အခန်း (၆၉)

စုန့်ချွမ်ဟွားက ဒေါသထွက်ကာ တုန်ယင်သွားသည်။ "သွားပေါ့။ နင့်မှာ အရည်အချင်းရှိရင် အခု လမ်းကို ထော့နဲ့ ထော့နဲ့ လျှောက်ပြီး သွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါနင့်ကို သတိပေးလိုက်မယ်။ နင့်မိသားစုက နင့်မိန်းမကို နှိပ်စက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါသွားပြီး သတင်းပို့မယ်။ စောင့်ကြည့်နေ။ နောက်ပြီး နင့်မိန်းမက လောလောဆယ် ရှေးဟောင်းရေတွင်းနားမှာ။ အလောင်း သွားကောက်မလား၊ မကောက်ဘူးလားဆိုတာ နင်တို့ဘာသာဆုံးဖြတ်"

ပြီးနောက် ဒီမိသားစုကို အနှောက်အယှက်မပေးချင်တော့သဖြင့် ဒေါသတကြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ထို့အပြင် ယင်းကိစ္စရပ်ကို ရပ်ရွာအမျိုးသမီးများအသင်းထံ တင်ပြရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

'မိန်းမတွေက ကောင်းကင်တခြမ်းကို ကိုင်ထားနိုင်တယ်' ဆိုသည့် ဆောင်ပုဒ်ကို နေ့တိုင်း ရွတ်ဆိုနေသော်လည်း အမျိုးသမီးများ၏ အဆင့်အတန်းက လုံးဝ ပြောင်းလဲမသွားပေ။

အိမ်၌ အမျိုးသမီးများကို မလေးစားကြသေးပေ။ အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုများက မကြာခဏဆိုသလို ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

၎င်းကို ပြင်ရန် အခွင့်အရေးယူရမည်။

စုန့်ချွမ်ဟွား ပြေးထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အဘွားကြီးဖန်နှင့် ဖန်ဖူကွေ့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြသည်။

အဲ့ကောင်မ တကယ်သေသွားပြီလား?

နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ယောက်သား သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စုန့်ချွမ်ဟွားက လိမ်နေသည်ကို သူတို့ သိလျှင် လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သားအမိနှစ်ယောက်သည် တုတ်တစ်ချောင်းကို မှီ၍ ရှေးရေတွင်းဆီသို့ ထော့နဲ့ ထော့နဲ့ လျှောက်လာကြသည်။

ဖန်ဖူကွေ့က အရိုးကျိုးနေသော်လည်း အနားယူခဲ့သည်မှာ တစ်လကျော်ရှိနေပြီ။ သူလုပ်ချင်လျှင် သူ့ကို ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ပေ။

အဘွားကြီးဖန်လည်း အလားတူပင်။ ခါးကြောလိမ်ပြီး လယ်ကွင်းကို မသွားနိုင်သော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ဂရုစိုက်ရန် ပြဿနာမရှိပေ။ ပေါ့ပါးသည့်အလုပ်များကိုပင် ကူညီပေးနိုင်သည်။

သို့သော် သူတို့က မလုပ်ချင်ကြပေ။ အိမ်ရှင်သခင်နှင့် သခင်မကြီး ဖြစ်ချင်ကြသည်။ ဆင်းရဲသောမိန်းမကို ဆက်၍ ညှစ်ကြ၏။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ဖန်ဖူကွေ့၏ ဇနီးသည် ရေသွားယူစဉ် ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် လဲကျပြီး ကျောက်တုံးနှင့် ရိုက်မိသွားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရှေးရေတွင်းသို့ ရေသွားယူရန် မည်သူမျှ မသွားကြပေ။ မဟုတ်လျှင် သူမက သေမည် မဟုတ်ပေ။

အဘွားကြီးဖန်နှင့် ဖန်ဖူကွေ့တို့သည် ကံကောင်းရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။ စုန့်ချွမ်ဟွားက မဟုတ်တာပြောနေသည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။

သို့သော် ရှေးရေတွင်းနံဘေးတွင် အေးစက်နေသော သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော အလောင်းကို တွေ့လိုက်သောအခါတွင် သားအမိနှစ်ယောက်၏ ခြေထောက်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေစွာ လဲကျသွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာမှ အဘွားကြီးဖန်သည် ပထမဆုံး သတိပြန်ရလာသည်။ သူမပေါင်ကို ပွတ်သပ်ကာ ငိုသည်။ "အို ငါ့ချွေးမ နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သနားစရာကောင်းတာလဲ?"

