အခန်း (၈၈)

တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ တံခါးရှေ့တွင် ကားတစ်စီးရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အသက်ရှူမဝလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ "ဒါ... သခင်၊ ကျွန်မက ချောင်မိသားစုဝင်ပဲ။ ကျွန်မကို ရှာနေတာလား?"

ကားမောင်းသူက သူမကို ပြုံးပြပြီး လှည့်ကြည့်ကာ ကားနောက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ကလေးတစ်ယောက်က ခုန်ထွက်လာသည်။

ထိုအခါ အမျိုးသမီးငယ်နှစ်ယောက်နှင့် အရပ်ရှည်ပြီး သူရဲကောင်းဆန်သည့် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။

ထိုလူသည် ရုပ်ရည်ချောမောကာ လေးစားဖွယ်ကောင်းပြီး ဖြောင့်မှန်၊ လေးနက်သည်။ လူများက သူ့ကို ချဉ်းကပ်ရမည်ကို ကြောက်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ကားမောင်းသူကိုမြင်သောအခါ သူမသည် စပ်စုနိုင်သေးသည်။ သို့သော် ထိုလူကို မြင်သောအခါ လည်ပင်း လျော့သွားသည်။ သူမသည် မစပ်စုရဲပေ။

ထိုအချိန်တွင် သာ့ချောင်သည် သီချင်းအနည်းငယ်ကို ဟစ်အော်ကာ ကျော်သွားသည်။

ကောင်လေးက သာ့ချောင်ကို တွေ့လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူမဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ "အစ်မသာ့ချောင်၊ မောင်လေးက အစ်မနဲ့ ကစားဖို့ ဒီကို လာတယ်!"

သာ့ချောင်သည် အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက မြို့တွင်း၌ အဖွား ကယ်ဆယ်ခဲ့သော မောင်လေးထျန်းရုံဖြစ်ကြောင်း လျင်မြန်စွာ မှတ်မိသွားသည်။

သူမသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးလာကာ ခေါင်းကို ​မော့ပြီး ချိုသာစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ "အန်ကယ်ရှန်း၊ အန်တီရှန်း၊ မောင်လေးထျန်းရုံ၊ နေကောင်းကြလား?!"

"သာ့ချောင်၊ မတွေ့တာကြာပြီ။ မောင်လေးကို မှတ်မိနေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ အရမ်းပျော်တာပဲ!"

ရှန်းလင်းလင်း သာ့ချောင်နှင့်တွေ့တုန်းက နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် ဒီမိန်းကလေးကို အရမ်းသဘောကျသည်။

ပါးချိုင့်လေးနှစ်ခုနှင့် ချိုသာစွာ ပြုံးနေသည့် သူမကို ယခုမြင်လိုက်ရသောအခါ ချစ်စရာကောင်းမှု​နှင့် ထိုးနှက်ခံလိုက်ရသည်။

သာ့ချောင်၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များသည် ယပ်တောင်လေးနှစ်ခုကဲ့သို့ ခတ်နေသည်။ "အန်တီရှန်းက အရမ်းလှတာပဲ၊ ဘယ်လိုမေ့နိုင်မှာလဲ?" ဟု ချိုသာစွာ ပြန်ဖြေသည်။

အိုက်ယား၊ ဒီပါးစပ်လေးက အရမ်းချိုတယ်။

ရှန်းလင်းလင်းက ဒီကလေးမလေးကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားချင်သည်။

တစ်ဖက်မှ ချင်းရှောင်မေသည် စူးရှသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

သူမသည် ကလေးမလေးတစ်ဦးကို လိုချင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဘဲ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အဆင်မပြေခဲ့ပေ။ ထျန်းရုံကို မွေးဖွားပြီးနောက် သူမသည် နှစ်ဝက်ကို အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေခဲ့ရသည်။

