အခန်း (၁၀၄)

သာ့ချောင်က ထိုသို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို ပထမဆုံးမြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး အဖွား၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက သူမ၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြောသည်။ "သမီးကြောက်ရင် မျက်လုံးမှိတ်ပြီးနေ။ မကြည့်နဲ့"

သာ့ချောင်သည် စင်မြင့်ပေါ်မှ လူများကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးသည်။ "အဖွား၊ သူတို့က တကယ် လူဆိုးတွေလား?"

ချောင်ရှို့ကျီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က လူဆိုးတွေမဟုတ်ဘူး!"

သာ့ချောင်၏ ပြတ်သားပြီး လှပသော တရုတ်ဆီးသီးမျက်လုံးများက ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များကို ပြသနေသည်။ "ဒါဆို သူတို့က ဘာလို့ အရိုက်ခံရတာလဲ?"

ထိုလူများကို ခဲနှင့်ပေါက်သည့်လူကိုလည်း တွေ့သည်။ အဘိုးကြီး၏ နဖူးကို ထိမှန်သွားသည်။ သွေးမထွက်သော်လည်း နီရဲပြီး ရောင်ရမ်းနေသည်။ နာကျင်ပုံရသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ပြန်ဖြေသည်။ "ဒီပြဿနာက အရမ်းရှုပ်ထွေးတယ်။ သူတို့က လူဆိုးတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သတိရဖို့ပဲလိုတယ်။ တခြားလူတွေလို အနိုင်ကျင့်လို့ မရဘူးဆိုတာကို မှတ်ထား။ ဟုတ်ပြီလား?"

ဤနေရာက ဆွေးနွေးရန် နေရာကောင်း မဟုတ်ပေ။ သာ့ချောင်က အလွန်ငယ်သေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို ရှင်းပြမနေတော့ပေ။

သူမသည် ဤရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော ခွဲဝေမှုကို ဘယ်တုန်းကမှ လက်မခံခဲ့ပေ။

အကယ်၍ ရွှယ်ချွမ်သည် အိမ်ကို နိုင်ငံတော်လက်သို့ စောစောမအပ်နှံခဲ့ပါက သို့မဟုတ် သူ့ကို ကာကွယ်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး မကြိုးစားခဲ့ပါက သူသည် လူဆိုးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန်အတွက် လယ်ယာသို့ တွန်းပို့ခံရမည် ဖြစ်သည်။

သာ့ချောင်၏ ရှည်လျားပြီး ထူထပ်သော မျက်တောင်များသည် ယပ်တောင်လို ခတ်နေသည်။ သူမက ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ငြိမ့်ပြသည်။ "အဖွား၊ သမီး မှတ်မိတယ်။ သူတို့ကို သမီး သေချာပေါက် အနိုင်ကျင့်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

စကားပြောပြီးနောက် စင်ပေါ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် နက်မှောင်သွယ်လျသော မျက်လုံးတစ်စုံကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။

ကောင်လေးက သူ့အမေ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကာကွယ်ခံထားရသည်။ သူ့မျက်လုံးများက လူအုပ်ကြားမှ သူမကို ကြည့်နေသည်။

သူ့အကြည့်များက တိတ်ဆိတ်ပြီး အေးစက်နေသည်။ အနည်းငယ် စူးစမ်းပြီး အံ့သြသွားပုံရသည်။

သာ့ချောင်၏ လှပသော ဆီးသီးမျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူမက ခဏတာ အံ့သြသွားသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်ကို ကွေးညွှတ်ကာ ကောင်လေးအား နှစ်သိမ့်သော အပြုံးကို ပြလိုက်သည်။

ကောင်လေးက ရုတ်တရက် သူ့ကိုပြုံးပြလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ လန့်သွားပြီး ရှက်ရှက်ဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် မကြာခင်မှာပင် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သာ့ချောင်သည် သူက အလွန်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပြီး သနားစရာကောင်းသည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် လူတိုင်းကို တားဆီးရန် သတ္တိမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ချိုမြသော အပြုံးကို ဆက်လက်ပြသပြီး ထိုအပြုံးကို မြင်သောအခါ သူ ပိုကောင်းလာမည်ဟု မျှော်လင့်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီကက ရွာသားများက ဘယ်လို ဆက်သွားနေသည်ဆိုသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက ရှေ့ကို တက်ပြီး ပြောသည်။ "လုံလောက်ပြီ။ အဲဒါနဲ့ လုံလောက်ပြီ။ နင်တို့ ဆက်ရိုက်ရင် အပျက်အစီးတွေ ရှိလာမယ်!"

