အခန်း (၇၉)

နာရီဝက်လောက်ကြာသောအခါ တုန်းကျင်းက စိတ်ငြိမ်သွားသည်။ ထိုမှပင် သူမ၏ ခဲအို ချူးထျန်းပိုင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"ဒါဘယ်သူ့ကလေးလဲ၊ သူက အစ်မတို့နဲ့ ဘာလို့ရှိနေတာလဲ?"

သူမ၏ အစ်မနှင့် ခဲအိုတို့သည် အရင်က သမီးတစ်ယောက်ရှိသည်။ တူမငယ်လေးသည် သုံးနှစ်အရွယ်တွင် သေဆုံးသွားသည်။ အစ်မကြီးနှင့် ခဲအိုတို့က ဝမ်းနည်းလွန်းသဖြင့် ခဏခဏ မေ့လဲသွားသည်။

အစ်မကြီးက ကျန်းမာရေး မကောင်းသည့်အတွက် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကိုယ်ဝန်မရရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် တုန်းကျင်းသည် သူမ၏ ခဲအိုက ကလေးမလေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန် စူးစမ်းမိသည်။

ချူးထျန်းပိုင်သည် ကလေးမလေး၏ ပျော့ပျောင်းသော ဆံပင်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးအစုံက အလိုလိုက်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါက ငါတို့သမီးပဲ။ သူ့နာမည်က ချူးဝမ်ပါ။ သူ့ကို ဝမ်ဝမ်လို့ ခေါ်နိုင်တယ်။ ဝမ်ဝမ်၊ ဒါက သမီးရဲ့ အဒေါ်ပဲ။ အဒေါ်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပါ၊ ဟုတ်ပြီလား?"

ကလေးမလေးက သူ့ပခုံးကို မှီပြီး လည်ပင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားသည်။ သူမက ကြားသော်လည်း လုံးဝမတုံ့ပြန်ပေ။

သူမကို အပြစ်မတင်ဘဲ ချူးထျန်းပိုင်က အရိပ်တကြည့်ကြည့်နှင့် ကြည့်နေသည်။ "ဒီကလေးက အရင်တုန်းက ဆိုးရွားတဲ့ဘဝ ကြုံခဲ့ရတယ်။ သူမကို လူကုန်ကူးသူတွေလက်ကနေ ကယ်တင်ခဲ့ရတယ်"

တုန်းကျင်းသည် အလွန်သိချင်နေသော်လည်း လက်ရှိတွင် သူမခင်ပွန်းအတွက် စိတ်ပူနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကယ်တင်ရန် ခေါင်းစဉ်ကို အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

ချူးထျန်းပိုင်သည် နန်ပင်းကောင်တီ၏ လက်ထောက်တရားသူကြီး ဖြစ်သည်။ မနှစ်ကမှ ရာထူးတိုးသည်။ သူသည် ဒုတရားသူကြီး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဤမြို့သည် ပြည်နယ်မြို့ဖြစ်သောကြောင့် သူ့စကားသည် များစွာအကျိုးသက်ရောက်မှုရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ဤကိစ္စသည် ယောက်ဖငယ်၏ဘဝနှင့် အနာဂတ်နှင့် ပတ်သက်နေသောကြောင့် မငြင်းပေ။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါထွက်သွားပြီး ကူညီပေးနိုင်မလားဆိုတာ သိဖို့ လူအနည်းငယ်ကို ရှာလိုက်မယ်"

တုန်းကျင်း၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာပြန်သည်။"ခဲအို၊ ရွှယ်ဝမ်ကို ကယ်ရပေးပါ။ မဟုတ်ရင် ညီမလေး... ညီမလေး အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး!"

တုန်းရွှယ်က သူမ၏ ညီမလေးကို ထပ်မံပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ နင့်ခဲအိုက ရွှယ်ဝမ်ကို သေချာပေါက် ကယ်တင်မှာပါ၊ သူက လူတွေကို မသတ်ပါဘူး။ အများဆုံးတော့ ငါတို့ ပိုက်ဆံပိုကုန်လိမ့်မယ်!"

