အခန်း (၇၁)

နိုးလာသည့် ဝမ်ချွမ်ကျီက ၎င်းကို ကြားပြီး မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ ဒုတိယအကြိမ် မူးလဲသွားပြန်သည်။

"မိန်းမ၊ မင်း ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ပျော့ညံ့နေတာလဲ?"

ချောင်ကျန်းကော်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ဇနီးကို နှိုးလိုက်သည်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရုံနဲ့ သူမ မူးမေ့သွားမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ?

အိုး၊ ဒါက ဘာကို စဉ်းစားနေတာလဲ?

ထမင်းစားတိုင်း ထမင်းလေးခွက်နှင့် ဒီလိုရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာလူကို ပြုစုရသည်မှာ ဆုံးရှုံးမှုကြီးပင်။

တိတ်ဆိတ်နေသော ချန်ချောင်ချောင်သည် ယွမ်နှစ်ထောင်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမသည် ဝမ်ချွမ်ကျီထက် များစွာ သန်မာသည်။ သူမက မမူးလဲပေ။

ချောင်ရှို့ကျီက ပြောသည်။ "ဒါကို မင်းဘယ်လိုရောင်းခဲ့တာလဲ?"

မူလက ယွမ် ၈၀၀ လောက်နှင့် ရောင်းရတာ တော်တော်ကောင်းသည်ဟု သူမထင်ခဲ့သည်။

ယွမ် ရှစ်ရာက မြို့ထဲ၌ အိမ်နှစ်လုံးဝယ်ရန် မလုံလောက်ပေ။ သို့သော် အိမ်ရှိ စုဆောင်းငွေအချို့ရှိသဖြင့် ဖြည့်စွက်သုံးလျှင် လုံလောက်လိမ့်မည်။

ပိုက်ဆံအများကြီးနှင့်ရောင်းရရန် သူမတကယ်မမျှော်လင့်ထားပေ။

"သူတို့က စစ်ဆေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့တယ်။ လင်ဇီးရိုင်း ရဲ့ စုစုပေါင်း အမြင့်က 68cm နဲ့ အနံ 60cm ရှိတယ်။ နှစ်ပေါင်းက 180 ကျော်လောက် ရှိနေပြီ။ ဒီလို လင်ဇီးရိုင်းက ယွမ် ၂၀၀၀နဲ့ ရဖို့ခက်တယ်"

ချောင်ကျန်းမင်က ပိုက်ဆံရခဲ့သည်မှာ တစ်ရက်ခွဲရှိပြီ။ သူက လေထဲ လွင့်နေသေးသည်။

အကယ်၍ ဤ လင်ဇီးရိုင်းကို လူသိရှင်ကြား လေလံတင်ရောင်းချနိုင်ပါက ၎င်းသည် ဤစျေးနှုန်းထက် ပိုရမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် လက်ရှိဈေးကွက်က ခွင့်မပြုပေ။ သူသည် အလုံခြုံဆုံးဝယ်သူကိုသာ ရှာနိုင်သည်။

ရွှယ်ချွမ်သည် လူအားလုံးကြားတွင် အတည်ငြိမ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ငယ်ငယ်က သူ့မိသားစု လုံးလုံးပြိုလဲမသွားခင် သူ့မိသားစု၌ ရတနာမျိုးစုံကို တွေ့ဖူးသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အလွန်ဆင်းရဲလာသည်။ နှစ်တွေကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ့ထံတွင် အရည်အချင်းမရှိခဲ့ပေ။ ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို ကောင်းမွန်သောဘဝဖြင့် နေထိုင်ခွင့်ပေးရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ရုံသာမကဘဲ နေရာတိုင်းတွင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် သူ့ဇနီးကို လိုအပ်နေသည်။

အမျိုးသမီးမိသားစုတွင် အိမ်ထောင်ကျပြီး ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ဆုံးရှုံးသွားသည်ဟု လူအများက လှောင်ပြောင်ကြသည်။ သို့သော် ချောင်ရှို့ကျီကို သူ့ဇနီးအဖြစ် လက်ထပ်နိုင်သဖြင့် ဘာဂုဏ်သိက္ခာမှ မလိုအပ်ဘူးဆိုသည်အား သူတို့မသိခဲ့ကြပေ။

