အခန်း (၇၃)

ချောင်ကျန်းကော်က ရေရွတ်ရင်း ထွက်သွားသည်။ "အရင်က အန်းပင်း သူ့မိန်းမကို လက်ထပ်ဖို့အထိ စောင့်ပြီးတော့ မင်းကို တစ်ယောက်တည်း ခွဲထားချင်ခဲ့တာ။ မင်း အသိတရားရှိဖို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ အခု မင်းတစ်ယောက်တည်း ခွဲထွက်ချင်နေပြီ"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

ဒီလောက်ပြောနေတာက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားတာလား?

မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ အလကားမဟုတ်ဘူး။ သူမကို အဘွားကြီးယောင်ကဲ့သို့ ခွဲထုတ်ရန် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို အကြောင်းပြချက်ပေးလိုက်သည်။

သူမကို သတ်နေသည်!

"ချောင်ကျန်းကော်၊ ဒီကို ပြန်လာပါ။ ရှင့်အမေကို ပြောရဲရင် ကျွန်မ ကျွန်မ... ရှင်မြင်အောင် သေပြမယ်!"

ဝမ်ချွမ်ကျီက မခံနိုင်တော့ပေ။ သူမက ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး ငိုချလိုက်တော့သည်။

ချောင်ကျန်းကော်က နာခံစွာ ပြန်လာသည်။ "မိန်းမ၊ ငါ မင်းကို အခု လိမ်နေတာ။ အမေကို ငါ မပြောဘူး"

ဝမ်ချွမ်ကျီက ငိုနေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး ထထိုင်လိုက်က မျက်လုံးနီရဲရဲနှင့် သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်... ရှင်တကယ်သွားဖို့ မစီစဉ်ထားဘူးလား?"

ဒီလူက ဘာလို့ သိပ်မရင်းနှီးရတာလဲ?

သူမကို အရင်ကြောက်အောင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသည့်နည်းကို သုံးရန် သူသိသည်။ ၎င်းက သူမယောက်ျားနှင့် မတူပေ။

ချောင်ကျန်းကော်က ပြုံးပြီး ပြန်ပြောသည်။ "မှန်တယ်။ ငါပြောချင်ရင် မင်းကလေးကို အရင်မွေးတဲ့အထိ စောင့်ရမယ်။ မင်းတစ်ယောက်တည်း ခွဲနေချင်ရင် ကလေးခေါ်သွားလို့မရဘူး"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

အကျွမ်းတဝင် အရသာ၊ အကျွမ်းတဝင် ဟင်းချက်နည်း။

သူသည် ငရဲကဲ့သို့ ဒေါသဖြစ်အောင် လုပ်သည့်လူ ဖြစ်နေဆဲပင်။

"ချောင်ကျန်းကော်၊ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ စကားမပြောချင်တော့ဘူး။ အခုထွက်သွား!"

...

ယခုအချိန်တွင် ဖန်အိမ်၌ ပြဿနာတက်နေသည်။

"အို၊ ငါ့သမီးလေး၊ နင်ဘာလို့သေသွားတာလဲ? နင်ဘာလို့ ရက်စက်ရတာလဲ? ဆံပင်ဖြူအမေက ဆံပင်နက်တဲ့လူကို လိုက်ပို့ရတယ်"

"အရှင်ဘုရား၊ ငါ့သမီးက ဖန်အိမ်ကို လက်ထပ်တုန်းက ပန်းတစ်ပွင့်လိုပဲ။ အခုတော့ ဒီလောက်ထိ ပျက်စီးသွားပြီ။ အခု အသက် (၃၀)တောင် မပြည့်သေးတော့ သေသွားပြီ။ ငါ့သမီး၊ မင်း မှားပြီး သေသွားရတယ်"

အဘွားကြီးချိုင်သည် ဖန်အိမ်တံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ သူမပေါင်ကို ရိုက်၍ ငိုကြွေးနေသည်။ သူမအသံက ကျယ်လောင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာကျက်များကိုပင် လှန်ပစ်နိုင်သည်။

"ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ? သူတို့တွေက ဖန်ဖူကွေ့ဇနီးရဲ့ မိသားစုတွေလား?"