အဘွားကြီးဖန်တို့ သားအမိက ပြီးခဲ့သည့် တစ်ကြိမ်တုန်းက ဝေဖန်ခံခဲ့ရသည်။ ဤတစ်ခါတွင် ခါးက မသက်သာသေးသော်လည်း ရှေ့ကို ပြေးသွားသေးသည်။ အဘိုးအိုကို အခုပင် ကျောက်ခဲနဲ့ပစ်ခဲ့သူက သူမပင်!

ချောင်ရှို့ကျီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမမျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အိုး၊ အမျိုးသမီးအသင်းခေါင်းဆောင်၊ နင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ? ဒီလူတွေက လူဆိုးတွေပဲ။ အခုနင်က သူတို့ကို ကာကွယ်နေတာလား?"

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို အေးစက်စွာကြည့်ကာ ပြောသည်။ "သူတို့က လူဆိုးတွေဖြစ်ပေမယ့် နင်တို့ရဲ့ချွေးမကို သေအောင် အတင်းအကြပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ဖန်မိသားစုနဲ့ နှိုင်းယှဥ်ကြည့်ရင်တော့ သူတို့က ဆိုးသွမ်းမှုတစ်ခုမှ မရှိဘူးထင်တယ်!"

သူမပြောပြီးသည့်အခါ ဝမ်ရွှေရှန်ဘက်လှည့်ပြီး ပြောသည်။ "ခေါင်းဆောင်ဝမ်၊ ဒီလူတွေကို ငါ မကာကွယ်ချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူတို့ကိုကြည့်စမ်း၊ အသက်ကြီးကြီး ဖျားနေတယ်။ အရိုက်ခံရလို့ ဒဏ်ရာရရင် သူတို့ကို ဆရာဝန်တွေ့ဖို့နဲ့ အခကြေးငွေပေးရမှာ ငါတို့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ပဲ မဟုတ်လား?"

ဝမ်ရွှေရှန်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ခင်ဗျားပြောတာ မှန်တယ်။ သူတို့က ငါတို့ရဲ့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို စီစဉ်ပြီးပြီမို့ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါတို့က ပိုက်ဆံနဲ့ စားစရာတွေ ပေးရမယ်!"

ဒီလူများက ဆိုးဆိုးရွားရွား ပျက်စီးသွားသည့်အခါ ပိုက်ဆံနှင့် စားနပ်ရိက္ခာများ ပေးရမည်ဟု လူတိုင်းကြားသည့်အခါ ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် စားရန် မလုံလောက်ပေ။ ထို့​ကြောင့် လူဆိုးများအတွက် ပိုက်ဆံနှင့် စားနပ်ရိက္ခာပေးရန် ဘယ်သူမှ စေတနာမရှိကြပေ။

ချောင်ရှို့ကျီသည် စကားလုံးအနည်းငယ်မျှဖြင့် လူတိုင်းကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဘွားကြီးဖန်က ဒေါသအလွန်ထွက်ကာ ထပ်မံ၍ ဆူပူကြိမ်းမောင်းချင်လာသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် လူအများ၏ ဒေါသကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။ သူမက တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းမပြည့်မီတွင် သူမသည် ကြက်မစင်ကို နင်းမိကာ လဲကျသွားသည်။

သူမက မပြုတ်ကျသော်လည်း သူမ၏ခါးသည် နောက်တစ်ကြိမ် လိမ်သွားပုံရသည်။ ကျန်သည့်လမ်းတွင် တလမ်းလုံး အော်နေသည်။

စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အဘိုးကြီးနှင့် အမျိုးသမီးသည် ချောင်ရှို့ကျီအား ကျေးဇူးတင်စွာ စိုက်ကြည့်သော်လည်း စကားမပြောပေ။

သူတို့လိုလူများက ကျေးဇူးတင်တယ်ဆိုလျှင်ပင် နှလုံးသားထဲမှာပဲ သိမ်းထားနိုင်သည်။ မဟုတ်လျှင် တစ်ဖက်သားကို ဒုက္ခများသာ ယူဆောင်လာပေးလိမ့်မည်။

ကောင်လေး၏မျက်လုံးများသည် သာ့ချောင်ကို ဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမြင်သမျှက သာ့ချောင်က သူ့ကို ပြုံးပြနေသည်။ ဒီအပြုံးက သူ့ကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ခေါင်းလှည့်သွားသည်။ သို့တိုင် သူက အမြန်ပြန်လှည့်သွားသည်။

သူ့လုပ်ရပ်က အမျိုးသမီး၏ အာရုံကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းစားသွားသည်။

သူတို့ သုံးယောက်က ဝက်ခြံဆီသို့ ရောက်သည်နှင့် သိုက်ရှုဖန်က ကလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်ပြီး မေးသည်။ "ဘာလို့ ခုနက ကလေးမလေးကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ?"

ဟော်ချီက နှုတ်ခမ်းစူပြီး ပြောသည်။ "သား သူမကို မြင်ဖူးတယ်!"

သိုက်ရှုဖန်က ၎င်းကိုကြားသောအခါ ရယ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မထည့်ထားပေ။

သူတို့သည် ချီလီထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းကလေးကို သူဘယ်လိုမြင်ဖူးမှာလဲ?

ကလေးမလေး၏ အသွင်အပြင်ကို သတိရမိသည်။ ချိုမြိန်သော အပြုံးဖြင့် ချစ်စရာကောင်းသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူမ၏ မျက်လုံးများက ရှင်းသန့်နေသည်။ ပထမတစ်ချက်က သူမသည် အလွန်တောက်ပပြီး ကြင်နာတတ်သော ကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အထောက်အထားများသည် လူဆိုးများ ဖြစ်သည့်အတွက် သနားစရာပင်။ ဟော်ချီက အခြားသူနှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်ချင်လျှင်ပင် အတူတူ မကစားနိုင်ပေ။

ဟော်ချီသည် သူ့အမေ၏ အပြုံးကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သူလိမ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ ကောင်မလေးကို သူတကယ်မြင်ဖူးသည်။

...

ချောင်မိသားစုသည် အိမ်ဟောင်းသို့ ပြန်လာသည်။

သာ့ချောင်သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ကြက်ဥပေါင်း ပန်းကန်လုံးသုံးလုံးကို အမြန်လုပ်သည်။

"အဖွား၊ ပဉ္စမဦးလေး၊ ညီမလေးဝမ်အာ၊ သမီးလုပ်ထားတဲ့ ဒီကြက်ဥပေါင်းကို လုပ်ထားတာ။ အရသာရှိ၊ မရှိ စားကြည့်ကြည့်"

သူမသည် သူမအဖိုးနှင့် လအနည်းငယ်ကြာနေပြီး ဟင်းချက်တတ်လာသည်။ သို့သော် တတိယအဒေါ်ရောက်လာပြီးကတည်းက မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။ နောက်ပိုင်း အန်တီဟွေ့က သူ့အဖေကို လက်ထပ်ပြီး အိမ်မှုကိစ္စများလုပ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ယခု သူမအဖွားက အဝေးမှပြန်လာပြီး ညစာမစားခင် အချိန်လေးရှိသေးသဖြင့် ဗိုက်ကိုထိန်းရန် ကြက်ဥပေါင်း ၃ ပန်းကန်လုံး ပြုတ်လိုက်သည်။

ရွှေဝါရောင်ကြက်ဥကို ပဲငံပြာရည်နှင့် နှမ်းဆီတို့ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူတို့သည် အရောင်တောက်ပြီး မွှေးကြိုင်သည်။ မစားရသေးမီပင် သူတို့က စွဲလမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် သာ့ချောင်ကို အမြဲတမ်း စိတ်ထဲတွင် နှစ်သက်ခဲ့သည်။ ယခု သူမက လိမ္မာပါးနပ်ပြီး ဂရုစိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားက ပိုပျော့ပျောင်းလာသည်။ "အဖွား အခုစားနေတယ်။ အနံ့က မွှေးနေရော။ အရသာရှိမယ့်ပုံပဲ!"

