အခန်း (၉၁)

ကောင်းကင်ကြီးက မှောင်လာပြီပင်။ သာ့ကျီက ထွက်သွားတာကြာပြီး ပြန်မလာသေးတာကို ယဲ့ကျန်းကျန်းက သတိပြုမိပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားသည်။

ချန်ရှောင်ရုဟုခေါ်သော ပညာတတ်လူငယ်အမျိုးသမီးကို ခေါ်ကာ သူမကိုရှာရန် အပြင်ထွက်လာသည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ရွာလုံးနီးပါး ရှာဖွေပြီး တောင်ပေါ်တက်သွားသော မြက်ခင်းပြင်တွင် သာ့ကျီကို တွေ့ကြသည်။

သာ့ကျီ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် မူးလဲနေသည်ကို သူတို့နှစ်ယောက်တွေ့လိုက်သည်။ နီရဲရောင်ရမ်းနေသော သူမ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူတို့၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားသွားစေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ချိန်တည်းမှာ တစ်ခုတည်းကို တွေးမိကြသည်။ သာ့ကျီကို တစ်ယောက်ယောက်က မုဒိမ်းကျင့်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်လား?

သူမ၏ မျက်နှာသည် ခုခံမှုကြောင့် တစ်ဖက်သား၏ အရိုက်ခံရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

တစ်ဖက်လူက အောင်မြင်လား မအောင်မြင်ဘူးလား မသိပေ။ သို့သော် သာ့ကျီ၏ ရှုပ်​ပွ​နေသည့် အဝတ်​အစား​များကို ကြည့်​လိုက်​​ပြီး ဒီကိစ္စက သိပ်​မ​ကောင်းဘူးဟု ထင်​ကြသည်။

သာ့ကျီက မုဒိမ်းကျင့်ခံရလျှင် ဤကိစ္စသည် အသေးအဖွဲကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆီ ချက်ချင်းသတင်းပို့သင့်သည်။

သို့သော် ကောင်မလေးနှစ်ယောက်က တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်က သိပြီးတာနဲ့ ဒီကိစ္စက ပြန့်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား?

ထိုအချိန်တွင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုလုံးသည် သာ့ကျီထံတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိလိမ့်မည်။ သူမသည် အနာဂတ်တွင် မည်သို့ရှင်သန်နိုင်မည်နည်း။

ယဲ့ကျန်းကျန်းက ပြောသည်။ "ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်ကို သတင်းမပို့ဘဲ နေရအောင်"

ချန်ရှောင်ရုက လေးနက်သောမျက်နှာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်ကို မတိုင်ကြားရင် နင်က မုဒိမ်းမှုကို အားပေးပြီး နောက်နောင်မှာ မိန်းကလေးတွေ ကံဆိုးမှုတွေ ကြုံရလိမ့်မယ်။ နင်နဲ့ငါ အဲဒီလူနဲ့ တွေ့နိုင်တယ်။ နောက်မှနောင်တရဖို့ အရမ်းနောက်ကျသွားလိမ့်မယ်!"

"ပြီးတော့ နင်ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်ကို သတင်းမပို့လို့ သာ့ကျီ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မင်းတာဝန်ယူနိုင်မလား? နင်သာ တာဝန်ယူချင်စိတ်ရှိရင် ငါဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်လို့ရတယ်"

ယဲ့ကျန်းကျန်းက ဒီလိုကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ် တာဝန်ယူနိုင်မှာလဲ!

ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်ကို အမြန်သတင်းပို့လိုက်ကြသည်။

ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦး အဓမ္မပြုကျင့်ခံရကြောင်း ကြားသောအခါ ဝမ်ရွှေရှန်၏ မျက်နှာသည် မြောင်းကဲ့သို့ မည်းနက်သွားသည်။

ပညာတတ်လူငယ်များသည် ကျေးလက်သို့ သွားသောအခါ အချို့နေရာများတွင် လူများက ပညာတတ်လူငယ်များကို အိမ်ထောင်ပြုခိုင်းသည်။

အချို့က အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်များအပေါ် ရမ်းကားကြသည်။ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးသည် သည်းမခံနိုင်ဘဲ မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်များကို အကာအကွယ်ပေးရန် လိုအပ်ကြောင်း အလေးပေး စာတစ်စောင် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

သူသည် အပျက်အစီးများကို ကြောက်သည်။ အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်များ မရောက်မီ ရွာက ပျင်းရိသူများနှင့် လူပျိုကြီးများကို ဘာမှ မလုပ်မိစေရန်နှင့် မဟုတ်ပါက ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ ထုတ်ပစ်ရန် အာရုံစိုက်ထားသည်။

အနာဂတ်အကာအကွယ်အတွက် ရွာသားများနှင့် မနီးမဝေးတွင် ပညာတတ်လူငယ်စင်တာကို ဆောက်လုပ်ထားသည်။ အချို့သောထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့များကမူ၎င်းကို အဝေးထောင့်တွင် တည်ဆောက်ထားသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သေးသည်။

သူဘာလို့ ဒီလောက် ကံမကောင်းရတာလဲ?

ယဲ့ကျန်းကျန်းနှင့် ချန်ရှောင်ရုတို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ထုတ်လုပ်ရေးရုံးတွင် အခြားလူများ ရှိနေသေးသည်။ သူတို့စကားကြားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဆူပွက်သွားသည်။

ပညာတတ်လူငယ်ထဲ အလှဆုံး အမျိုးသမီး မုဒိမ်းကျင့်ခံရတယ်

ဒါကို ဘယ်သူလုပ်တာလဲ?

ဘုရား၊ သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။

အာ။ ပျက်စီးသွားပြီ။ မည်မျှပင် လှပပါစေ သူမက ပျက်စီးသွားပြီ။

ဝမ်ရွှေရှန်က သူတို့ကို အပြင်ထွက်ပြီး လျှောက်မပြောရန် ပြောသည်။ ထို့နောက် သာ့ကျီကိုရှာရန် တောင်ပေါ်သို့ မိန်းကလေးများနောက်မှ လိုက်ခဲ့သည။

တောင်အလယ်သို့ရောက်သောအခါ သာ့ကျီကို မည်သည့်နေရာမှ မတွေ့ရတော့ဟု မည်သူထင်မည်နည်း။

အားလုံး၏ မျက်နှာများက ချက်ချင်းပင် ရုပ်ဆိုးသွားသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ထိုလူက ပြန်လာပြီး သာ့ကျီကို ဆွဲခေါ်သွားသည်ဟု စိတ်ကူးကြည့်သည်။ "ဘာလို့ စောင့်ကြည့်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို မထားခဲ့တာလဲ?"

ယဲ့ကျန်းကျန်းနှင့် ချန်ရှောင်ရုသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်က အခြေအနေအရ သာ့ကျီကို စောင့်ရှောက်ရန် တစ်ယောက်ယောက်ကို ထားခဲ့သင့်သည်။ သို့​သော်​ သူမတို့​ကြောက်​ကြသည်​။

ထိုလူက သာ့ကျီကို ပြန်လာရှာလျှင် သူတို့လည်း ဒုက္ခရောက်မည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး ငြင်းခုံကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သာ့ကျီကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ကာ သူတို့နှစ်ဦးသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးသို့ အတူတူသွားကြသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်က သူတို့၏ အတွေးကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ "နင်တို့ ဘာလို့အဲဒီမှာ ရပ်နေတာလဲ? မြန်မြန်သွားရှာ!"

