အခန်း (၈၅)

"တတိယအစ်မ၊ ဒီကိုဘာလို့ရောက်နေတာလဲ? ညီမ မေ့သွားတယ်။ အစ်မကွာရှင်းပြီး အိမ်ပြန်သွားတယ်လို့ကြားတယ်။ အဲ့တာ ဟုတ်လား?" ချောင်ဟုန်းမေက "အံ့အားသင့်"သလို အော်လိုက်သည်။

ချောင်ဟုန်းရှ၏ မျက်နှာက နစ်မြုပ်သွားပြီး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ဟုန်းမေ၊ ဒီနေ့ မင်္ဂလာဆောင် ဝိုင်သောက်ချင်ရင် ဒုက္ခမပေးနဲ့လို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။ မဟုတ်ရင် နင့်မျက်နှာကို ရောင်ရမ်းအောင် လုပ်ဖို့ ငါ ဝန်မလေးဘူး။ ဒီနေ့က ဒုတိယအစ်ကိုအတွက် ပျော်ရွှင်စရာ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ နင့်ကို မယဉ်ကျေးဘူး!"

ချောင်ဟုန်းရှနှင့် စတုတ္ထညီမငယ်တို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မတည့်ခဲ့ကြပေ။

ဒီလူက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သေးသိမ်သည့် နှလုံးသား ရှိသည်။ ချောင်ဟုန်းရှ ငယ်ငယ်က သူမကြောင့် အများကြီး ခံစားခဲ့ရသည်။

ယနေ့တွင် ၎င်းသည် ဒုတိယအစ်ကို၏ ပျော်ရွှင်ဖွယ်နေ့ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိပြီး သူမက ရောက်လာသည်နှင့်ပင် ဒုက္ခပေးနေသေးသည်။ တစ်ခုခုကို နှိုးဆော်ရန် သတ္တိရှိလျှင် သူမက ယဉ်ကျေးမည် မဟုတ်ပေ။

ချောင်ဟုန်းမေ၏ မျက်နှာက နီမြန်းသွားသည်။ "တတိယအစ်မ၊ ကျွန်မပြောတာ မှားသွားလို့လား? နင်ကွာရှင်းမထားတာလား? ဒါမှမဟုတ် အိမ်မပြန်ဘူးလား?"

ချောင်ကျန်းမင်က အနားရောက်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "စတုတ္ထအစ်မ၊ ပြဿနာ ရှာချင်နေတာ သေချာလား?"

ချောင်ဟုန်းမေက ဒေါသနှင့် တုန်နေသည်။

ဤမိသားစုတွင် သူမက အမြဲတမ်း အပြင်လူတစ်ယောက်လိုပင်။ သူမ၏ အနား၌ ဘယ်သူမှ ရပ်တည်မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့ကြောင့် သူမ နှလုံးသားထဲတွင် မတရားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ရှုထောင့်ပြောင်းပြီး သူမ၏ နှလုံးသားက ရုတ်တရက် မာနကြီးလာသည်။

မတရားသောသူတို့သည် ပြစ်ဒဏ်ကိုခံရလိမ့်မည်။ ဤမိသားစုတွင် ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း သို့မဟုတ် သမီးဖြစ်သူ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ တကယ်ကို ထိုက်တန်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချောင်ကျန်းကော်၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ပြီး ချောင်ကျန်းကျွင်းက ထွက်လာသည်။

ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများတွင် လူများက စိတ်ဓာတ်အပြည့်နှင့်ပင်။

ယနေ့တွင် ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် အစိမ်းရောင် စစ်ဝတ်စုံနှင့် သတို့သားပန်းပွင့်ကို ၀တ်ဆင်ထားသည်။ ၎င်းသည် သူ့ကို အရပ်ရှည်ပြီး ရုပ်ရည်ချောမောစေသည်။

"အိုး၊ သတို့သား ဒီမှာ!"

"ဟားဟား၊ ဂုဏ်ယူပါတယ် ဂုဏ်ယူပါတယ်!"