သာ့ချောင်က လခြမ်းကွေး ပြုံးပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "နှမ်းဆီအနည်းငယ်ကို အဲဒီထဲ ထည့်ထားတယ်။ နှမ်းဆီနံ့က အရမ်းမွှေးတယ်!"

နှမ်းဆီများကို ရှန်းမိသားစုမှ ယူဆောင်လာသည်။ စုစု​ပေါင်း ပုလင်းငယ်​ နှစ်​လုံးသာ ရှိ​သေးသည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သူမစကားကို ကြားသောအခါ ကြက်မကဲ့သို့ ချက်ချင်းအော်သည်။ "သာ့ချောင်၊ ဖြုန်းတီးတဲ့မိန်းကလေး။ ကြက်ဥပြုတ်တာကို နှမ်းဆီပါထည့်တယ်။ ဟိုတုန်းက မြေပိုင်ရှင်တွေတောင် နင့်လို စည်းစိမ်မခံနိုင်ဘူး!"

ချောင်ရှို့ကျီက အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။ "နင်ပြောတဲ့အတိုင်းဆို ငါ ဒီနှမ်းဆီတစ်စက်ကို မရဘူးလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်လှုပ်သွားပြီး လည်ပင်းကို နိမ့်ကာ ပြောသည်။ "အမေ၊ အမေ့အကြောင်း မပြောဘူး။ ကျွန်မ ဆိုလိုတာက သာ့ချောင်၊ ဒီကလေးက အိမ်ထောင်ဦးစီး မဟုတ်တဲ့အတွက် ထင်းနဲ့ ထမင်း ဘယ်လောက်ဈေးကြီးလဲ မသိဘူး!"

ချောင်ရှို့ကျီက အေးစက်စွာ ပြောသည်။ "နင် ချောင်မိသားစုမှာ အိမ်ထောင်ကျတာ နှစ်အတော်ကြာပြီ။ ချောင်မိသားစုအပေါ် အရမ်းတွေးပေးတယ်ဆိုတာ ငါသိတာ ဒါပထမဆုံးပဲ။ နောက်ဆို လူတိုင်းက အသားစားတဲ့အခါ မစားနဲ့တော့!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

တစ်ဝက်လောက် ရိုက်သတ်ခံရသဖြင့် ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ဒေါသနှင့် ကြောက်လန့်သွားသည်။

သူမ အပြင်သွားသောအခါ ထင်းခုတ်နေသည့် ယောက်ျားကို တွေ့သဖြင့် ချက်ချင်းပြေးလာပြီး တိုင်သည်။ "တကယ်ပါ အမေနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ၊ သူမရဲ့ စိတ်က အဲဒီကောင်မလေး သာ့ချောင်ဘက်ကို ဘက်လိုက်နေတယ်!"

ထို ဖိနပ်လျက်သူ သာ့ချောင်သည် အလွန်လိမ္မာပါးနပ်သည်။ ငယ်ငယ်လေးနှင့် သူမ၏ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုမှုစွမ်းရည်က ထိပ်တန်းပင်။

သူမသည် ချောင်အိမ်ဟောင်းမှ ဥများ၊ ထင်း၊ နှမ်းများဖြင့် ယောက္ခမအတွက် ကြက်ဥပေါင်း ပြုလုပ်သည်။ ယောက္ခမကို ပြုံးအောင် ပြုလုပ်သည့်အတွက် တစ်ပြားမှ ပေးစရာ မလိုပေ။

တကယ်ကို တော်သည့် အကွက်ပင်။

စောစောသိရင် သူမ အရင်လုပ်တယ်!