"ဒီအချိန်မှာ သူက ကြွက်တွေအတွက် ကြောင်မျက်ရည်တွေ ပြနေတယ်။ သူမ အသက်ရှင်နေချိန်မှာ ပိုကောင်းအောင် ဆက်ဆံဖို့ ဘာကြောင့် မသိခဲ့တာလဲ?"

"မဟုတ်သေးဘူး။ တစ်မိသားစုလုံးက အနားယူပြီး မိန်းမတစ်ယောက်တည်းက ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးတယ်။ သူ့ကိုကြည့်ရတာ ပင်ပန်းသလို ခံစားရတယ်။ သူမကိုကြည့်။ အရိုးပဲကျန်တဲ့အထိ ပိန်သွားတယ်!"

"အဘွားကြီးဖန်၊ မင်းရဲ့ကြောင်ချေးကိုဖယ်ပြီး နင့်ရဲ့ချွေးမကို အမြန်​ခေါ်သွား။ သူမကို ဒီမှာပဲ မထားနဲ့!" ဝမ်ရွှေရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ လုံးဝအဆင်မပြေပေ။

ချောင်မိသားစုသည် အခြားသူမျမှ လက်ညိုးထိုးသည်ကို ခံပြီး ဖန်မိသားစုနှင့် ခမည်းခမက် ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်သည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အဆင်မပြေမှုတွေ အများကြီးရှိသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် လက်ရှိတွင်တွင် တတိယညီ၏ စကားကို နားထောင်ပြီး ဖန်ရှောင်ကျွမ်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် သုံးရက်မြောက်သောနေ့တွင် မိသားစုကို ခွဲပေးသည့်အတွက် အလွန်ကံကောင်းနေသည်။ မဟုတ်ပါက နောင်တွင် နောက်ထပ်အရာများ ရှိလိမ့်မည်။

အဘွားကြီးဖန်က ပြောလိုက်သည်။ "တူလေးဝမ်၊ ငါက မင်းရဲ့ ဝမ်မိသားစုနဲ့ ခမည်းခမက်ပါ။ ဒီအချိန်မှာ မင်းထွက်ပြီး ကူညီသင့်တယ်"

ဝမ်ရွှေရှန်က အေးစက်သော မျက်နှာနှင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို ရပ်ရွာကို သတင်းပို့ရမှာ။ အဒေါ်ကို ကူညီဖို့ ဘယ်လိုလုပ် အချိန်ရနိုင်မလဲ?!"

သူပြောပြီးသည်နှင့် အဘွားကြီးဖန်ကို လျစ်လျူရှုကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အဘွားကြီးဖန်က ဒေါသထွက်သွားသည်။

...

ဖန်ဖူကွေ့၏ ဇနီးသေဆုံးမှုအကြောင်းကို တစ်ရွာလုံးက ပြောနေကြသည်။ ချောင်မိသားစုသည်လည်း ခြွင်းချက် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချွမ်ကျီက သက်ပြင်းချပြီး ပြောသည်။ "ဒါကြောင့် လူတွေက စားသင့်တဲ့အချိန်မှာ စားသင့်တယ်။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်!"

