အခန်း (၇၅)

ချောင်ကျန်းမင်က သူ့မိန်းမနှင့်သမီးကို မြို့ထဲ တစ်ညအိပ်ခေါ်သွားသည်။ နောက်နေ့တွင် မြို့ကနေ ခရိုင်ကို ဘတ်စ်ကားစီးသည်။ ထို့နောက် ခရိုင်မှ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရထားစီးရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

ဤခေတ်တွင် ခရီးသွားရသည်မှာ အဆင်မပြေပေ။ နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ချန်ချောင်ချောင်နှင့် ဝမ်အာလေး၏ မျက်နှာက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ။

အထူးသဖြင့် ချန်ချောင်ချောင်ပင်။ သူမသည် မူလက သေးသွယ်သည်။ နှစ်ရက်ဆက်တိုက် ​ခရီးပန်းပြီးနောက် သူမသည် အချိန်မရွေး ပြိုလဲသွားနိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။

ရထားက နောက်ကျသည်။ သူတို့သည် ရထားဘူတာရုံတွင် နာရီဝက်ကျော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ရထားက ဘယ်အချိန် လာမည်ဆိုသည်ကို မသိကြပေ။ ရထားစောင့်နေသည့် လူများက ညည်းညူနေကြသည်။

"ပင်​ပန်း​နေပြီလား ခဏ​လောက်​ထိုင်​ချင်​လို့လား?"

ချောင်ကျန်းမင်သည် မျက်နှာဖြူဖျော့နေသည့် မိန်းမကို ကြည့်ကာ နာကျင်နေသော နှလုံးသားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချန်ချောင်ချောင်က ခေါင်းခါပြီး ပြန်ပြောသည်။ "မလိုပါဘူး၊ ရထားက မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာ"

ဘူတာ၌ လူအရမ်းများသည်။ အဝေးကြီးသွားလျှင် ရထားပေါ်မတက်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဘယ်သူမှ အဝေးကို မသွားရဲကြပေ။

ရုတ်တရက် ချောင်ကျန်းမင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်ရှိသော ဝမ်အာလေးသည် မျက်ရည်များဝဲလာသည်။

"ဝမ်အာ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ ဗိုက်ဆာနေတာလား?" ချောင်ကျန်းမင်က ခေါင်းငုံ့ကာ ချော့လိုက်သည်။

ဝမ်အာလေးသည် သူတို့နှင့် တစ်ဖက်မှ ဝမ်တန်စားနေသော အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ငို၍ မျက်လုံးများက နီနေသော်လည်း စကားမပြောပေ။

ချောင်ကျန်းမင်သည် သူမ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကာ သူ့နှလုံးသားထဲ၌ နားလည်သည်။

ရထားလာမည့် လမ်းကြောင်းကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။ ရထားဆိုက်ရောက်သည့် အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ချန်ချောင်ချောင်ကို ကလေးပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်ထားဦး။ ငါ ဝမ်တန်နှစ်ခွက် သွားဝယ်ပြီး မြန်မြန်ပြန်လာမယ်"

ချန်ချောင်ချောင်က ကလေးကို သူ့ဆီကနေ ယူလိုက်သည်။ "ဒါဆို မြန်မြန်ပြန်လာ"

ချောင်ကျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်!"

သူပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။ မီတာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးကို ပြေးပြီးနောက် သမီးဖြစ်သူ၏ ငိုသံကို ကြားနေရသည်။

ထိုအချိန်တွင် မိဘနှင့် သားသမီး ဆက်နွယ်မှု ကြောင့်လား မသိဘဲ ရုတ်တရက် ရပ်ကာ သမီးဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သမီးလေး၏ လက်ဖဝါးအရွယ် မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များနှင့် ပြည့်နေပြီး အမေ့ရင်ခွင်ထဲ၌ သနားစဖွယ် ငိုယိုနေသည်။ သူ့နှလုံးသားက ပျော့ပျောင်းပြီး သူ့ခြေလှမ်းက ပိုမြန်လာသည်။

ချောင်ကျန်းမင် ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်ချောင်ချောင်၏ နှလုံးသည် ဗုံများကဲ့သို့ ခုန်နေသည်။

သူမဆီ၌ ယွမ်တစ်ရာ့ငါးဆယ်ရှိသည်။ ပိုက်ဆံအများကြီးပင်။

သူမယောက်ျားက ဒီပမာဏကို ရရန် မစားမသောက်ဘဲ တစ်နှစ်လောက် စုဆောင်းရန် လိုလိမ့်မည်။

ယခုလည်း သူမထံတွင် ပိုက်ဆံများစွာရှိနေသဖြင့် လူတိုင်းသူခိုးဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