နောက်​ဘဝတစ်​ခုရှိလျှင်​ လင်​ယောကျ်ားအဖြစ်​ သူမနှင့်​ လက်​ထပ်​မည်​။

ချောင်ရှို့ကျီက ပိုက်ဆံကို ပြန်ထုပ်ပြီး လူအုပ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီငွေအတွက် မင်းအဖေနဲ့ ငါ စီစဉ်ပြီးသွားပြီ။ မနက်ဖြန် လူစုကြမယ့် အချိန်ကျရင် ငါတို့ပြောမယ်။ ကဲ အားလုံး အနားယူကြ"

ပိုက်ဆံအားလုံး ထုပ်ပိုး ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် လူတိုင်းက ကူကယ်ရာမဲ့ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့ နှလုံးသားထဲ၌ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချကြသည်။

ဒီညတော့ အိပ်ဖို့ မေ့သွားပြီ။

ပိုက်ဆံအများကြီးကို ရုတ်တရက်မြင်ပြီး ဤငွေများကို သူတို့မိသားစုပိုင်မှန်း သိသည့်သူတိုင်း အိပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ပထမအိမ်ထောင်စုက ခြွင်းချက်ပင်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက မူးလဲပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။ ချောင်ကျန်းကော်က သူ့မိန်းမကို အခန်းထဲပြန်ခေါ်သွားပြီးနောက် ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး ခါတိုင်းလို တစ်စက္ကန့်အတွင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။

သူက နှိုးဆော်ခံထားရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် စုစုပေါင်း တစ်မိနစ်ခန့် ငိုက်နေလေသည်။

ပဉ္စမအိမ်ထောင်စု၏ အခန်းတွင်။

အခြားကလေးများကဲ့သို့ပင် ချောင်တုန်းလင်က စောစောအိပ်သည်။ သူမသည် လက်ရှိတွင် ကန်ပေါ်၌ ပါးပြင် နီမြန်းပြီး အိပ်ပျော်နေသည်။

ချောင်ကျန်းမင်က ဝင်လာပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သမီး၏ မျက်နှာကို နမ်းလိုက်သည်။

လှုပ်ရှားမှုက အရမ်းကြီးသဖြင့် ချောင်တုန်းဝမ်က နိုးလာသည်။

ချောင်တုန်းဝမ်က စိုးရိမ်သော အမူအရာဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ အဖေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မကြာခင်မှာပင် အိပ်ပျော်သွားပြန်သည်။

"မကြာသေးခင်က ဝမ်အာက ဘယ်လိုနေလဲ? သူ့ဝမ်းကွဲတွေနဲ့ ကစားဖူးလား?"

ချောင်ကျန်းမင်သည် သူ့သမီး၏ အိပ်ငိုက်သောအမူအရာကြောင့် အသည်းယားသွားသည်။ သူမကို သူ့လက်ထဲတွင် ချီထားပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် နမ်းရန် ဆန္ဒရှိသည်။

ချန်ချောင်ချောင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "အရင်တုန်းက အတိုင်းပဲ၊ သစ်ပင်အောက်မှာ အမြဲထိုင်ပြီး ပုရွက်ဆိတ်တွေကို ကြည့်နေတယ်။ ဒီကလေး ဘာဖြစ်နေတယ်လို့ ရှင်ထင်လဲ?"

ကလေးကို ဆေးစစ်ရန် မြို့မဆေးရုံကို ခေါ်သွားသည်။ ကလေး၏ အသံကြိုးနှင့် နားက ကောင်းသည်ဟု ဆရာဝန်က ပြောသည်။ သူမ၏ ဦးနှောက်ကလည်း ကောင်းသည်။ သူမက စကားပြောရခြင်းကို မကြိုက်ခြင်းပင်။

သူမနှင့် စကားပြောသည့်အခါတိုင်း သူမကြားသည်။ သို့သော် သူမက ဘာမှ မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေပြီး မင်းမရှိခဲ့ဘူးဟု လုံးဝဟန်ဆောင်သည်။

