အခန်း (၇၆)

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ချောင်ကျန်းကော်၊ အမျိုးသမီးဆရာဝန်တို့နှင့်အတူ ရွာ၏ မြင်းရထားဟောင်းကို မြို့ပေါ်သို့ မောင်းနှင်လာသည်။

သူက ချောင်ကျန်းကော်ကို ပြောသည်။ "နှစ်စဉ် ပညာတတ်လူငယ်တွေ အများကြီးရောက်လာတယ်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က သူတို့အားလုံးကို မဆံ့လောက်ဘူး"

ချောင်ကျန်းကော်က ရှုပ်ထွေးနေသည်။ "သူတို့က နေစရာမ​ရှိရင် ပြန်ပို့လိုက်ပါ။ ဒါက ဘာများခက်နေလဲ?"

ဝမ်ရွှေရှန် - "..."

လေထုသည် စကားပြောရန် အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်ပုံရသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်က ထပ်ပြောသည်။ "အိုး ဖန်မိသားစုက နေ့တိုင်း အဆက်မပြတ် ဒုက္ခရောက်နေတယ်။ အိမ်ထောင်စုတိုင်းက သူတို့လိုဖြစ်ရင် ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်လုပ်ဖို့ ဘယ်သူက သတ္တိရှိမှာလဲ?"

ချောင်ကျန်းကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကံကောင်းတာက ငါတို့ ချောင်မိသားစုက သူတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး။ အိုး၊ သူတို့က မင်းရဲ့ ဝမ်မိသားစုနဲ့ ချိတ်ဆက်နေပြီဆိုတာကို ငါမေ့သွားတယ်။ မင်းရဲ့ ဝမ်မိသားစုက ဒါကို ဘာလို့ မစဉ်းစားတာလဲ?"

ဝမ်ရွှေရှန် - "..."

တခါတရံ ကောင်းကင်ကြီးသည် ဤကဲ့သို့ အသေသတ်ပစ်လိုက်သည်။

ဝမ်ရွှေရှန်းသည် စကားမပြောချင်တော့ကြောင်း ထုတ်ဖော်​ပြလိုက်သည်။

သူတို့နှင့် လိုက်လာသည့် အမျိုးသမီး ဆရာဝန်က ၎င်းကို ကြားသည်။ သူမနှုတ်ခမ်းက စောင်းသွားသည်။ သူမက စကားမ​ပြောမိသဖြင့် အလွန်ပျော်​သည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် တကယ်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ ပညာတတ်လူငယ် အများအပြား နှစ်စဉ် လာကြပြီး လက်တစ်ဆုပ်စာမျှသာ ပြန်ကြသည်။

ထိုပညာတတ်လူငယ်အချို့သည် ဉာဏ်နှေးကြပြီး အချို့မှာ ဖျားနာသောကလေးများဖြစ်သည်။ သုံးရက်တစ်ကြိမ် ခွင့်တောင်းကြသည်။ အနည်းစုကသာ လယ်ယာလုပ်ငန်းကို တကယ်လုပ်နိုင်သည်။

မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုပြီး ငြင်းသည်။ ၎င်းက အထက်က သတ်မှတ်ထားသည့် ပစ်မှတ်ဖြစ်သည်။ တကယ်ကို ခေါင်းကိုက်သည်။

တစ်နာရီကျော်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မြို့တွင်းဘူတာရုံတံခါးဆီသို့ ရောက်လာသည်။

ပညာတတ်လူငယ်များအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိလာရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူတို့၏ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုတည်းတင် မဟုတ်ဘဲ အခြားထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့များနှင့် အသိုင်းအဝိုင်းများ တယောက်ပြီးတယောက် ရောက်ရှိလာနေပြီဖြစ်သည်။

ဤလူချင်း ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုသည် ချမ်းသာနှင့် ဆင်းရဲကို ချက်ချင်း ပိုင်းခြားနိုင်၏။

အချို့သော ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့များသည် လယ်ထွန်စက်များ မောင်းနှင်၍ အဆင်ပြေကာ လူများကို ကြိုကြသည်။ မျက်နှာလည်း လှသည်။

