အခန်း (၇၇)

ရထားစီးရင်း လမ်းတစ်ဝက်မှာ တောခွေးတစ်ကောင်က မြက်ခင်းပြင်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာသည်။ မြင်းက ထိတ်လန့်ပြီး ရထားက ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

ဤသည်မှာ သူမ၏အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။

ဘုရားသခင်က သူမကို ကူညီခဲ့သည်။

သာ့ကျီသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင်းလိုက်သည်။ သူမက အော်ဟစ်ရင်း ချောင်ကျန်းကော်ဆီသို့ လဲကျသွားသည်။

ချောင်ကျန်းကော်သည် အငိုက်မိသွားသည်။ သူ့လက်ထဲ၌ မိန်းမတစ်ယောက် ရှိနေသည်။ မျက်လုံးကြီးက မျက်လုံးသေးသေးလေးကို ကြည့်နေသည်။

သာ့ကျီက သူ့ကို ဆက်မမှီပေ။ မကြာမီ သူမသည် မတ်တတ်ထထိုင်ကာ ချိုမြိန်ရှက်ရွံ့သော အပြုံးကို ပြသည်။

"အကိုကြီးချောင်၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးကြောင့်သာမဟုတ်ရင် ကျွန်မကျိန်းသေပေါက်ကျလိမ့်မယ်!"

သူနှင့် ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်ကြားက စကားစမြည်ပြောကတည်းက သူ့မျိုးရိုးနာမည်က ချောင် ဖြစ်ပြီး နာမည်က ကျန်းကော် ဆိုသည်ကို သူမက သိထားပြီးသားပင်။

ချောင်ကျန်းကော်က ပြန်လှည့်ပြီး ဝမ်ရွှေရှန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "တော်တော်လှတဲ့ ကောင်မလေးတွေမှာလည်း ​ကြက်သီးတွေရှိတယ်။ အခုပဲ လဲကျသွားပြီး သူမရဲ့ ​ကြက်သီးတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ တော်တော်နည်းတာပဲ!"

လူတိုင်း - "..."

သာ့ကျီ - "..."

အခုလေးတင်ပင် ပညာတတ်လူငယ်လေးက သူမ၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် သာ့ကျီကို သဘောကျနှစ်ခြိုက်သည့် အထင်ကြီးစိတ်များ ရှိခဲ့သည်။ ယခုအခါ ထိုအထင်အမြင်များက သူတို့၏ နှလုံးသားထဲမှ ချက်ချင်းပြိုကျသွားသည်။

သာ့ကျီ၏ မျက်နှာသည် နီရဲပြီး ဖြူလာသည်။ သူမသည် မုန်းတီးမှုဖြင့် အံကြိတ်ထားရာ သွားများ ကျိုးလုမတတ်ပင်။

...

ပြည်နယ်မီးရထား ဘူတာရုံ၌။

စုံတွဲတစ်တွဲသည် အစိမ်းရောင်သားရေရထားမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးသည် ပန်းရောင်အ၀တ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမျိုးသားက မီးခိုးရောင်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူတို့မျက်နှာက အတော်လေး စိုစွတ်နေသည်။

ရထားဘူတာမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် အဘိုးအိုဟွားက ပြောသည်။ "မိသားစုက မီးဖိုဖွင့်ဖို့ အရမ်းဆင်းရဲနေပြီလေ။ မင်းက ဘာလို့ ကောင်မလေးကို ကောက်လာတာလဲ?"

အဘွားကြီးဟွားက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် 'မင်းမိုက်မဲတယ်' ဆိုသည့် အမူအရာနှင့် ပြောသည်။ "ဒါက ဘယ်သူ့အတွက်လို့ ထင်နေတာလဲ၊ ငါတို့သားအတွက် မဟုတ်ဘူးလား၊ ငါတို့မိသားစုက အရမ်းဆင်းရဲတယ်။ ငါတို့သားက လူမိုက်ပဲ။ ဘယ်မိသားစုက သမီးလေးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ငါတို့မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိမယ် ထင်လဲ?"

အဘိုးအိုဟွားက နားလည်သွားသည်။ "ဒါဆို မင်းက ဒီမိန်းကလေးကို သတို့သမီးလေးလို ပြုစုပျိုးထောင်ချင်တာလား?"

