အခန်း (၆၈)

ယခုပင် အိမ်၌ အဖွားနှင့် အဖိုး၏ တိုးတိုးလေးပြောသံကို ကြားသည်။ အဒေါ်ကြီး၏ အဖျားသည် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် အအေးခံရန်အတွက် ဆေးသောက်ရမည်ဟု စိုးရိမ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ ၎င်းက သူမဗိုက်ထဲရှိ ကလေးကို သေချာပေါက် နာကျင်စေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဆေးဝါးမရှိလျှင် အဒေါ်ကြီးက အန္တရာယ်ရှိမည်။ ၎င်းကို တွေးပြီးနောက် သူမက လိုက်လာခဲ့သည်။

အဒေါ်ကြီးသည် သူမအား တိတ်တဆိတ် မကြာခဏ ကြိမ်းမောင်းလေ့ရှိသော်လည်း သူမဝမ်းကွဲများ၏ အမေ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမဗိုက်ထဲ၌ ကလေးလေးတစ်ယောက် ရှိသည်။ ဝမ်းကွဲများကို သဘောကျသည့်အတွက် အဒေါ်ကြီးနှင့် ကလေးငယ်ကို အပျက်အစီးများ မဖြစ်စေချင်ပေ။

သာ့ချောင်က အလွန်စဉ်းစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချောင်ကျန်းကော်က လက်ဆွဲပြီး ခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့အကြီးဆုံး အဒေါ်က မနိုးသေးဘူး။ ပြန်မလာနိုင်ဘူးလို့ မင်းအဖွားကို ပြန်ပြောလိုက်"

သာ့ချောင်က တိုးတိုးလေးပြန်ဖြေသည်။ "သမီးသိပါတယ် ဦးလေးကြီး၊ သမီး သွားကြည့်ချင်သေးတယ်။ အကြီးဆုံးဦးလေး၊ သမီးသွားလို့ရလား?"

ထုံးစံအတိုင်း ချောင်ကျန်းကော်က မကန့်ကွက်ပေ။

သာ့ချောင်သည် လမ်းလျှောက်လာရင်း အိတ်ကပ်ထဲမှ နို့သကြားလုံးတစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူကာ သကြားလုံးထုပ်ကိုဖွင့်ပြီး အဒေါ်ကြီး၏ ပါးစပ်ကို နို့သကြားလုံးထည့်ကာ "အဒေါ်ကြီး အိပ်ရာထပြီး နို့သကြားလုံးစားပါ" ဟု တိုးတိုးလေး တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ဤလုပ်ဆောင်ချက်ကို အသုံးပြုပြီး မူလက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ကို အဒေါ်ကြီး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးဆရာဝန်က "လူနာက မနိုးသေးဘူး၊ သူ သကြားလုံး ဘယ်လိုစားနိုင်မလဲ? မင်းက ဒီအတိုင်းဆို နင်နေလိမ့်မယ်။ မြန်မြန်ထတော့..."

သူမ၏ စကားမဆုံးမီ ဝမ်ချွမ်ကျီက နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ငါက ယုန်သကြားလုံး အနံ့ကို ရလိုက်ပုံပဲ..."

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးဖွင့်ကာ ထထိုင်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးဆရာဝန် - "..."

ချောင်ကျန်းကော်က အံ့သြစွာကြည့်နေခဲ့သည်။ "မိန်းမ၊ မင်းနိုးပြီလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ "ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ငါဘယ်မှာလဲ?"

ချောင်ကျန်းကော်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မိန်းမ၊ မင်းက ဝက်ကင်ဖြစ်တော့မလို့!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် မဟုတ်သည့်စကား မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေလည်း ကောင်းမွန်ကြောင်း အမျိုးသမီးဆရာဝန်က မြင်သည်။ နဖူးကို စမ်းကြည့်သည်။ အဖျားက တကယ်သက်သာသွားပြီ။

ဘာဖြစ်တာလဲ...?