အချို့က ချီလီရွာကဲ့သို့ လူများကို လာခေါ်ရန် မြင်းလှည်းများ သုံးကြသည်။ ကိရိယာများသည် ခေတ်မီသော်လည်း လျင်မြန်စွာ သွားလာနိုင်သည်။

ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့များသည် နွားလှည်း သို့မဟုတ် မြည်းလှည်းများကိုသာ အသုံးပြုနိုင်သည်။ အဆင်းရဲဆုံး ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က နွားလှည်းတောင် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ပညာတတ်လူငယ်တွေကို လက်ဗလာနှင့် ကြိုကြသည်။

ပညာတတ်လူငယ်များသည် လယ်ထွန်စက်များဖြင့် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့များသို့ တာဝန်ပေးအပ်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ကြသည်။

ထုတ်လုပ်မှုပစ္စည်းတွေ ပိုကောင်းလေလေ ပိုချမ်းသာလေပင်။ ခြေနှစ်ချောင်းသာ လမ်းလျှောက်နိုင်သည့် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို ဘယ်သူမှ မသွားချင်ကြပေ။

သို့သော် ဘုန်းကြီးက ပိုများပြီး ယာဂုက နည်းသည်။ သူတို့အားလုံးကို လယ်ထွန်စက်နှင့် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို ဘယ်လိုတာဝန်ပေးမလဲ။

မကြာမီတွင် တာဝန်ခံတစ်ဦးရောက်လာပြီး ပညာတတ်လူငယ်များကို ခွဲဝေပေးသည်။

"စုရှင်းရှန်၊ လီမုန့်မုန့်... ချွေ့ရှန်း။ မင်းခုနစ်ယောက်က ဟုန်းထိုင်ယန်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်နောက်ကို လိုက်ပါ"

"ယဲ့ရှန်..."

အချိန်အတော်ကြာနောက် နောက်ဆုံးတွင် ချီလီရွာ၏အလှည့်ဖြစ်သည်။

"လီချိုင်လန်၊ ဝမ်ချင်းရှန်၊ ချိုင်ဝေ့ကော်... ယဲ့ကျန်းကျန်း၊ သာ့ကျီ၊ မင်းတို့ ရှစ်ယောက်က ချီလီထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို သွားကြ!"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချီလီကျေးရွာသည် ပညာတတ်လူငယ်များ စုစုပေါင်းရှစ်ဦးကို တာဝန်ပေးအပ်ခံရသည်။ အမျိုးသား လေးဦး၊ အမျိုးသမီး လေးဦး။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ထက်ဝက်သည် အမျိုးသမီးဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

သူက မိန်းမကို နှိမ့်ချတာ မဟုတ်ပေ။

၎င်းက လယ်ယာလုပ်ငန်း၌ ခွန်အားလိုသည်။ မြို့ထဲရှိ ကလေးများက လယ်ယာအလုပ် မလုပ်နိုင်ကြပေ။ မာနကြီးပြီး မောက်မာသည့် မိန်းကလေးများက ပိုဆိုးသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် နံဘေးတွင်ရှိသော ချောင်ကျန်းကော်အား စာရင်းစာရွက် ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ပညာတတ်လူငယ်များကို ဦးဆောင်ရန် လမ်းလျှောက်လာသည်။

ချောင်ကျန်းကော်က စာရင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ပန်းပဲလို့ ခေါ်တဲ့ လူတွေ ရှိပါသေးတာလား? ထူးဆန်းတဲ့ နာမည်တစ်ခုပဲ ဟားဟားဟား..."

ရယ်သံကိုကြားသဖြင့် အမျိုးသမီးဆရာဝန်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "သာ့ကျီ" ဟူသော စာလုံးကို သူမမြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်က လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မိန်းကလေးအတွက် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို တိတ်တိတ်လေး ထွန်းညှိလိုက်သည်။

ယဲ့ကျန်းကျန်းနှင့် သာ့ကျီတို့သည် တစ်နေရာတည်းမှ ပညာသင်ကြားနေသော အမျိုးသမီးငယ် နှစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူတို့က အတန်းဖော်များ ဖြစ်သဖြင့်အားလုံးအတူတူ လုပ်ခဲ့ကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်က လျှောက်လာနေကြသည်။ သူတို့၏ ပါးစပ်များက တင်းပြီး မျက်နှာက မကျေနပ်သည့် အမူအရာပေါ်နေသည်။