ချောင်ကျန်းကော်က ပြောလိုက်သည်။ "မိန်းမ၊ စိတ်မပူနဲ့။ မင်း အနှစ်တစ်ရာ အသက်ရှင်မှာ သေချာတယ်"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သူမ၏ယောက်ျားက သူမနှင့်ခွဲရန် ဝန်လေးနေသည်ဟု ထင်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာက ချိုမြိန်သွားသည်။ သူမသည် ချန်ချောင်ချောင်ကို ဂုဏ်ယူစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ချောင်ချောင်က ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေသည်။ အရာအားလုံးက ဒီလောက်ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ကြောင်း သူမသိနေသည်။

သေချာပေါက်ပင်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ချောင်ကျန်းကော်က ဆက်ပြောသည်။ "တွေဘေးက အနှစ်တစ်ထောင်ကြာတယ်လို့ အမေပြောခဲ့တယ်။ မိန်းမ၊ မင်းရဲ့ ပြဿနာရှာပုံမျိုးနဲ့ ငါ့ထက် အသက်ပိုရှည်နိုင်တယ်!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

ချောင်ရှို့ကျီက မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်သည်။ "ငါတစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူး"

ချောင်ကျန်းကော်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနှင့် သူ့အမေကိုကြည့်သည်။ "အမေပြောတာမဟုတ်လား အမေ?"

ဒီစကားတွေ၏ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းက သူ့အမေဆီက လာသည်ကို သူ မှတ်မိသည်။ သူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက စကားမပြောချင်တော့ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသများ ဆူပွက်နေသည်။ တစ်ဖန် သူမက ပန်းကန်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ဒေါသတွေပြည့်နေတယ်၊ ​​မစားတော့ဘူး!"

"မဖြစ်ဘူး မိန်းမရယ်!" မမျှော်လင့်ဘဲ ချောင်ကျန်းကော်သည် ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဇနီးသည်၏ထမင်းကို သူ့ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာလောင်းမည့်အစား သူသည် ပထမဆုံး မတ်တပ်ရပ်ပြီး ငြင်းပယ်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမ၏ မျက်နှာကို ကယ်တင်လိုက်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး မေးစေ့ကို မြှင့်ထားကာ သူ့ယောက်ျားကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမကို ချော့ရန် နောက်ထပ် စကားကောင်းကောင်းလေးတွေ ပြောခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဒီအစားအစာကို ဆက်စားရန် စဉ်းစားနိုင်သည်။

ချောင်ကျန်းကော်က သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ထမင်းတစ်ပန်းကန်လျှော့စားရန် အဖျားရှိမယ်လို့ ဆရာဝန်မက ပြောခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဆက်စားသင့်တယ်။ ဝက်တွေက နှစ်လုတ်လောက် လျော့စားပြီးရင် မဖျားဘူး။ မိန်းမ၊ မင်းက ဘာလို့ ဖျားတာလဲ?"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

ဘာကိုမှ မမျှော်လင့်သင့်ဘူးဆိုသည်ကို သူမသိသည်။

သူမကို ဒေါသထွက်စေသည်!

ချန်ချောင်ချောင်က ဗိုက်နာသွားသည်အထိ ရယ်မောလိုက်သည်။

တော်တယ် အစ်ကိုအကြီးဆုံး။

ချောင်ရှို့ကျီက ဝမ်ချွမ်ကျီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "နင်တို့ စောစောက ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ မရှင်းပြကြသေးဘူးလား?"

ဆေးခန်းမသွားခင် သူမအဖျားက သိသာထင်ရှားစွာ မြင့်နေသည်။ နာရီဝက်မပြည့်ခင် ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် သက်သာလာတာလဲ?

မှော်ဆေးသောက်ပြီးရင်တောင် ဒီလောက်မြန်မြန်ဖြစ်မလာဘူး။

ချောင်ကျန်းကော်က သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး၊ ဆရာဝန်က သူမရဲ့ အပူချိန်ကို 39.5 ဒီဂရီလို့ ပြောခဲ့တယ်။ အပူချိန် မလျှော့နိုင်ရင် ဆေးထိုးရလိမ့်မယ်။ သာ့ချောင်ရောက်လာပြီးတော့ မိန်းမက ရုတ်တရက် နိုးလာတယ်။ အားလုံး အဆင်ပြေသွားတယ်။ အမေ၊ ဒါကို နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ် မထင်ဘူးလား?"

