အခန်း (၈၇)

ချန်ကျောက်တိသည် ချောင်တုန်းယင်ကိုမြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် တုန်လှုပ်သွားပြီး သာ့ချောင်၏ လက်ကို မသိစိတ်မှ လွှတ်လိုက်သည်။

သို့တိုင် သူမငိုနေသေးသည်။ "ဝမ်းကွဲအစ်မတုန်းယင်၊ ညီမက သာ့ချောင်ကို အနိုင်ကျင့်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အမေက အတင်းအကြပ်ခိုင်းတယ်။ သာ့ချောင်ဆီက အဝတ်အစားအသစ်တွေ မရရင် ညီမကို စားစရာ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး!"

ချောင်တုန်းယင်က သရော်လိုက်သည်။ "နင်က သနားစရာလေးမို့ သာ့ချောင်က နင့်ကို အဝတ်အသစ် ပေးရမှာလား? နောက်တစ်ခါ နင်က သနားစရာလို့ ပြောရင် ချောင်မိသားစုက နင့်ကို အားလုံး ပေးရမှာလား? မဟုတ်ရင် ငါတို့က လူဆိုးတွေပေါ့?"

ချန်ကျောက်တိက မျက်ရည်များနှင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒီလို မပြောပါဘူး"

"ဒါပေမယ့် နင် အဲ့ဒီလို ထင်နေတာလေ!" ချောင်တုန်းယင်က တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

ချန်ကျောက်တိသည် တကယ်ကို သနားစရာကောင်းသော်လည်း သနားစရာကောင်းသောလူများတွင် မကြိုက်နိုင်သော အစိတ်အပိုင်းအချို့ရှိရမည်။

သူ့အမေ၏တောင်းဆိုချက်က မှားမှန်းသိသော်လည်း ဘယ်တော့မှ မကန့်ကွက်ပေ။ သူမသည် အခြားသူများကို အတင်းအကြပ်လုပ်ရန် သူမ၏ သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို အသုံးပြုသည်။

လူတိုင်းက သူမ၏ ထိုဘက်ခြမ်းကိုအရင်က မမြင်ဖူးကြသဖြင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စာနာစိတ်နှင့် ကူညီခဲ့ကြသေးသည်။

သို့သော် ဒီလူက နှလုံးသားမဲ့နေသည်။ သူမသည် သနားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် အခြားသူများကလည်း သူမကို ကူညီသင့်သည်။ ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမည်မှန်း သူမ မသိပေ။

အရင်တုန်းက အဖွားက သနားစရာဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ကူညီပြီး အစားအသောက်နှင့် အဝတ်အစားများကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

သို့သော် ဤလူက ခေါင်းတစ်လှည့်ဖြင့် သူမအမေနှင့်ပူးပေါင်းကာ အဖွားကိုလှည့်ဖြားရန် ဤလှည့်ကွက်ကို အသုံးပြုသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုကဲ့သို့သောလူသည် မည်မျှပင် သနားစရာကောင်းသည်ဖြစ်စေ သူမသည် စာနာရန်မထိုက်တန်ပေ။

ချောင်တုန်းယင်က သာ့ချောင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"သာ့ချောင်၊ ဒီကို လာ။ သူမကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်။ သူမက ညီမလေးကို ထပ်ပြီး ပူဆာရဲရင် ငါတို့ အဖွားကို ပြောပြလိုက်မယ်!"

သာ့ချောင်သည် ဝမ်းကွဲအစ်မကျောက်တိကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲက နို့သကြားလုံးနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး "ဒီသကြားလုံးတွေက အစ်မအတွက်ပဲ၊ ညီမသွားတော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်ကျောက်တိသည် သူမလက်ထဲက နို့သကြားများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြန်သွားသည့်အခါ အမေက ဘယ်လိုရိုက်မည် တွေးရင်း မျက်ရည်များက စီးကျလာပြန်သည်။

သူမသည် အလွန်သနားစရာကောင်းသည်။ ဘာလို့ တစ်ခါလောက် မကူညီနိုင်ကြတာလဲ?