လူတိုင်းက နေရာတိုင်းကို ကမန်းကတန်း ရှာဖွေနေကြသည်။ တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း မည်သူမှ မတွေ့သေးပေ။

လုံးဝအမှောင်ကျသွားသောအခါ လူတိုင်းက ရှာဖွေမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ယဲ့ကျန်းကျန်းနှင့် ချန်ရှောင်ရုသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ပညာတတ်လူငယ်စင်တာသို့ ပြန်လာသည်။ ထို့နောက် သာ့ကျီသည် ကုတင်ဘေးတွင် စားသောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နှစ်ယောက်စလုံး လန့်သွားသည်။ "သာ့ကျီ၊ နင်ဘာလို့ ဒီမှာရှိ​နေတာလဲ?"

သာ့ကျီသည် သူတို့နှစ်ယောက်၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘာလို့ ဒီမှာ မရှိရမှာလဲ? စကားမစပ် ပြောရဦးမယ်၊ ကံမကောင်းလိုက်တာ။ ခုနက တောင်စောင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ချောင်းရိုက်တယ်။ မမြင်ရပေမယ့် တစ်ဖက်လူက မိန်းမလို့ ငါပြောနိုင်တယ်!"

ယဲ့ကျန်းကျန်းနှင့် ချန်ရှောင်ရုထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် သာ့ကျီက နိုးလာပြီး ပညာတတ်လူငယ်စင်တာကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခဲ့သည်။

ယဲ့ကန်းကျန်းနှင့် ချန်ရှောင်ရုက နားထောင်ပြီးနောက် သူတို့သည် သူမကို သံသယမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "သာ့ကျီ၊ အဲဒီလူက မိန်းမဆိုတာ သေချာလား?"

သူတို့နှစ်ဦး၏ အမူအရာက မူမမှန်သည်ကိုတွေ့လိုက်ရသဖြင့် သာ့ကျီက ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူတို့ကို မေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးက နားလည်မှုလွဲသွား​ပြီး ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်ဆီ သတင်းပို့လိုက်သည်ကို သိသောအခါတွင် သူမသည် လျှပ်စီးလက်သလိုပင် ။

အသက်မရှူနိုင်ဘဲ မူးလဲသွားပြန်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သာ့ကျီသည် အဓမ္မပြုကျင့်ခံရခြင်းမဟုတ်ဘဲ နှိပ်စက်ခြင်းခံခဲ့ရကြောင်း ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အား ရှင်းပြရန် နံနက်အစောကြီး ရောက်ရှိလာသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် မဟုတ်ကြောင်းသိပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူမကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သူကို သေချာပေါက်ရှာဖွေပေးမည်ဟု ပြောသည်။

တခြားသူတွေကလည်း သူမမျက်နှာကို ကြည့်ပြီး မျက်ခုံးပင့်နေကြသည်။ သူမက မဖြစ်ခဲ့သည်ကို မယုံပေ။

နေ့တစ်ဝက်မပြည့်မီတွင် သာ့ကျီအမည်ရှိ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦး အဓမ္မပြုကျင့်ခံရကြောင်း ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံး သိရှိသွားသည်။

သာ့ကျီက လူများကို ရှင်းပြနေသော်လည်း ဘယ်သူမှ မယုံကြပေ။ ဒေါသထွက်ပြီး သွေးအန်လုမတတ်ပင်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် နှစ်ရက်ကြာအောင် ထိတ်လန့်နေသည်။ သူမကိုဘယ်သူမှ မရှာဘူးဆိုသည်ကို သိလိုက်သည့်အခါ သူမ၏ အမြီးက ပေါက်လာပြန်သည်။

အိမ်တွင် ရှောင်ချောင်သည် ကြက်အစာကျွေးခြင်း၊ ထင်းစုဆောင်းခြင်း၊ အဝတ်လျှော်ခြင်းနှင့် ချက်ပြုတ်ခြင်းတို့အပြင် အမေ့ဒေါသကို ရံဖန်ရံခါ ခံရသည်။ မခံနိုင်တော့ဘူးဟု ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုနေ့ ကျောင်းပြီးသောအခါ သာ့ချောင်သည် ကျောင်းတံခါးဝတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးကို လှည့်ကာ ထိုနေရာသို့ သွားသည်။

