အခန်း (၉၆)

အမျိုးသမီးအသင်းထံ အကူအညီတောင်းရန် မည်သူမျှ မလာကြပေ။ လူတိုင်းက သူမကို အရှက်ရလိမ့်မယ်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူမက လုံးဝမဖြစ်ပေ။

အခြားသူများရဲ့ မိုက်မဲမှုအတွက် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဒဏ်ခတ်ပြီး အဲ့ဒီလူမိုက်တွေကို ဘာကြောင့် စိုးရိမ်နေရမှာလဲ?

ထိုသို့သော အကြောင်းပြချက်မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် အကူအညီလိုအပ်ပါက သူမသည် သူတို့အား ကူညီရန် အကောင်းဆုံးကြိုးစားမည်ဖြစ်သည်။ အကူအညီတောင်းခံရမည့်အစား သေသည်အထိ အရိုက်ခံလိုလျှင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အပြစ်တင်ရမည်။

စုန့်ချွမ်ဟွားက သူမကို လေးစားစွာ ကြည့်ခဲ့သည်။ "ရှို့ကျီ၊ နင့်ကို အမျိုးသမီးအသင်း ခေါင်းဆောင်လုပ်ဖို့ ရွေးချယ်တာက ငါ့ဘဝမှာ လုပ်ဖူးသမျှ အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်လို့ ထင်တယ်!"

တစ်ဖက်လူနှင့် ယှဉ်လျှင် သူမက မတည်ငြိမ်ပေ။

ဘယ်သူမှ အကူအညီမတောင်းသည့်အခါ သူမက ရှက်ရွံ့သလို ခံစားရသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က လာအကူအညီတောင်းသည့်အခါ သူမ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသည်။ အခွံမာသီးနှင့်တွေ့သည့်အခါ ဗိုက်နာသည်အထိ ဒေါသဖြစ်ရသည်။

အမျိုးသမီးအသင်းခေါင်းဆောင်အဖြစ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ​လုပ်ခြင်းသည် သူမဘဝက နှစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် တိုသွားသည်ဟု သူမ၏ အိမ်ထောင်ဖက်က ပြောသည်။

နောင်တွင် သူမသည် ချောင်ရှို့ကျီထံမှ သင်ယူရမည်။

စိတ်အေးအေးထားပါ။ တည်ငြိမ်နေရမည်။

...

ဒုတိယအကြိမ် ချောင်ကျန်းမင် ထွက်သွားသောအခါ သူ၏ တတိယအစ်မဖြစ်သူ ချောင်ဟုန်းရှက အတူ လိုက်သွားသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း နှစ်ယောက်လုံးက မအောင်မြင်သေးပေ။

ရွာသားများက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်တိုင်း စကားလုံး အမျိုးမျိုးပြောကြသည်။

တစ်ယောက်က ပြောသည်။ "ပဉ္စမ​ချောင်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ငါ့နှလုံးသားကို နာကျင်စေတယ်။ ငါ့ကလေး ပျောက်သွားရင် သူ့လောက် လုံးဝ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး!"

"ဟုတ်တယ်၊ ပဉ္စမ​ချောင်က အဖေကောင်းပဲ။ သူ့ကလေးကို မကြာခဏ လိုက်ရှာဖို့က တကယ်ကို ခက်ခဲတယ်"

"ဘာခက်လဲ!" တစ်ယောက်က ဝင်ပြောသည်။ "အဲဒါက မိန်းကလေးပဲ။ ပျောက်သွားပြီဆိုရင်လည်း ပျောက်သွားပြီပေါ့။ နောက်တစ်ယောက် ထပ်မွေးလိုက်ပေ့ါ။ သူက ငယ်သေးတာပဲ။ အဲဒါလုပ်ဖို့ ခွန်အားတွေရှိရင် မြန်မြန်လေးနဲ့ နောက်ထပ်နည်းနည်း မွေးလိုက်ပေ့ါ။ ချောင်မိသားစုမှာ ပိုက်ဆံအရမ်းများပြီး သုံးစရာနေရာမရှိတာကို!"