"အဲ့ဒါက သူ့မိသားစုပဲ။ သူတို့သမီးကို သေတဲ့အထိ နှိပ်စက်တယ်။ သူတို့မလာရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ? မြေကြီးပေါ်မှာ ထိုင်ငိုနေတဲ့လူက ဖန်ဖူကွေ့ရဲ့ ယောက္ခမပဲ!"

"မှန်တယ်၊ ငါ့သမီးကို ဒီလိုအနိုင်ကျင့်ရင် သူတို့တစ်မိသားစုလုံးကို သတ်ပစ်မယ်! ငါဆိုရင် တိုက်ခိုက်နိုင်ရင် မင်းစကားမဖြုန်းတီးနဲ့။ မြန်မြန်တိုက်ပါ"

" ချိုင်မိသားစုက သူတို့သမီးအတွက် တရားမျှတမှုကို ရဖို့ ဒီမှာရှိနေတယ်လို့ နင်ထင်နေတာလား? နုံအလွန်းတယ်။ သူတို့က ဖန် မိသားစုဆီက ချမ်းသာခွင့်ရဖို့ပဲ လိုချင်တာ"

တစ်ယောက်ယောက်က သမီးကို တကယ်ဂရုစိုက်ရင် ဖန်မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်မှာလား?

ဖန်ဖူကွေ့၏ဇနီးသည် လက်ထပ်ရန် ရှိုက်ကြီးတငင် ငြင်းဆိုခဲ့သည်ကို ကြားသိရသည်။ သို့သော် ဖန်မိသားစုက မင်္ဂလာလက်ဆောင် ကြီးမားစွာ ပေးခဲ့သဖြင့် သူမ၏ မိသားစုက သူမကို လက်ထပ်ခိုင်းခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှု အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး မိခင်အိမ်သို့ ပြန်ပြေးခဲ့သည်။ သူမ၏ မိသားစုက သူမကို ဘယ်တော့မှ မထောက်ပံ့ပေ။ ထိုအစား သည်းခံရန် ပြောခဲ့သည်။ မိန်းမတိုင်း ဒီလိုပဲ နေတယ် မဟုတ်ဘူးလား?

မိခင်မိသားစုက ဘာလဲ? သားရဲတစ်အုပ်မျှသာ။

၎င်းကို ကြားသည့်အခါ လူတိုင်း ချိုင်မိသားစုအပေါ် သဘောထားကောင်းတွေ မရှိကြတော့ပေ။

ချိုင်မိသားစုက ဂရုမစိုက်ပေ။ ဖန်မိသားစုက ပိုက်ဆံပေးလျော်ရမည်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့ဒီနေ့ ထွက်သွားမည်မဟုတ်ဟု စိတ်ထဲ၌ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

အဘွားကြီးဖန်သည် ချိုင်းထောက်ကို မှီပြီး အဘွားကြီးချိုင်၏ အရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ သူမ မျက်နှာကို 'ထွီ'ခနဲ တံတွေးနှင့် ထွေးလိုက်သည်။

"ယွမ်နှစ်ရာနှင့် မင်္ဂလာဆောင်လက်ဆောင်ပေးရပြီးတော့ ခဏတာ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို လက်ထပ်လိုက်ရတယ်။ နင်က လာဖို့ မျက်နှာထားရှိသေးတာလား? ငါတို့ဘက်က မင်္ဂလာလက်ဆောင် ပြန်မတောင်းတာကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်!"