ယဲ့ကျန်းကျန်းသည် ထိုဘက်ခြမ်းရှိ ထွန်စက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းရွဲ့လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ကံဆိုးတယ်လို့ ထင်ရတာလဲ။ ငါတို့က အဲဒီထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ တာဝန်ပေးခံရရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲ"

ကျေးလက်ကို မသွားခင်၌ စုံစမ်းထားသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ကျေးလက်ဒေသများဖြစ်သော်လည်း ကျေးလက်ဒေသနှင့် ကျေးလက်ဒေသအကြား ကွာခြားချက်မှာလည်း အလွန်ကြီးမားသည်။

အချို့သောကျေးရွာများသည် ၎င်းတို့၏ ပထဝီဝင်တည်နေရာ ကောင်းမွန်သောကြောင့် အချို့သော ခရိုင်နှင့်မြို့များထက် ပိုမိုချမ်းသာသည်။

အချို့ရွာများသည် တောင်နှင့် ထောင့်တွင် တည်ရှိကြသည်။ သူတို့သည် အလွန်ဆင်းရဲရုံသာမက စျေးတစ်ခုသို့ သွားလာရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။

သူမဒီကိုရောက်လာသည့်အခါ အထူးသဖြင့် ဆင်းရဲသည့် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့များသို့ တာဝန်ပေးခံရမည်ကို သူမကြောက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ မိသားစုက သာမန်မိသားစုဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိသားစုက သူမအတွက် အဆက်အသွယ်ရှာလိုစိတ် မရှိခဲ့ပေ။ အရာအားလုံးက ကံကြမ္မာအတိုင်းသာ ကျန်တော့သည်။

သာ့ကျီ၏မိသားစုသည် ယဲ့ကျန်းကျန်း၏ မိသားစုနှင့်ဆင်တူသည်။ မိသားစုနှစ်ခုလုံးက အားထုတ်မှု မပြုခဲ့ကြသဖြင့် ကံကြမ္မာ​ကိုသာ အားကိုးနိုင်ကြသည်။

သူမသည် နှစ်ဖက်လုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အသံလျှော့လိုက်သည်။ "ငါတို့မြို့ကို ဘယ်အချိန်ပြန်သွားလို့ရနိုင်မလဲ သိချင်လိုက်တာ။ ကျေးလက်မှာ တစ်ယောက်ရှာဖို့ စဉ်းစားဖူးလား?"

ယဲ့ကျန်းကျန်း၏ အမူအရာက 'နင် ရူးနေပြီ' ဟု ပြောနေသည်။ "နင်ဘာလို့ အဲဒီလို တွေးနေတာလဲ? ရွာက လူတွေက ခေတ်နောက်ကျပြီး မိုက်မဲနေတာ။ မင်း ယောက်ျားနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား?"

သာ့ကျီ၏ ပါးစပ်ထောင့်က လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ နဖူးပေါ်ရှိ ဆံပင်များကို နားရွက်အနောက်သို့ သိမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "ငါက ဘယ်လိုဖြစ်ရမှာလဲ! ဒါပေမယ့် နင့်ရဲ့ ရေစိုနေတဲ့လက်တွေကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း မလုပ်ချင်ဘူး မဟုတ်လား?"

ယဲ့ကျန်းကျန်းသည် သာ့ကျီထံတွင် အမြဲတမ်းလှည့်ကွက်များစွာရှိသည်ကို သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "နင့်မှာ အစီအစဉ်ရှိလား? ငါတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေပဲ။ နင်ငါ့ကို မဖုံးကွယ်ရဘူး!"

သာ့ကျီက သူမနားကို ကပ်ကာ တိုးတိုးလေးပြောသည်။

ယဲ့ကျန်းကျန်းသည် ရံဖန်ရံခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရံဖန်ရံခါ တောက်ပလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက ပြောသည်။ "ဒါ... ကိုင်တွယ်ရတာ မလွယ်ဘူး မဟုတ်လား?"