ဘေးမှာထိုင်စားနေသည့် သာ့ချောင်က နှလုံးခုန်သွားသည်။ ယုန်တစ်ကောင် ထည့်ထားသလိုပင်။

ပန်းကန်ထဲက ထမင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး ခေါင်းမထောင်ရဲတော့ပေ။ သူမအပြစ်ကို လူတိုင်းမြင်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက ဝင်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါက ထူးဆန်းတာလား? အမှားမဟုတ်ဘူးလား? သူမမှာ သုံးဆယ့်ကိုးဒီဂရီခွဲ အဖျားရှိနေရင် ခဏလေးနဲ့ သက်သာလာမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ့ခယ်မအကြီးဆုံးက အရင်ကထက် ပိုအဆင်ပြေလာသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဝင်ပြောသည်။ "အမှားတစ်ခုရှိလို့! ဆရာဝန်က ပိုက်ဆံလိမ်ဖို့ အဖျားရှိနေတယ်လို့ တမင်တကာ ပြောနေတာ။ ငါ့မှာ အဖျားရှိနေတဲ့ပုံ ပေါ်လို့လား?"

ချောင်ကျန်းကော်က သူ့မိန်းမကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ မတူဘူး။ တစ်နပ်မှာ ထမင်းသုံးခွက်နဲ့ အသားပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံးစားပြီး အဖျားကြီးနေတဲ့လူကို မင်းမြင်ဖူးလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

ချောင်ရှို့ကျီသည် သာ့ချောင်ကို အဓိပ္ပါယ်ရှိစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ရွှယ်ချွမ်နှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်သည်။

သူမက ချောင်းဟန့်ပြီး ပြောသည်။ "ဒါက အမျိုးသမီးဆရာဝန်ရဲ့ အမှားဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် လူတစ်ယောက်ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။ အနာဂတ်မှာ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ကြုံသလို မပြောနဲ့။ နားလည်လား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူ့ယောက္ခမကို အပြစ်ရှိတဲ့ အသိစိတ်နဲ့ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ နေရာတိုင်းကို ဖြန့်ပြီးပြီ။ အမျိုးသမီး ဆရာဝန်ကို တိုင်ကြားဖို့ ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆီကိုတောင် သွားခဲ့တယ်"

လူတိုင်း - "..."

ချောင်ကျန်းကော် - "မိန်းမ၊ မင်း အတင်းအဖျင်းပြောတာကို ငါပြောတော့ မင်းမယုံဘူး။ ကြည့်စမ်း၊ မင်းရဲ့လျှာရှည်တဲ့အနာတွေသက်သာလာတယ်။ မင်းထပ်ပြီးပြောရင် မနက်ဖြန် လျှာရှည်တဲ့အနာက ပြလာလိမ့်မယ်!"

ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသထွက်သွားသည်။ "...ချောင်ကျန်းကော်၊ ရှင်လေလည်နေတာ ရပ်လို့ ရပြီ!"

ချောင်ကျန်းကော်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မိန်းမရယ်၊ ငါလေမလည်ဘူး!"

လူတိုင်း - "..."

ချောင်ရှို့ကျီက ဒီလူမိုက်အတွဲကို မကြည့်နိုင်တော့ပေ။ ရှန်းမိသားစုနှင့် လူသုံးယောက်ထံမှ ပစ္စည်းများကို သူမ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

နို့သကြားလုံးများ၊ သစ်သီးသကြားလုံးများနှင့် သရေစာဘီစကွတ်များ ပြည့်နေသော စားပွဲကို လူတိုင်းတွေ့သောအခါ တံတွေးကို မျိုချရန်သာ တတ်နိုင်ကြသည်။

"အမေ၊ လင်ဇီးရိုင်းကို ပိုက်ဆံအများကြီးနဲ့ ရောင်းခဲ့တာလား?" ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသမထွက်တော့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများက သူခိုးကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

ပိုက်ဆံအများကြီးနဲ့ မရောင်းရရင် ယောက္ခမက ရုတ်တရတ် ဒီလောက်ကြီး ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ဖြစ်သွားမှာလား?

