အခန်း (၈၉)

ကားသွားသည်ကို ရွာသားများတွေ့သောအခါ ချက်ချင်းလာရောက်မေးမြန်းကြသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ထပ်ပြောဖို့ ဝန်လေးနေသည်။ ဝမ်ချွမ်ကျီက မထိန်းနိုင်ပေ။ သူမသည် အတင်းအဖျင်းစုစည်းမှုတစ်ခုလုံးကို သူမ၏ အဓိကဖြစ်ရပ်အဖြစ် ချက်ချင်းပြောင်းလဲလိုက်သည်။ နွားများကို ကောင်းကင်သို့ မှုတ်လုမတတ်ပင်။

"အိုး၊ နင်မသိဘူး၊ ဒုရဲမှူးရဲ့ သားလေးက အရမ်းယဉ်ကျေးတယ်။ သူက အန်တီချွမ်ကျီလို့ ဆက်တိုက်ခေါ်နေတယ်။ ဒီအသံက ငါ့စိတ်ကို ပျော့ပျောင်းစေတယ်!"

"ဒုရဲမှူးက အရမ်းယဉ်ကျေးတယ်။ အသီးသကြားလုံးတွေ၊ ဘီစကွတ်တွေ၊ နို့မှုန့်တွေ၊ စည်သွပ်ဘူးတွေ အများကြီးဝယ်လာပေးတယ်။ ဝက်သားတွေလည်း အများကြီးပဲ။ ဒီလောက် အများကြီးကို ဘယ်လိုကုန်နိုင်မလဲ?"

"ဒုရဲမှူးရဲ့ဇနီးနဲ့လည်း စကားပြောဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူမက င့ါလက်ကို ကိုင်ထားပြီး သားဖြစ်သူကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ချောင်မိသားစုကို အရမ်းကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အနာဂတ်မှာ တစ်ခုခုရှိရင် သူတို့ကို အကူအညီတောင်းနိုင်တယ်တဲ့"

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် လူတိုင်းသည် အလွန်ပင် မနာလိုဖြစ်နေကြသည်။

ဒါက ဘယ်လိုကံမျိုးလဲ? ဒုရဲမှူးရဲ့သားကို အမှန်တကယ်ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူတို့က အနာဂတ်မှာ မသေနိုင်သော ကြက်နှင့် ခွေးများ ဖြစ်လာမယ် မဟုတ်လား?

အနာဂတ်တွင် သူတို့သည် ချောင်မိသားစုကို မစော်ကားနိုင်ပုံရသည်။ မစော်ကားနိုင်ရုံတင်မကဘဲ သူတို့နှင့် သူငယ်ချင်းကောင်းများ ဖြစ်လာရန် လိုသည်။

ရှင်းဟွားသည် ချောင်မိသားစုက ကံဆိုးတော့မည်ဟု ပြောပြီးကတည်းက ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ရွှင်လန်းနေသည်။

တစ်ညတာ ကောင်းကောင်းအိပ်မောကျပြီးနောက် သူမသည် ချောင်မိသားစု၏ အဖြစ်အပျက်ကို သိရှိရန် အပြင်ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ မေးမြန်းပြီးနောက် သူမက သွေးအန်လုမတတ်ပင်။

ချောင်မိသားစုသည် ကံဆိုးခြင်းဒဏ်ကို မခံရရုံသာမကဘဲ သူတို့သည် အထက်အရာရှိများနှင့် အဆက်အသွယ်ရခဲ့သည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ဒုရဲမှူး၏ သားကို အမှန်တကယ်ကယ်တင်ခဲ့သည်။ သူမက ဘာလို့ဒီလောက်ကံကောင်းခဲ့တာလဲ?

ဒေါသထွက်လိုက်တာ။

ချောင်မိသားစုသည် ဒုရဲမှူးနှင့် ဆက်ဆံရေးရှိကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ရှောင်ချောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ဒါက မမှန်ဘူး။

သာ့ချောင်ရဲ့ စနစ်က ကံကောင်းခြင်းတွေကို လုယူတယ် မဟုတ်ဘူးလား?

ချောင်ရှို့ကျီရဲ့ ကံကြမ္မာက ဘာလို့ အခိုးမခံရတာလဲ?