သာ့ကျီ၏ မျက်နှာက ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေပြီးနှုတ်ခမ်းကို ကွေးညွတ်ပြီး ရွှင်မြူးစွာပြောသည်။ "ဒါဆို ခဏစောင့်ပါဦး။ ငါနင့်ကို ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ပြမယ်!"

ယဲ့ကျန်းကျန်းက အံ့သြသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မနင်ပစ်မှတ်ကို မြန်မြန်ရှာတွေ့ပြီလား? ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်လား?"

သာ့ကျီက သူမကို ရိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း၊ တိတ်တိတ်နေ။ လူတိုင်းကို ကြားစေချင်တာလား?"

ယဲ့ကျန်းကျန်းက သူမ၏ အသံကို ထပ်ပြီး လျှော့လိုက်ပြီး မေးသည်။ "ဒါဆို ငါ့ကို မြန်မြန်ပြော။ နင်ဘယ်သူ့ကို ရွေးခဲ့တာလဲ?"

သာ့ကျီ၏ အကြည့်က ရထားဘေး၌ ရပ်နေသည့် ရိုးသားသည့် အပြုံးနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် လူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမက နှုတ်ခမ်း စူပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟိုမှာ၊ အဲဒါ!"

ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်က အဆင့်အတန်းမြင့်သည်။ မူအရ သူက ပိုကောင်းသည်။ သို့သော် ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်က သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပြီးသည်နှင့် သူမကို အမိန့်ပေးသည်။

တင်းကြပ်ပြီး၊ အလျှော့မပေးဘဲ ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း လူမျိုး ဖြစ်သည်။ ဒီလိုလူမျိုးက ရှုပ်ပွေရန် မဖြစ်နိုင်ဆုံးပင်။ ဒီလိုလူမျိုးကို အနိုင်ယူရန် အရမ်းခက်သည်။

သို့သော် လှည်းဘေးကလူက မတူပေ။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှ ရိုးသားသော အပြုံးနှင့် ဤလူသည် ဗဟုသုတနည်းပါးပြီး စိတ်ကောင်းရှိသည်ကို သူမ သိသည်။ သူက အရပ်ရှည်ပြီး နောင်အနာဂတ်တွင် သူမကို ကူညီရန် သူ့ကိုခေါ်လာသည့်အခါ အကြောင်းပြချက်ရှာမည် မဟုတ်မှန်း သေချာသည်။

ယဲ့ကျန်းကျန်းက သူမ၏ အကြည့်နောက်ကို လိုက်ပြီး သာ့ကျီက အရင်အတိုင်းပဲ ရှိနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် ရုပ်ရည်ချောမောသော ယောက်ျားများကို နှစ်သက်သည်။

ရထားဘေးကလူက အသက်နည်းနည်းပိုကြီးသည်။ အသားအရည်နည်းနည်းညိုပြီး ခေတ်ဟောင်းသည့် ပုံစံရှိနေသော်လည်း သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်က အတော်လေးကောင်းနေတုန်းပင်။

အနည်းဆုံး သူသည် ကောက်ရိုးဦးထုပ်နှင့် အေးစိမ့်သောအမူအရာ ဝတ်ဆင်ထားသော ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်ထက် အဆများစွာ ပိုကောင်းသည်။

ရထားပေါ်သို့ရောက်သောအခါ ဝမ်ရွှေရှန်က ပြောသည်။ "လူတိုင်း လှည်းပေါ်တက်ကြ။ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမ သီးခြားထိုင်။ တစ်ဖက်စီမှာ လေးယောက်၊ မြန်မြန်တက်။ ပြန်ဖို့ တစ်နာရီကျော်လောက် ကြာမယ်!"

ဒီပညာတတ်လူငယ်တွေကို ခေါ်ယူဖို့အတွက် လယ်ယာလုပ်ငန်း ဘယ်လောက် နှောင့်နှေးနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ?

ရိုးရှင်းသော ရထားကို လူတိုင်းမြင်သောအခါ သူတို့၏ နှလုံးသားများက အနည်းငယ် အေးခဲသွားပြန်သည်။ အခုက ဒီလိုဖြစ်နေပြီဆိုတော့ မကျေနပ်ရင်လည်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?