ချောင်ကျန်းကျွင်းကိုတွေ့သောအခါ အားလုံးက ပြုံးပြီး ဂုဏ်ပြုကြသည်။

လူတစ်ယောက ဦးနှောက်က ရေထဲ၌ မရှိသရွေ့ ယနေ့ကဲ့သို့ အခြားသူများကို မျက်နှာသာပေးရန် ရိုင်းစိုင်းသည့် စကားလုံးများ ပြောမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့မှမဟုတ်လျှင် သူတို့မိသားစု၏ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသည့်ပွဲတွင် ပြဿနာရှာခြင်းကို အပြစ်မတင်နှင့်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက အားအင်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူ့မျက်နှာက ပြုံးပြီး အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်နေသည်။

ချောင်ဟုန်းမေက မရောက်လာမီ သူမ၏ ဒုတိယအကိုဖြစ်သူက အကြောမသေတော့ဘူးဟု ကြားသည်။ သူမမျက်လုံးနှင့် မမြင်ရသည့်အတွက် မယုံပေ။ ယခုအခါ သူမက လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဤကဲ့သို့ အံ့ဩစရာဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုက သက်သာသွားပြီ။ ယခင်ကလို သူမအတွက် ပရိဘောဂများ ပြန်လုပ်ခိုင်းနိုင်ပြီပင်။

မှန်သည်။ သူ့ကို ပရိဘောဂ တစ်ခုခုလုပ်ခိုင်းနိုင်သည်။ ပြီးလျှင် ထုတ်ယူပြီး အခြားသူများကို ရောင်းမည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ငွေလွှဲသည့်ငွေက သူမတစ်ယောက်တည်းအတွက်သာ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများဥက လှည့်ပတ်သွားသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်က တွန့်သွားသည်။ "ဒုတိယ အကို၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ မတ်တပ်ရပ်ဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ အစ်ကိုကတစ်သက်လုံး အကြောသေနေသမယ်လို့ ညီမက ထင်နေတာ!"

ချောင်ကျန်းကျွင်း - "...."

လူတိုင်း - "..." စကားမပြောလျှင် ပိုကောင်းသည်။

ချောင်ကျန်းကော်သည် မိုက်မဲသော ပါးစပ်ရှိသဖြင့် ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သွေးအန်လေ့ရှိသည်။ သို့တိုင် သူသည် ဒေါသစိတ်ဖြင့် ဘယ်သောအခါမှ စကားမပြောခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက သူ့ကို စိတ်ဆိုးလျှင် ဒေါသမဖြစ်ပေ။

သို့သော် ချောင်ကျန်းမေ ပြောသည်က သွားမတိုက်သူ၏ အသက်ရှုသံနှင့် တူသည်။ အနံ့အသက်က မနှစ်မြို့စရာပင်။

ချောင်ဟုန်းရှက အနားရောက်လာပြီး သူမကို ဆွဲထးယူကာ ပြောလိုက်သည်။ "နင်စကားမပြောနိုင်ရင် မပြောနဲ့၊ နင့်ကို ဆွံ့အနေတယ်လို့ ဘယ်သူမှမထင်ဘူး!"

ချောင်ဟုန်းမေက ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ "နင်...!"

ချောင်ကျန်းကျွင်း၏ မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် ရုပ်ဆိုးသွားသည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးဖြင့် ကြမ်းတမ်းသော စကားများကို မပြောနိုင်ပေ။

သူက လှည့်ထွက်သွားပြီး စက်ဘီးကို တွန်းလိုက်သည်။ အစ်ကိုအကြီးဆုံး၊ ပဉ္စမညီတို့နှင့်အတူ လင်းအိမ်မှ သတို့သမီးကို သွားခေါ်သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက စက်ဘီးကို တွန်းလိုက်သည်အား မြင်ပြီး လူတိုင်းက ဆူညံသွားတော့သည်။

"ချောင်မိသားစုက လင်းမိသားစုကို အရမ်းတန်ဖိုးထားတယ်။ ဒီလောက်အကွာအဝေးလေးမှာ သူတို့က စက်ဘီးသုံးနေတုန်းပဲ!"

"မမှန်ဘူး! ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ဝမ်မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်လိုက်တုန်းကတော့ သူမမှာ ပွဲတောင် မကျင်းပဖြစ်ခဲ့ဘူး!"

"ဒါဆို ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ခန်းဝင်ပစ္စည်း မယူလာဘူးဆိုတဲ့ အချက်ကို မင်းဘာလို့ မပြောတာလဲ။ အိုး၊ မမှန်ဘူး။ သူမက ဆီပုလင်း ယူလာတယ်!"

"လုံလောက်ပြီ နင်တို့တွေ။ ဒီနေ့မှာ အဲဒီအမျိုးသမီးအကြောင်း ဘာလို့ပြောတာလဲ? ချောင်မိသားစုက ကြားရင် မကောင်းဘူး!"