ဆရာဝန်က သူမခန္ဓာကိုယ်သည် ကိုယ်ဝန်အတွက် မသင့်တော်ကြောင်း ပြောထားပြီး ကိုယ်ဝန်ရှိလာသည့်အခါ အမေကော ကလေးပါသေရန် အလားအလာ အလွန်များသည်။

ထို့ကြောင့် သူမဘဝတွင် ဂရုစိုက်တတ်သော အင်္ကျီလေးတစ်ထည်ကို ဘယ်တော့မှ ရမည်မဟုတ်ပေ။ ဖြူစင်သော အသားအရေ၊ နီရဲနေသော ပါးစပ်နှင့် နူးညံ့ချိုသာသော အသံဖြင့် သူမ၏ ရှေ့တွင် ချောမောလှပသော ကောင်မလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမသည် လျှောက်လာကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ချိုသာစွာ ပြောသည်။ "သမီးက သာ့ချောင်လား? မင်္ဂလာပါ၊ အန်တီက ထျန်းရုံရဲ့အမေပါ။ အန်တီချင်လို့ခေါ်နိုင်တယ်"

"မင်္ဂလာပါ အန်တီချင်၊ သမီးနာမည်က ချောင်နျန်နျန်ပါ။ မိသားစုထဲက အားလုံးက သမီးကို သာ့ချောင်လို့ခေါ်ကြတယ်။ သမီးကို အဲဒီလိုလည်း ခေါ်နိုင်ပါတယ်" သာ့ချောင်က သူစိမ်းကို လုံးဝမကြောက်ပေ။ သူမသည် ယဉ်ကျေးစွာ မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် တိတ်ဆိတ်စွာ သာ့ချောင်ကို ခေါ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာ သာ့ချောင်သည် သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို မမြင်ပေ။ ၎င်းက သူမကို ဒေါသထွက်စေသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက လှုပ်ရှားမှုကိုကြားပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ ရှန်းမိသားစုဖြစ်သည်ကို သူမမြင်လိုက်ရပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်းတို့ပဲ။ မြန်မြန်ဝင်လာလေ"

ရှန်းမိသားစုက လာချင်တယ်ဟု ပြောတုန်းက သူမက အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ရှန်းမိသားစု မလာသောအခါ သူမ နှလုံးသားထဲတွင် စွဲလန်းခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ထိုနေ့တွင် ရှန်းရှိခိုင်သည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူ့ညီမလင်းလင်းက ထိုအချိန်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြောပြသည်အား နားထောင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဤစွမ်းအားကြီးသော အမျိုးသမီးအကြောင်းကို သိချင်စိတ်အပြည့်ရှိနေသည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ငြိမ်သက်သော သဘောထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့ရင်တွင်း၌ အနည်းငယ် ပို၍ လေးစားလာမိသည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် အဖွဲ့ကို ပင်မအခန်းသို့ ကြိုဆိုပြီး ဧည့်သည်များကို အတူတကွ လက်ခံရန် ရွှယ်ချွမ်ကို ခေါ်သည်။

ရွှယ်ချွမ်ကိုတွေ့သောအခါ ရှန်ရှီခိုင်က ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ့ရှေ့ကလူသည် အသက်ကြီးပြီး လယ်သမားတစ်ယောက်လို ၀တ်စားထားသော်လည်း သူ့စိတ်နေစိတ်ထားက သာမန်တောင်သူလယ်သမားများနှင့် လုံးဝမတူပေ။

ချောင်မိသားစုသည် အမှန်တကယ်ပင် နဂါးများနှင့် ကျားဝပ်နေသော ပုန်းအောင်းနေသည်။ သူသည် ချောင်မိသားစုကို ပို၍ပင် သိချင်လာသည်။

နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရှန်ရှီခိုင်က ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်တော့်သားရဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာအတွက် အန်တီကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ဖို့ စောစောက လူကိုယ်တိုင် လာခဲ့သင့်တယ်။ အဖေက နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ဆေးရုံတင်ထားရတဲ့အပြင် ရုံးမှာ အလုပ်သစ်တွေလည်း ရှုပ်နေလို့ ဒီနေ့အထိ နောက်ကျနေတာ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