တစ်ယောက်ယောက်က သူ ပိုက်ဆံကို ခိုးမည်ကို သူမကြောက်သည်။

သူတို့ထွက်သွားသောအခါ ချောင်ရှို့ကျီက သူတို့ကို ယွမ် ၅၀၀ ပေးလိုက်သည်။ ဆရာဝန်သွားပြရန်က ဤမျှလောက် မကုန်ပေ။ ဆင်းရဲသည့်မိသားစုသည် လမ်း၌ ပိုက်ဆံချွေတာခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

ချောင်ကျန်းမင်သည် အပျက်အစီးများကို ကြောက်သောကြောင့် ငွေကို နှစ်ခုခွဲလိုက်သည်။ အများစုမှာ သူ့ကိုယ်ပေါ်၌ ရှိသည်။ အနည်းစုက သူ့မိန်းမနှင့်ပင်။

ဤနည်းအားဖြင့် သူတို့ထဲရှိ တစ်ယောက်ယောက် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လျှင် စစ်တပ်တစ်ခုလုံး သုတ်သင်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ချောင်ချောင်က ယွမ် ၁၅၀ ကို နှစ်နေရာ ခွဲထားသည်။ ယွမ် ၁၀၀ ကို အဝတ်အထည်များတွင် ထည့်ထားပြီး ယွမ် 50 ကို အိတ်ထဲတွင် ထည့်ထားသည်။ ဤနည်းက သုံးရန် ပိုအဆင်ပြေသည်။

သူမသည် လက်ရှိတွင် သမီးဖြစ်သူအား လက်တစ်ဖက်တွင် ကိုင်ထားပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် အိတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ဖြတ်သွားသူတိုင်းကို သတိကြီးစွာ ကြည့်နေသည်။

လူတိုင်းကို သူခိုးတစ်ယောက်လို ရှုမြင်သည့်အခါ အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူခိုးတစ်ယောက်ဟု မြင်လာလိမ့်မည်။

ချန်ချောင်ချောင်၏ အပြုအမူသည် မကြာမီပင် ဆိုးရွားသော အတွေးအမြင်များဖြင့် လူအများ၏ မျက်လုံးများကို ဖမ်းစားသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် လူတစ်ယောက် ပြေးလာပြီး သူမကို ဝင်တိုက်သည်။

ချန်ချောင်ချောင်၏ တည်ငြိမ်မှု ပျောက်ဆုံးသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ဝမ်အာလေးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူမ၏ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာသည်။ ချန်ချောင်ချောင်၏ အိတ်သည်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အမည်မသိလူတစ်ဦးက အဝေးသို့ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

"ငါ့အိတ်!" ချန်ချောင်ချောင်က စိတ်​ပူသွားသည်​။ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး အိတ်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ မတ်တပ်မရပ်မီ အိတ်ကို လူငယ်တစ်ယောက်က လုယူသွားသည်။

"သူခိုး၊ လုနေတယ်၊ အားလုံး သူ့ကို ရပ်ပေးပါ!"

ချန်ချောင်ချောင်က ထပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်သွားသည်။ သူမ၏ နောက်တွင် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးနေသည့် သမီးကို လုံးဝမေ့သွားသည်။

ကလေးမလေးတစ်ယောက်က ဆိုးရွားစွာ ငိုနေသည်ကို လူအချို့က သတိပြုမိကြသည်။ သူတို့သည် သူမကို ကောက်ယူပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို သန့်စင်ရန် ကူညီကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် မလှမ်းမကမ်းမှ ရထားကြီးတစ်စင်း၏ အော်သံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးက တောက်ပလာသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ရထားရောက်လာပြီ။

ရထားစောင့်နေသည့်လူများက ချက်ချင်းပင် ခရီးဆောင်အိတ်ကို ထမ်းပြီး အမြန်တက်ကြသည်။ ဝမ်အာလေးသည် လူအုပ်ကြားတွင် ညှပ်သွားသည်။ ပင်ဘောလုံးကဲ့သို့ပင် သူမကို လူများဝိုင်းအုံနေသည်။

