ "ငါက အရပ်ပိုရှည်လာမယ်။ အနာဂတ်မှာ နင့်ထက် ပိုမြင့်မယ်!"

ရှန်းထျန်းရုံက သူမနောက်ကို လိုက်လာပြီး ချွဲသည်။ "အစ်မသာ့ချောင်၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ငါတို့ အရပ်က အတူတူ ကြီးလာမယ်။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ?"

သာ့ချောင်က ၎င်းကို ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ကို အရပ်ပုတယ်လို့ မပြောရဘူး"

ရှန်းရုံထျန်းက အစာကောက်နေသည့် ကြက်ကလေးလို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်ပြီ။ ငါမပြောဘူး။ ဒါဆို ငါက ဝတယ်လို့ မပြောရဘူး"

သာ့ချောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် နင်က တကယ် ဝတယ်"

ရှန်းထျန်းရုံ - "..."

သူငယ်ချင်းလို ကစားလို့မရဘူးလား?

ရှန်းမိသားစုသည် ရှန်းထျန်းရုံ၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ထျန်းရုံနှင့် ထပ်တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုပြီးနောက် သာ့ချောင်သည် သူမ၏အဖွားနှင့်အတူ ပြန်သွားသည်။

စတိုးဆိုင်ထဲက ထွက်လာသည်နှင့် လူတစ်ယောက် ပြေးလာပြီး သူ့လက်ထဲမှ ပစ္စည်းကို ချောင်ရှို့ကျီဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ပစ်လိုက်ပြီးသည်နှင့် အနောက်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်က လိုက်နေသကဲ့သို့ လှည့်ပြေးသွားသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက အိတ်ကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အထဲတွင် မုန့်ထုပ်ပေါင်းများစွာနှင့် ဝက်သား ၁၀ ဂျင်းပါသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းကို တွေးကြည့်သည်မှာ ထိူလူသုံးယောက်က စုပြီး ဝယ်ပေးခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ငြင်းပယ်ခံရမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ဒီနည်းနှင့် သူမကို ပေးသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူမ ပစ္စည်းများကို လက်ခံလိုက်သည်။

ချီလီရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိတ်ကြီးတစ်လုံး၊ အိတ်သေးသေးလေးတစ်လုံးနှင့် ချောင်ရှို့ကျီက ပြန်လာသည်ကို လူတိုင်းတွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က အရမ်းသိချင်ကြသည်။

"ရှို့ကျီ၊ နင်ဘာလို့ ဒီလောက်အများကြီးဝယ်လာတာလဲ? ငါ့တို့ကိုလည်း ပြဦး!"

ချောင်ရှို့ကျီက ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ဆီက ပစ္စည်းတွေ ယူသွားနိုင်ရင် ကြည့်လေ"

လူတိုင်း - "..."

ချောင်ရှို့ကျီသည် မည်သူမျှ ရှေ့မတိုးဝံ့သည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သာ့ချောင်နှင့်အတူ ချောင်အိမ်ဟောင်းသို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

တံခါးဝသို့ဝင်လိုက်သည်နှင့် အိမ်မှ ချောင်ကျန်းကော်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မိန်းမ၊ မင်း ငါ့ကို သေအောင် ခြောက်နေတာပဲ။ မင်းဘာလို့ ဝက်ကင်ဖြစ်လာတာလဲ?"

သူမ၏ မိုက်မဲသောသားအသံကို ကြားသောအခါ ချောင်ရှို့ကျီသည် လှည့်ထွက်သွားချင်နေသည်။

သို့သော် သူမက အချိန်မရမီ ချောင်ကျန်းကော်က ခေါင်းမပါသည့် ယင်ကောင်တစ်ကောင်လို အတွင်းကနေ ပြေးထွက်လာသည်။

သူ့အမေကို မြင်သောအခါ ရေနစ်ပြီး ရေစုန်မျောနေပုံရသည့် ချောင်ကျန်းကော်က ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ကျွန်တော့်မိန်းမက ဝက်ကင်ဖြစ်သွားပြီ!"

ချောင်ရှို့ကျီ - "...လူစကားပြော!"

ချောင်ကျန်းကော်က အံသြသွားပြီး သူ့အမေကို စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။ "အမေ၊ ကျွန်တော်ပြောနေတာတွေက လူစကားပဲ"

"မင်းမိန်းမ ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဝက်ကင်၊ ဘာညာ မပြောနဲ့။ သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ပြောစမ်း!"