...

ပွဲပြီးသွားသောအခါ ရွာသူရွာသားများက တဖြေးဖြေး လူစုခွဲသွားကြသည်။ အချို့အမျိုးသမီးများသည် ပန်းကန်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် နောက်ကျကျန်နေခဲ့သည်။

သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသည့်အခါ ချောင်ရှို့ကျီက တွန့်တိုမနေဘဲ စားကြွင်းစားကျန်များကို လူတိုင်းအား ဝေငှပြီး ပြန်ယူသွားရန် ပြောခဲ့သည်။

လူတိုင်းသည် သူတို့၏သွားများသာမက မျက်လုံးများကိုသာ မမြင်နိုင်သည်အထိ ပြုံးကြသည်။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံပုံကို သိသော ချောင်ရှို့ကျီကို အားလုံးက ချီးကျူးကြသည်။

ချောင်အိမ်ဟောင်းသည် တစ်နေ့တာ ဆူညံနေခဲ့ပြီး ယခုနောက်ဆုံးတော့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ချောင်ဟုန်းမေသည် ပင်မအခန်းတွင် သူမ၏ ခြေထောက်များကို ချိတ်ကာ ထိုင်နေသည်။ ထမင်းစားပြီးနောက် သူမက အမြဲတမ်း ဒီပုံစံနှင့် ထိုင်နေသည်။

သူမကိုယ်သူမ ဂုဏ်ထူးဆောင်ဧည့်သည်အဖြစ် ဆက်ဆံပြီး အကူအညီပေးရန် ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးပေ။

ချောက်ရှို့ကျီက ဝင်လာပြီး အေးစက်သည့် မျက်နှာနှင့် ပြောသည်။ "ပွဲပြီးပြီ၊ နင်ပြန်လို့ရပြီ!"

ချောင်ဟုန်းမေ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ပြိုလဲသွားသည်။ သူမက ခုန်ထပြီး ပြောသည်။ "အမေနဲ့တူတဲ့ အမေရှိလား?"

"ငါ ချောင်ရှို့ကျီက 'သိစိတ်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ ထိုက်တန်တယ်။ တခြားသူတွေ ငါ့ကို ဆက်ဆံတဲ့အတိုင်း ငါဆက်ဆံတယ်" ချောင်ရှို့ကျီက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

လူငါးယောက်ပါသည့် မိသားစုက လာပြီး စားသောက်ကြသည်။ ပြီးနောက် သူမက လေပင် မလည်ပေ!

၎င်းက ပြုတ်ကျနိုင်သည်။ ထိုနေ့တွင် မိသားစုအားလုံး အလုပ်များနေသည်။ သူမက လုံးဝ မကူညီပေ။ သူမကိုယ်သူမ ဧကရီတစ်ပါးလို့ ထင်နေတာလား?

ချောင်ဟုန်းမေက ဒေါသထွက်ပြီး မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး နီရဲသွားသည်။

အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ဒီတစ်ခါတော့ အမေနဲ့ ရန်မဖြစ်တော့ဘူး။ အမေ့ဆီက ပိုက်ဆံနည်းနည်း ချေးချင်တယ်။ အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်က အိမ်ရာဆောက်ဖို့ ရန်ပုံငွေရှာတော့မယ်။ ပိုက်ဆံတစ်ချို့ လိုနေတယ်"

ချောင်ရှို့ကျီက မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို နင်ဘယ်လောက်ချေးချင်လဲ?"

ချောင်ဟုန်းမေက သူ့အမေသဘောတူပြီဟုထင်ကာ မျက်နှာက ချက်ချင်းပြန်ကောင်းလာသည်။ "အများကြီးမဟုတ်ပါဘူး... ယွမ်သုံးရာပဲ၊ သမီးတို့ ဒီပိုက်ဆံကို သေချာပေါက် ပြန်ပေးမှာပါ!"