အခုနက အရမ်းပူတယ်။ တခဏချင်း ဘယ်လို အဆင်ပြေနိုင်မှာလဲ?

သာ့ချောင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် လှည့်လိုက်သည်။

ကလေးမလေးရောက်လာပြီးနောက် အမျိုးသမီးလူနာက ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

အတိအကျပြောရလျှင် ကလေးမလေးသည် ယခုချက်ချင်းပင် သူ့ကို သကြားလုံးပေးချင်နေပြီး လူနာအမျိုးသမီး နိုးလာသည်။

သာ့ချောင်သည် အနက်ရောင် စပျစ်သီးနှင့်တူသော မျက်လုံးကြီးတစ်စုံဖြင့် သူမကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ကြည့်နေသည်။ မောဟနှင့် အပြစ်ကင်းသော အသွင်အပြင်ရှိနေသည့် မျက်လုံးများ။

အမျိုးသမီး ဆရာဝန်က ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမက အတွေးလွန်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချောင်ကျန်းကော်က ဆရာဝန်ကို ပြောသည်။ "ဒေါက်တာ မင်းက ငါ့မိန်းမကို ဆေးထိုးပေးချင်တယ်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ မထိုးသေးတာလဲ?"

အမျိုးသမီးဆရာဝန် စကားမပြောမီ ဝမ်ချွမ်ကျီက ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဆေးထိုးပေးတာလဲ? ငါ မဖျားဘူး!"

ချောင်ကျန်းကော်က ပြောသည်။ "မင်းထမင်းတစ်ပန်းကန်လျှော့စားတယ်လို့ ဆရာဝန်ကပြောတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် မင်းအဖျားတက်လို့ ဆေးထိုးရမယ်"

အမျိုးသမီးဆရာဝန် - "..."

ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်တဲ့ စကားမပြောနဲ့။ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး!

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် အမျိုးသမီးဆရာဝန်ကို သံသယဖြင့် စိုက်ကြည့်သည်။ "ကျန်းကော်၊ သူများတွေ ပြောတာကို မယုံနဲ့။ ငါ ကျန်းမာရေး ကောင်းနေတယ်။ ကြည့်စမ်း၊ ငါ့ပါးစပ်က မနာတော့ဘူး!"

ထိုသို့ပြောပြီး သူ့ယောက်ျားကိုပြရန် ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းကော်က ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "မိန်းမ၊ မင်းရဲ့ လျှာရှည်တဲ့အနာတွေ ပျောက်သွားပြီ!"

အမျိုးသမီးဆရာဝန် - "..."

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

တကယ်တမ်းတွင် "လျှာရှည်သည့်အနာ" ဟူသော စကားလုံးကို အလေးပေးဖော်ပြရန် မလိုအပ်ပေ။

ဝမ်ချွမ်ကျီက ဆေးရုံကုတင်ပေါ်က ခုန်ဆင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းကော်၊ အိမ်ပြန်ရအောင်!"

သူ့မိန်းမ တကယ်နေကောင်းနေသည်အား မြင်လိုက်ရပြီး ချောင်ကျန်းကော်က သူမကို ဆေးထိုးရန် အတင်းမတိုက်တွန်းပေ။ သူ့နောက်လိုက်ကို လိုက်ရန် သာ့ချောင်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

ကျန်းမာရေး ဆေးခန်းတံခါးမှ ထွက်လာသောအခါ ဝမ်ချွမ်ကျီက အသံကို လျှော့ပြီး ညည်းညူသည်။ "အခုခေတ် ဆရာဝန်တွေ က ပိုပိုပြီး အားမကိုးရစရာ ဖြစ်လာတယ်။ ပိုက်ဆံ များများရဖို့ပဲ သိတယ်။ နင့်မှာ အဖျားမရှိရင်တောင် ဖျားနေတယ် လို့ မှတ်ယူရတယ်။ ငါသွားတဲ့အခါ ရွာကလူတွေကို ငါပြန်ပြောပြီး လှည့်စားမခံရအောင် တားရမယ်"

သူမ အသံကို တမင်နှိမ့်ချသော်လည်း ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် မွေးဖွားလာခဲ့သည်။ သူမပြောသမျှစကားတိုင်းသည် အမျိုးသမီးဆရာဝန်၏ နားထဲသို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လွင့်မျောသွားသည်။

အမျိုးသမီးဆရာဝန် - "..."