ချောင်ရှို့ကျီက မျက်လုံးလှိမ့်ပြီး သူမကိုယ်သူမ ပြန်သတိပေးသည်။ ဒါက သူမသားပါ။ သားအရင်း! တောဝက်လို သေအောင်ရိုက်လို့ မရဘူး။

ချောင်ကျန်းကော်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြန်ပြောသည်။ "အမေ၊ ကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့ မျက်နှာက ဝက်ကင်လို နီနေတယ်။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့လူက လဲနေတယ်။ ကျွန်တော်အထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ဝက်ကင်ကို တွေ့တယ်လို့ ထင်နေတာ"

ချောင်ရှို့ကျီ - "...သူမ အဖျားရှိနေတာလား?"

ချောင်ကျန်းကော်က သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ "မဖြစ်သင့်ဘူး။ သူမက အရမ်းသန်မာတယ်။ သူမ တစ်ခါမှ မဖျားဖူးဘူး"

ချောင်ကျန်းကော်က ဖျားနာကြောင်း မစဉ်းစားမိသဖြင့် အပြစ်မတင်နိုင်ပေ။ အဓိက အကြောင်းအရင်းမှာ သူတို့နှစ်ယောက်က အိမ်ထောင်သက် ဆယ်နှစ်ကျော်အတွင်း ဝမ်ချွမ်ကျီက တစ်ခါမှ နာမကျန်း မဖြစ်ခဲ့ပေ။ အအေးပင် မမိပေ။

ချောင်ရှို့ကျီ - "အော်နေတာ ရပ်လိုက်၊ ငါသွားကြည့်မယ်။"

ချောင်ကျန်းကော်သည် သူ့အမေပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် နှောင့်နှေးမနေဝံ့ဘဲ သူ့အမေနှင့် အမြန်သွားလိုက်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ဝင်လာသောအခါ ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းနေသည်။ ပထမတစ်ချက်တွင် သူမသည် ဝက်ကင်နှင့်တူသည်။

သူမက ချောင်းဟန့်ပြီး ပြောသည်။ "နင့်မိန်းမက အဖျားရှိနေတယ်။ နင်က အရွယ်ရောက်ပြီး အသိဥာဏ်နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူး၊ နင့်မိန်းမကို ဘာလို့ ဆေးခန်း မြန်မြန်မပို့သေးတာလဲ?"

ချောင်ကျန်းကော်သည် သူ့အမေက သူ့ကို ကြိမ်းမောင်းသောအခါ ဒေါသမထွက်ပေ။ သူ့မိန်းမကို ကျောပေါ်တင်ပြီး တံခါးအပြင်ကို ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

လမ်းခရီးမှာ သူ့ကို နှုတ်ဆက်သည့် ရွာသားများကို လျစ်လျူရှုပြီး လမ်းတလျှောက် ဖြတ်သွားသည်။

ရွာရှိ လူများက ချက်ချင်း ပြန်ဆွေးနွေးနေကြသည်။ အမျိုးမျိုးသော ထင်ကြေးပေးနေကြသည်။

"အခု တွေ့လိုက်လား? အကြီးဆုံးချောင်က သူ့မိန်းမကို ကျောပိုးပြီး ဆေးခန်းကို ပြေးသွားတယ်"

"ငါမြင်တယ်။ ငါမြင်တယ်။ သူ့မိန်းမရဲ့မျက်နှာက မျောက်ဖင်လို နီရဲနေတယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား?"

"ဆယ်ယောက်မှာ ရှစ်ယောက်၊ တစ်ခုခုဖြစ်သွားတယ်။ ချောင်မိသားစုနဲ့ ဖန်မိသားစုက ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ပြိုင်ပွဲလိုပဲ။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကံဆိုးနေတယ်"

ဖန်မိသားစုသည် မကြာသေးမီက ကံမကောင်းခဲ့ပေ။ ဖန်ဖူကွေ့၏ ခြေထောက်များသည် မသက်သာသေးသည့်အပြင် အဘွားကြီးဖန်သည် ခါးလိမ်သွားသည်။