အခြားသူများ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေသည်။ ချောင်ရှို့ကျီကို မျက်စိကွယ်သွားစေလုနီးပါးပင်။

ချောင်ရှို့ကျီက ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကိုကို အတိုချုံး ရှင်းပြသည်။ သို့သော်လည်း ရှန်းမိသားစု၏ စစ်မှန်သော အထောက်အထားကို လူတိုင်းအား မပြောခဲ့ပေ။

ရှန်းမိသားစုသည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လူကိုယ်တိုင်လာရောက်လည်ပတ်မည်ဟု ပြောသောအခါ သူမစိတ်မ၀င်စားခဲ့ပေ။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက သာ့ချောင်ကို ခေါ်ပြီး သူမထံ၌ ဒဏ်ရာ ရှိမရှိ စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ပြီးမှ သူက စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"သမီးနောက်ခါ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ သတိထားပါ။ ဒီလိုမျိုး ရက်စက်တဲ့သူတွေနဲ့တွေ့ရင် သူတို့ကို မနှိုးဆော်နဲ့။ နားလည်လား?"

သာ့ချောင်က နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သိပါတယ်၊ သမီးက အရမ်းတော်တယ်"

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် သူ့သမီးလေး၏ ချစ်စဖွယ်ကောင်းမှုကြောင့် ပျော်ရွှင်သည်။ အရင်က သူမကို ဂရုမစိုက်မိသဖြင့် အပြစ်ပိုကြီးလာသလို ခံစားရသည်။

လင်ဇီးရိုင်း မရောင်းရသေးကြောင်း ဝမ်ချွမ်ကျီသိသောအခါ အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားသည်။ သို့သော် မကြာမီ စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအသောက်များက သူမ၏ အာရုံကို စွဲဆောင်သွားသည်။

သူမသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဖောင်းနေသော ဗိုက်ကိုထိလိုက်သည်။ "အိုး၊ ကျန်းကော်၊ ပြောဦး၊ ငါတို့သားအငယ်ဆုံးက ကောင်းချီးပေးခံရတာမဟုတ်ဘူးလား? သူက အခုမှ ရောက်တာကို သူ့အဖွားက အရမ်းအရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ လာယူလာပေးတယ်။ ကံကောင်းတဲ့ ကလေးပဲ!"

ချောင်ကျန်းကော် - "မိန်းမ၊ မင်းအရမ်း တွေးနေတာပဲ။ ဒါတွေက တခြားသူတွေရဲ့ ကျေးဇူးတင်လက်ဆောင်ပဲ။ အမေက မဝယ်ဘူး"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

သူမက စိတ်တိုသွားသည်။

ဒီလူက သူမနဲ့ တစ်ခါလောက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမှာကို သင်ယူနိုင်မလား?

ထိုအရာများသည် ယောက္ခမအတွက် လက်ဆောင်များဖြစ်ကြောင်း သူမသိသည်မှာ သေချာသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ဝန်ကို အခွင့်ကောင်း ယူချင်သောကြောင့် ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်။ သူဘယ်လိုများ ဒီလောက်မိုက်မဲနိုင်ရတာလဲ?

တင်ပါးသေးသည့် ချန်ချောင်ချောင်က ထောက်ပြလာသည်။ "အကြီးဆုံး ယောင်းမ၊ အစ်မရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကို ဆင်ခြေအနေနဲ့ အမြဲမသုံးနဲ့။ အစ်မစားချင်ရင် အမေ့ကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ပါ။ ကျွန်မတို့ အမေက ဘယ်တော့မှ မတွန့်တိုတတ်ဘူး"

ဝမ်ချွမ်ကျီ ချက်ခြင်း စိတ်ဆိုးသွားသည်။ "နင်ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? အမေက တွန့်တိုနေတယ်လို့ ဘယ်တုန်းက ပြောလို့လဲ? နင်က..."

"ဘုန်း!"

ချောင်ရှို့ကျီက စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည် "ပါးစပ်ပိတ်ထား!"

တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။