ချူးထျန်းပိုင်သည် တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာဖွေရန် အပြင်ထွက်ချင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့လက်ထဲရှိ ကလေးမလေးကို သူ့မိန်းမဆီ လွှဲပေးရမည်။

ကလေးမလေးက သူ့လည်ပင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားကာ မလွှတ်ပေးပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်လှုပ်နေသည်။

၎င်းကိုမြင်သောအခါ တုန်းကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူမ၏ အစ်မကို စူးစမ်းချင်စိတ်များ တိုးလာသည်။

ဤကလေးမလေးက အနည်းငယ် ထူးခြားသည်။ အစ်မက ကလေးမွေးစားချင်လျှင် အသက်ဝင်ပြီး ချစ်စဖွယ်ကလေးမျိုး မွေးစားသင့်သည်။

တုန်းရွှယ်က ကောင်မလေးကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောသည်။ "ဝမ်ဝမ်၊ ဒါက အမေပါ။ အဖေ အလုပ်သွားလုပ်မယ်။ အမေက သမီးကို ချီထားမယ်"

ခုနစ်ကြိမ် ရှစ်ခါလောက်ပြောပြီးသည့်အခါ တုန်းရွှယ်က ကလေးမလေးကို ချီလိုက်သည်။

ချူးထျန်းပိုင်သည် တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာရန် အမြန်ထွက်သွားသည်။

ခဲအို ထွက်သွားပြီးနောက် တုန်းကျင်းသည် အစ်မအတွက် သူမ နှစ်သက်သော စံပယ်လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်နှင့် ကလေးမလေးအတွက် နွားနို့တစ်ခွက်ကို ဖျော်ပေးသည်။

တုန်းရွှယ်သည် ကလေးမလေးကို ပွေ့ဖက်ကာ ကလေးဆန်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။"ဝမ်ဝမ်၊ ဒေါ်လေးက သမီးကို ဘယ်လောက်ချစ်လဲ ကြည့်စမ်း။ သမီးကို နွားနို့တွေ ဖျော်ပေးတယ်။ မြန်မြန် ကျေးဇူးတင်လိုက်"

ကလေးမလေးက မလှုပ်သေးပေ။ သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးသည် ဗလာဖြစ်နေသည်။

ချောင်မိသားစုထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီမှာရှိနေလျှင် ဒီကလေးမလေးက ဝမ်အာ ခေါ် ချောင်တုန်းဝမ်မှန်း သူတို့သိကြလိမ့်မည်။

တုန်းကျင်းက ပိုပြီးထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ "အစ်မ၊ ဒီကလေးကို ဘယ်လိုမွေးစားထားတာလဲ?"

တုန်းရွှယ်သည် ကလေး၏ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ကာ ညီမဖြစ်သူကို ရှင်းပြသည်။

အဘွားကြီးဟွားသည် ခင်ပွန်းသေဆုံးကြောင်းသိပြီးနောက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ သေဆုံးသွားသည့်အတွက် ဝမ်အာလေးကို မုန်းတီးလာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမဘက်ကို ရဲများက စုံစမ်းစစ်ဆေးမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

၎င်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ တွေးပြီးနောက် ဝမ်အာလေးကို ရောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဘွားကြီးဟွား၏ ဝမ်းကွဲအစ်မသည် လူကုန်ကူးသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဝမ်အာကို အမြန်ရောင်းလိုက်သည်။

မူလက ဝမ်းကွဲအစ်မဟွားသည် ဝမ်အာ၏ ဖြူစင်သောအသားအရေနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောအသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါတွင် ကြီးမားသော ဝင်ငွေအခွင့်အလမ်းကို မြင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အရောင်းအဝယ်အပြီးတွင် ဤမိန်းကလေးက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူမတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ငိုနိုင်သော်လည်း စကားမပြောပေ။ ဘာပဲပြောပြော လူတွေကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ကလေးမလေး၏ ဦးနှောက်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလားဟု သူမ သံသယဖြစ်မိသည်။ ဒီလိုမိန်းကလေးမျိုးကို စျေးကြီးကြီးနဲ့ ဘယ်လိုရောင်းနိုင်မလဲ?