အဘွားကြီးဟွားက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကောင်မလေး ဘယ်လောက်စားနိုင်လဲ။ ငါတို့ အလုပ်ရှုပ်နေရင် အိမ်အလုပ်တွေ ကူလုပ်ပေးရတယ်။ အသက်ကြီးရင် ငါတို့သားရဲ့ ဇနီးဖြစ်ပြီးတော့ မြေးတွေ မွေးပေးမယ်။ ကျွန်မတို့ ဟွာမိသားစုက အနာဂတ်ရှိလိမ့်မယ်!"

အဘိုးအိုဟွားက ဒီအကြံအစည်က ကောင်းသည့်အကြံဟု တွေးပြီး ဇနီးဖြစ်သူကို လေးလေးစားစား ကြည့်သည်။

"မင်းပဲ အဲဒါကို တွေးကြည့်တယ်။ တစ်ခုခုဝယ်ပြီးရင် ငါတို့ ပြန်သွားလို့ရပြီ။ သားက ငါတို့ကို စောင့်နေမယ်!"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဝယ်လိုအား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ တစ်ယောက်က ကလေးကို ကိုင်ထားပြီး နောက်တစ်ယောက်က အိတ်ကို ကိုင်ထားသည်။

သူတို့ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် လမ်းကြားထဲမှ ယောက်ျားနှင့် မိန်းမတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ အမျိုးသားက နောက်က လိုက်သွားပြီး အမျိုးသမီးက ရဲစခန်းကို ပြေးသွားခဲ့သည်။

မူလက ဟွမ်ရွှယ်ဝမ်သည် ရဲများမရောက်လာမီ သူတို့နောက်မှ ခိုးလိုက်ချင်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့ကို တွေ့ရှိသွားသည်။

အဘွားကြီးဟွားက နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ အဘိုးအိုဟွားအား ပြောသည်။ "အဲဒီလူက ငါတို့နောက်ကို လိုက်နေတာ၊ ခုနက ငါတို့ပြောတာကို သူကြားသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်!"

အဘိုးကြီးလည်း တိတ်တဆိတ် ပြန်ကြည့်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြူဖျော့သွားသည်။ "ဒါဆို သူက ရဲကို သွားတိုင်မှာလား?"

အဘွားကြီးဟွား၏ တြိဂံမျက်လုံးများ၌ ပြင်းထန်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ "သူ တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ ရဲခေါ်ခိုင်းမှာ ငါကြောက်တယ်။ ငါတို့ကို ဖမ်းမိရင် ငါတို့သားက ငတ်သေမှာ သေချာတယ်။ အခု ရှင်လုပ်ရမှာ။ ငါအရင်သွားလိုက်မယ်။ ရှင် သူ့ကို တားထား။ ရှင်လုပ်နိုင်လား?"

အဘိုးအိုဟွားက သူ မတတ်နိုင်ဘူးဟု ခံစားရသည်။

သို့သော် သူ့ဇနီး၏ စကားကို တစ်သက်လုံး နားထောင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဟွားမိသားစုကို အဆုံးမသတ်စေလိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူက စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီး ပြောသည်။ "ကောင်းပြီ ငါသူ့ကို တားလိုက်မယ်!"

အဘိုးအိုဟွားသည် လှည့်ကာ ဟွမ်ရွှယ်ဝမ်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ အဘွားကြီးဟွားက အရှိန်မြှင့်ပြီး ပြေးသည်။

ဟွားရွှယ်ဝမ်က တစ်ဖက်လူသည် ပြေးရဲမည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ပေ။ မထင်မှတ်ဘဲ သူ့ခါးက ဖမ်းချုပ်ခံထားရသည်။

ပြေးနေသည့် အမျိုးသမီးကို မြင်သောအခါ 'အို မဟုတ်ဘူး!' ဟု သူ့စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

သူက ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက အသေခံ ခေါင်းမာစွာ ဖက်ထားသည်။ နွားတစ်ကောင်လို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် မကြာမီ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဟွမ်ရွှယ်ဝမ်သည် ချွေးသီးများ ထွက်ကျလာသည်။ အဘိုးအို၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပစ်ချလိုက်သည်...