အဆုံးတွင် သူမသည် ရထားပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

ချန်ချောင်ချောင်က လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အကူအညီနှင့် သူမ၏ အိတ်ကို ပြန်ယူလာပြီး သူခိုးကို ဝန်ထမ်းထံ အပ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ သမီးက ပလက်ဖောင်းတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်ကို သတိရလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူမက ပြန်ပြေးလာသည်။

သို့သော် သူမပြန်ရောက်သောအခါ ပလက်ဖောင်းပေါ်ရှိ လူအားလုံးနီးပါး မရှိတော့ပေ။ သူမ၏ သမီးလည်း ပျောက်သွားပြီ။

ခြေထောက်တွေ အားနည်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ချောင်ကျန်းမင်သည် အဝေးမှ ရထားအော်သံကို ကြားသောအခါ ဝမ်တန်ဝယ်ရာမှ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ပြန်ရောက်လာသည်။ စိတ်ထဲ၌ ငိုနေသည်။ သူတို့က ဤရထားကို လွတ်သွားသည်။ နောက်တစ်ခုက ဘယ်လောက်ကြာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ?

သို့သော် သူ့သမီးလေး လိုချင်သည့် ဝမ်တန်များကို မကြာခင် စားနိုင်တော့မည်ဟု တွေးကာ ပါးစပ်ထောင့်ရှိ အပြုံးက ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပလက်ဖောင်းပေါ်မရောက်မီ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ရင်ကွဲမတတ်ငိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူ့မိန်းမရဲ့အသံပဲ!

သူ့နှလုံးက တုန်လာသည်။ သူ့လက်ထဲမှ ဝမ်တန်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ပြေးလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဇနီးသည်၏ မြင်ကွင်းသည် သူ့မျက်လုံးထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူ့ဇနီးက မူးလဲလုမတတ် ငိုနေသည်။ သို့သော် သူမ၏ ဘေးနားတွင် သူတို့သမီး၏ ခြေရာပင် မရှိပေ။

သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူက လျှောက်လာကာ ချန်ချောင်ချောင်၏ ပုခုံးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ မေးသည်။ "ဝမ်အာလေး ဘယ်မှာလဲ၊ ဝမ်အာက ဘယ်မှာလဲ?"

ချန်ချောင်ချောင်က သူမ၏ ယောက်ျား ပြန်လာသည်ကို တွေ့သဖြင့် သူမ၏ ကျောရိုးကို ချက်ချင်းတွေ့သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏နှလုံးသည် ပို၍ပင်တုန်လှုပ်သွားသည်။

"မသိဘူး၊ ကျွန်မအိတ်... လုယက်ခံရတယ်။ ကျွန်မက သူ့နောက်ကို လိုက်နေတယ်၊ ​​ကျွန်မပြန်ရောက်တာ... ဝမ်အာ၊ ဝမ်အာ ပျောက်သွားပြီ!"

ပျောက်သွားပြီ!

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချောင်ကျန်းမင်က သူမ၏ ပုခုံးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်တယ်။ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ချန်ချောင်ချောင်၏ ပုခုံးများက ကြေမွလုနီးပါးပင်။

"အိတ်က ပိုအရေးကြီးလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝမ်အာက ပိုအရေးကြီးသလား၊ သူမကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ဖို့ စိတ်ချနိုင်တာလား?"

ချောင်ကျန်းမင်က ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သူ့လည်ပင်းနှင့် နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများ ဖောင်းထွက်လာသည်။ သူ့အကြည့်တွေက မှုန်ဝါးနေသည်။

မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ကြည့်နေကြသည့် လူများကိုတွေ့သောအခါ ချက်ချင်းပြေးလာပြီး မေးသည်။ "ဟယ်လို ငါ့သမီးလေး ပျောက်သွားတယ်။ အခုလေးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးကို မင်းတွေ့လား? အရပ်ဒီလောက်နဲ့"

ထိုလူအနည်းငယ်က ခေါင်းခါပြသည်။ "သူမကို မတွေ့ဘူး။ ငါတို့ ဒီကို အခုမှ ရောက်တာ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောသည်။ "တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ခေါ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်မလား?"

လူအချို့က ပြောသည်။ "တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ရထားပေါ်ကို ခေါ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်လား၊ အိုး၊ မင်းမိန်းမကို ငိုတာ ရပ်ခိုင်းပြီး ဘူတာရုံဝန်ထမ်းဆီ အမြန်သွားပြီး အကူအညီတောင်းတာ ပိုကောင်းတယ်။ သူတို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ရင် ရဲကို အမြန်ခေါ်!"