ချောင်ရှို့ကျီက တစ်ဖက်ကို စိတ်ထဲမထားဘူးဟု ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခါ ဝမ်အာ၏ သေးငယ်သော ကိစ္စသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

သူမသည် တစ်ဖက်သားကို အကူအညီတောင်းချင်သော်လည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မရင်းနှီးကြပေ။ တစ်ဖက်လူက တံခါးဝကို ရောက်လာရုံသာ ရှိသေးသည်။ တစ်ဖက်သားကို အကူအညီတောင်းပါက အနည်းငယ်ငယ် ရိုင်းစိုင်းပုံရသည်။

ရှန်းရှီခိုင်သည် သူမက စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "အန်တီချောင်၊ အန်တီမှာ အခက်အခဲ တစ်ခုခုရှိလား? ကျွန်တော်ကူညီနိုင်ရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပါ!"

ချောင်ရှို့ကျီက ဒီကိစ္စကို စဉ်းစားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "ပြဿနာတစ်ခု ရှိတယ်။ ငါ့မှာ ခရိုင်မီးရထားဘူတာရုံမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကျော်က ပျောက်သွားတဲ့ မြေးမလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူ့က ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိသေးဘူး။ မင်းငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်မလား?"

ကလေးပျောက်ဆုံးသွားကြောင်းကြားသောအခါ ချင်းရှောင်မေသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ရှီခိုင်၊ ရှင် ဒါကို သဘောတူသင့်တယ်"

မိခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ သည်းမခံနိုင်ဆုံးအရာမှာ အသွေးနှင့် အသား ခွဲခွာရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ထျန်းရုံ ပျောက်ဆုံးသွားလျှင် သူမက သေသည်အထိ ငိုလိမ့်မည်။

ရှန်းရှီခိုင်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးပြောသည်။ "အန်တီချောင်၊ ဒီအကြောင်းကို ရိုးရိုးသားသားပြောပါရစေ။ အပြင်မှာလူတွေ အများကြီးပြီးတော့ ပျောက်နေတာကြာပြီ။ သူမကိုရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်အာမမခံနိုင်ဘူး။ ဒါ​ပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကူညီမယ်​!"

ချောင်ရှို့ကျီက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောသည်။ "မင်းစကားနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီ။ ကျန်တာ ကံတရားပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ သူမကို ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုတာ ကလေးရဲ့ ကံကြမ္မာပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်!"

ရှန်းရှီခိုင်သည် ရဲစခန်းတွင် လက်ထောက်မှူးဖြစ်သည်။ သူ့ချိတ်ဆက်မှုများ​ဖြင့် သူတို့လို သာမာန်လူများထက် တစ်စုံတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် နည်းလမ်းများနှင့် လမ်းကြောင်းများ ပိုမိုရှိလိမ့်မည်။

ချောင်ကျန်းမင်သည် ရှန်းရှီခိုင်၏ အထောက်အထားကိုသိပြီး တစ်ဖက်လူက ကူညီပေးလိုကြောင်း ကြားသိပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများသည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် နီရဲသွားသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်!"

ရှန်းရှီခိုင်က သူ့လက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရွှင်မြူးစွာ ပြန်ပြောသည်။ "ဒါက ကျုပ်တို့ မိသားစုနှစ်စုရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ။ အန်တီချောင်က ကျုပ်တို့ကလေးကို မကယ်ခဲ့ရင် ကျုပ်တို့ အခု ဒီမှာ ရပ်နေဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး!"