သူမယောက်ျားက သူမကို ယွမ် ၂၀၀ နှင့် ပြန်လာခိုင်းသည်။ သို့သော် သူမအမေ၏ သဘောထားမှာ ရွံစရာကောင်းသည်။ ထို့ကြောင့် သူမနှုတ်ဖျားမှ စကားထွက်လာသောအခါ ယွမ် ၃၀၀ သို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

ပိုက်ဆံပြန်ဆပ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီဘဝမှာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ချောင်ရှို့ကျီက ရယ်လိုက်သည်။ "နင်က သိပ်မလှပေမယ့် လှလှလေးတွေးတတ်တယ်။ ယွမ်သုံးရာ မပြောနဲ့၊ သုံးယွမ်တောင် မရှိဘူး။ နင့်ရဲ့ ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး အခုထွက်သွား!"

"အမေ!" ချောင်ဟုန်းမေက ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး မျက်နှာက နီရဲလာသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်သည် လေးလံလာသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ပြောလိုက်သည်။ "နင် ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ငါ့ရဲ့ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိတယ်။ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်ရင် မဟုတ်ဘူးပဲ။ နင် အခု ထွက်သွားရင် ပိုကောင်းမယ်၊ ဒါမှ မဟုတ် နောက်မှ နှင်ထုတ်ခံရတဲ့အခါ အဲဒါက ရုပ်ဆိုးလိမ့်မယ်!"

စကား​ပြောပြီး​နောက်​ သူမ လှည့်​ကာ ပင်​မခန်းထဲမှ ထွက်​လာခဲ့သည်​။

အခြားလူများက ထိုသို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လျှင် သူတို့၏ မျက်လုံးများ၊ မေးရိုးများက မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျလာလိမ့်မည်။

အရင်တုန်းက ချောင်ရှို့ကျီသည် ဒီသမီးလေးကို ပြင်ပေးချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အစတွင် လက်ထပ်ရန်အတွက် ချောင်ဟုန်းမေက သူ့မိဘ၏ ဘက်လိုက်မှုအကြောင်း နေရာတိုင်းကို ပြောသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ခန်းဝင်ပစ္စည်း ယွမ် ၂၀၀ အတွက် နေ့တိုင်း အိမ်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဟန်ဆောင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်ချွမ်သည် ကျန်းမာရေးချို့တဲ့နေသည်။ ဒီသမီးအတွက်ကြောင့် ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး အိပ်ရာကမထနိုင်တော့ပေ။

မိသားစုငြိမ်းချမ်းရန်အတွက် ချောင်ရှို့ကျီက အံကြိတ်ပြီး ခန်းဝင်ပစ္စည်း ယွမ် ၂၀၀ ပေးကာ သူမကို အိမ်မှ လွှတ်လိုက်သည်။

သုံးလလောက်ကြာသောအခါ ရွှယ်ချွမ် ရုတ်တရက် အပြင်းဖျားပြီး ဆေးရုံကို ရောက်သွားသည်။ မိသားစုတွင် စုဆောင်းငွေနည်းနည်းပဲရှိသည်။

သူမက ပဉ္စမသားနှင့် ချောင်ဟုန်းမေထံမှ ပိုက်ဆံချေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ချောင်ဟုန်းမေက သူမထံတွင် ပိုက်ဆံမရှိဟု ပြောပြီး တစ်ပြားမှ မပေးခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်ကစပြီး ဒီသမီးလေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

သူမအမေ၏ ပြတ်သားသည့် အဆုံးအဖြတ်ကို ကြည့်ပြီး ချောင်ဟုန်းမေက ရူးသွားပြီး သတ်ပစ်ချင်နေသည်။

B*tch! B*tch! B*tch!