ထို့ကြောင့် ကလေးမလေးကို ပြန်ပေးချင်သည်။ သူမသည် အရှုံးပေါ်သည့် လုပ်ငန်းကို မလုပ်လိုပေ။ အဘွားကြီးဟွားကလည်း လက်မခံပေ။

ညီအစ်မ နှစ်ယောက်က ရန်ဖြစ်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အဘွားကြီးဟွားက ပိုက်ဆံတစ်ဝက်ကို ပြန်ပေးပြီး သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မကို ထိုလူကို ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်သည်။ ဝေးဝေးရောင်းလေ ပိုကောင်းလေပင်။

ဝမ်းကွဲအစ်မဟွားက သူမကံမကောင်း​ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ဝေးလံခေါင်သီသည့် တောင်ပါ်ရွာ၌ ကလေးသတို့သမီးလေးလိုနေသည့် လူတစ်ယောက်ရှိသည်ဟု အခြားလူကုန်ကူးသူ တစ်ယောက်က သူမကို ပြောပြဖူးသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ သားသည် အရူးမဟုတ်ပေ။ ထိုအစား အကြောသေနေသည်။ ထို့အပြင် မိသားစုက ဆင်းရဲသည်။ သူတို့သည် အနာဂတ်တွင် လက်မထပ်နိုင်တော့မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သမီးငယ်လေးကို သတို့သမီးအဖြစ် ဝယ်ယူရန် စိတ်ကူးခဲ့ကြသည်။

ဝမ်းကွဲအစ်မဟွားက ဝမ်အာလေးကို တစ်ဖက်လူဆီသို့ ချက်ချင်းပေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အမြဲတမ်း နှုတ်ဆိတ်နေပြီး ငြိမ်နေသည့် ဝမ်အာလေးသည် ထိုအချိန်တွင် ရုန်းကန်သည်။ သူမလက်မှ လွတ်မြောက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။

ဝမ်းကွဲအစ်မဟွားနှင့် ထိုလူကုန်ကူးသူ နှစ်ဦးစလုံး လန့်ဖျပ်သွားပြီး သူမနောက်သို့ ချက်ချင်းလိုက်ကြသည်။

ဝမ်အာလေးက ပြေးပြီး ဝင်တိုက်သည်။ လမ်းကြားမှ ပြေးထွက်လာသည်နှင့် ဖြတ်သွားသော ချူးထျန်းပိုင်နှင့် တိုးသွားသည်။

ချူးထျန်းပိုင်သည် လမ်းလျှောက်လာရင်း သေးငယ်သော အရာဝတ္ထုတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားသည်။

ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှုပ်ပွနေသော ကလေးမလေးတစ်ယောက်က သူ့ပေါင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ပွေ့ဖက်ထားရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကြည့်နေသည်။

လမ်းကြားထဲ၌ ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် လိုက်ဖမ်းနေသည်ကို တွေ့သောအခါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲဟု တိတ်တဆိတ် မေးသည်။ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုသည်ကို သူချက်ချင်းသိသွားပြီး ကလေးမလေးကို မသိစိတ်က ကာကွယ်ပေးသည်။

ဝမ်းကွဲအစ်မဟွားက သူမပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်တော့မည့် အသားကို မလွတ်စေချင်ပေ။ ကလေးမလေးက သူမမြေးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြပြီး သူမဆီ ပြန်ပေးခိုင်းသည်။