သာ့ကျီက အမြန်ဆုံးပင်။ သူမက ချောင်ကျန်းကော်ဘေးက ထိုင်ခုံကို ဆွဲယူပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

သာ့ကျီက သူ့မျက်နှာကို အနည်းငယ်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ​မေးသည်။ "ဒီအကိုကြီး၊ ဒီမှာထိုင်လို့ရမလား?"

ချောင်ကျန်းကော်က မဖြေပေ။

သူ မကြားဘူးဟု ထင်ကာ သာ့ကျီက သူ့လက်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်ပြန်သည်။

ယခုတစ်ခါတွင် ချောင်ကျန်းကော်က ကြားသည်။ သူက သူမကို ထူးဆန်းသည့်အကြည့်နှင့် ကြည့်ပြီး ပြောသည်။

"ထိုင်ပြီးပြီ မဟုတ်လား? ထိုင်လို့ရလားလို့ မေးနေတယ်။ ဒီလိုလုပ်တာနဲ့ ဘောင်းဘီကို ချွတ်တာနဲ့ ဘာကွာလဲ?"

သာ့ကျီ - "..."

မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးဆရာဝန်သည် ရယ်ခြင်းကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရပေ။

သူမ မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ပြင်းထန်စွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

သာ့ကျီက မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာကိုက်ပြီး ဒီတောသားက သိပ်ကို မသိနားမလည်သဖြင့် ဒေါသဖြစ်မိသည်။

သို့သော် ယဲ့ကျန်းကျန်း၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို ကြွားလုံးထုတ်ထားသည်ကို တွေးလိုက်မိပြီး အရှုံးကို ဝန်မခံချင်ပေ။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် လူတိုင်း ရထားပေါ်သို့ တက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူလည်း တက်လိုက်သည်။ သူသည် လှည်းမောင်းကာ ရွာသို့ပြန်သွားသည်။

ကျိုးကျနေသည့် ရထားတွဲကို လယ်ထွန်စက်မဟုတ်​သဖြင့် မကျေနပ်ကြသော်လည်း ငယ်ရွယ်သူများပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အမြန်မိတ်ဆက်ကြသည်။

သာ့ကျီသည် ပညာတတ်လူငယ်လေးယောက်တွင် အလှဆုံးဖြစ်သည်။ သူမက တိုးတိုးလေးပြောခဲ့သည်။

ပညာတတ်လူငယ်လေးယောက်၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းပင် သူမကို စိုက်ကြည့်လာသည်။

သာ့ကျီက သူတို့ကို အကြည့်မပေးသဖြင့် သနားစရာကောင်းသည်။

သို့သော် သူမက ချောင်ကျန်းကော်ကို ချစ်မိသွားသည်ဟု မဆိုလိုပေ။

သူမသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွင် သန်မာသောလူတစ်ဦးကို ရှာဖွေပြီး သူမအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးစေချင်သည်။

အများဆုံးမှာ တစ်ဖက်လူကို အကျိုးခံစားခွင့် အနည်းငယ် ပေးလိမ့်မည်ည်။ သူမသည် အပျိုစင်ဖြစ်သရွေ့ မြို့သို့ပြန်ကာ အနာဂတ်တွင် အိမ်ထောင်ပြုရန် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ မိသားစုနှင့် တစ်ခြံတည်းနေသည့် အစ်မတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဖူးသည်။ ကျေးလက်၌ နှစ်နှစ်ကြာသွားပြီးနောက် သူမသည် လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမသည် နက်မှောင်ပြီး ခေတ်မမှီတော့ပေ။ သူမ၏ အသားအရေသည် ကြမ်းတမ်းလွန်းလှသည်။ လယ်လုပ်ရတာ များလွန်းသောကြောင့်ဟု ကြားဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် ယခုတခေါက် ကျေးလက်ကို မသွားခင် ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားသည်။ သူမ၏ ဘေးနားက အရပ်ရှည်သည့်လူက သူမရွေးချယ်သည့် ပထမဆုံးပစ်မှတ်ပင်။