သူမကို ဒီလို ဆက်ဆံရဲလား? သူမရဲ့ အားနည်းချက်ကို မဖမ်းမိစေဖို့က အကောင်းဆုံးပဲ။ မဟုတ်ရင် သူမရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို ဖြောင့်မတ်စွာ သတ်ခြင်းအတွက် အပြစ်မတင်နဲ့။

တစ်ဖန် ချောင်ဟုန်းမေက ခုန်ထပြီး ချောင်အိမ်ဟောင်းမှ မည်းမှောင်သောမျက်နှာဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

လမ်းတစ်ဝက်တွင် ချီလီကျေးရွာသို့ ဦးတည်လာနေသည့် ဆလွန်းကားလေးတစ်စီးကို သူမမြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် အလွန်စပ်စုသည်။ ထိုသို့သောကားကို မောင်းနှင်ရန် တတ်နိုင်သူသည် အထောက်အထားရှိရမည်။

ချီလီရွာမှာ ဘယ်သူတွေ ဒီလိုမျိုး ဆွေမျိုးတွေ ရှိလဲ?

သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားသော်လည်း အကြောင်းပြချက်ကို မစဉ်းစားနိုင်ပေ။

ကားက အဝေးကို မောင်းထွက်သွားသည်။ နောက်ပြန်ကြည့်ရင်း လမ်းလျှောက်နေကာ ချန်ကျောက်တိ၏ အသံက သူမနားထဲသို့ ရုတ်တရက်ရောက်လာသည်။

"အမေ၊ အောက်ကိုကြည့်!"

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ။

သူမ၏ ခြေတစ်ချောင်းက လေထဲသို့ နင်းမိကာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးက မြေပြင်ဆီသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

"အိုက်ယား သေစမ်း!"

"ဘုန်း!"

သူမ၏ မျက်နှာက မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိသွားသည်။ သူမ၏ နှာခေါင်းရိုးက ကျိုးလုမတတ်ပင်။ နာကျင်မှုက သူမကို နေရာတွင်ပင် ငိုစေသည်။

သူမက ထထိုင်လိုက်သည်။ ချန်ကျောက်တိနှင့် တ

အခြားသူများက ပြောသည်။ "အမေ၊ သွေးထွက်နေတယ်!"

သူမက လှမ်းထိလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ဝက်သတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကားသည် ချီလီရွာထဲသို့ မောင်းဝင်လာသည်။ ရွာသားများ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ကားပြတင်းပေါက်က လှိမ့်ဆင်းလာပြီး လမ်းသွားလမ်းလာကို တစ်ယောက်ယောက်က မေးခဲ့သည်။ "တဆိတ်လောက်၊ ချောင်အိမ်ကို ဘယ်လိုသွားရမလဲ?"

အမေးခံရသော ရွာသားက ရှက်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာ ငေးမောနေပြီးနောက် သူက ချောင်အိမ်ဘက်ကို ညွှန်ပြပြီး "ဟိုမှာ၊ ဟိုမှာ" ဟု ဖြေသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားနေလို့ သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။

သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ကားတစ်စီးကို မြင်ဖူးသည်။ ကားမောင်းသည့်လူနှင့် စကားပြောသည်က ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

တစ်သက်လုံးဝါကြွားနိုင်သည်။

ကားသမားက သူပြောတာ မရှင်းမလင်းဖြစ်ပြီး အခြားသူကို မေးရန်ပြင်သောအခါ ထိုလူ၏ မိန်းမက ထိုလူကို တွန်းထုတ်သည်အား မြင်လိုက်ရသည်။

ညိုညစ်နွမ်းနေသော မျက်နှာရှိ အမျိုးသမီးသည် ဂန္ဓမာပန်းတစ်ပွင့်လို ပြုံးကာ "ချောင်အိမ် ဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်။ ကျွန်မ ခေါ်သွားပေးမယ်!"

ကားထွက်သွားပြီးနောက် ရွာသူရွာသားများက ဝိုင်းဖွဲ့ကာ ဆွေးနွေးကြသည်။

"ကား​မောင်းနိုင်​တဲ့သူ​တွေက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့တင် သာမန်​လူ​တွေမဟုတ်​ဘူး!"