ထို့နောက် လူအုပ်က ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

ယနေ့ခေတ်တွင် စက်ဘီးစီးရခြင်းက ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံရှိလျှင်ပင် မဝယ်နိုင်ပေ။

လူအများစုသည် အိမ်ထောင်ပြုသောအခါတွင် အခြားသူများထံမှ စက်ဘီးငှားရန် အဆက်အသွယ် အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုကြသည်။ သို့သော် လူအများစုက ချေး၍ မရပေ။

ချောင်မိသားစု နှင့် လင်းမိသားစုသည် အလွန် နီးကပ်စွာ နေထိုင်ကြသည်။ လူတိုင်းက စက်ဘီးမငှားတော့ဘူးဟု ထင်နေကြသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေပြီး နှင်းဆီရောင်မျက်နှာထားရှိသော ချောင်ကျန်းကျွင်းက စက်ဘီးကို တွန်းနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမသည် မုန်းတီးမှုဖြင့် အံကြိတ်နေသည်။

သေ​လောက်​​အောင်​ ​ဒေါသထွက်​​နေတယ်!

ချောင်ကျန်းကျွင်းက သူမကိုလက်ထပ်တုန်းက စက်ဘီးမရှိပေ။

မင်္ဂလာပွဲကလည်း အကြီးမားပေ။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် သူမ၏ ဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဒေါသကြောင့် ဗိုက်က တဆတ်ဆတ်တုန်လာသလို ခံစားရသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကလေးများသည် သူ့နောက်သို့လိုက်ကာ လင်းအိမ်သို့ ပျော်ရွှင်မြူးထူးစွာ သွားကြသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် လင်းအိမ်သို့ရောက်သောအခါ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး၊ ငါးရုပ်တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လင်းဟွေ့၏ အစ်ကိုငါးယောက်သည် ခြံတံခါးဝတွင် တန်းစီရပ်နေကြသည်။

သူ့နှလုံးက တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ခြေထောက်တွေ နည်းနည်း အားနည်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "အကြီးဆုံးအစ်ကို၊ ဒုတိယအစ်ကို၊ တတိယအကို၊ စတုတ္ထအစ်ကို၊ ပဉ္စမအကို"

ဒီညီအကိုများကို ခေါ်သည်အား ကြားသောအခါ အားလုံးက ရယ်မောကြသည်။

"ငါပြောမယ် ကျန်းကျွင်း၊ လင်းဟွေ့မှာ အစ်ကိုငါးယောက်ရှိတယ်။ အနာဂတ်မှာ လင်းဟွေ့ကို အနိုင်ကျင့်ရင် သေချာစဉ်းစားရမယ်!"

ချောင်ကျန်းကျွင်း၏ ချွေးအေးများက ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ "မ​လုပ်ပါဘူး။ လင်းဟွေ့ကို ငါ ဘယ်လို အနိုင်ကျင့် နိုင်မှာလဲ?!"

"အိုး၊ ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ သံမဏိကို မြန်မြန်ချလိုက်ပြီ။ အဲဒါက ဒုတိယချောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ မင်း ငါတို့ ယောက်ျားတွေရဲ့ မျက်နှာတွေ အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ!"

"ဟားဟား...ကော်ရှန်း၊ သွားပါကွာ။ မင်းက မိန်းမ မရှိလို့ နံစော်နေတဲ့ ယောက်ျားပဲ၊ မင်းမှာ ဘယ်လိုမျက်နှာမျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ?"

၎င်းကိုကြားပြီး အားလုံးက ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် အလွန်လိမ္မာပါးနပ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်းဟွေ့၏ အစ်ကိုငါးယောက်သည် သူ့ကို အခက်အခဲမပေးပေ။ 'သတိပေး' စကားအနည်းငယ်သာပြောပြီး မြန်မြန်ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

...

ချောင်အိမ်ဟောင်း...

သာ့ချောင်သည် ကလေးများစွာဖြင့် ဝန်းရံထားသော မင်းသမီးလေးနှင့်တူသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းနေပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြုံးပြနေသဖြင့် မျက်ခုံးများ ကွေးသွားသည်။

ကလေးမလေးတစ်ယောက်က ပြောခဲ့သည်။ "သာ့ချောင်၊ ကမ္ဘာပေါ်က မိထွေးတွေ အားလုံး ရက်စက်တယ်လို့ ငါကြားတယ်။ နင်မကြောက်ဘူးလား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းခါပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။ "အန်တီဟွေ့က အရမ်းကောင်းတယ်။ သူမက မဆိုးဘူး။ ငါဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားကို ကြည့်လိုက်။ အန်တီဟွေ့က ငါ့အတွက် လုပ်ပေးထားတာ!"