အမျိုးသမီးဆရာဝန်က သူမကို ကာကွယ်ရန် အခုပဲ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို စော်ကားမိသည့်အတွက် လူမိုက်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် အပြင်းဖျားနေပြီဟု လူတိုင်းက ထင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ အံ့အားသင့်သွားသည်မှာ နာရီဝက်မပြည့်မီတွင် သူမ ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် စပ်စုပြီး မေးကြည့်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားပေ။ အမျိုးသမီးဆရာဝန်က ပိုက်ဆံလိမ်ချင်နေပြီး သူမ နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ဆေးထိုးဖို့လိုသည်ဟု တမင်တကာပြောခဲ့ကြောင်း လူတိုင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။

ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် လူတိုင်း သက်ပြင်းချကာ နောင်တွင် ဆရာဝန်နှင့်ပြသရန် ကျန်းမာရေးဆေးခန်းသို့ မသွားတော့ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြသည်။

၎င်းက မလုံလောက်သေးပေ။ ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ထံ တိုင်ကြားခဲ့သည်။ မကြာခင်မှာဘဲ အမျိုးသမီးဆရာဝန်ကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး ယောက်ျားလေးဆရာဝန်တစ်ဦး ရောက်လာသည်။

လင်းဟွေ့၏ အိမ်၌ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချိုးယင်က သူမ သမီး၏ ကျောကို ရိုက်လိုက်သည်။ "နင် မလိမ္မာတဲ့ ကလေး။ အရင်က ငါ့ကို ဘယ်လို ကတိပေးခဲ့တာလဲ? နင် မိုက်မဲတာတွေ မလုပ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒီနေ့ နင်ဘာဖြစ်သွားတာလဲ? ဒုတိယချောင်ကို နင်သွားရှာတယ်! နင့်ကို မြင်သွားရင် နင်နာမည်ပျက်လိမ့်မယ်!"

လင်းဟွေ့က မခုခံပေ။ သူမအမေက ပင်ပန်းလာသည့်အခါ "အမေ၊ အမေ သမီးတကယ် ချောင်ကျန်းကျွင်းကို လက်ထပ်ချင်တယ်" ဟု ပြောခဲ့သည်။

စကား ဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် အပြင်မှ အော်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "တစ်ယောက်ယောက် သေသွားပြီ!"

ထိုအော်သံကို ကြားသောအခါ လင်းဟွေ့နှင့် ဝမ်ချိုးယင်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး ချက်ခြင်း ပြေးထွက်လာသည်။

အပြင်သို့ရောက်သောအခါ စုန့်ကျင်းလိုင်၏ ဇနီးသည် ရှေးရေတွင်းဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ထိတ်လန့်ပြီး အော်ဟစ်နေသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် သေသွားပြီ။ တစ်ယောက်ယောက် သေသွားပြီ!"

လူတိုင်းက ရှေးဟောင်းရေတွင်းကို ပြေးလာကြည့်ပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကြသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သွေးများ စွန်းထင်းနေ၏။ သူမ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သေသွားသည်မှာ ကြာပြီးသည့်ပုံပင်။

"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ သူမကို ဘာလို့ အရမ်းရင်းနှီးနေပုံရတာလဲ?"