သားအမိနှစ်ယောက်လုံး ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

အစာကျွေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော အိမ်တွင် ခုနစ်လ ရှစ်လအရွယ် ကလေးမလေးလည်း ရှိသေးသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်သည် ဖန်ဖူကွေ့၏ ဇနီးအတွက် ခက်ခဲသည်။

လူတစ်ယောက်တည်းက ဖန်မိသားစုရှိ လူငါးယောက်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရသည်။ အားလုံးက သခင်လိုပင်။

ဖန်ရုံလျန်သည် မငယ်တော့သော်လည်း အလိုလိုက်ခံထားရသည်မှာ သနားစရာပင်။ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချရန် သူ့အမေကို ကူညီပေးဖို့ မတွေးနှင့်။ ဒုက္ခမဖြစ်စေလျှင်ဘဲ လုံလောက်သည်။

ဖန်ဖူကွေ့၏ ဇနီးသည် ယခုရက်ပိုင်းတွင် လှည့်ပတ်နေသော ထိပ်ပိုင်းကဲ့သို့ အလုပ်များနေသည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် အလွန်ပိန်သွားကာ သူမ၏ပုံစံပျက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးအောက်တွင် လေးလံသည့် အညိုဝိုင်းများ ရှိနေသည်။

ဖန်ဖူကွေ့၏ ဇနီးသည် ကံမကောင်းဟု လူတိုင်းက ထင်နေကြသည်။ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းထံ၌ အသိစိတ်မရှိဟု လူအချို့က ပြောကြသည်။ သူ့မိခင်မိသားစုက ထိုသို့ဖြစ်နေသည်ကို ပြန်ကူညီရန် ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးပေ။

ကျန်းမာရေး ဆေးခန်းမှ အမျိုးသမီး ဆရာဝန်သည် ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ အပူချိန်ကို စစ်ဆေးသည်။ သူမကြည့်သောအခါ သုံးဆယ့်ကိုးဒီဂရီတစ်ဝက်ဖြစ်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် သူမသည် ဝက်ကင် တကယ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

သူမသည် ချောင်ကျန်းကော်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ရှင့်မိန်းမကို ရန်ငြိုးထားထားတာလား? တကယ် နောက်ကျမှ လာပို့တယ်!"

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ယောကျ်ားများက မကောင်းပေ။

အကယ်၍ သူ့ဇနီးသည် ဦးနှောက်ကို မိုက်မဲစွာ လောင်ကျွမ်းသွားပါက သို့မဟုတ် ဖျားနာ၍ သေဆုံးသွားပါက ငယ်ရွယ်ပြီး လှပသော အခြားဇနီးမယားနှင့် လက်ထပ်နိုင်သည်။

ချောင်ကျန်းကော်သည် တစ်ဖက်သား၏ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချမှုကို မကြားဘဲ မိုက်မဲသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အာဃာတမရှိဘူး"

အမျိုးသမီးဆရာဝန်က သူ့ကို လုံးဝမယုံကြည်ပေ။ "ဘာလို့ ဒီကို စောစောမပို့တာလဲ? လူနာက ဒီလိုမျိုး အဖျားရှိလို့ မနက်အစောကြီးမှာ လက္ခဏာတွေ ရှိရမယ်။ အစာမစားနိုင်တော့တာမျိုး..."

သူမက ပြောမပြီးမီ ချောင်ကျန်းကော်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့မိန်းမက ဒီနေ့နေ့လည်က ထမင်းသုံးခွက်စားတယ်။ ခါတိုင်းထက် တစ်ပန်းကန် လျှော့စားပေမယ့် စားနေတုန်းပဲ!"

အမျိုးသမီးဆရာဝန် - "..."

ချောင်ကျန်းကော်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "အိုး၊ တစ်ပန်းကန် လျော့စားရင် ဒီလိုအဖျားကြီးလာမယ်ဆိုတာ ငါသိခဲ့ရင် ဘာပဲဖြစ်နေဖြစ်နေ ငါသူ့ကို ဆက်စားခိုင်းလိုက်မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာဝန်၊ နောက်ခါကျရင် သူမက ထမင်းလေးပန်းကန် စားစေရမယ်"

အမျိုးသမီးဆရာဝန် - "..."