ချူးထျန်းပိုင်သည် သူမ၏အသွင်အပြင်သည် ကလေးမလေးနှင့် လုံးဝမတူကြောင်း သတိထားမိသည်။ ထို့အပြင် ကလေးမလေးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို အရမ်းကြောက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်​ဖြစ်​ ​ကောင်​မ​လေးကို မ​ပေးနိုင်ပေ။

လမ်းသွားလမ်းလာများကို ရဲခေါ်ခိုင်းပြီး အကူအညီတောင်းသည်။ ထို့နောက် လမ်းသွားလမ်းလာများနှင့် ပူးပေါင်းကာ သူတို့နှစ်ဦးအား ရဲစခန်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။

ရဲစခန်း၌ ဝမ်းကွဲအစ်မဟွားက ဒီကလေးမလေးက သူမတူလေး၏ သမီးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ တူဖြစ်သူနှင့် တူဖြစ်သူ၏ဇနီးသည် လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်က ဖျားနာပြီး သေဆုံးသွားသည်။ ကလေးမလေးအား ခေတ္တ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးသည်။ သူမကို မပြုစုမပျိုးထောင်နိုင်တော့သဖြင့် ရောင်းစားချင်သည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့က စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် ဝမ်းကွဲအစ်မဟွားသည် မလိမ်ညာကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ တူဖြစ်သူနှင့် တူဖြစ်သူ၏ဇနီးမှာ လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်ကပင် သေဆုံးသွားသည်။ သူတို့၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အမှန်တကယ်ပင် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ရဲများက မသိသည်မှာ သူမတူ၏ သမီးကို လွန်ခဲ့သည့် တစ်လခွဲလောက်က ရောင်းစားခဲ့ခြင်းပင်။

ဝမ်းကွဲအစ်မဟွားသည် အိမ်တွင် တစ်ဦးတည်းနေထိုင်ပြီး အိမ်နီးနားချင်းများနှင့် အဆက်အသွယ်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် တူမ၏ သမီး ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုသည်ကို ဘယ်သူမှ မမြင်ဖူးကြပေ။

ရဲများက စုံစမ်းကြည့်သောအခါ သူတို့က လေး၊ ငါးနှစ်လောက်ရှိသည့် ကလေးမလေးဟု ပြောကြသည်။ အဝေးကသာ မြင်ဖူးပြီး အခြားအသေးစိတ်ကို မသိကြပေ။

ဝမ်းကွဲအစ်မဟွားက အဘွားကြီးဟွားကို မဆွဲထုတ်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူမ ထောင်ကျနေတုန်း သူမမြေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်စေချင်သောကြောင့်ပင်။ သားနှင့်ချွေးမက လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်က သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ မိသားစုတွင် ခုနစ်နှစ်အရွယ် မြေးတစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤအမှုကို အမြန်ဖြေရှင်းနိုင်သည်။ ဝမ်းကွဲအစ်မဟွားကို ထောင်ဒဏ် အနှစ် ၂၀ ချမှတ်ခဲ့ပြီး လူကုန်ကူးသူကို သေနတ်နဲ့ပစ်သတ်ခဲ့သည်။

ဝမ်အာလေးသည် "မိဘများ၏အချိန်မတန်မီသေဆုံးခြင်း" ကြောင့်မိဘမဲ့ဖြစ်လာပြီး မိဘမဲ့ဂေဟာသို့ပို့ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ချူးထျန်းပိုင်သည် ဝမ်အာလေးကို မွေးစားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

မိဘမဲ့ဂေဟာ၌ လေးလံသောဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးရှိသည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် လူနည်းလျှင် ပိုကောင်းသည်။ ထို့အပြင် ဤကလေးမလေးသည် စကားပြောရန် ဝန်လေးနေပြီး ချူးထျန်းပိုင်မှလွဲ၍ မည်သူကိုမျှ မတွေ့ဝံ့ပေ။ ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို မွေးစားလိုက်ခြင်းက ရဲစခန်းနှင့် လူမှုဖူလုံရေးအတွက် ဝမ်းသာစရာ ဖြစ်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် တုန်းလင်းက သက်ပြင်းချသည်။ "ဒီကလေးက အစ်မကို တွေ့ခွင့်ရတာ ကောင်းချီးပဲ"