အဘိုးအိုကို လွှင့်ပစ်ပြီး မြေကြီးပေါ် လှိမ့်ချလိုက်သည်။ သူက နာကျင်စွာ အော်လိုက်သည်။

ဟွမ်ရွှယ်ဝမ်က ဟန်ဆောင်နေသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အများကြီးမတွေးဘဲ အမျိုးသမီးနောက်ကို ပြေးလိုက်ရန် သူ့ခြေထောက်ကို အစွမ်းကုန် တွန်းပစ်လိုက်သည်။

ပြေးပြီး လမ်းတစ်ဝက်၌ ဖြတ်သွားသူများ၏ အော်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ "အားး... တစ်ယောက်ယောက် သေသွားပြီ။ တစ်ယောက်ယောက် သေသွားတယ်"

"ရှေ့ကလူပဲ၊ အနက်ရောင်ဝတ်တဲ့သူက မြန်မြန်ဖမ်း၊ ​မလွတ်စေနဲ့!"

ဟွမ်ရွှယ်ဝမ်သည် တစ်ယောက်ယောက်သေဆုံးသွားသည်ကိုကြားသောအခါ ချက်ချင်းရပ်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လမ်းသွားလမ်းလာများက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

မကြာခင်မှာပင် အရွယ်ရောက်ပြီးသူအချို့က သူ့လက်ကို သော့ခတ်ရန် ပြေးလာကြသည်။ "မြန်မြန်ဖမ်း၊ ရဲစခန်းကို ခေါ်သွား!"

တုန်းကျင်းက ရဲများခေါ်လာသည့်အခါ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ ခင်ပွန်းကို လက်နှစ်ဖက် လိမ်ပြီး လူအနည်းငယ်က မြေပြင်မှာ ဖိထားသည်။ သူ့နှင့် မနီးမဝေးတွင် ပါးစပ်တွင် အမြှုပ်များထွက်နေသည်။ အဘိုးကြီးက အသက်မရှူတော့ပေ။

သူမ၏ နှလုံးခုန်သွားသည်။ ကမ္ဘာကြီးက လည်ပတ်နေသလို ခံစားရသည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးကို ရဲစခန်းသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဟွမ်ရွှယ်ဝမ်က အဘိုးအိုကို မြေပြင်ပေါ် ပစ်ချပြီးနောက် သေဆုံးသွားကြောင်း လမ်းသွားလမ်းလာ အများအပြားက ထွက်ဆိုကြသည်။

ဟွမ်ရွှယ်ဝမ် - "ကျွန်တော်ထွက်သွားတုန်းက သူအဆင်ပြေတယ်။ ဒီလူက လူကုန်ကူးသူပဲ။ ကျွန်တော့်ဇနီးက သက်သေခံနိုင်တယ်!"

ရဲသားတစ်ဦးက ပြောသည်။ "သူက လူကုန်ကူးသူလို့ မင်းပြောတယ်၊ ဒါကြောင့် သူက လူကုန်ကူးသူလား? အထောက်အထားက ဘယ်မှာလဲ? ပြန်ပေးဆွဲခံရတဲ့ ကလေး ဘယ်မှာလဲ?"

"ကလေးကို သူ့မိန်းမက ယူသွားလိုက်တာ!"

ရဲသားက လှောင်ရယ်သည်။ "တစ်နည်းပြောရရင် မင်းမှာ သက်သေမရှိဘူး၊ ငါမင်းကို သတ်ပြီး မင်းကို တရားခံလို့ ပြောရင် မင်းတရားခံလား?"