အားလုံးက သာ့ချောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပန်းပွင့်ဝတ်စုံကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အနီ​ရောင်​ဖြင့် ​တောက်​ပ​နေသည်​။ ပုံစံကို အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ သူတို့သည် အလွန်ငြူစူသွားကြသည်။

ထိုကလေးမလေးက ဆက်ပြောသည်။ "ဒါက ပန်းပွင့်ဝတ်စုံပဲ မဟုတ်လား? သူက နင့်ကို ဒီလိုမျိုး ဝယ်လိုက်တာလား? သာ့ချောင်၊ နင့်ကို ဝယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ၊ လှည့်စားမခံနဲ့!"

သာ့ချောင်က စိတ်မဆိုးပေ။ "မဟုတ်ဘူး၊ အန်တီဟွေ့က င့ါကို အမြဲတမ်းအလိုလိုက်တယ်။ သူမက အနာဂတ်မှာ ငါ့အတွက် လှပတဲ့ ၀တ်စုံတွေ အများကြီး ဖန်တီးပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်!"

ကလေးမလေးက ဘာဆက်လုပ်ရမှန်းမသိအောင် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

သူမ ခေါင်းကို လှည့်ကာ သစ်ပင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သစ်ပင်ကြီး၏နောက်တွင် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက သူမ၏ လုပ်ရပ်ကိုမြင်ပြီး မိုက်မဲသည်ဟု ကြိမ်းမောင်းနေသည်။

သာ့ချောင်က ကလေးမလေး၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိထားမိသည်။ "ဘာလို့ ဟိုကို အမြဲကြည့်နေတာလဲ? ဟိုမှာ တစ်ခုခုရှိလား?"

ကလေးမလေးက ခေါင်းကုတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "ပြောပြမယ်။ နင့်အရင်အမေက သစ်သီးသကြားလုံးလေးတွေ ပေးပြီး ငါကပြောခဲ့တာတွေကို ပြောပြခိုင်းတယ်။ ငါပြောပြီးသွားပြီ။ ငါသွားတော့မယ်"

ပြီး​နောက်​ သူမက ​ရှောင်​သွားသည်​။

သစ်ပင်ကြီး၏နောက်တွင် ရှိသည့် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး ပါးစပ် တွန့်သွားသည်။

သူ့သကြားလုံးကို လက်ခံပြီး ဒီလိုမျိုး အဆုံးသတ်သွားတာလား? နောက်တစ်ကြိမ် သူမကို မတွေ့စေနဲ့။

ယခု သူမကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ဖုံးကွယ်ရန် အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပေ။ သူမက လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချောင်မိသားစုထဲက တစ်ယောက်မှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သစ်ပင်နောက်မှ ခေါင်းပြလိုက်သည်။

"သာ့ချောင်၊ ဒီကိုလာ!"

သာ့ချောင်သည် သူမအမေကိုတွေ့သောအခါ ခဏတာ အေးခဲသွားသည်။ ထို့နောက် သူမ စိတ်မသက်မသာဖြင့် “အမေ” ဟု အော်ခဲ့သည်။

သူမအမေကို မတွေ့တာကြာပြီ။ နောက်အိမ်ထောင်ပြုကြောင်း ကြားသိရသောအခါ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် အလွန်အမင်း သိမ်းပိုက်ခံခဲ့ရသည်။

အဘိုးနှင့်အတူ ပန်းထိုးခြင်းနှင့် ဟင်းချက်ခြင်းတို့ကို သင်ယူရသည်။ အဖွားနှင့်လည်း တိရိစ္ဆာန်ငါးကောင်လေ့ကျင့်ခန်းကို သင်ယူရသည်။ ကျောင်းလည်း ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ အမေအကြောင်းကို တွေးရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက သူမကို နှုတ်ဆက်သည်ကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို နင့်အမေက ငါဆိုတာကို မှတ်မိသေးတာလား? မလာသေးဘူးလား? နင်ကို လာခေါ်စေချင်လို့လား?"

သာ့ချောင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသော်လည်း သူမနှင့် တစ်မီတာအကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။ "သမီးကို ဘာလုပ်စေချင်လဲ?"

သူမ၏ ခုခံသည့် အပြုအမူကို မြင်ပြီး ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ဒေါသတကြီး အံကြိတ်လိုက်သည်။ "နင့်ကို ဒီကိုလာဖို့ ငါပြောတာ မကြားဘူးလား?"