ချူးထျန်းပိုင်သည် နေရာသေးသေးလေး၏ ခရိုင်လက်ထောက် တရားသူကြီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ့အဆက်အသွယ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

သူ၏ အကူအညီဖြင့် ဟွမ်ရွှယ်ဝမ်ကို သုံးရက်မပြည့်မီတွင် ပြန်လွှတ်ပေးသည်။

တုန်းလင်းသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ကိုယ်အလေးချိန် ကျသွားသည်ကို မြင်ပြီး ငိုကာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

သူမညီမငယ်၏ ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် တုန်းလင်းနှင့် ချူးထျန်းပိုင်သည် ၎င်းတို့၏သမီးချူးဝမ်နှင့်အတူ နန်ထျန်စီရင်စုသို့ ပြန်သွားသည်။

...

ဤလသည် ချောင်ထျန်းမင်အတွက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

နေ့တိုင်း မျက်လုံးဖွင့်ပြီးတိုင်း ခရိုင်မြို့ကို တစ်ခါမှ မရောက်ဟု ဆုတောင်းသည်။

ထိုနေ့မှာပင် ရဲကို ဖုန်းဆက်သည်။ သို့သော် လူများက သမုဒ္ဒရာတစ်ခုလောက် ရှိသည်။ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုရှာရလွယ်မလဲ?

ထို့အပြင် ဇနီးသည် ဖျားနာပြန်သည်။ ဇနီးဖြစ်သူကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုခဲ့ရသကဲ့သို့ ရဲများနှင့်လည်း ပူးပေါင်းရှာဖွေခဲ့ရသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းပင် သူသည် အလွန်ပိန်သွားကာ ပုံသဏ္ဍာန်ပျက်သွားသည်။

အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် ရဲစခန်းမှ ရဲများက ခရိုင်မြို့မ ရဲစခန်းသို့ ဆက်သွယ်ခဲ့သော်လည်း သတင်းမရခဲ့ပေ။

နောက်ပိုင်းမှာ သူ့မိန်းမ နည်းနည်းသက်သာလာသည်။ လူကိုယ်တိုင်ရှာဖွေရန် ခရိုင်မြို့သို့ သွားခဲ့သည်။

ဝမ်အာလေး၏ ပုံကို တစ်စုံတစ်ယောက်အား ပန်းချီဆွဲခိုင်းသည်။ နေ့တိုင်း သူက ဝမ်အာလေးကို ဓာတ်ပုံကို ကိုင်ပြီး ရထားဘူတာမှ လူများကို မေးသည်။

ရလဒ်မှာမူ သူ့ကိုမြင်သည်နှင့် ရထားဘူတာရုံ၏ စီမံခန့်ခွဲရေးက မောင်းထုတ်ခံရခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးကို အနှောက်အယှက်ဖြစ်စေဟု ဆိုသည်။

ပိုက်ဆံက ရေလို ကုန်သည်။ ဝမ်အာလေးအကြောင်း သတင်းမကြားရပေ။

"ကျန်းမင်၊ ကျွန်မကို စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောပါ" ချန်ချောင်ချောင်သည် သူမ အမျိုးသား၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ် ၌ မျက်ရည်များက စီးကျနေသည်။

"ကျွန်မ မှားမှန်းသိတယ်။ ကျွန်မတကယ်ပြောတာ။ အဲဒီနေ့က အိတ်နောက်ကို မလိုက်သင့်ဘူး။ ကျွန်မ..."