ဟွမ်ရွှယ်ဝမ်က စကားမပြောဘဲ ဒေါသတကြီးနှင့် အံကြိတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မှုခင်းဆရာဝန် ရောက်လာသည်။ စစ်ဆေးမှုအပြီးတွင် အဘိုးအိုသည် ဝက်ရူးပြန်ရောဂါဖြင့် သေဆုံးသွားကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် မှုခင်းဆေးပညာသိပ္ပံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် ဝက်ရူးပြန်ရောဂါ၏ အကြောင်းရင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

တစ်နည်းဆိုရသော် ဤအဘိုးအိုသေဆုံးမှုသည် ဟွမ်ရွှယ်ဝမ်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။

ရဲစခန်းက ဟွမ်ရွှယ်ဝမ်ကို ခေတ္တထိန်းသိမ်းထားရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်ပြီး နောက်ပြန်လည်စစ်ဆေးခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဟွမ်ရွှယ်ဝမ်နှင့် တုန်းကျင်းတို့သည် ကောင်းကင်ပြိုကျနေသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ကုသိုလ်ကောင်းမှု လုပ်ပြီး လူမျာကို ကယ်တင်ချင်သည်။ ထောင်ထဲ၌ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အဆုံးသတ်ပြီး ကယ်တင်ရန် ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ထားပေ။

လူကောင်းကို ဆုမချီးမြှင့်လျှင် ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်။

တုန်းကျင်းသည် ခင်ပွန်းသည်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ငိုသည်။ "စောင့်နေ။ ရှင့်ကိုကယ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကျွန်မ ရှာခဲ့မယ်!"

...

အဘွားကြီးဟွားသည် ဝမ်အာလေးကို ပွေ့ချီကာ လမ်းပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေသည်။ အထူးသဖြင့် သူမသည် လမ်းကြားများထဲသို့ ဝင်ကာ တံတားအောက်ခြေသို့ ပြေးသွားသည်။ သူမက အောက်ကိုငုံ့ပြီး ပုန်းနေလိုက်သည်။

ဝမ်အာလေးသည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေ၏။ ငိုချင်စိတ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းများ နီမြန်းနေသည်။

အဘွားကြီးဟွားက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိထားပြီး "မငိုနဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် ငါမင်းကို သတ်မယ်" ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ဝမ်အာလေးက တုန်လှုပ်သွားသည်။ မျက်ရည်များက ကျဆင်းပြီး အသံတိတ် အော်ဟစ်နေသည်။

သူမ အိမ်ပြန်ချင်သည်။ သူမအဖေကို လိုချင်သည်။

အဘွားကြီးဟွားက သူမမျက်ရည်ကျနေသည်ကို မြင်ပြီး လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူမကို ပွေ့ဖက်ပြီး မှောင်သွားသည်အထိ တံတားအောက်မှာ ပုန်းနေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် တံတားအောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ တွားထွက်လာသည်။

သူမသည် ဝမ်အာလေးကို သယ်ဆောင်ပြီး ရှန်နန်ရွာသို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွာသည်။

ရှန်နန်ကျေးရွာသည် တောင်ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုတွင် တည်ရှိသည်။ လယ်မြေက မြုံပြီး လူဦးရေကျဲသည်။ မြို့နှင့်လည်း ဝေးသည်။ နေ့တစ်ဝက်ခရီးဖြစ်သဖြင့် အဆင်မပြေပေ။

အဘွားကြီးဟွားသည် ရှန်နန်ရွာသို့ ပြန်သွားသောအခါ ကောင်းကင်သည် ပိုမှောင်လာနေပြီဖြစ်သည်။

ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အထဲကို ၀င်သွားသည်။ ပါးစပ်ထောင့်မှ တံတွေးယိုကျနေပြီး သားအရူးက ကန်ပေါ်တွင် အိပ်နေသည်။ အိမ်က ညစ်ပတ်ပြီး နံစော်နေသည်။ ၎င်းကို သူမက အကျင့်ဖြစ်နေပြီ။

သူမသည် ဝမ်အာလေးကို သူမသားဘေး၌ ပစ်ချပြီး သူမဘာသာ ပြန်အိပ်နေသည်။

မွန်းတည့်ချိန်အထိ သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီး ဝမ်အာ၏ ငိုသံကြောင့် နိုးလာသည်။

"ဟီးဟီး၊ ညီမလေး၊ ညီမလေး။ ညီမလေး စား၊ စား!" အရူးကန်းသည် ဝမ်အာ၏ပါးစပ်ထဲသို့ အနက်ရောင် ပန်ကိတ်တစ်လုံးကို ထည့်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