"နင်ပြောမှ ငါသတိရတယ်။ ချောင်မိသားစုက ပိုက်ဆံအများကြီး ဘယ်ကရတာလဲ? ခရိုင်မြို့ကိုသွား၊ အစားအသောက်၊ သောက်စရာ၊ တည်းခိုစရာ၊ ခရီးစရိတ် အကုန်အကျများတယ်။ ခရီးတစ်ခုအတွက် ယွမ်နှစ်ဆယ်ပဲ ထားလိုက်။ မင်းပြောကြည့်စမ်း၊ ချောင်မိသားစုက ရွှယ်မိသားစုရဲ့ ရတနာတွေကို ဟိုတုန်းက ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလား?"

ယခုအချိန် ပြောရလျှင် ရွှယ်မိသားစုက အဲဒီခေတ်က ဘယ်လို ချမ်းသာလာတယ်ဆိုသည် မှတ်မိကြသေးသည့် ရှေးလူကြီးများ ရှိနေတုန်းပင်။ ထိုအချိန်က လူအများစု မစားနိုင်ကြပေ။

သို့သော် ရွှယ်မိသားစုသည် ငှက်သိုက်စားကာ ပိုးနှင့်ဖဲကို ၀တ်ထားသည်။ ချမ်းသာလွန်းသဖြင့် လူများ၏ သွားကို ယားယံစေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရွှယ်မိသားစုသည် ပြိုလဲသွားသည်။ ရွှယ်ချွမ်၏ အဖေလက်ထက်တွင် မိသားစု စည်းစိမ်ဥစ္စာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသည်။ ရွှေတစ်ချောင်း၊ နှစ်ချောင်း ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု ဝှက်ထားမလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ?

လူတိုင်းက ပြောလေလေ မျက်လုံးများက နီရဲလာလေလေ ဖြစ်သည်။ သို့တိုင် ချောင်အိမ်သို့ မည်သူမျှ မသွားရဲကြပေ။

အားလုံးထွက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ချွမ်ကျီသည် နံရံအနောက်ဘက်မှ သူမ၏ခေါင်းတွင် ပင့်ကူအိမ်များနှင့် ထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက လှည့်ပတ်နေသည်။

ညဘက်အိပ်ရာဝင်ချိန်တွင် သူမယောက်ျား၏ ကျောကို တွန်းပြီး ​မေးသည်။ "ကျန်းကော်၊ အဖေနဲ့အမေက ရွှေချောင်းတွေ ဖွက်ထားတယ်လို့ ထင်လား?"

ယောက္ခမတို့နှစ်ယောက်က ဘေးဆိုးသာ့ချောင်ကို အရမ်းချစ်သည်။ သူတို့သည် နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက သူမကို ယွမ်ငါးရာ ပေးခဲ့သည်။ ရွှေချောင်းတွေကော ပေးမလားဆိုတာ ဘယ်သူသိလဲ?

ချောင်ကျန်းကော်က ကုတင်ကို ထိသည်နှင့် အိပ်ပျော်သွားတတ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဇနီးဖြစ်သူက ခေါ်နှိုးသဖြင့် ကြောင်အပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှိတယ်။ အများကြီးရှိတယ်"

အများကြီးရှိတယ်?

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ မျက်လုံးက ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံက မြန်လာသည်။ "ဒါဆို ဘယ်မှာထားလဲ သိလား?"

ချောင်ကျန်းကော်က တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။ သူ့နှာခေါင်းမှ ဟောက်သံထွက်လာသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ဒေါသထွက်ကာ စိုးရိမ်နေသည်။ ဒီအချိန်မှာ သူကဘယ်လိုလုပ် အိပ်ပျော်နေသေးတာလဲ?

သူမသည် တစ်ဖက်လူကို ပြန်နိုးလိုက်သည်။ "ကျန်းကော်၊ ကျွန်မကို မြန်မြန်ပြော။ အဲဒီရွှေချောင်းတွေ ဘယ်မှာလဲ?"

ချောင်ကျန်းကော်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ပြီး "ဝက်ခြံထဲမှာ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဝက်ခြံလား?