အဘွားကြီးချိုင်သည် သူမ၏မျက်နှာကို လက်ဖြင့်သုတ်ကာ ခုန်ထကာ အဘွားကြီးဖန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

"အို စုန်းမကြီး၊ နင့်ရဲ့သားကို ဆယ်မိုင်အကွာအဝေးမှာ ဘယ်သူမှ လက်မထပ်ချင်ကြဘူး။ ငါ့သမီးရဲ့ တင်ပါးက အရမ်းကောင်းတာပဲ။ နှစ်ရာတောင်းတာ ဘာဖြစ်လဲ? စောစောက နင်သူ့ကိုဒီလိုဆက်ဆံတာ ငါတို့သိရင် ငါတို့အရင်ကတည်းက ဒီလောက်နည်းနည်း မတောင်းခဲ့ဘူး"

အဘွားကြီးဖန်က ပြန်ပြောသည်။ "ငါတို့မိသားစုက ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်နဲ့ ခမည်းခမက်တွေပဲ။ ဝမ်မိသားစုရဲ့ တတိယသားက စစ်တပ်မှာ အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ယောက်ပဲ။ နင်အခု ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်။ မဟုတ်ရင် နင့်ကို ကြည့်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးလိုက်မယ်!"

အဘွားကြီးချိုင်က တံတွေးထွေးပြီး ပြန်ပြောသည်။ "နင်က ဘယ်သူ့ကို ခြောက်နေတာလဲ? ဝမ်မိသားစုက မင်းရဲ့ ဖိနပ်ပြတ်သမီးလေးကို လိုချင်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား?"

နှစ်ယောက်သား ငြင်းခုံကြသည့်အခါ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တံတွေးနှင့် ထွေးကြသည်။ ပထမတော့ သူတို့ နှစ်ယောက်က လက်နှင့် သုတ်ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သုတ်ရန် လုံးဝ စိတ်မ၀င်စားတော့ပေ။

လူတိုင်း - "..."

ရွံရှာလွန်းသဖြင့် သူတို့စားထားသည့် နေ့လည်စာကို ပြန်အန်ချင်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ခေါ်သွားသော်လည်း ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ၎င်းသည် ဖန်မိသားစု၏ ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ဖန်မိသားစုနှင့် မပတ်သက်ချင်ကြောင်း လူတိုင်းသိသည်။

အဘွားကြီးဖန်သည် ချိုင်မိသားစုကို ဝမ်မိသားစုနှင့် ခြိမ်းခြောက်ရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း ယခုအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပါးရိုက်ခံရပြီး ရောင်နေသည်။

"ဟားဟား၊ နင့်ခမည်းခမက်အကြောင်း ဆက်ပြောနေတာလား? နင့်ခမည်းခမက်တွေက မင်းကို ဘာလို့ လာမကူညီတာလဲ?"

အဘွားကြီးချိုင်သည် 'လူဆိုးလူမိုက်' ဟူသော ပုံစံကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖော်ပြနေသည်။

သူတို့မှာ ဦးနှောက်မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား? သူတို့ မရောက်ခင်မှာ အခြေအနေကို ကြိုပြီး တွေးထားပြီးသား။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ တိုက်ပွဲ၏ အဆုံးတွင် ရှောင်ချောင်က ဒုက္ခရောက်ခဲ့သည်။

ချိုင်မိသားစုက ပိုက်ဆံတောင်းသော်လည်း ဖန်မိသားစုက မပေးပေ။ ချိုင်မိသားစု၏ သားများသည် သူတို့မိသားစု၏ သက်ကြီးရွယ်အို ၄ ယောက်ကို ဖန်မိသားစုတွင်နေထိုင်ရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။

ဖန်မိသားစုက နေ့တိုင်း ပိုက်ဆံမပေးလျှင် အသက်ကြီးသူ လေးယောက်က တစ်ရက်ပင် မထွက်သွားပေ။

ဖန်ဖူကွေ့က ဘယ်လောက်ပင် မာနကြီးပါစေ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မသတ်ဝံ့ပေ။ မဟုတ်လျှင် ပစ်သတ်ခံရလိမ့်မည်။

အဘွားကြီးဖန်က ဒေါသထွက်ပြီး ရင်ဘတ်အောင့်သွားသည်။ သို့သော် သူမက ခေါင်းမငုံ့ချင်သဖြင့် သူမ၏ အဖိုးတန်မြေးနှစ်ယောက်ကို ဖန်ရှောင်ကျွမ်းထံ ပို့ပြီး သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် သူမ၏ကိုယ်ဝန်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ချင်သည်။ ရှောင်ချောင်က အိမ်၌ နေကာ အလုပ်လုပ်သည်။ ယခု နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက် ရှိလာသည်။

ရှောင်ချောင်က နေရာမှာပင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

...