မိသားစုတစ်ခုအတွက် ကလေးသည် မည်မျှအရေးကြီးသည်ကို သူသည် မည်သူမဆိုထက်ပိုသိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ရှေ့ရှိ အဖေ့သည် မည်မျှ ကြေကွဲနေသည်ကို သူကောင်းကောင်းသိသည်။

ဒါကြောင့် အစွမ်းကုန် ကူညီမယ်!

ခြံထဲ​၌။

သာ့ချောင်နှင့် ရှန်းထျန်းရုံတို့သည် ကျောက်ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် တန်းစီကာ ထိုင်နေကြသည်။

ရှန်းထျန်းရုံက ပြောသည်။ "အစ်မသာ့ချောင်၊ အရင်က အစ်မနဲ့အတူ လာဆော့ချင်ပေမယ့် အဖိုးက နေမကောင်းဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း မလာနိုင်ဘူး!"

သာ့ချောင်က ချိုသာစွာရပြောသည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ မောင်လေးကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ မောင်လေးရဲ့ အဘိုးက အခုနေကောင်းနေပြီလား?"

ရှန်ထျန်းရုံက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "ဆေးရုံကတော့ ဆင်းသွားပြီ၊ ဒါပေမယ့် အဖိုးရဲ့ ကျန်းမာရေးက သိပ်မကောင်းသေးဘူး!"

ဝမ်ချွမ်ကျီက ရောက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ပွင့်နေသော ဂန္ဓမာပန်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ "သခင်လေး၊ ကျွန်မက မင်းကို ကယ်ခဲ့တဲ့ အဘွားချောင်ရဲ့ ချွေးမပါ။ ကျွန်မအခန်းထဲမှာ သကြားလုံး အသီးတွေ ရှိတယ်။ ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့။ သကြားလုံး စားချင်လား?"

သူမက ယခုပဲ ပြတင်းပေါက်အောက်မှာ ပုန်းနေသည်။ သူမသည် မိသားစု၏ နောက်ခံကို သိပြီးဖြစ်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ထိုလူက မြို့မ ရဲစခန်းမှ ဒုရဲမှူးဖြစ်သသည်။ သူမရှေ့က ကောင်လေးသည် ဒုရဲမှူး၏ တစ်ဦးတည်းသောသား ဖြစ်သည်။

သာ့ချောင်သည် လှည့်ဖျားတတ်သော ကလေးဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤမျှ အရေးကြီးသော အချက်အလက်များကို မပြောခဲ့ပေ။

သူမသည် ဤသခင်ငယ်အား သာ့ချောင်နှင့်သာ ကစားခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကလေးကို အဝေးသို့ ပို့ဆောင်ပြီး အန်းပင်းနှင့် အတူ ကစားကာ သူငယ်ချင်းဖြစ်ခိုင်းရမည်။

ရှန်းထျန်းရုံသည် မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်လာလာသော ပန်ကိတ်ကြီးကဲ့သို့ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာဖြင့် ပြောခဲ့သည်။

"သားသကြားလုံး မစားချင်ဘူး။ သားမှာ သကြားလုံးတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဒါနဲ့ အစ်မသာ့ချောင်၊ ဘာသကြားလုံးကြိုက်တာလဲ? မောင်လေးအမေက သကြားလုံးတွေ အများကြီး ယူလာပေးတယ်။ အစ်မစားဖို့ပဲ!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

ဘယ်လောက်တောင် စိတ်တိုစရာကောင်းလဲ။

အရာအားလုံးသည် သာ့ချောင်အတွက်ဖြစ်သည်။ ချောင်မိသားစုကို ပေးရင် ပိုကောင်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား?