အဆုံး၌ သူမ ရင်တွေတဆတ်ဆတ်တုန်လာသည်။

စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ပေ။

ချောင်ကျန်းမင်၏ မျက်လုံးများသည် လုံးဝ နီရဲနေသည်။ သူက သူ့မိန်းမ၏ လက်ကို ဆွဲဖြုတ်ပြီး ပြောသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းအပြစ်မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အပြစ်ပဲ၊ မင်းက ဝမ်အာကို နည်းနည်းလေးမှ မကြိုက်ဘူးဆိုတာ ငါသိပြီး မင်းကိုစောင့်ရှောက်ဖို့ ထားခဲ့တာ။ အဲဒါ အဖေဖြစ်တဲ့ င့ါရဲ့အပြစ်ပဲ"

စကားပြောပြီး​နောက် သူ့ကိုယ်​သူ ပြင်းပြင်းထန်​ထန်​ ပါးရိုက်​လိုက်​သည်။

ချန်ချောင်ချောင်သည် ခဏမျှ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက စာရွက်တစ်ရွက်လို ဖြူရော်နေသည်။ သူမ၏ ခြောက်သွေ့နေသည့် နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ ဝမ်အာလေးကို မကြိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်...သူမက ဉာဏ်မမီဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမကို ရှုံးဖို့ မတွေးထားဘူး!"

ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ထက်မြက်သည့် လူများကို သဘောကျသည်။ သူမသည် သူ၏ ထက်မြက်မှုကို နှစ်သက်သောကြောင့် ကျေးလက်နေ ယောက်ျားလေး ချောင်ကျန်းမင်ကို ပထမဆုံး ချစ်မိသွားသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ရှောင်ချောင်ကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး ဝမ်အာသည် ရှောင်ချောင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သူဖြစ်လျှင် ကောင်းမည်ဟု သူမ၏ ယောက်ျားအား အကြိမ်ကြိမ်ပြောခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ဝမ်အာသည် ငယ်စဉ်ကပင် ဉာဏ်မမီခဲ့ဘဲ သာမန်သာမာန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်ရန်ပင် သူမအတွက် အခက်အခဲတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမက ဖန်ရှောင်ကျွမ်းလိုမျိုး ဝမ်အာလေးကို ဘယ်တုန်းကမှ မစော်ကားခဲ့ဖူးပေ။

ချောင်ကျန်းမင်က သူမကို ဝမ်းနည်းသည့် အကြည့်နှင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း သူမကို မပစ်ခဲ့ပေမယ့် မင်းဘယ်တုန်းကမှ သူမကို မကြိုက်ဖူးဘူး။ ငါကကားမောင်းထွက်တယ်။ မင်းကလေးနဲ့ အချိန်အကြာဆုံးအချိန်ဖြုန်းပေမယ့် အမေဖြစ်တဲ့ မင်းနဲ့ ဘယ်တော့မှ မရင်းနှီးဘူး။ ဘာလို့ထင်လဲ?"

ချန်ချောင်ချောင်က တုန်လှုပ်သွားပြန်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းက တုန်နေသည်။ သူမက စကားတစ်ခွန်းမှ မချေပနိုင်ပေ။

ချောင်ကျန်းမင်က ဘာမှပြန်မပြောတော့ပေ။ ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သွားအိပ်တော့၊ မနက်ဖြန် ရွာပြန်မယ်"

နောက်ထပ် လဝက်ကြာသွားသည်အထိ ပဉ္စမသား၏ ဘာသတင်းမှ မကြားရသေးပေ။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ရွှယ်ချွမ်နှင့် ပြည်နယ်မြို့သို့သွားပြီး သူတို့ကို ရှာဖွေရန် ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆီသို့ မိတ်ဆက်စာ သွားတောင်းခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချောင်ကျန်းမင်က ပြန်ရောက်လာသည်။

လူသုံးယောက် ထွက်သွားသည်။ ယခုအခါ လူတယောက် ပျောက်နေသည်။