ရှောင်ချောင်က ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးအန်သွားသည်။ သို့သော် သာ့ချောင်သည် အလွန်ဝမ်းသာနေသည်။ သူမသည် အရပ်ပိုရှည်လာကြောင်း သိလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

ရာသီဥတုက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပူလာသည်။ သူမအဖွားက သူ့အတွက် ချုပ်ပေးချင်သည့် အဝတ်အစား အသစ်က မပြီးသေးပေ။ ထို့ကြောင့် မနှစ်က အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ရသည်။

မနှစ်က အဝတ်အစားများကို ​ဝတ်လိုက်သည့်အခါ ပိုတိုသွားသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

သူမက အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။

သူမသည် ရွယ်တူများထက် အမြဲတမ်း ခေါင်းတစ်ဝက်တိုသည်။ နှစ်သစ်တိုင်းတွင် လူတိုင်းက သူမကို ရယ်ကြသည်။ အသစ်လုပ်စရာ မလိုဘဲ အဝတ်တစ်ထည်ကို နှစ်အတော်ကြာ ဝတ်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

အလွန်စနောက်သည့် ကလေးများလည်း ရှိသည်။ သူမကို တွေ့သောအခါတွင် စကားထစ်သူ သို့မဟုတ် လူပုဖရဲသီးဟု အမည်ပေးကြသည်။ သူမသည် အချိန်တိုင်း စိတ်ဓာတ်ကျရသည်။

ယခု သူမ စကားထစ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထို့ထက်ပို၍ အရပ်ရှည်လာသည်၊

သူမ၏ အဝတ်အစားများဝတ်ပြီးနောက် သူမသည် ချောင်အိမ်ဟောင်းဆီသို့ သွားသည်။

ချောင်တုန်းယင်သည် သူမက အဝတ်ဟောင်းများ ၀တ်ဆင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး နှုတ်ဆက်သည်။

"ချောင်မိသားစုရဲ့ ချစ်စရာလေး၊ ညီမလေးရဲ့ ကလေးအဝတ်အစားကို ဘာလို့ ဝတ်နေတာလဲ?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းမော့ကာ ချိုသာသော အပြုံးကိုပြပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "အစ်မ ယင်၊ ကြည့်စမ်း။ အင်္ကျီလက်တွေက တိုလွန်းတယ်!"

ချောင်တုန်းယင်၏ စိတ်ထဲ၌ ဖျက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူမပြောချင်သည်ကို ချက်ခြင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမသည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အိုး၊ အံ့သြစရာကောင်းတယ်။ လက်တွေက အရမ်းတိုလာတယ်။ ချစ်စရာလေးက အရပ်ပိုရှည်လာပြီလား?"

သာ့ချောင်၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းနေပြီး မျက်လုံးများက မည်းမှောင်တောက်ပနေသည်။ သူမက ရင်ဘတ်ကို ကော့ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ ချစ်စရာလေး ပိုမြင့်လာပြီ!"

ချောင်တုန်းယင်က စလိုက်သည်။ "ညီမလေးကြီးလာရင် ချစ်စရာလေးလို့ ခေါ်လို့ မရတော့ဘူး"

သာ့ချောင်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး အနီရောင်ပါးစပ်ကို ဖိကာ ပြန်ဖြေသည်။ "အင်း၊ ဒါဆို ညီမလေးက ချစ်စရာကြီးဖြစ်လိမ့်မယ်!"

ချောင်တုန်းယင် - "..."