"သခင်လေး၊ ကြက်မကို ကြည့်ချင်လား? ကျွန်မမိသားစုကြက်က တစ်နေ့ကို ဥသုံးလေးလုံး ဥနိုင်တယ်။ ဒါကို သခင်လေး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သခင်လေးကို အဲဒီ ခေါ်သွားရမလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက လက်မလျှော့ချင်သေးပေ။

ရှန်းထျန်းရုံ၏ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်က ကျိုင်းကောင်နှစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း! ကြက်မကြီးက ဘာကောင်းလို့လဲ? ကြက်မကြီးက မစင်စွန့်ရင် အနံ့အသက်ဆိုးကြီးတယ်"

ဝမ်ချွမ်ကျီက စိတ်ထဲ၌ သူ့ကို သောက်ကလေးဟု ခေါ်နေသည်။

သူမ လုံ့လစိုက်ထုတ်နေတုန်းမှာပင် ချောင်တုန်းယင်က ရောက်လာသည်။ "အမေ၊ သခင်လေးဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အမေ့ပါးစပ်က ထွက်မသွားအောင် တားနိုင်မလား? ချင်မင်းဆက်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ ကြာနေပြီ။ အခု တရုတ်ပြည်သစ်ဖြစ်နေပြီ။ သခင်လေးက မရှိတော့ဘူး!"

ပေါ်လာသည်နှင့် သူမ၏ ပလက်ဖောင်းကို ဖြိုဖျက်လိုက်သော သမီးဖြစ်သူကို ဒေါသတကြီးဖြင့် အံကြိတ်လိုက်သည်။ "သောက်ကောင်မလေး၊ ဒီမှာ စကားပြောစရာ နေရာမရှိဘူး၊ နင့်မောင်လေးကို မြန်မြန်သွားရှာခဲ့!"

ချောင်တုန်းယင်သည် သူမအမေကို ပျင်းရိစွာ စိုက်ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေသည်။ "အမေ၊ မထွက်သွားရင် အမေက သီးသန့်ငွေ ဝှက်ထားတယ်ဆိုတာ အဖေကို ပြောပြမယ်!"

ဝမ်ချွမ်ကျီက မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ "...ဘယ်လိုသိတာလဲ?"

ချောင်တုန်းယင်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။ "သမီး ဘယ်လိုသိလဲဆိုတာကို စိတ်ပူနေဖို့ မလိုဘူး။ အမေ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ငွေကို တခြားတစ်နေရာမှာ ဘာလို့ မြန်မြန် မဝှက်သေးတာလဲ?"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏ဖင်က မီးစွဲနေသကဲ့သို့ မီးဖိုချောင်သို့ ပြေးသွားသည်။

ရှန်းထျန်းရုံက သူမကို လေးစားစွာ ကြည့်နေသည်။ "အစ်မငယ်၊ အစ်မက အံ့သြစရာပဲ!"

ချောင်တုန်းယင် - "ငါ့ကို အစ်မငယ်လို့ မခေါ်နဲ့။ ငါ့ကို အစ်မယင်လို့ ခေါ်!"

"အစ်မယင်!" ရှန်းထျန်းရုံက စကားကို နာခံစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အစ်မယင်၊ သားက အစ်မရဲ့ နောက်လိုက်ဖြစ်နိုင်မလား?"

ချောင်တုန်းယင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် ပြောသည်။ "မင်းက နည်းနည်း ငယ်ပြီး ဝတယ်ဆိုပေမဲ့ မင်း စာမေးပွဲကို အောင်ရုံပဲ။ ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ငါ အစ်မယင်ရဲ့ နောက်လိုက်ပဲ!"

"ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့ကစပြီး သားက အစ်မယင်ရဲ့ နောက်လိုက်လေး ဖြစ်လာတော့မယ်" ရှန်ထျန်းရုံက ဝမ်းသာအားရနှင့် အော်ခဲ့သည်။

မှင်သက်နေသည့် သာ့ချောင် - "..."

ရှန်းရှီခိုင်က ထွက်သွားသောအခါ သူသည် ဝမ်အာ၏ ပုံတူလေးကိုယူကာ သတင်းရရှိသည်နှင့် သူတို့ထံ ဆက်သွယ်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ချောင်မိသားစုသည် ရှန်းမိသားစု ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိနေသည်။ ဝမ်အာလေး၏ သတင်းက မကြာခင် ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။