"အစ်မ၊ ဘာလို့ ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်းရှိနေတာလဲ?" ရှောင်ချောင်က လှမ်းမေးသည်။

သာ့ချောင်က လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ညီမလေးက သူမဆီ လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ "ဝမ်းကွဲတွေနဲ့ အတူတူ အိမ်ပြန်ဖို့ စောင့်နေတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။

စကားပြောရင်း ညီမလေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

အရင်တုန်းက ညီမလေးက အရမ်းလှတယ်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဖြူစင်သောအသားအရေနှင့် မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးများ ရှိသည်။ သူမ ပြုံးမပြချိန်တွင် အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်ပုံရသည်။ သူမ ပြုံးလိုက်သောအခါတွင် သူမသည် အလွန်ချိုမြိန်သည်ဟု လူအများ ခံစားစေရသည်။

ယခုမူ ထိုခံစားချက်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။

ညီမလေးက မနှစ်က အဝတ်ဟောင်းကို ဝတ်ထားသည်။ အဝတ်အစားက မသန့်ပေ။ ညစ်ပတ်နေသည်ဟုပင် ယူဆနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် နက်မှောင်ပြီး အချိန်အကြာကြီး မဆေးရသေးသော လက်များ။

သူမ၏ မျက်နှာက အရင်ကလို နီရဲပြီး နုပျိုမနေတော့ပေ။ ထိုအစား အနည်းငယ် ဝါသွားသည့်။ သူမ၏ မျက်လုံးအောက်တွင် အမဲစက်များ ရှိနေသည်။

ညီမလေး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?

ရှောင်ချောင်က သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းမနေရပေ။

ယခု ကျောင်းတက်ရရုံတင်မကဘဲ မနက်မိုးလင်းခါနီးတိုင်း မနက်စာထမင်းချက်၊ ကြမ်းပြင်ကို လှည်းပြီး ကြက်ကျွေးရသည်။ ထိုသို့မလုပ်လျှင် အဆာခံပြီး ကျောင်းသွားရသည်။

ကျောင်းကပြန်လာသောအခါ မနားရပေ။ သူမသည် အိမ်မှုကိစ္စများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရသည်။ သူမ မလုပ်လျှင် အရိုက်ခံရသည်။

အိမ်အလုပ်မလုပ်လျှင် ကျောင်းမသွားရဟု အမေက ပြောသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိန်းကလေးတွေက စာအုပ် အများကြီးဖတ်ရန် မလိုပေ။ မကြာခင် သူတို့က လက်ထပ်ကြလိမ့်မည်။

သူမက ကြားလိုက်တိုင်း ပေါက်ကွဲလုမတတ်ပေ!

သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူမအမေက သူမကို 'ကလေးပါရမီရှင်' လို့ တန်ဖိုးထားခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ ၎င်းကို ပြောရန် သူမက အစပြုလျှင်ပင် သူမအမေက ၎င်းကို အလေးအနက်မထားပေ။

ကလေးပါရမီရှင်သည် ကိတ်မုန့်ပေါ်တွင် ရေခဲပြင်စီးခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း ရှောင်ချောင် နားမလည်ပေ။ မစားနိုင်သည့် ခေတ်ကြီးတွင် ကလေးပါရမီရှင်က လေလည်ရုံသာဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စနှင့် ယှဥ်လာသည့်အခါ ဘယ်လိုမှ မစိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

ကံမကောင်းစွာဘဲ သူမ ဒါကို နားမလည်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ အရင်ဘဝတွင် ရှောင်ချောင် ကူးပြောင်းလာသောအခါ သူမသည် ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာရှိသေးသည့် အလယ်တန်းအထက်တန်း ကျောင်းသူဖြစ်သည်။

သူမသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်သော်လည်း သူမသည် ထိုအရူး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဆယ်နှစ်ကျော် ပိတ်မိနေသည်။ ထို့​ကြောင့် သူမ၏ IQ သို့မဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် တိုးတက်မှု လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် သူမသည် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် မည်သူနှင့်မှ မဆက်သွယ်နိုင်သောကြောင့် သူမသည် အခြားသူများ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို မကြာခဏ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် စိတ်ပညာတို့သည် လွဲမှားနေပြီဖြစ်သည်။"အစ်မ၊ ညီမလေးတို့ မတွေ့တာ ကြာပြီ။ ဒီနေ့ ညီမလေးနဲ့ ပြန်လာမှာလား?"