"သူမက ဖန်ဖူကွေ့ရဲ့ ဇနီးနဲ့တူတယ်လို့ ဘာကြောင့်ခံစားရတာလဲ? သူမက ဒီဝတ်စုံကို လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ဝတ်ဆင်ခဲ့ပြီး တစ်ခါမှ မပြောင်းလဲသေးဘူး"

"အိုး...နင်​ပြောမှ ငါ မှတ်မိသွားပြီ။ ဒီနောက်ကျောက သူမနဲ့ တော်တော်တူတယ်။ အဲဒါ သူမ ဖြစ်လို့မရဘူး၊ သနားစရာပဲ!"

"မင်းဘာလို့ရပ်နေတာလဲ။ မြန်မြန်ထပြီး ကူညီဦး။ သူမ မသေသေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ဒါဆို သူများကို အတင်းအကြပ် မလုပ်ခိုင်းဘဲနဲ့ နင်လုပ်လိုက်!"

"မှန်ပါတယ်။ မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိရင် မင်းလုပ်သွား။ မင်းပါးစပ်နဲ့ မဟုတ်တာတွေ ပြောနေတယ်။ ဘေးကို ဖယ်နေ!"

ရွာရှိ လူများက စိတ်အားထက်သန်သော်လည်း အခြေအနေပေါ် မူတည်သည်။ လင်းဟွေ့ ရေတွင်းထဲသို့ ခုန်ချသည့် နောက်ဆုံးအကြိမ်ကဲ့သို့ပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မြင်ပြီး သူမကို ကယ်တင်ချင်သည်။

ယခုမူ ထိုလူသည် သေသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ခြေတစ်လှမ်းတက်ပြီး လူကို လှည့်လိုက်ရသည်မှာ ကံမကောင်းပေ။ နောက်တစ်ချက်မှာမူ သူတို့က မလိုလားအပ်သည့် ပြဿနာများ ကြုံရမည်ကို ကြောက်ကြသည်။

"ငြင်းနေတာကို ရပ်လိုက်။ တစ်ယောက်ယောက်က ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို အကြောင်းကြားပြီးသွားပြီ!"

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဝမ်ရွှေရှန်သည် ချက်ချင်း ပြေးလာသည်။

အသင်းတွင်းသေဆုံးမှုသည် ကြီးမားသောကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထုတ်လုပ်ရေး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့် သူ၏ရာထူးကိုပင် ထိခိုက်နိုင်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အမျိုးသမီးကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်နှာသည် ပို၍ မဲမှောင်သွားသည်။

သူရောက်လာချိန်တွင် မျှော်လင့်ချက်များက တောက်ပနေတုန်းပင်။ ရွာရှိလူများက ပုံကြီးချဲ့ပြီး ပြောနေသည်ဟု ထင်နေသော်လည်း ယခုမူ...

မျှော်လင့်ချက် လုံးဝမရှိတော့ပေ။

သူက ရှေ့ကိုသွားပြီး လူကို လှန်လိုက်သည်။ အားလုံးက ဝိုင်းကြည့်နေကြပြီး ကြောက်လန့်တကြားနှင့် မျက်နှာ ဖြူလာကြသည်။

သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ဖန်ဖူကွေ့၏ ဇနီးဖြစ်သည်။

နဖူးပေါ်မှ ကွဲနေသည့် အပေါက်ကြီးတစ်ခုက ထင်ရှားနေသည်။ သူ့မျက်နှာသည် စက္ကူကဲ့သို့ဖြူနေပြီး မျက်လုံးကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။ အသက်ရှုခြင်း လုံးဝမရှိပေ။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့လက်ကို သူမ၏ နှာခေါင်းအောက်တွင် ထည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။

အသက်မရှူတော့ဘူး!