သူမ၏ အသံသည် စူးရှပြီး ကျယ်လောင်နေသည်။ ဤကြမ်းတမ်းသောအသံနှင့်အတူ သူမ၏အမူအရာမှာလည်း ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။

သာ့ချောင်က သူမကို ဒီလိုမြင်လိုက်သည်နှင့် ရှေ့တိုးရမည့်အစား ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ "ဘာမှမဖြစ်ရင် သမီးပြန်လိုက်မယ်။ မတွေ့ရင် အဖွားက သမီးကို ခဏနေ လိုက်ရှာလိမ့်မယ်"

မထင်မှတ်ဘဲ သူမက ချောင်ရှို့ကျီကို ဘယ်လိုသုံးရမည်ဆိုသည်အား သိပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မတွေ့တာကြာပြီးနောက် ခြိမ်းခြောက်သည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ဒေါသတကြီး အံကြိတ်သည်။ "နင့်ကို ပြောမယ်။ အဲဒီမိန်းမ လင်းဟွေ့ကို 'အမေ' လို့ မခေါ်နဲ့။ ကြားလား?"

သာ့ချောင်က မဖြေပေ။

သူမက အန်တီဟွေ့ကို 'အမေ' လို့ ခေါ်ရန် ရှက်နေသည်။ သို့သော် သူမက မခေါ်ချင်​ဘူးလို့ မဆိုလိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူမအမေကို ကတိမပေးနိုင်ပေ။

သူမက ပြန်မဖြေသည်ကိုမြင်ပြီး ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ဒေါသထွက်သွားသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ? တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို အမေ့လို့ ခေါ်ချင်သေးတာလား? နင်က မျက်လုံးဖြူဝံပုလွေပဲ၊ နင့်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ ဒီနည်းနဲ့ ငါ့ကို ပြန်ဆပ်လိုက်တာလား?"

သာ့ချောင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဒါပေမယ့် ညီမလေးက ဦးလေးဝမ်ကို အဖေလို့ ခေါ်တယ်။ သူက မျက်လုံးဖြူ ဝံပုလွေလို့ ဘာလို့ မပြောတာလဲ?"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက နင်သွားသည် - "..."

ချေပရန်မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပုံရသည်။

"နင့်ညီမနဲ့ နှိုင်းလို့ ရမလား? မေ့လိုက်ပါ၊ ဒီကိစ္စကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြရအောင်။ နင့်ကို ပြောမယ်။ ဒီကမ္ဘာပေါ်က မိထွေးတွေ အားလုံးက နှလုံးသားတွေ မည်းနေကြပြီ။ လင်းဟွေ့က အိမ်ထဲဝင်သွားတဲ့အခါ နင့်ကို ရိုက်နှက်ပြီး ကျိန်ဆဲလိမ့်မယ်။ သူတို့မှာ တခြားကလေးတွေရှိလာရင် နင့်ကို အိမ်ကထုတ်ပစ်မယ်…"

သာ့ချောင်က သူမကို အသံကျယ်ကျယ်နှင့် နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး! အမေက မဟုတ်တာတွေ ပြောနေတာပဲ။ အန်တီဟွေ့က သမီးကို မရိုက်ဘူး၊ မငေါက်ဘူး။ အမေသာ သမီးကို ရိုက်နှက်ပြီး ငေါက်တာ။ အမေနဲ့ စကားမပြောဘူး!"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ခုန်ထပြီး သာ့ချောင်ကို ဖမ်းချင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချောင်ရှို့ကျီ၏ အသံသည် ချောင်အိမ်ဟောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "သာ့ချောင်၊ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ?"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ နှလုံးက တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အမြန်ပြေးသွားသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ထွက်လာသောအခါ သာ့ချောင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်သဖြင့် သူမကို ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။

သာ့ချောင်က ကမန်းကတန်း လှည့်ပြီး ပြေးလိုက်သည်။ "အဖွား၊ အမေ အခုနက လာတယ်။ အန်တီဟွေ့က မိထွေးဖြစ်လို့ သမီးကို ရိုက်ပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းမယ်လို့ ပြောတယ်"

ချောင်ရှို့ကျီက စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူမက ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြန်တုံ့ပြန်သည်။ "သူမရဲ့ မိုက်မဲတဲ့စကားတွေကို နားမထောင်နဲ့။ သမီးရဲ့အန်တီဟွေ့က နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့သူပါ။ သမီးကို ရိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ သမီးကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံဝံ့ရင် အဖွားကို လာရှာ။ နားလည်လား?"

"ကောင်းပြီ အဖွားက အကောင်းဆုံးပဲ!" သာ့ချောင်သည် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကြည်လင်သော အနက်ရောင် မျက်လုံးများက ရွှင်မြူးနေပြန်သည်။