သူမက ဒုရဲမှူးရဲ့ သားကို အမှန်တကယ် ကယ်တင်ခဲ့တာလား?

ရှောင်ချောင်က ပဟေဠိဖြစ်သွားသည်။

ရှန်းအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချင်းရှောင်မေက သူမခင်ပွန်းကို ပြောသည်။ "သာ့ချောင်ကို အရမ်းသဘောကျတယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို သမီးလေးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုချင်တယ်။ ရှင်ဘယ်လိုထင်လဲ?"

ရှန်းရှီခိုင်က ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "မင်း ကြိုက်သလို ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်"

သူ့မိန်းမက သမီးငယ်လေးကို အမြဲလိုချင်နေမှန်း သူသိသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ခွင့်မပြုပေ။

ယခုအချိန်တွင် ကလေးကို အရမ်းကြိုက်သည်မှာ ရှားသည်။ သူဘာလို့ သူမကို တားရမှာလဲ?

ရှန်းရှီခိုင်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "သူ့မိသားစုရဲ့ခွင့်ပြုချက်ကို အရင်ယူတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါတို့အာဏာနဲ့ တခြားသူကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်လို့ ထင်မှာစိုးတယ်"

သူသည် ရဲစခန်း၏ ဒုရဲမှူးဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ လူအများက သူ့ကို ကျေနပ်စေရန် အစပြုကြလိမ့်မည်။

ချောင်မိသားစုရှိ အကြီးဆုံးချွေးမကလွဲလျှင် ဒီလိုမလုပ်ပေ။ ၎င်းက သူ့ကို ချောင်မိသားစုအပေါ် ပိုပြီး အထင်ကြီးစေသည်။

သာ့ချောင်သည် အဘိုးအဘွားများ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို အလွန်ခံရကြောင်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။ တစ်ဖက်လူက သူမကို သူတို့၏ မွေးစားသမီးအဖြစ် ထားချင်မည် မဟုတ်ပေ။

ချင်းရှောင်းမေက သူ့ခင်ပွန်းကို မျက်လုံးလှန်ပြပြီး ပြောလိုက်သညိ။ "ဒါကို သိတယ်။ ကျွန်မက တခြားသူတွေကို အာဏာနဲ့ အနိုင်ကျင့်တဲ့လူလို့ ထင်နေတာလား?"

ဤအကြည့်သည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်။ ရှန်းရှီခိုင်၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်လာကာ သူ့မိန်းမကို ပွေ့ဖက်၍ ခေါင်းငုံ့ပြီး လည်ပင်းကို နမ်းလိုက်သည်။

ချင်းရှောင်မေက သူ့ကို ဒေါသတကြီး တွန်းလိုက်သည်။ "ရှင်ဘာလုပ်နေတာလဲ? ကလေးက အပြင်မှာရှိသေးတယ်!"

ထျန်းရုံထံတွင် လှည့်ပတ်ရမ်းကားတတ်သည့် အလေ့အကျင့်ရှိသည်။ အထဲကိုဝင်ပြီး ဒီလိုမျိုးမြင်လိုက်ရလျှင် မကောင်းပေ။

ရှန်းရှီခိုင်က အသံတိုးတိုးလေးနှင့် ရယ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ဒီည အဆင်ပြေရဲ့လား?"

ချင်းရှောင်မေက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးလှိမ့်ပြပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ဘာမှ မပြောပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းထျန်းရုံသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဒိုင်ယာရီရေးနေသည်။

၁၉၇၃ ခုနှစ် မတ်လ ၂၈ ရက်နေ့တွင် ရာသီဥတုသာယာပြီး လေထန်သည်။

ဒီနေ့ ငါ့မိဘတွေ၊ အဒေါ်တွေနဲ့ ချောင်အိမ်ကို သွားခဲ့တယ်။ အစ်မကြီးသာ့ချောင်က င့်ကို မှတ်မိနေသေးတယ်။ ငါအရမ်းပျော်တယ်! ဒီနေ့ ငါဖြစ်လာတယ်...