ချောင်ကျန်းကော်က ပြန်ဖြေသည်။ "တူမလေး သာ့ချောင်က ချောမောပြီး ပါးစပ်ချိုတယ်။ အမေက သူမကို သဘောကျတာ ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား? အမေက သူမကို မကြိုက်ရင် မင်းကို ကြိုက်ရမှာလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သွေးအန်လုမတတ်ပင်။ "ငါ့ကို သဘောကျတာ ဘာဖြစ်လဲ? ငါ့ရဲ့ ဘယ်အစိတ်အပိုင်းက သဘောမကျစရာကောင်းလို့လဲ?"

ချောင် ဓားနဲ့ထိုးတဲ့ ကျန်းကော်က ဆက်ပြောသည်။ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိရှိရမယ်လို့ အမေပြောခဲ့တယ်။ မိန်းမ၊ မင်းက အနက်ရောင်တောင်ဝက်နဲ့တူတယ်။ မည်းပြီးဆူတယ်။ မင်းပါးစပ်က လူတွေကို အတင်းအဖျင်းပြောရတာကို ကြိုက်တယ်။ မင်းရဲ့ ဘယ်အပိုင်းက ကြိုက်စရာကောင်းလဲ?"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

သွေးဟောင်းတစ်လုတ်က သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် ကပ်နေသည်။ သူမသည် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးလုနီးပါး မြင်ကွင်းကို သရုပ်ပြလုနီးပါးပင်။

သူမက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပြောသည်။ "ကောင်းပြီ၊ အရွယ်ရောက်ပြီးတဲ့ ကျွန်မက ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ နှိုင်းလို့မရဘူး။ ဒါဆို ကျွန်မတို့ရဲ့ အန်းပင်းကကော? သူမက ဘယ်လောက်ပဲ ချောမောလှပနေပါစေ၊ မိန်းကလေးပဲလေ။ မြေးလေးထက် ဘယ်လိုလုပ် မြေးမလေးကို ပိုချစ်နိုင်မှာလဲ?"

လောကမှာ ဒီလိုယုတ္တိမရှိဘူး!

ချောင်ကျန်းကော်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။"အို... ဒါက မင်းအပြစ်ပဲ..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထား!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသများဖြင့် နီမြန်းသွားသည်။ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်သော ဗိုက်ဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူမယောက်ျားက "မင်းအမှားပဲ" နှင့် "မင်းကို အပြစ်တင်ရမယ်" ဟူသော စကားလုံးများဖြင့် စတင်လိုက်တိုင်း သူမသည် သူနောက်ထပ်ပြောမည့်အရာကို ခြေချောင်းများဖြင့်ပင် ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ချောင်ကျန်းကော်က သူ့မိန်းမ ဒေါသတကြီး ပြေးထွက်သွားတာကို ကြည့်နေသည်။ လုံးဝမထိခိုက်ဘဲ တေးသွားလေးကို ညည်းရင်း ထင်းကို ဆက်ခုတ်နေသည်။

ညနေပိုင်းတွင်။ ဇနီးဖြစ်သူ ပြန်လာသည်နှင့် ဝမ်အာလေးကို ရှာတွေ့ခြင်းအား ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် ရွှယ်ချွမ်ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်သည်။

လူတိုင်းက ၎င်းကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။ မီးဖိုချောင်မှ မွှေးရနံ့ကို အနံ့ရသောအခါ တံတွေးများ ထွက်လာကြသည်။

သာ့ချောင်နှင့် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မ ချောင်တုန်းဟယ်တို့သည် မီးဖိုချောင်တွင် အကူများဖြစ်သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်က မီးမွှေးရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ညီမလေးသာ့ချောင်၊ အစ်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး တစ်ချိန်တည်း အတူတူ သင်ယူခဲ့ကြတယ်။ ညီမလေးလုပ်ထားတဲ့ အရာတွေက ဘာလို့ အစ်မထက် အမြဲတမ်း အရသာ ပိုကောင်းရတာလဲ?"