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။ အမှန်တရားကို သူမနားလည်သွားပြီဟု ခံစားရသည်။

ထိုအကြောင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဝက်ခြံသည် ထိုအချိန်က ရွှယ်မိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် နိုင်ငံတော် တည်ထောင်ပြီးနောက် ယောက္ခမသည် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို နိုင်ငံတော်သို့ လွှဲပြောင်းပေးရန် အစပြုခဲ့သည်။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်း အညစ်ပတ်ဆုံးနေရာက အလုံခြုံဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယောက္ခမဖြစ်သူက ဝက်ခြံထဲတွင် ရွှေချောင်းများကို သေချာပေါက်ဝှက်ထားနိုင်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် တစ်ညလုံး မအိပ်နိုင်ဘဲ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်နေသည်။ သူမက ချမ်းသာတော့မည်ဆိုသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားနေရသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ချောင်ကျန်းကော်သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးအောက်တွင် အမှောင်စက်ဝိုင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လန့်ဖျပ်သွားသည်။ "မိန်းမ၊ မနေ့ညက သူခိုးဖြစ်သွားတာလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် စိတ်ကောင်းဝင်နေပြီး သူပြောသမျှကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။

မနက်စာစားချိန်ရောက်သောအခါ ကြေငြာလိုက်သည်။ "အမေ၊ ကျွန်မမှာ မနက်ခင်းဖျားနာမှု မရှိတော့ဘူး။ တစ်နေ့လုံး မထိုင်နိုင်တော့ဘူး"

အားလုံးက သူမကို တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ကြည့်နေကြသည်။

ချောင်ကျန်းကော်က အံ့သြသွားသည်။ "ဇနီး၊ မင်းက ငါ့မိန်းမ ဟုတ်သေးရဲ့လား? မင်းရဲ့အသိစိတ်က ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်ကောင်းလာတာလဲ?"

ဒေါသကြောင့် မူးလဲလုမတတ် ဖြစ်သွားသည့် ဝမ်ချွမ်ကျီ - "... ပါးစပ်ပိတ်ထား။ အမေ၊ အဲဒါကို တွေးပြီး ဝက်ခြံမှာလုပ်တဲ့အလုပ်က ကျွန်မအတွက် တော်တော်သင့်တော်တယ်လို့ ခံစားရတယ်"

ချန်ချောင်ချောင်က သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

တင်ပါးကြီး၏ ပါးစပ်သည် လူကို လှည့်စားနေသော သရဲတစ္ဆေဖြစ်သည်။

ချန်ချောင်ချောင်သည် ဝက်ခြံခြံတွင် အလုပ်လုပ်ရန် စီစဉ်ခြင်းခံရတုန်းက ဝမ်ချွမ်ကျီသည် အလွန်ဂုဏ်ယူနေသည်။

နေ့တိုင်း သူပြန်လာသောအခါ ဝက်မစင်နံ့များ ပြည့်နေသည့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အထင်သေးသည်။

ယခုတွင် သူမက ရုတ်တရက် ဝက်ခြံတွင် အလုပ်လုပ်ချင်နေသည်။ သေချာပေါက် ဖမ်းမိတာ။

ချောင်ရှို့ကျီကလည်း အကြီးဆုံးချွေးမထံတွင် ပြဿနာရှိနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့တိုင် တစ်ဖက်သူက သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှ မလွတ်နိုင်ဟု သူမက ယုံကြည်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နောက်မှ ထုတ်လုပ်ရေး ခေါင်းဆောင်ကို မေးပေးမယ်။ ရှိရင် သွားလို့ရတယ်။ မဟုတ်ရင် တခြားအလုပ်တွေ လုပ်လို့ရတယ်"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

သူမဘာလို့ ဒီအချက်ကို မစဉ်းစားခဲ့တာလဲ?

သူမ၏ မျက်လုံးတွေ တင်ပါးသေးချန်ချောင်ချောင်ဆီကို ရောက်သွားသည်။ "ချောင်ချောင်၊ နင် အရင်က ဝက်မစင်နံ့ကို မုန်းတယ်လို့ ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား? နင့်အစား ငါသွားပေးမယ်။ နင် နောက်ထပ် အလုပ်တစ်ခု လုပ်လို့ရတယ်"

ချန်ချောင်ချောင်က အစားအစာတွေကို ယူရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "အရင်ကပဲ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဝက်မစင်နံ့ကို အကျင့်ရနေပြီ။ အနံ့က အဆင်ပြေတယ်"

လူတိုင်း - "..."