"မှန်တယ်။ သူတို့က ချောင်အိမ်ကို ဘာအတွက် သွားတယ်လို့ ထင်လဲ? ချောင်မိသားစုက ထပ်ပြီး ဒုက္ခရောက်နေတာလား?"

"ပြောဖို့ခက်တယ်။ ပဉ္စမချောင်ရဲ့သမီးလေး ပျောက်သွားတာကြာပြီမဟုတ်လား? သူတို့မတွေ့သေးဘူး။ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်တာတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ဟေ့ ဒီရက်တွေမှာ တစ်ယောက်ယောက် ပျောက်သွားရင် လုံးဝပျောက်သွားလိမ့်မယ်။ ပြန်ရှာလို့ မတွေ့ဘူးကွ။ ပဉ္စမချောင်နဲ့ သူ့မိန်းမက သနားစရာ ကောင်းတယ်။ အိမ်ထောင်သက် နှစ်အတော်ကြာတာတောင် သူတို့မှာ ဒီသမီးလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ ပျောက်သွားပြီ။ အို..သနားစရာပဲ!"

ချီးကို သနားစရာ!

ရှင်းဟွားသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေပြီး လူတိုင်း၏ ဆွေးနွေးမှုကို ကြားသောအခါ မြေပြင်ပေါ်ကို တံတွေးနှင့် ထွေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ ချောင်ကျန်းမင်သည် သူမနှင့်လက်ထပ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူမသည် သားများစွာကို မွေးဖွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သူ့မှာ အခုလို သမီးလေးတစ်ယောက်ပဲ ဘယ်လိုရနိုင်မလဲ?

သူမနဲ့လက်ထပ်ရင် ကလေးဘယ်တော့မှ ဆုံးရှုံးမှာမဟုတ်ဘူး။

ထို့ကြောင့် ချောင်ကျန်းမင်က တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်တင်ချင်လျှင် သူ့အမေကို အပြစ်တင်သင့်သည်။ သူ့အမေကြောင့်မဟုတ်လျှင် အခုအချိန်တွင် သားသမီးများ ဝိုင်းနေလိမ့်မည်။

ရှင်းဟွားသည် ကားဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ လှည့်၍ ဝမ်အိမ်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

သူမက ရှောင်ကျွမ်းကို ပြောပြရမည်။ ချောင်မိသားစုသည် မကြာမီ ကံဆိုးတော့မည်။

ချောင်အိမ်ဟောင်းသို့ရောက်သောအခါ ကားရပ်သွားသည်။

အမျိုးသမီးက ချောင်အိမ်ဟောင်းကို ညွှန်ပြပြီး ပြုံးသည်။ "ဒါက ချောင်အိမ်ပဲ၊ ရှင်တို့က ချောင်အိမ်ကို လာတာလား...?"

"ကျုပ်တို့က ချောင်အိမ်ကို ဧည့်သည်အဖြစ် လာခဲ့တာ" ကားသမားက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြန်ဖြေပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများ လှည့်ပတ်သွားသည်။ သူမ လည်ချောင်းကို ရှင်းထုတ်ပြီး အထဲသို့ အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "အန်တီရှို့ကျီ၊ လာလည်တဲ့ ဆွေမျိုးတွေရှိတယ်။ အရာရှိကြီးဆွေမျိုးတွေ!"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်ကာ ဖရဲစေ့များကို စားနေသည်။ ဒီစကားကြားပြီး သူမက ဖရဲသီးစေ့​သီးကာ သေလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

အရာရှိဆွေမျိုးတွေလား?

ချောင်မိသားစုက ဘယ်တုန်းက အရာရှိဆွေမျိုးတွေ ရှိလို့လဲ?

သို့တိုင် သူမက ချက်ချင်းထရပ်ပြီး တံခါးဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ကိုယ်ဝန်သုံး၊ လေးလလောက်ရှိသည့် လူနှင့် မတူပေ။