"အဖွား၊ လင်းယုန်ငှက်အိုက လင်းယုန်ငှက်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဘယ်လိုရေးလဲ?" ရှန်းထျန်းရုံက ခေါင်းကုတ်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။

နှမ်းနက်သကြားစွပ်ပြုတ်ထည့်ထားသော ကြက်ဥပြုတ်ပန်းကန်လုံးဖြင့် မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာသည်။ "လင်းယုန်ကြီး၊ အဖွားက သားအတွက် ရေးပေးမယ်"

အဘွားအို သခင်မရှန်းသည် အဖိုးတန်မြေးတော်ရှေ့တွင် သကြားဟင်းရည်ကို ချထားပြီးနောက် စာအုပ်ပေါ်တွင် လင်းယုန်ကို ရေးသည်။

ဤစကားလုံးတွင် စုတ်ချက်များစွာရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းထျန်းရုံသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို တွေးပြီးနောက် သူက လိုက်ရှာတုန်းပင်င်။

"ငါ ဒီနေ့ အစ်မလင်းယုန်ရဲ့နောက်လိုက်ဖြစ်လာတယ်။ အစ်မလင်းယုန်က လင်းယုန်အိုရဲ့ အစ်မကြီးဖြစ်ထိုက်တယ်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရရင် အရမ်းမိုက်တယ်။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ သူ့အမေကို ကြောက်လန့်သွားစေတယ်။ အစ်မလင်းယုန်ကို အရမ်းကြိုက်တယ်။ အစ်မလင်းယုန်ရဲ့ နောက်လိုက် တစ်သက်လုံး ဖြစ်ချင်တယ်!"

နှစ်အတော်ကြာပြီးနောက် သာ့ချောင်သည် ဤဒိုင်ယာရီကို မြင်သောအခါ ရယ်မောကာ ခါးကို ဖြောင့်အောင် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

...

ချောင်အိမ်ငယ်လေး...

တုန်းလင်းလေးသည် ယိမင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာလေးက ဂုဏ်ယူမှုအပြည့်နှင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မနျန်နျန်က ဒီည ငါနဲ့ အတူအိပ်မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်!"

ယိမင်လေးက ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့လက်သည်းတွေကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ အစ်မချောင်ချောင်က နင်နဲ့ အိပ်လို့မရဘူး။ သူက ယိမင်လေးနဲ့ပဲ အိပ်လို့ရတယ်!"

တုန်းလင်းလေးသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်မချမ်းသာဖြစ်သွားသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ? အစ်မချောင်ချောင်က တုန်းလင်းရဲ့ အစ်မပဲ။ ငါတို့ အတူတူ အိပ်လို့ရတယ်!"

တုန်းလင်းသည် စိတ်တိုလာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ၏ ခေါ်ပုံခေါ်နည်းပင် မှားသွားသည်။

ယိမင်လေးက သူ့လက်များကို တင်ပါးပေါ်တင်ကာ မျက်လုံးသေးလေးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါကမဖြစ်ဘူး။ အစ်မချောင်ချောင်က ငါ့တစ်ယောက်တည်းအပိုင်ပဲ!"

တုန်းလင်းလေး၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းသွားသည်။ "နင်က မဟုတ်တာတွေ ပြောနေတယ်။ အစ်မချောင်ချောင်ကို တုန်းလင်းပိုင်တယ်။ နင့်တစ်ယောက်တည်း အပိုင် မဟုတ်ဘူး!"

"ငါက မဟုတ်တာ မပြောဘူး။ သူမက ငါ့အပိုင်ပဲ!"

"ငါ့အပိုင်!"

"င့ါအပိုင်! င့ါအပိုင်!"

ဖက်ထုပ်ငယ်နှစ်ကောင်သည် မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်အထိ ရန်ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စူးစူးဝါးဝါးကြည့်နေကြသည်။ စစ်ပွဲကြီး ပေါက်ကွဲခါနီးနေပြီ။

ထိုအချိန်တွင် သာ့ချောင်က ဝင်လာသည်။

သူမလက်ထဲတွင် ပန်းကန်ပြားတစ်ချပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ ထိုပေါ်တွင် ကြက်ဥစွပ်ပြုတ်သုံးခွက် ရှိသည်။