အမျိုးသမီးဆရာဝန်က ဒီလိုဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများနှင့် ချောင်ကျန်းကော်၏ မျက်လုံးကြီးများက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဝမမချွမ်ကျီ၌ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသဖြင့် ဆေးဝါးအများစုကို အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ အမျိုးသမီးဆရာဝန်က သူမကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အအေးပေးသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီ အပူချိန်က အရမ်းမြင့်နေသည်။ ထို့အပြင် ဆေးခန်း၌ ရေခဲတုံး မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် အပူချိန်က ချက်ချင်း ကျဆင်းမသွားပေ။

အမျိုးသမီးဆရာဝန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်မိန်းမရဲ့ အခြေအနေက နည်းနည်းဆိုးတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဆေးထိုးပေးရမလား ဒါမှမဟုတ် ရှင် သူ့ကို အခု မြို့ဆေးရုံကို ပို့လိုက်မလား? ရှင့်မိန်းမကို ဆေးရုံပို့ရင်တောင် ဆေးထိုးပေးလိမ့်မယ်"

ချောင်ကျန်းကော်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ "ထိုးဆေးက ကလေးအတွက် မကောင်းဘူးလား?"

အမျိုးသမီးဆရာဝန်က သူသည် ကလေးအတွက်သာ ဂရုစိုက်သည့် ယောက်ျားမျိုးဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီး၏ အသက်နှင့် သေဆုံးမှုကို ဂရုမစိုက်ဟု ယူဆပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် အေးခဲလာပြန်သည်။

"ဆေးထိုးခြင်းက သန္ဓေသားကို အားမရှိစေဘူး။ ဒါပေမယ့် ဆေးမထိုးဘဲရင် ရှင့်မိန်းမရဲ့ ဦးနှောက်ကို လောင်ကျွမ်းသွားစေမယ် ဒါမှမဟုတ် အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်"

ချောင်ကျန်းကော်က ပြန်ပြောခံရခြင်းကို စိတ်မဆိုးပေ။ "ဒါဆို မင်းသူ့ကို ဆေးထိုးပေးလို့ရတယ်။ ကလေးက ပုံပျက်နေရင်လည်း ငါတို့က မွေးမှာပဲ"

ချောင်ကျန်းကော်သည် သူ့မိန်းမကို မကြာခဏ ငြင်းဆိုသော်လည်း ကွာရှင်းရန် မစဉ်းစားဘဲ သူ့ဇနီးကို သေစေလိုသော စိတ်လည်း မရှိပေ။ က​လေး​မွေးကတည်းက ပုံပျက်​​နေလျှင်​​ပင် မွေး​ထားမည်။

ချောင်ကျန်းကော်၏ နှလုံးသားထဲ၌ မိသားစုဆိုသည့် စကားလုံးက အခြားအရာများထက် ပိုအရေးကြီးသည်။

အမျိုးသမီး ဆရာဝန်သည် သူပြောသည်ကို မယုံဘဲ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤအမျိုးသမီးဆရာဝန်သည် ထူထောင်ရေးအတွက် ပံ့ပိုးကူညီရန် ကျေးလက်သို့ ပညာသင်စေလွှတ်သည့် ပထမအသုတ် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ငယ်သေးသော်လည်း တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေဆဲပင်။

အိမ်ထောင်မပြုချင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူက အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းနှင့် ပေါင်းပြီး ပိုက်ဆံအားလုံးကို လှည့်စားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် ယောက်ျားလေးများ အားလုံးကို မကောင်းသည့်သူများဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆေးခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်သံ ကြားရသည်။ ဖက်ထုပ်ငယ်လေးက ဝင်လာသည်။

အမျိုးသမီးဆရာဝန်က အာရုံပြန်ရောက်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောခဲ့သည်။

"ကလေး၊ ဘာလို့ ဒီကို တစ်ယောက်တည်းလာတာလဲ? ဒါက ဆေးခန်းပါ။ လူနာတွေ ဆရာဝန်နဲ့တွေ့တဲ့ နေရာ၊ အပြင်ထွက်ပြီး ကစားနေ"

သာ့ချောင်က သူမ၏ နက်မှောင်သည့် မျက်လုံးကြီးတွေကို ဖွင့်လိုက်ပြီး "အန်တီ ဒေါက်တာ၊ သမီးက ဒီမှာ ကစားဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး။ သမီးရဲ့ အဒေါ်ကြီးကို တွေ့ဖို့ လာတာ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောခဲ့သည်။