သူမကို တမင်တကာ ရန်ပြုနေမှန်း ဝမ်ချွမ်ကျီက သိသည်။

ဒေါသထွက်လိုက်တာ။

...

ချောင်အိမ်ငယ်လေး၏ သစ်တော်သီးပင်ပေါ်က သစ်တော်သီးများက နောက်ဆုံးတွင် မှည့်နေပြီး ခူးဆွတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

အားလုံးသိသွားပြီးနောက် စစ်ဆေးရန် ချောင်အိမ်ငယ်လေးသို့ သွားကြသည်။ ပြွတ်ခဲနေသည့် အသီးများကို မြင်ပြီးနောက် တံတွေးမျိုချသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သစ်တော်သီးကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ ကြည့်ရတာ အရသာရှိမဲ့ပုံပဲ!"

"ဟားဟား၊ မင်းက အစားကြီးတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ပဲ။ မင်းအဲဒါကို စားချင်နေတယ်ဆိုတာ ဝန်ခံလိုက်!"

"ငါက စားချင်နေတယ်။ မင်းကော မစားချင်​ဘူးလား?"

စားချင်တယ်! ဘယ်သူက မစားချင်မှာလဲ?

ယခုခေတ်တွင် ပစ္စည်း အလွန်နည်းပါးသည်။ လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံရှိလျှင်ပင် ဘာကိုမှ မဝယ်နိုင်ပေ။ အသီးမပြောနှင့်။ ဆောင်းဦးရာသီတွင် သစ်သီးရိုင်းများကို စားချင်လျှင် တောင်တွေကိုသာ သွားနိုင်သည်။

ဤမျှကြီးမားသော သစ်တော်သီးကို မည်သူမျှ မစားဖူးသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ ကလေးများသည် မွေးကတည်းကပင် ကလေးတွေ မစားဖူးပေ။

လူကြီးများ သည်းခံနိုင်သည်။ သို့သော် ကလေးများက မလုပ်နိုင်ပေ။ ချက်ချင်းပင် ငိုပါတော့သည်။

"သစ်တော်သီးစားချင်တယ်၊ သစ်တော်သီးစားချင်တယ်၊ သစ်တော်သီးမစားရရင် အိမ်မပြန်ဘူး!"

"အမေ၊ သားလည်း သစ်တော်သီးစားချင်တယ်!"

"အဖွား၊ သားကိုချစ်တယ်လို့ ပြောတယ် မဟုတ်လား? အဖွားရဲ့အဖိုးတန်မြေးလေး စားဖို့ သစ်တော်သီးဝယ်ပေး"

ဝယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ယခုခေတ်တွင် ဘယ်သူမှ ရောင်းဝယ်ခွင့်မရှိပေ။ သို့သော် ရွာသူရွာသားများက အလဲအလှယ် လုပ်နိုင်သည်။

ကလေးများ၏ ဆာလောင်မှုကို သက်သာစေရန်အတွက် လူများသည် အိမ်ပြန်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ ပြောင်းဖူးမှုန့် သို့မဟုတ် အခြားအစားအစာများ ယူဆောင်လာကြသည်။ ထို့နောက် လဲလှယ်ရန် ချောင်အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အချို့မိသားစုများက ပိုချမ်းသာပြီး သုံး၊ လေးလုံးလောက် ဖလှယ်ကြသည်။ အချို့မှာ ပိုက်ဆံအိတ် တင်းကျပ်သဖြင့် တစ်လုံးတည်းသာ ​လဲလှယ်နိုင်သည်။ ​လဲလှယ်ပြီးနောက် သစ်တော်သီးခွဲစားရန် အိမ်ပြန်ကြသည်။

ဘုရားရေ၊ ဓားနဲ့ ပိုင်းလိုက်တာနဲ့ ရေတွေ အများကြီးပဲ ထွက်လာတယ်။

တစ်ကိုက်။ ဘုရား၊ အဲဒါက လတ်ဆက်နေရောပဲ။

ထိုသို့ချိုမြိန်ပြီး နူးညံ့သည့် သစ်တော်သီးကို သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် စားဖူးခြင်းပေ။ ထိုက်တန်သည်။