သူမသည်... ဤဝမ်းကွဲညီမငယ်၏ အသားအရေထူထူကို လျှော့တွက်မိပုံရသည်။

"ဖွီ..."

ချောင်တုန်းဟယ်သည် နှစ်ယောက်ကြား စကားဝိုင်းကို သဘောကျသွားသည်။ ညီမငယ်သာ့ချောင်က အရမ်းချစ်စရာကောင်းသည်။

သူမက ရှေ့ကိုလှမ်းပြီး သာ့ချောင်၏ လက်ကိုဆွဲလိုက်သည်။ "အဝတ်အစားအသစ်က အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူး။ ညီမလေးက ဒီအဝတ်အစားတွေ ဝတ်လို့ မရတော့ဘူး။ အစ်မနဲ့လိုက်ခဲ့၊ ညီမလေးဝတ်ဖို့ အဝတ်အစားတွေ ရှာပေးမယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်မတုန်းဟယ်။ အစ်မက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးနဲ့ အလှပဆုံး ဝမ်းကွဲအစ်မပဲ!" သာ့ချောင်၏ သက်တံလျှာသည် အလကားရသလို လွင့်ထွက်သွားသည်။

အနောက်တွင် ချောင်တုန်းယင်၏သွားများသည် ချဉ်သလိုခံစားရသည်။ "ညီမလေးရဲ့အစ်မတုန်းဟယ်က အကောင်းဆုံးနဲ့ အလှဆုံးပဲ။ အစ်မကကော ဘယ်လိုလဲ?"

သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးများက လည်သွားပြီး ချိုသာစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "အစ်မယင်က အမိုက်ဆုံးပဲ!"

ချောင်တုန်းယင်သည် နှစ်ကြိမ် ​နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ သက်တံ့လျှာလျက်ခြင်းသည် မရိုးသားကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် သူမနှင့် သူ့ညီမ မဝတ်နိုင်သော အ၀တ်အစားများကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သာ့ချောင်က ၎င်းကို ကြိုက်ပြီး အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။

သူမက အဝတ်အစား အများကြီး မဝတ်နိုင်ပေ။ ၎င်းက ချိုမြိန်သည့် စိုးရိမ်မှုတစ်ခုပင်။

ဝမ်းကွဲအစ်မ၏ အခန်းထဲ၌ အချိန်အတော်ကြာ ကစားပြီးနောက် ထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ပဉ္စမ ဦးလေး၏ မိသားစုနှင့် တိုးမိကြသည်။

သူမ၏ ပဉ္စမဦးလေး သည် အိတ်နှင့် အထုပ်အပိုး အနည်းငယ် သယ်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ပဉ္စမမြောက်အဒေါ်သည် ဝမ်အာလေးကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ့နောက်တွင် ရပ်နေ သည်။ သူတို့က ခရီးသွားမည့်ပုံရသည်။

မိန်းကလေးများက သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ချောင်တုန်းယင်က မေးလိုက်သည်။ "ပဉ္စမဦးလေး၊ ဝမ်ကို ပြည်နယ်ဆေးရုံကို ခေါ်သွားမလို့လား?"

ချောင်ကျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ တစ်ညအိပ်ဖို့ မြို့ကို သွားမယ်။ ပြီးရင် မနက်ဖြန် ပြည်နယ် မြို့ကို ကားနဲ့ သွားလိုက်မယ်။ အိမ်မှာ အဖွားပြောတာကို အားလုံး နားထောင်ကြ။ မဆိုးနဲ့ နားလည်လား?"

"နားလည်ပါတယ်" ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် ချောင်တုန်းယင်တို့က တညီတညွတ်တည်း ပြန်ပြောကြသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် ဝမ်အာကို နှုတ်ဆက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ ယခင်အတိုင်းပင်။ သူမကို တုံ့ပြန်မှု လုံးဝမပေးပေ။

သာ့ချောင်သာလျှင် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။

သူမကို ဒီလိုမြင်လိုက်ရသဖြင့် ချောင်ကျန်းမင်က မေးသည်။ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ သာ့ချောင်။ အဘွားကြီးတစ်ယောက်လို မျက်မှောင်ကြုတ်နေတယ်"

သာ့ချောင်က နှုတ်ခမ်းကို ဖိပြီး ပြောသည်။ "ပဉ္စမဦးလေး၊ ခရီးသွားမှာလား? မသွားလို့ မရဘူးလား?"