လူအုပ်ကြီးက ရုတ်တရက် ဘေးသို့ ရှဲလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်က ချောင်ကျန်းကော်နှင့် သူ့ဇနီးတို့ တိုင်ကြားခံခဲ့ရသော အမျိုးသမီးဆရာဝန်က ရောက်လာသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ဆရာဝန်ရောက်လာသည်ကိုမြင်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်အတည်ပြုရန် သူမကို အမြန်တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးဆရာဝန်က စစ်ဆေးပြီးနောက် ဝမ်ရွှေရှန်၏ ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုလိုက်သည်။ "သွေးခုန်နှုန်းမရှိတော့ဘူး။ သူမ သေသွားတာ နာရီဝက်ကျော်ပြီ"

လူအုပ်ကြီးက သက်ပြင်းချမိပြန်သည်။

ဖန်မိသားစုသည် ပျင်းရိသော်လည်း ဖန်ဖူကွေ့၏ဇနီးကို မည်သူမျှ မမုန်းကြပေ။ သူမသည် အလွန်သနားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားမိကြသည်။

မကြာသေးမီက လူအချို့က သူမကို ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူမ ဆုံးပါးသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ကြပေ။

လူ့ဘဝသည် တိုတောင်းလွန်းသည်။ လူတိုင်းက ဝမ်းနည်းကြသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ဖန်မိသားစုကို အကြောင်းကြားရန် ထုတ်လုပ်ရေး အမျိုးသမီးအဖွဲ့ အကြီးအကဲ စုန့်ချွမ်ဟွားကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။

စုန့်ချွဟွားသည် ဖန်အိမ်တံခါးဝသို့ရောက်သောအခါ အဘွားကြီးဖန်၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံကို သူမကြားလိုက်ရသည်။

"ပျင်းတဲ့မိန်းမက သေဖို့ရှာနေတာ၊ နေ့တစ်ဝက်လောက် ရေသွားခပ်နေတယ်။ ဖူကွေ့၊ မင်းမိန်းမကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်းသင်ပေးရမယ်!"

ထို့နောက် သူမသည် ဖန်ဖူကွေ့၏ "ထွီ"ခနဲ အသံကိုကြားလိုက်ရသည်။ "အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ နောက်မှ ကျွန်တော်သူ့ကို ဘယ်လိုရိုက်မလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ပါ"

စုန့်ချွမ်ဟွား၏ မျက်နှာသည် ဒေါသနှင့် မည်းသွားသည်။

ဖန်ဖူကွေ့၏ဇနီး၊ ဤမျှကြီးမားသောမိသားစုကို လုပ်ကျွေးနေသည့် တစ်ဦးတည်းသောအမျိုးသမီးသည်လယ်ကွင်းသို့ သွား၍ လယ်လုပ်သည်။

သူတို့ မစာနာစိတ်မရှိလျှင် ရသေးသည်။ သူတို့က ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး ရိုက်သည်။ ဒီမိသားစုက သားရဲတွေပဲ။

ဖန်ဖူကွေ့၏ဇနီး ဆုံးပါးသွားခြင်းမှာ သက်သာရာရနိုင်သည်ဟု သူမ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် လျှောက်လာကာ ပြောသည်။

"မင်းမိန်းမသေပြီ၊ မင်း သူ့ကိုရိုက်ချင်ရင် ငရဲပြည်ကို လိုက်ပြီး ရိုက်နှက်နိုင်တယ်!"

အဘွားကြီးဖန်နှင့် ဖန်ဖူကွေ့တို့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဘာလဲ?

သေပြီလား?

ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ?

သူမက အခုနက အဆင်ပြေနေသေးသည်!

ဒီညစ်ပတ်တဲ့မိန်းမက ကံဆိုးဖို့ လာရှာနိုင်လား?

ဖန်ဖူကွေ့က ကြမ်းတမ်းသည့်အမူအရာနှင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက အမျိုးသမီး အစည်းအရုံးရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်လို့ ကြောက်မယ်မထင်နဲ့။ မင်း ထပ်ပြီး ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေ မပြောရဲအောင် ငါ မင်းကို အစည်းအရုံးကို အကြောင်းကြားမယ်!"