အချို့လူများက စားပြီးနောက် မကျေနပ်ကြသေးဘဲ ပစ္စည်းများထပ်ယူကာ လဲလှယ်ရန် ပြန်လာကြသည်။

ဖန်ရုံလျန်နှင့် ဖန်ရုံရော့တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က လူတိုင်းစားတွင် သစ်တော်သီးကို ကိုင်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် သစ်တော်သီးကို ကိုက်ပြီး " ငါ့ကိုရှာနေတာလား? ဘာကိစ္စလဲ" ဟု မေးသည်။

ညီအကိုနှစ်ယောက်က သူမ၏ လက်ထဲက သစ်တော်သီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း တံတွေးကို မျိုချလိုက်ပြီး "နင့်အိမ်မှာ သစ်တော်သီးရှိသေးလား?" ဟု မေးသည်။

သာ့ချာင်က နောက်ထပ်ကိုက်ပြီး "ရှိသေးတယ်၊ နင်စားချင်လို့လား?" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ညီအကိုနှစ်ယောက်က သစ်တောက်ငှက်လို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "စာမယ်! စားချင်တယ်တယ်!"

ဖန်ရုံရော့က သူ၏ ညစ်ပတ်နေသည့် ​လက်နှစ်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ငါ သုံးလုံး စားချင်တယ်!"

သူတို့ရှေ့တွင် သာ့ချောင်က သစ်တော်သီးကို ကိုက်ရင်း ပြောသည်။ "စားချင်ရင် တစ်ခုခုနဲ့ လဲ"

ဖန်ရုံလျန်က ဒေါသကြောင့် ရှက်သွားသည်။ "ငါက နင့်ရဲ့ဝမ်းကွဲပဲ။ နင်က သစ်တော်သီးစားဖို့ တစ်ခုခု တောင်းရဲတာလား? မျက်လုံးဖြူဝံပုလွေမ!"

သာ့ချောင်က သစ်တော်သီးကို နှစ်ချက်ကိုက်ရင်း သူတို့ကို ခြံတံခါးမှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "နင်တို့ မစားရင် ထွက်သွား! ဖီဖီလာခဲ့"

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်..."

သန်စွမ်းသည့် ပီပီသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးလာသည်။ ခြံတံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ဟောင်သည်။

ဖန်ရုံလျန်နှင့် ဖန်ရုံရော့တို့သည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်နှာများက ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ သူတို့က လှည့်ထွက်ပြီး ဖင်မပါသလို ပြေးသွားကြသည်။

ညီအကိုနှစ်ယောက်က ဖန်အိမ်ကို ပြန်ရောက်သည့်အခါ အဘွားကြီးဖန်သည် သူတို့က သစ်တော်သီးမစားရကြောင်း သိလိုက်သည့်အတွက် ဒေါသတကြီးခုန်ထပြီး သာ့ချောင်ကို အသံကျယ်ကျယ်နှင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် "ခရက်"ခနဲ အသံထွက်လာသည်။

ထိုအခါ ခြံထဲတွင် ဝက်သတ်သံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အိုး၊ အမလေး၊ ငါ့ခါးအိုကြီး…"

အဘွားကြီးဖန်၏ ခါးသည် သက်သာသွားသော်လည်း သူမသည် အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်ပြီး မည်သည့်ဆေးမှ မသုံးခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် အဆစ်လွဲသည့်နေရာကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုလျှင် နောက်တစ်ကြိမ် အဆစ်လွဲရန် လွယ်ကူသည်။

သူမသည် ယခုမှပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး နှံကောင်တစ်ကောင်လို ခုန်နေသည်။ ခုန်ထတာက ပြဿနာမဟုတ်ဘူးလား?

ဖန်မိသားစုက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျပြန်ပြီဆိုသည်ကို သာ့ချောင်က မသိပေ။ လက်ရှိတွင် သူမ၏ နှလုံးသားက ပျော်ရွှင်မှုများနှင့် ပြည့်နေသည်။

မနက်ဖြန်က သူမ၏ မွေးနေ့ ဖြစ်သည်။ သူမ မွေးနေ့ပွဲကို ကျင်းပပေးမည်ဟု အဖွားက ပြောထားသည်။