"မှန်ပါတယ်။ မငိုပါနဲ့၊ မြန်မြန် ရဲကို ခေါ်လိုက်ပါ!"

ချောင်ကျန်းမင်က သေသည်အထိ နောင်တရသွားသည်။

သူ မထားခဲ့သင့်ပေ။ သူထွက်သွားလျှင်ပင် ဝမ်အာလေးကို ချီထားသင့်သည်။

ယခုတော့ ဘာမှပြောစရာမရှိတော့ပေ။ ရဲကို အမြန်ခေါ်လိုက်တာက ပိုကောင်းသည်။

ချောင်ကျန်းမင်က စိတ်မရှည်တော့ဘဲ စောင့်ဆိုင်းခန်းဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ ကလေးပျောက်နေသည်ဟု ဝန်ထမ်းများက ကြားသည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများကို မေးမြန်းခြင်းဖြင့် သူတို့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကူညီကြသည်။ သို့သော် သူမကို ဘယ်သူမှ မတွေ့ကြပေ။

ရထားက အဝေးကို ရောက်နေပြီ။ ရထားကို ရပ်တန့်ရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ကလေးသည် ရထားထဲတွင် ရှိနေကြောင်း သူတို့ သေချာပေါက် မသိကြပေ။

ဝန်ထမ်းများက ရဲကို ချက်ချင်းသွားခိုင်းရန် အကြံပေးသည်။

ချောင်ကျန်းမင်၏ နှလုံးသားသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားသည်။ အဆုံးမရှိ နစ်မြုပ်သွားသည်။

ရထားခန်းအတွင်းမှ ဝမ်အာလေးကို လူအုပ်ကြီးက ဆွဲခေါ်သွားသည်။

သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်က လူများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် မည်သူကိုမှ မသိပေ။

ဝါးခနဲ ထပ်မံငိုလိုက်သည်။

ယခုမှပင် အားလုံးက ထိုင်ခုံရှာနေကြပြီ။ စင်္ကြံအလယ်၌ ရပ်နေသည့် ကလေးတစ်ယောက်ကို ယခုမှ သတိထားမိသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က မေးသည်။ "ဒါဘယ်သူ့ကလေးလဲ?"

"ဘယ်သူ့ကလေး ပျောက်နေတာလဲ၊ ထွက်လာပြီး ကလေးကို ပြန်ခေါ်သွား!"

"ဘယ်လိုမိဘမျိုးလဲ၊ သူ့မိဘတွေကရော ကလေးပျောက်သွားမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ သနားစရာ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ငိုနေတာကို မြင်ရတော့ နှလုံးသားက နာကျင်လိုက်တာ"

အချိန်အတော်ကြာအောင် အော်ပြောပြီးနောက်တွင် မည်သူမျှ သူမကို ခေါ်ရန် မထွက်လာခဲ့ပေ။ ရထားဝန်ထမ်းကို ခေါ်ခါနီးတွင် ပန်းပွင့်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပြေးလာသည်။

သူမသည် အသက်လေးဆယ်ကျော်ရှိပုံရသည်။ သူမက ဝမ်အာလေးကို ချီပြီး စိုးရိမ်စွာ ပြောသည်။ "အားနျိုနျို၊ နင်ဘာလို့ ဒီကိုလာတာလဲ။ မင်း အဖွားကို သေအောင် လုပ်နေတယ်!"

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် လူတိုင်းကို ဟန်မဆောင်ဘဲ ပြုံးရွှင်စွာ တောင်းပန်သည်။ "အားလုံးကို စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ အခုပဲ ထိုင်ခုံရှာဖို့ အလျင်လိုနေတာ၊ ဒီကလေးကို မကြည့်မိဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သူ ဒီကို ပြေးလာတယ်။ ငါလူတိုင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတယ်။ ငါတကယ်တောင်းပန်ပါတယ်"

ကလေးမလေးက မခုခံသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက ဤအမျိုးသမီးက သူမအဖွားဟု ထင်နေကြသည်။

ထို့ကြောင့် အားလုံးက ပြန်ဖြေသည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ ရပါတယ်၊ မြန်မြန် ပြန်ခေါ်သွားပါ။ ကလေးက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်နေမလဲ?"

"ကောင်းပြီ ငါသူ့ကို အခုပြန်ခေါ်လိုက်မယ်"

အမျိုးသမီးသည် ဝမ်အာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချီကာ ရထား၏ အခြားတစ်ဖက်ခန်းသို့ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။