"နင်တို့တွေ ဆိုးနေကြတယ်။ ဘာလို့ ထပ်ပြီး ငြင်းခုံနေတာလဲ?" ဟု တိုးတိုးလေးပြောသည်။

တုန်းလင်းလေးနှင့် ယိမင်လေးတို့သည် တစ်စက္ကန့်အတွင်း မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပြေးလာပြီး အမြီးသေးလေးနှစ်ချောင်းလို သူမကို ဝိုင်းထားသည်။

"အစ်မချောင်ချောင်၊ မောင်လေးက လိမ္မာတယ်။ မောင်လေး ရန်မဖြစ်ဘူး" ယိမင်၏ စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးလေးက ထွက်ပေါ်လာသည်။

တုန်းလင်းလေးကလည်း သူ့ကိုယ်သူ အမြန်ကာကွယ်သည်။ "အစ်မနျန်နျန်၊ တုန်းလင်းက အစ်မနဲ့ အိပ်ချင်နေတာ။ အစ်မနျန်နျန်က သူ့တစ်ယောက်တည်းအပိုင်လို့ ပြောတယ်။ ဒါကို တုန်းလင်းက လက်မခံဘူး!"

မောင်လေးနှစ်ယောက်က အရမ်းချစ်စရာကောင်းသည်။ သူမက သူတို့ကို အရမ်းကြိုက်သည်။ သို့သော် နှစ်ယောက်ဆုံသည်နှင့် ဆူးချွန်ကိုဆန့်ကျင်သည့် ပင်အပ်ကဲ့သို့ပင်။ သူမရှေ့၌ နှစ်သက်မှုရရန် အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်နေသည်။

သာ့ချောင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အရမ်းနာမည်ကြီးတာကလည်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်သည်။

ချောင်ဟုန်းရှက လှမ်းဝင်လာပြီး သူမသား၏ နှာခေါင်းလေးကို ညှစ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သားက အစ်ကိုတုန်းလင်းထက်ငယ်တယ်။ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မလုပ်ရဘူး။ နားလည်လား?"

ယိမင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "နားလည်ပါတယ် အမေ"

နောက်ပိုင်းတွင် တိုက်ခိုက်သင့်သည်များကို တိုက်ခိုက်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

ချောင်ဟုန်းရှက ဖက်ထုပ်ငယ်သုံးလုံးကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောသည်။ "နင်တို့နှစ်ယောက်၊ တစ်ယောက်က အစ်မနျန်နျန်လို့ ခေါ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က အစ်မချောင်ချောင်လို့ ခေါ်နေတယ်။ ရှုပ်အောင်လုပ်နေကြတယ်။ အားလုံးက အစ်မသာ့ချောင်လို့ ခေါ်ရအောင်။ ဘယ်လိုလဲ?"

သာ့ချောင်က ခဏလောက် စဉ်းစားသည်။ ထို့နောက် သူမက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါက အလုပ်ဖြစ်မယ်ထင်တယ်"

မောင်လေးနှစ်ယောက်က တစ်မျိုးစီ ခေါ်ကြသည်။ ၎င်းက သူမကို အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်စေသည်။

တုန်းလင်းနှင့် ယိမင်လေး နှစ်ယောက်စလုံး နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ကြသည်။ သူတို့က ဆန္ဒမရှိကြပေ။

သို့သော် အစ်မနျန်နျန်/ ချောင်ချောင်က ပြောလာသည်။ သူတို့သဘောတူရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

ချောင်ဟုန်းရှက သူတို့ နှစ်ယောက်၏ ပါးစပ်ပေါ်တွင် ဆီပုလင်ချိတ်နိုင်လောက်အောင် နှုတ်ခမ်းစူနေသည်ကို တွေ့သောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ သားတို့က ယောက်ျားလေးတွေ။ အစ်မသာ့ချောင်နဲ့ တူတူ အိပ်လို့မရဘူး။ ဒါပေမယ့် သားတို့နှစ်ယောက် အတူတူအိပ်လို့ရတယ်"

"မအိပ်ချင်ဘူး!"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကလေးအသံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

စကားပြီးနောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စူးစူးဝါးဝါးကြည့်မိပြန်သည်။