ပန်ကိတ်က အေးပြီး မာနေသည်။ ဘယ်နှစ်ရက်လောက် ကြာပြီလဲ မသိပေ။ အရူးကန်းသည် သူ၏ ခွန်အားကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်ရမည်ကို မသိပေ။ သူသည် ပန်ကိတ်မုန့်ကို ဝမ်အာ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထည့်လိုက်သဖြင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်က သွေးထွက်နေသည်။

ဝမ်အာလေးက ထအော်ပြီး ငြင်းဆိုသည်။ သို့သော် သူမသည် အလွန်သေးငယ်သည်။ သူမက မရှောင်တိမ်းနိုင်ပေ။

အဘွားကြီးဟွားက ဆံပင်တွေကို ကုတ်ခြစ်ပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းသည်။ "လူယုတ်မာလေး။ နင့်မှာ စားစရာရှိတာကို ငိုနေတယ်။ ငိုစရာ ဘာရှိလို့လဲ၊ ညည်းတွားနေတာလား။ အရူးကန်း၊ သူမအတွက် စိတ်မပူနဲ့။ မင်းဘာသာ စား"

တိရိစ္ဆာန်များက ဘယ်လောက်ပင် အားနည်းနေပါစေ အန္တရာယ်ကို အလိုလိုကြောက်တတ်ကြသည်။

အဘွားကြီးဟွားကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်အာ၏ ငိုသံက ရုတ်တရက် ရပ်သွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးသည် ထောင့်စွန်းတွင် ကျုံ့သွားပြီး တုန်လှုပ်နေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က လှုပ်ရှားသံကိုကြားပြီး အဘွားကြီးဟွားကို မေးသည်။ "ခုနက ကလေးမလေးရဲ့ ငိုသံကို ဘာလို့ကြားရတာလဲ?"

အဘွားကြီးဟွားက ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "မိန်းကလေးတွေ အများကြီးမွေးပြီး မတတ်နိုင်တဲ့ ဆွေမျိုး ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့က ငါတို့ကို ပေးတယ်။ သူကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ ငါတို့ အရူးကန်း ရဲ့ ဇနီးဖြစ်နိုင်တာပေါ့"

ထိုသို့ ကိစ္စမျိုးက ပုံမှန်ဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းကြားသည့်အခါ မထူးဆန်းပေ။ သို့တိုင် လူအချို့က အဘိုးအို ဟွ အဘယ်ကြောင့် ပြန်မလာသနည်းဟု မေးကြသည်။

အဘွားကြီးဟွားက ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်မှပြန်လာမသည်ဟု ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏နှလုံးသည် ဗုံကဲ့သို့ ခုန်နေလေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် နှစ်ရက်သုံးရက်ကြာသွားသော်လည်း အဘိုးအိုဟွားက ပြန်မလာသေးပေ။ အဘွားကြီးဟွားက ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူမနှင့် သူမသားအတွက် ပန်ကိတ်အနည်းငယ် ဖုတ်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဘီစကွတ်မုန့်နှစ်ထုပ်ကို ယူကာ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ စုံစမ်းမေးမြန်းသည်။

စုံစမ်းမှု၏ ရလဒ်မှာ... အဘိုးအိုဟွားက သေသွားပြီ။

အဘွားကြီးဟွားက မုန်းတီးမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တံတားအောက်၌ ပုန်းပြီး နှပ်ချေး၊ မျက်ရည်များ မသုတ်ခင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငိုသည်။ ထို့နောက် ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သန်းခေါင်ကျော်နေပြီ။

သူမသည် သားဖြစ်သူ၏ တံခါးကိုဖွင့်ကာ ဘေးနားရှိ စောင်ခြုံထားသည့် ဝမ်အာလေးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ရိုက်သည်။

ဝမ်အာလေးသည် ရုတ်တရက် နာကျင်မှုနှင့်အတူ နိုးလာသည်။ ငိုပြီး ရုန်းကန်သည်။ သို့သော် သူမက လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

သူမ၏ အသံကို စောင်ထဲတွင် မြှုပ်ထားသည်။ ဟွားအိမ်နှင့် အနီးဆုံးအိမ်သည် မီတာ ၂၀ ကျော် ဝေးသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုညက ကလေးမလေးက ညဝက်လောက် အရိုက်ခံရသည်ကို ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြပေ။