အခန်း (၈၆)

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်က သူမကို လိုက်နေသလို ပြေးသွားသည်။

အသက်ရှုကြပ်ပြီး ဝမ်အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမထိုင်ခါနီးတွင် ဝမ်ရှင်းရှန်က နက်မှောင်သောမျက်နှာဖြင့် ဝင်လာသည်။

"အခု မင်းဘယ်သွားတာလဲ?" ဝမ်ရှင်းရှန်သည် စူးရှသော မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ အသံသည် တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။ "ကျွန်မ... အထူးတလည် ဘယ်မှ မသွားဘူး။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းလျှောက်ရုံပဲ"

"ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်သွားတာလား? ချောင်အိမ်မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ လျှောက်သွားနေတာလား?" ဝမ်ရှင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းလာသည်။ အုံ့မှိုင်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။

"ဘာလဲ၊ ဒီနေ့က မင်းခင်ပွန်းဟောင်းရဲ့ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတဲ့နေ့။ မင်း ဝန်လေးနေတာလား?"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ကြက်သွန်နီကို လှီးနေသလိုမျိုး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက ဘာလို့ ဝန်လေးနေမှာလဲ?"

မသွားသင့်ဘူးဆိုသည်ကို သူမ သိသည်။ သို့သော် မတတ်နိုင်ပေ။

လင်းဟွေ့ကို ချောင်ကျန်းကျွင်းက မည်မျှအလေးထားကြောင်း လူအများပြောနေကြသည်ကို သူမကြားနေရသည်။ သူမသည် အလွန် စိတ်မသက်မသာ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမကိုယ်တိုင် မျက်စိနှင့် မြင်ရမည်။

သို့သော် မြင်​လိုက်​ရ​ပြီး သူမက စိတ်​မသက်​မသာဖြစ်​သွားသည်။

"ဖြန်း!"

ဝမ်ရှင်းရှန်က သူမမျက်နှာကို ပါးရိုက်လိုက်သြည်။ "ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၊ ငါ အခု မင်းကို ပြောမယ်။ မင်းငါ့ကို ဦးထုပ်စိမ်းကို ဝတ်ပေးရဲရင် ငါ မင်းကို ဘယ်လိုသတ်မယ်ဆိုတာ ကြည့်နေ!"

"နင်...ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေ့ါလေ?!"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ဝမ်ရှင်းရှန်က သူမကို ရိုက်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိပေ။ ဒီပါးရိုက်မှုက သူမမျက်နှာကို တွန့်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

ဝမ်ရှင်းရှန်က ပြုံးရွှင်ကာ ကြည့်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ဘာလို့ မင်းကို မရိုက်ရဲရမှာလဲ?"

ဝမ်ရှင်းရှန်သည် ဖောက်ပြန်သူ ဖြစ်သည်။

သူ့အရင်ဇနီးက ဘာကြောင့်သေတာလဲ? ဆောင်းရာသီတွင် ဗိုက်ကြီးနှင့် အဝတ်လျှော်ရန် မြစ်ကို သွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ချော်လဲကာ သွေးသွန်ပြီး သေဆုံးသွားသည်။

ယခင်ဇနီးသည်က အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။ ကျေးလက်မှာဆိုလျှင် ယောက်ျားက မိန်းမကို ရိုက်နှက်သည်က ပုံမှန် ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူမှ မသတ်သရွေ့ ဘယ်သူမှ အလေးအနက်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

ရိုက်နှက်ခံရသည့် အမျိုးသမီးကလည်း အလေးအနက်မထားပေ။ ပြဿနာတက်ပြီးနောက် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူတို့က ထပ်မံအဆင်ပြေသွားသည်။

သို့သော် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ချောင်ကျန်းကျွင်းနှင့် နှစ်အတော်ကြာ လက်ထပ်ခဲ့ပြီး သူမသည် မည်မျှပင် ပျံတက်နေပါစေ ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် သူမကို လုံးဝမထိခဲ့ပေ။ အခြားယောက်ျားများက မိန်းမကို အနိုင်ယူနိုင်သည်ဆိုသည်အား သူမ မေ့လုနီးပါးပင်။

"ငါအသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ့မှာ သားသမီးတွေရှိနေပြီ၊ မင်းငါ့ကို ရိုက်နှက်နေတုန်းပဲ ဘုရား၊ ငါအသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး"

အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းပြီး အော်ဟစ်နေသည်။

ဝမ်ရှင်းရှန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ဗိုက်ထဲ၌ ကလေးရှိ၍သာ မဟုတ်လျှင် ဒီနေ့ မျက်နှာကို ရိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငိုသော်လည်း သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးမည့်သူ မရှိခဲ့ပေ။

.......

ချောင်အိမ်တွင် မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပနေပြီ။

ချောင်မိသားစုသည် နှစ် ၁၀၀ သက်တမ်းရှိ လင်ဇီးရိုင်းကို ငွေကြေးများစွာဖြင့် ရောင်းချခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုတစ်ခါ ပြင်ဆင်ထားသည့် ဟင်းလျာများက ထိပ်တန်းပင်။ စားပွဲတစ်ခုစီတွင် အသားဟင်းနှစ်မျိုးရှိသည်။ ဆယ်မိုင်အတွင်း ဘယ်မှာမှ မတွေ့သည်မှာ ကြာပြီ။

ရွာသားများက သူတို့ကို ချီးကျူးရန် အချိန်မရှိပေ။ စားသောက်ခြင်း၌ မြှုပ်နှံနေကြ၏။ လက်ရှိတွင် စကားအများကြီး မပြောနိုင်သေးပေ။ တစ်ခွန်းပြောလျှင် အသားလျှော့စားရမည်။ ထိုအခါမှ သူတို့ထံတွင် ငိုစရာမရှိတော့ပေ။

ရွာသားများသည် ပါးစပ်ကို ဆီဖုံးသည်အထိ စားသောက်ကြသည်။ ချောင်အိမ်ဟောင်း အပြင်ဘက်တွင် အသားနံ့ သင်းပျံ့နေသည်။ ပွဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမခံရသော သူများသည် ဖြတ်သွားဖြတ်လာနှင့် အားလုံး အံကြိတ်နေကြသည်။

အလွန်မွှေးသည်။ ရွာသို့ ဝင်လာသည်မှာ တစ်လကျော်ရှိနေပြီ။ အသားစားရန် နေနေသာသာ အသားအကြွင်းအကျန်များကိုပင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။

"သာ့ကျီ၊ နင် ချောင်မိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးကို ပစ်မှတ်အဖြစ် သတ်မှတ်တယ်လို့ ပြောတယ် မဟုတ်ဘူးလား? ဘာသတင်းမှ မကြားရတာလဲ?"

ယဲ့ကျန်းကျန်းသည် ချောင်အိမ်ဟောင်းကိုကြည့်ကာ လည်ပင်းကိုဆန့်ရင်း တံတွေးကိုမျိုချလိုက်သည်။

သာ့ကျီလည်း မျိုချလိုက်သည်။ ဒီစကားကြားပြီး သူမမျက်နှာက ချက်ချင်း ညှိုးသွားသည်။

ဒီအတွက် သူမကို အပြစ်တင်လို့ရမလား?

ချောင်ကျန်းကော်သည် အပြင်ဘက်တွင် ရိုးသားပုံပေါက်သည်။ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အဆိပ်ပြင်းသော လျှာကို ရှိသည်ကို မည်သူသိသနည်း။

ပထမနေ့တွင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သို့ သွားရာလမ်းတွင် သူမ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ထို့နောက် ပညာတတ်လူငယ်များက သူမကို ထူးဆန်းသည့် အကြည့်နှင့် ကြည့်နေသည်ကို သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။ မကြာသေးမီကမှ အခြေအနေ အနည်းငယ် တိုးတက်လာသည်။

မူလက သူမသည် ပစ်မှတ်ကို ပြောင်းချင်သော်လည်း ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရှိ ရွာသူရွာသားများသည် ပညာတတ်လူငယ်များနှင့် အဆက်အသွယ် သိပ်မရှိကြပေ။

သူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလိုသော ဆန္ဒရှိသူများ အားလုံးမှာ အသာစီးရလိုသော ပျင်းရိသူများ သို့မဟုတ် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ရွာတွင် ကော်ရှန်းဟုခေါ်သောလူတစ်ယောက်ရှိသည်။ သူသည် တောရိုင်းပန်းအချို့ကို ကောက်ယူပြီး သူတို့၏ ပညာတတ်လူငယ်နေရာတွင် နေ့တိုင်း ထားသည်။

သူသည် ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးအား အထင်ကြီးစေရန်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ဇနီးအဖြစ် လက်ထပ်ရန် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုသည်။

အိပ်မက်မက်နေတာလား? အိပ်မက်ကို လှလှလေး မက်နေတယ်!

ရွာရှိ အခြားအမျိုးသားများမှာ ရုပ်ဆိုးလွန်းသည်၊ အသက်ကြီးသည်၊ ဆင်းရဲလွန်းသည်၊ သို့မဟုတ် လက်ထဲ၌ စွမ်းအားအားနည်းသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ချောင်ကျန်းကော်ထက် နိမ့်ကျပုံရသည်။

ချောင်ကျန်းကော်သည် သူမ၏ဘဝတွင် ပထမဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုအကြောင်းကို အမြဲ တမ်းတနေသည်။ ထို့ကြောင့် အထပ်ထပ်စဉ်းစားပြီးနောက် တစ်ဖက်လူကို တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့်!

ဒီလူက ဘာဖြစ်နေလဲ မသိပေ။ သူက အလုပ်ပြီးသောအခါ နေ့တိုင်း ယုန်တစ်ကောင်ထက် ပိုမြန်သည်။ အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ချင်လျှင်ပင် သူနှင့် စကားပြောရန် အခွင့်အရေး မရှိပေ။

သူမကို တကယ်စိတ်တိုစေသည်!

ယဲ့ကျန်းကျန်းသည် သူမက စကားမပြောသည်ကိုမြင်ပြီး ဆက်မမေးတော့ပေ။

သူမသည် သူမ၏ကြမ်းတမ်းသောလက်များကိုကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ပြောပါ၊ ဒီထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ သားတွေအများကြီးရှိပြီး ချောင်မိသားစုကလွဲရင် ဘယ်မိသားစုက ချမ်းသာလဲ?"

သာ့ကျီက ပြန်ဖြေသည်။ "ဝမ်မိသားစု၊ ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်ရဲ့ မိသားစု"

ယဲ့ကျန်းကျန်း၏ မျက်လုံးက တောက်ပလာသည်။ "မှန်တယ်။ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် မေ့နေတာလဲ?!"

သာ့ကျီက ပြောသည်။ "နင်ပစ်မှတ်ကို ရွေးချင်ရင် ဝမ်မိသားစုရဲ့ ပဉ္စမမြောက်ကို ရွေးဖို့ အကြံပေးချင်တယ်။ သူကလွဲရင် ဝမ်မိသားစုက တခြားလူသုံးယောက်စလုံးက ခေါင်းပိတ်တွေပဲ!"

သူမ ဘာကြောင့်သိတာလဲဟု မမေးနှင့်။ သူမက စမ်းသပ်ကြည့်ပြီး ဖြစ်သည်။ အားလုံးက သူမသည် မြွေ သို့မဟုတ် ကင်းမြီးကောက်ကဲ့သို့ ရှောင်ရှားကြသည်။

ယဲ့ကျန်းကျန်း၏ မျက်လုံးက တောက်ပလာသည်။ သူမဘာတွေတွေးနေမှန်းမသိပေ။

...

ကလေးများက စားပြီး ဆော့ကစားရန် တစ်ဖက်ကို သွားသည်။

သာ့ချောင်၏ စိတ်သည် ရိုးရှင်းသည်။ ချန်လိုင်တိ၏ နောက်ဆုံးအကြိမ်စွပ်စွဲခြင်းကို မှတ်မိနေသေးသော်လည်း သူမကို မဖယ်ထုတ်ပေ။ သူမကို လူတိုင်းနှင့် ကစားခွင့်ပေးသည်။

ချောင်အိမ်ကို မရောက်မီ ချန်လိုင်တိကို သူ့အမေက သတိပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သာ့ချောင်က ၀တ်စုံအသစ်ဝတ်ထားသောအခါ မနာလိုစိတ်ကြောင့် မျက်လုံးများ နီရဲလာသည့်တိုင် သာ့ချောင်ကို အပြစ်မရှာဝံ့ပေ။

သူမက ဘေးနားရှိ ယိမင်လေးကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ "ဟေး ဟိုကလေး၊ ဒီကို လာ!"

ယိမင်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြောင်ပြသည်။ "ရုပ်ဆိုးတယ်၊ ငါ နင်နဲ့မကစားချင်ဘူး... la la la..."

ဒီလူက အစ်မနျန်နျန်ကို စွပ်စွဲပြီး သူမအမေက အစ်မနျန်နျန်ကို ရိုက်နှက်ချင်ခဲ့သည်ကို ယီမင်က မှတ်မိနေသေးသည်။ ဟမ့်!

ချန်လိုင်တိက ဒေါသထွက်သွားသည်။

ချောင်ဟုန်းရှက ရောက်လာသောအခါ သူမက ချက်ချင်း တိုင်ကြားလိုက်သည်။

၎င်းကိုကြားပြီးနောက် ချောင်ဟုန်းရှက သူမသား၏ အဝတ်အစားများကို နေရာတကျ ပြုလုပ်ပေးရင်း ပြောသည်။ "ယိမင်၊ လူတွေကို နာမည်ပြောင်ခေါ်လို့မရဘူး၊ နားလည်လား?"

ယိမင်၏ မျက်လုံးသေးလေးများက စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုင်သည်။ "ဒါပေမယ့် သူက အစ်မနျန်နျန်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက စွပ်စွဲလိုက်တယ်!"

"ဒါက လူတွေကို နာမည်ပြောင်ခေါ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်မဟုတ်ဘူး။ သားရဲ့အစ်မနျန်နျန်က လူတွေကို နာမည်ပြောင်ခေါ်​တဲ့ ကလေးတွေကို မကြိုက်ဘူး"

ချောင်ဟုန်းရှက ချန်လိုင်တိကိုလည်း မကြိုက်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ မိခင်ချောင်ဟုန်းမေကဲ့သို့ စိတ်သဘောထား သေးသိမ်သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် သူမ၏ ကလေးအား လူအများ၏ နာမည်ပြောင်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ခေါ်ဆိုသည့် အလေ့အထကို မလိုချင်ပေ။

အစ်မနျန်နျန်က မကြိုက်ကြောင်းကြားသောအခါ ယိမင်လေးက နောက်ဆုံးတော့ သဘောတူသည်။ "နားလည်ပါပြီ"

ယိမင်လေးကို သူ့အမေက ပြောသည့်အခါ ချန်လိုင်တိက ဂုဏ်ယူနေပုံရသည်။

ချောင်ဟုန်းရှ ထွက်သွားပြီးသည်နှင့် ယိမင်က လှည့်ပြီး မျက်နှာပြောင်ပြပြန်သည်။"ရုပ်ဆိုးတယ် la la la..."

ယိမင်က ပြီးသွားသည်နှင့် လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။

အစ်မနျန်နျန်ကို စွပ်စွဲရဲတာလား? သူ့နာမည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခေါ်လိုက်အုံးမယ်။

ချန်လိုင်တိက ဒေါသတကြီးခုန်လိုက်သည်။ "မပြေးနဲ့ အရူးလေး။ နင့်ကို ဖမ်းမိရင် ငါဘယ်လို​လုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်နေ"

ချန်ကျောက်တိက သာ့ချောင်ကို ထောင့်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ချန်ကျောက်တိက ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဘယ်သူမှ မရှိသည်ကို တွေ့ပြီး စကားပြောသည်။ "သာ့ချောင်၊ နင်က အရမ်းကောင်းနေပြီ၊ နေ့တိုင်း အသားစားပြီး အဝတ်အစားအသစ်ဝတ်တယ်။ ငါနဲ့မတူဘူး..."

သူမက စကားပြောရင်း မျက်ရည်များဝဲလာသည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက သူမ၏ အမေကို ကယ်တင်ရန် မဆိုင်းမတွ ခြင်တောထဲသို့ ပြေးဝင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမအမေက သူမကို မိဘကျေးဇူးသိတတ်သူဟု မထင်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမကို လူမိုက်ဟု ခေါ်ပြီး မိသားစု ဆေးဖိုး အများကြီး ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်သည်ဟု ပြောသည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မကို မည်သို့နှစ်သိမ့်ရမည်ကို မသိပေ။

အရင်တုန်းက သူမအမေက သူမကို မကြိုက်ပေ။ ဝမ်းကွဲအစ်မ ကျောက်တိကိုလည်း သူ့အမေက မချစ်ပေ။

သူမသည် ချောင်အိမ်သို့ လာသောအခါ ဝမ်းကွဲအစ်မကျောက်တိသည် သူမအား အိမ်မှုကိစ္စများဆောင်ရွက်ရန် လျှို့ဝှက်ကူညီပေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည်ဝမ်းကွဲအစ်မ ကျောက်တိကို စာနာမိသည်။

သူမသိမ်းထားသည့် သကြားလုံးများကို သွားယူပေးမည်ဟု ပြောတော့မည့်အချိန်တွင် တစ်ဖက်လူက ပြောသည်။

"သာ့ချောင်၊ အခု နင်က အဆင်ပြေနေပြီ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အရင်က သနားစရာကောင်းတဲ့ လူတွေပဲ။ ငါ့ကို ကူညီပါဦး!"

သာ့ချောင်၏ လက်သည် ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသဖြင့် နီရဲနေသည်။ "ဝမ်းကွဲအစ်မကျောက်တိ၊ အစ်မက ညီမလေးကို ဘယ်လိုကူညီစေချင်တာလဲ? ညီမလေး သိမ်းထားတဲ့ သကြားလုံးတွေ အကုန်ပေးမယ်။ လုံလောက်ပြီလား?"

"မလုံလောက်ဘူး" ချန်ကျောက်တိက နီရဲသော မျက်လုံးများဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "သာ့ချောင်၊ နင့်မှာ အဝတ်အစားသစ်တွေ အများကြီးပဲ။ င့ါကိုနည်းနည်းလောက်ပေး။ ငါတို့ ဒီကိုမရောက်ခင် ငါ့အမေက နင့်ဆီကနေ အဝတ်အသစ်ယူဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ပြန်သွားတဲ့အခါ သူက င့ါကို ထမင်းမကျွေးဘူး...ငါ့မှာ တကယ်ရွေးစရာမရှိဘူး..."

"ဝမ်းကွဲအစ်မ၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ အစ်မကို အဝတ်အစား မပေးနိုင်ဘူး" သာ့ချောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ သကြားလုံး ပေးနိုင်သည် သို့မဟုတ် သိမ်းဆည်းထားသော တစ်ကျပ်ကို ပေးနိုင်သည်။ းသို့သော်လည်း သူမ၏အဝတ်အစားများကို မိသားစုမှ ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးချင်ပေ။

"သာ့ချောင်၊ နင်က ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ? နင်အရင်က အရမ်းသနားစရာကောင်းပြီး နင့်အတွက် အိမ်အလုပ်တွေ ကူလုပ်ပေးခဲ့တယ်၊ အခု မင်းပိုကောင်းလာပြီး ငါ့ကို မကူညီချင်တော့ဘူး။ ငါ့ကို ငတ်သေအောင် ကြည့်နေတာလား? ငါ့ကို သနားပါဦး!"

ချန်ကျောက်တိက သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ငိုနေသည်။

သူမသည် အနည်းငယ် ဖြူဖွေးသော အသားအရည်ရှိပြီး ပိုလှပါက သူမသည် 'ငါသနားစရာ' ဟု ပြောနေလိမ့်မည်။ ကံမကောင်းစွာပင် သူမသည် မလှပဘဲ သူမ၏ အသားအရည်မှာ အနည်းငယ်နီနေသည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ လက်ကို ပြန်ဆွဲချင်သော်လည်း ချန်ကျောက်တိက တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"နင်ဘာလုပ်နေတာလဲ? လွှတ်မပေးဘူးလား? ညီမလေးသာ့ချောင်ရဲ့လက်တွေက နီရဲနေတာကို နင်မမြင်ဘူးလား?"

ချောင်တုန်းယင်သည် ပါးစပ်ထဲတွင် ဝက်သားလုံးများကို ဝါးကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။