ချောင်ဟုန်းရှသည် အသေးလေးနှစ်ခု၏ ကန့်ကွက်မှုကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူတို့ သာ့ချောင်နှင့် မအိပ်နိုင်ပေ။

သာ့ချောင်သည် ခုနစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် သူမ၏ မောင်လေးများဖြစ်လျှင် ကောင်းပေလိမ့်မည်။ သို့သော် တစ်ယောက်က ဝမ်းကွဲတစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ မိထွေးဖြစ်သူက ခေါ်ဆောင်လာသော မောင်လေးဖြစ်သည်။ သူတို့ထံတွင် သွေးသားဆက်ဆံရေး မရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့် သတိထားလျှင် ပိုကောင်းမည်။

သာ့ချောင်ကို တိုက်ခိုက်နေသည့် ပါးစပ်ပုပ်သည့်လူအချို့က ဒါကိုသိလျှင် မကောင်းပေ။

နောက်ဆုံးတွင် တုန်းလင်းလေးက ယိမင်နှင့် အိပ်သည်။

တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မကြိုက်ကြောင်း ပြသရန် ကလေးနှစ်ယောက်က အစွန်းတွင် သီးခြားစီ အိပ်ကြသည်။

ကလေးများကို စီစဉ်ပြီးနောက် ချောင်ဟုန်းရှသည် အိပ်ရန် သွားသည်။

သူမအခန်းထဲသို့ မပြန်ခင် ဒုတိယအကို၏ မင်္ဂလာအခန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ခါးသီးမှုပြီးဆုံးသောအခါ ချိုမြိန်မှုစတင်လာသည်။ သူမ၏ ဒုတိယအကိုအတွက် သူမ ပျော်ရွှင်သည်။

အခန်းထဲတွင် လင်းဟွေ့သည် ရေချိုးကာ အဝတ်အစားလဲပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် မှန်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ လက်ထဲတွင် သစ်သားဘီးဖြင့် ဆံပင်ကို ဖြီးနေသည်။ ခေါင်းဖြီးရင်း တံခါးကို ဆက်တိုက်ကြည့်နေသည်။

အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

တံခါးပွင့်လာပြီး ချောင်ကျန်းကျွင်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်လာသည်။

လင်းဟွေ့၏ ပါးပြင်က နီရဲလာပြီး မျက်လွှာချလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်ကို ဖြီးဟန်ဆောင်နေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားက ယုန်လေးတစ်ကောင် ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ခုန်နေသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူ့လက်သီးတွေကို ဆုပ်လိုက်၊ ဖြေလိုက် လုပ်နေသည်။

သူသည် လင်းဟွေ့၏ သွယ်လျသော နောက်ကျောကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နှလုံးသားက မီးလောင်နေသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို လက်ထပ်တုန်းက ခံစားချက်နှင့် လုံးဝကို မတူပေ။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် သူ့တာဝန်နှင့် လူသားဘဝအတွက် လက်ထပ်ရန် သဘောတူခဲ့သည်။ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းအတွက် သူ့ဆီတွင် ဘာခံစားချက်မှ မရှိပေ။

ထိုအစား အဲဒီတုန်းက သူကြိုက်သည့်ကောင်မလေးကို လက်မထပ်နိုင်သဖြင့် အလွန် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

သူနှင့် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကြားက သတို့သမီးညက သိပ်ကို အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရညရှိနေပြီး ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ပွဲကို ကောင်းကောင်းမစီစဉ်ဘဲ သူ့အမေက သူမကို ပစ်မှတ်ထားနေသည်ဟု အပြစ်တင်နေသည်။ တစ်ညလုံး သူမက မရပ်မနား စကားပြောနေသည်။

သူက ပြန်မဖြေသည့်အတွက် လူထူလူအဟု ခေါ်သည်။ ဒေါသဖြစ်သည်အထိ ဆူပူကြိမ်းမောင်းသည်။ သူသည် တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်ကာ မင်္ဂလာအခန်းမှ ထွက်ကာ ညအိပ်ရန် ထင်းလှောင်အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။

ယခုစဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူက ဖန်ရှောင်ကျွမ်းနှင့် ဘယ်တော့မှ အိမ်ထောင်မပြုသင့်ပေ။