ချောင်ကျန်းမင်က ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် မိသားစုနှင့်ခွဲခွာရန် တွန့်ဆုတ်နေသော ကလေးတစ်ယောက်ဟု ထင်မြင်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ပြုံးရွှင်စွာ ချော့မော့သည်။

"ပဉ္စမဦးလေးက သမီးရဲ့ ညီမလေးကို ဆရာဝန်ခေါ်သွားပြမှာ။ နေကောင်းရင် မကြာခင် ဦးလေးတို့ပြန်လာမယ်"

သာ့ချောင်က ထပ်ပြောပြန်သည်။ "ပဉ္စမဦးလေး၊ မသွားလို့ မရဘူးလား?"

ချောင်ကျန်းမင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဒီကလေးက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဒီလောက် နားမလည်ရတာလဲဟု သိချင်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့အမေရောက်လာသည်။ "သာ့ချောင်၊ သမီးရဲ့ ပဉ္စမဦးလေးကို မသွားရဘူးလို့ သမီးဘာလို့ ပြောတာလဲ?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးသည် နီမြန်းလာသည်။

သူမသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှင်းပြနိုင်ပေ။ ပဉ္စမဦးလေးနှင့် အခြားသူများကို မသွားစေချင်ပေ။

သာ့ချောင်က သူ့သားအငယ်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။"ပဉ္စမ၊ နောက်နေ့မှ သွားရင် ဘယ်လိုလဲ?"

"အမေ! ဝမ်အာလေးက နှောင့်နှေးလို့ မရဘူး။ နောက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်၊ အချိန်မရှိဘူး!"

သာ့ချောင်သည် သူ့အမေ၏ အချစ်ဆုံးဖြစ်သည်ကို ချောင်ကျန်းမင်က သိသည်။ သို့သော် သူ့အမေက ဒီလောက် စည်းကမ်းမဲ့လာလိမ့်မသည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားပေ။

ချောင်ရှို့ကျီသည် သာ့ချောင်ထံတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ထူးဆန်းသောအရာများကို သတိရပြီး လေးနက်သော အမူအရာနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပဉ္စမသား၊ သားက အမြဲတမ်း လွတ်လပ်နေတယ်ဆိုတာ အမေသိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါ အမေ့စကား နားထောင်ပြီး နောက်တစ်ခေါက်မှ သွားလိုက်ပါ!"

ချောင်ကျန်းမင်က သူ့အမေပြောသည်ကို နားမထောင်ချင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ ကလေးက တွန့်ဆုတ်နေရုံနှင့် သူ့အကြံအစည်များကို နောက်ဆုတ်ပေးရမည်။ သူတကယ် နားမလည်နိုင်ဘူး!

ချောင်ကျန်းမင်က အဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွားသည်။ သာ့ချောင်သည် ပဉ္စမဦးလေး၏ မိသားစု ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ မျက်ရည်နှစ်ကြောင်း ကျသွားသည်။

ချောင်ကျန်းမင် ထွက်ခွာပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် နောက်ဆုံး၌ ကျောင်းဖွင့်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သည် ပညာတတ်လူငယ်အဖွဲ့အသစ်ကိုလည်း ကြိုဆိုခဲ့သည်။

ချောင်မိသားစုနှင့် မိတ်ဖွဲ့ရန်အတွက် ဝမ်ရွှေရှန်က ပညာတတ်လူငယ်များကို ခေါ်ယူရန် သူနှင့်အတူ ချောင်ကျန်းကော်အား တောင်းဆိုခဲ့သည်။