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ချောင်သည် နီရဲသော နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားဖြူဖွေးနေကာ အဝတ်အသစ်ကို ၀တ်ထားသည့် သာ့ချောင်ကို ကြည့်နေသည်။ မနာလိုစိတ်ဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်။ သို့တိုင် သူမသည် ရင်းနှီးသောညီမတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေသည်။

သာ့ချောင်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မဆိုင်းမတွ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မလိုက်ဘူး၊ ဝမ်းကွဲတွေနဲ့ ပြောပြီးပြီ။ ငါ့ကို မတွေ့ရင် သေချာပေါက် စိုးရိမ်နေလိမ့်မယ်!"

ရှောင်ချောင်က ဒေါသတကြီး အံကြိတ်ထားသော်လည်း ပြုံးပြုံးလေးနှင့် ပြောသည်။ "အနောက်ဘက်တောင်မှာ သစ်သီးရိုင်းတွေ အများကြီး သီးနေတယ်။ ဝမ်းကွဲတွေ ပြန်မလာသေးခင် အစ်မနဲ့ ညီမလေးတို့ သွားကောက်ကြမလား?"

တောင်ပေါ်၌ သစ်သီးရိုင်းအချို့ သီးနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် တောင်တက်လမ်းသည် ကြမ်းတမ်းပြီး မတ်စောက်သည်။ လူကြီးများသည် ကလေးများကို ထိုနေရာသို့ လာခွင့်မပြုပေ။

သူမသည် သာ့ချောင်ကို ခေါ်ကာ ချောက်ကမ်းပါးမှ တွန်းထုတ်ရန် အခွင့်အရေးကို ရယူလိုသည်။ နည်းလမ်းမရှိလျှင် ကျောက်ခဲနှင့် ထုသတ်ပစ်မည်။

လူတိုင်းသည် မိမိအတွက် နတ်ဆိုးသည် နောက်ကွယ်မှ အကျဆုံးဖြစ်သည်။

ရက်စက်သည်ဟု သူမကို အပြစ်မတင်ပါနှင့်။ စာအုပ်တစ်အုပ်မှာ ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်ပဲရှိနိုင်သည်။ အဲဒါက သူမ ရှောင်ချောင်ပင်။

သာ့ချောင်က သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက်စိုက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို ထပ်ခါလိုက်သည်။ "ငါမသွားဘူး!"

ရှောင်ချောင်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အမုန်းပွားကာ တိတ်တဆိတ် အံကြိတ်လိုက်သည်။ "အစ်မ၊ နင်အရင်က ဒီလိုမဟုတ်ဘူး။ ညီမလေးက အစ်မနဲ့ ခဏလောက်နေချင်ပေမယ့် နင်က မနေချင်ဘူး။ နင့်ရဲ့ ညီမ​လေးငါ့ကို အထင်သေးနေတာလား?"

သာ့ချောင်က သူမကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "ညီမလေး၊ မေးစရာတစ်ခုရှိတယ်။ ကြက်ဥကောက်ဖို့ အနောက်ဘက်သစ်တောကို သွားကြည့်ဖို့ ပြောတုန်းက ဝင်ပြီး မကြာခင်မှာ ဘာလို့ ပျောက်သွားတာလဲ? ပြီးတော့ ငါက အနောက်ဘက်သစ်တောထဲ ဝင်သွားတာကို ဘာလို့ လူတိုင်းကို​ မပြောတာလဲ?"