ထိုအချိန်တိုင်း ချန်ချောင်ချောင်က ဒေါသထွက်သည်။

ချောင်ကျန်းမင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့ရင်ထဲ၌ ပြောမပြနိုင်သည့် ဝမ်းနည်းမှုအချို့ ရှိနေသည်။

ထိုနေရာ၌ ဒဏ်ရာရှိသည်။ သူ့ဘဝတွင် ဒုတိယမြောက်ကလေး မရနိုင်တော့ပေ။ ထို့အပြင် ဒီကလေးက ဒီလို ဖြစ်နေသည်။

ချန်ချောင်ချောင်က သူ့ယောက်ျား၏ မျက်နှာနှင့် ခြေထောက်ကို ဆေးရန် ရေယူလာသည်။ "မနက်ဖြန်မှ ဘာလို့ ပြန်မလာတာလဲ?"

ချောင်ကျန်းမင်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းဘာတွေပြောနေတာလဲ ကြည့်စမ်း။ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံအများကြီးရှိနေတာ အိပ်ဆောင်ထဲမှာ ငါဘယ်လိုနေရဲမှာလဲ?"

ချန်ချောင်ချောင်က စဉ်းစားပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းမင်က သူ့သမီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါအမေဆီက ပိုက်ဆံချေးချင်တယ်။ ပြီးတော့ ဝမ်အာလေးကို ပြည်နယ်ဆေးရုံကို သွားကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားတာပေါ့။ ဆရာဝန်က သူမ ဘာမှားနေလဲဆိုတာ သိနိုင်တယ်"

ချန်ချောင်ချောင်၏ မျက်လုံးက လင်းလက်သွားသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်က နှစ်ကြိမ်လှုပ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် 'ကောင်းပြီ' ဟု ခေါင်းညိတ်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူမသဘောအရဆိုလျှင် ပိုက်ဆံစုပြီး သူ့ကို စစ်ဆေးသည်က ပိုကောင်းသည်။

သူမတို့ သမီးက စားနိုင်သောက်နိုင်သည်။ သူမက အနည်းငယ် ဆုတ်ယုတ်သွားခြင်းပင်။ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိပေ။

သူမ၏ ယောက်ျားက သူ့သမီးကို ရတနာတစ်ပါးအဖြစ် အမြဲမှတ်ယူထားသည်။ သူမပြောတာကြားလျှင် သူစိတ်မကောင်းဖြစ်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ စကားများကို မျိုချလိုက်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ပိုက်ဆံများကို ဗီရိုသေတ္တာထဲ၌ ထည့်ပြီး သော့ခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖယောင်းတိုင်ကို မှုတ်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။

ရွှယ်ချွမ်က လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး သူ့မိန်းမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် အဲဒါကို တကယ်လုပ်ချင်တာလား?"

သာ့ချောင်အတွက် မြို့ထဲ၌ အိမ်ဝယ်ရန် ပိုက်ဆံလေးပုံတစ်ပုံ ပေးရခြင်းက သူ့အတွက် ပြဿနာမရှိပေ။

ဟုန်းရှနှင့် သူတို့၏သားနှစ်ယောက်က ကန့်ကွက်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူသေချာသည်။ သို့သော် ချွေးမနှစ်ယောက်က...

ချောင်ရှို့ကျီက ​တုံ့ပြန်သည်။ "စိတ်မပူနဲ့။ ဒီမိသားစုမှာ ကျွန်မက ပြောပြီးတုန်းပဲ!"

ချွေးမများက သရုပ်ဆောင်မည်ကို မကြောက်ပေ။ နောင်တွင်လည်း သူမကို မထောက်ပံ့တော့မည်ကို သူမ မကြောက်ပေ။ သူမ ဂရုစိုက်လာသည့် ကလေးများကို အလွန်ယုံကြည်သည်။

နောက်နေ့ နေ့လယ်အထိ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ကလေးအားလုံးကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ ချောင်မိသားစုမှ လူကြီးများက အဓိကအခန်းတွင် စုဝေးကြသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ယွမ်နှစ်ထောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ငွေကိုမြင်သောအခါ ချောင်ကျန်းကျွင်းနှင့် ချောင်ဟုန်းရှတို့သည် မနေ့ညက အခြားသူများနှင့် အလားတူတုံ့ပြန်သည်။ တစ်ပုံစံတည်းပင် မျက်လုံးပြူးပြီး ပါးစပ်ဟနေကြသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် တတိယအကြိမ် မူးမေ့လဲခြင်း မရှိတော့ဘဲ ပါးပြင်များက နီမြန်းနေသည်။ သူမသည် အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ချောင်ကျန်းကော်က သူ့မိန်းမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မိန်းမရေ၊ မင်းထပ် မမူးလဲနဲ့တော့။ နောက်တစ်ခါ မူးလဲရင် မင်းရဲ့အပေါ်နှုတ်ခမ်း ကွဲလိမ့်မယ်!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

လူတိုင်းက ဝမ်ချွမ်ကျီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သောအခါ သူမ၏ အပေါ်နှုတ်ခမ်းတွင် ထင်ရှားသော လက်သည်းရာများ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နီရဲပြီး ရောင်ရမ်းနေသည်။ သူမကို ရယ်ရမလား သနားရမလား မသိတော့ပေ။

ချောင်ရှို့ကျီက လူတိုင်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းအဖေနဲ့ ငါက ဒီပိုက်ဆံအတွက် အစီအစဥ်ရှိပြီးသား။ နင်တို့ရဲ့အမြင်တွေရှိရင် ငါပြောပြီးရင် ပြောလို့ရတယ်။ အလယ်မှာ ဖြတ်မပြောနဲ့။ မဟုတ်ရင် နင်တို့ကို မျက်နှာမပေးလို့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့!"

အားလုံးက တံတွေးမျိုချပြီး လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ပြောသည်။ "နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် လင်ဇီးရိုင်းကို စုစုပေါင်း ယွမ် ၂၀၀၀ နဲ့ ရောင်းခဲ့ရတယ်။ ဒီ လင်ဇီးရိုင်းကို သာ့ချောင်က ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ သူ့အတွက် မဟုတ်ရင် ယွမ် ၂၀၀၀ မဆိုထားနဲ့ ယွမ် ၂၀ တောင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ယွမ် ၅၀၀ ထုတ်ယူပြီး သူမအတွက် မြို့ထဲမှာ အိမ်တစ်လုံးဝယ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်"

သူမ၏ အသံဆုံးသွားသည်နှင့် အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

သူ့သမီးက ပိုက်ဆံအများကြီးမယူသင့်ဘူးဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် အခုမှ သူ့အမေပြောသည်ကို တွေးပြီး အလောတကြီး မပြောရဲပေ။

ဝမ်ချွမ်ကျီနှင့် ချန်ချောင်ချောင်တို့သည် လက်သီးများကို တင်းတင်း ဆုပ်ထားကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူမတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရေးထားသည်မှာ - ဘာကြောင့်လဲ?

သို့သော် သူမတို့က စကားမပြောရဲကြပေ။

ချောင်ကျန်းကော်သည် မေမေ့သားလေးဖြစ်သည်။ သူ့အမေပြောသမျှကို ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိပေ။

ချောင်ကျန်းမင်အတွက်တော့ သူ့ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ မကြာမီ သူသည် ဤအဆင်မပြေမှုကို ချေဖျက်လိုက်သည်။

သူ့အမေပြောသလိုပင် သာ့ချောင်က ဤရာစုနှစ် သက်တမ်းရှိသည့် လင်ဇီးရိုင်း ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမကြောင့်သာမဟုတ်လျှင် လူတိုင်းက တစ်ပြားမှ မရပေ။

ယခုလည်း သူတို့သည် ဤမျှကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိနေသည်။ ငြင်းပယ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ချောင်ရှို့ကျီက လူတိုင်း၏ မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ဒါ့အပြင် မြို့ထဲမှာ နောက်ထပ်အိမ်တစ်လုံးဝယ်ဖို့ ယွမ်ငါးရာကို ထုတ်ချင်တယ်။ အဲ့ဒီအိမ်က ပဉ္စမ​အတွက်"

သာ့ချောင်အတွက်တုန်းက ဝမ်ချွမ်ကျီက ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမက ၎င်းကိုကြားလိုက်​ရ​သောအခါ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ "အ​မေ၊ ဒီလိုလုပ်​တာ မတရားဘူး"

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို အေးစက်သည့်အကြည့်နှင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ပါးစပ်ပိတ်ထား ဒါမှမဟုတ် နင်တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားမလား?"

ဝမမချွမ်ကျီက ဒေါသထွက်သွားသည်။

ချောင်ကျန်းကော်က ပြောသည်။ "ရုပ်ဆိုးတဲ့လူတွေက အပိုလုပ်တတ်တယ်လို့ အမေကပြောတယ်။ မိန်းမ၊ ဒီလိုမျိုး တစ်ချိန်လုံးမနေနဲ့"

ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးအန်လုမတတ်ပင်…

ချောင်ရှို့ကျီက ဆက်ပြောသည်။ "ပဉ္စမနာမည် ရေးထားပေမယ့် ပဉ္စမဟာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက အမြဲတမ်း အလုပ်သမား ဖြစ်လာဖို့ပဲ။ အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းဖြစ်လာပြီးရင် လစာက တိုးလာလိမ့်မယ်။ လစာရဲ့ 60% ကို အိမ်က ယူမယ်။ ပဉ္စမ၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်စဉ်းစား။ နောက်မှ အဖြေအတိအကျပေး"

"ကျန်တဲ့ ယွမ် ၁၀၀၀ က အိမ်ပြင်ဖို့ ယွမ် ၃၀၀ သုံးမယ်။ ကျန်တဲ့ ယွမ် ၇၀၀ ကိုတော့ လောလောဆယ် အသုံးမပြုသေးဘူး။ အနာဂတ်မှာ အဲဒါကို ကလေးတွေရဲ့ ပညာရေး ရန်ပုံငွေအဖြစ် သုံးမယ်။ မြေးမ ဒါမှမဟုတ် မြေးတွေ စာကျက်နိုင်သရွေ့ ငါ စာသင်ဖို့ စီစဉ်ပေးမယ်"

သူမပြောပြီးနောက် လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ကဲ ပြောလို့ရပြီ။ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြော။ ဘယ်သူက အရင်ပြောချင်လဲ?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက ဆန္ဒပြချင်သော်လည်း အခုပင် ကြိမ်းမောင်းခံထားရသည်။ သူမက အနည်းငယ် ကြောက်နေသေးသည်။ ၎င်းကို တွေးပြီးနောက် သူမက အစောဆုံးငှက် မဖြစ်ချင်ပေ။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက ပြောချင်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာ သူ့အမေက သူ့ကို တစ်ချက်တောင် မကြည့်ပေ။

ချောင်ကျန်းကျွင်း - ...

ချောင်ကျန်းကော်က မကန့်ကွက်သည့်အတွက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်။

နောက်ဆုံးတွင် ချောင်ကျန်းမင်က ပြောသည်။ "အမေ၊ ကျွန်တော် အိမ်မလိုချင်ဘူး"

သူမယောက်ျား၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချန်ချောင်ချောင်၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့သော် ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား အပြင်၌ ပြောခွင့်ပေးထားသဖြင့် အတင်းမျိုချပစ်လိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းမင်က ဆက်ပြောသည်။ "ကျွန်တော်က ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဝယ်လိုအား သမဝါယမအတွက် အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီအိမ်ကို ဝယ်ဖို့ မလိုဘူး။ ဒါပေမယ့် အဖေနဲ့အမေဆီက ပိုက်ဆံချေးဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။ ဝမ်အာလေးကို ပြည်နယ်မှာ ဆေးရုံသွားပြဖို့ ယူချင်တယ်။ ဝမ်အာက လူတွေကို အမြဲတမ်း လျစ်လျူရှုထားတယ်။ သူမမှာ တစ်ခုခုမှားနေမှာကို ကျွန်တော်ကြောက်တယ်"