အခန်း (၉၈)

ဝမ်ရှင်းရှန်သည် သူမအား အိမ်မှုကိစ္စများကို မကူညီရုံသာမက အိမ်တွင် သူ့ကို သခင်ကဲ့သို့ ပြုစုရန် တောင်းဆိုသည်။ မကြိုက်လျှင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းသည်။ အဆိုးဆုံးက ရိုက်နှက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပါးရိုက်ဖူးသည်။

ဤကာလအတွင်း သူမသည် ချောင်ကျန်းကျွင်း၏ 'ရန်ဖြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း၊ လက်တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုခြင်း' ကို ပြန်အမှတ်ရမိသည်။

ဒီအကြောင်းကို များများတွေးလေလေ နောင်တရလေလေ ဖြစ်သည်။ ချောင်ကျန်းကျွင်းက သက်သာလာမည်ဆိုသည်ကို သူမ သိလျှင် မိခင်အိမ်ဆီ အလျင်စလို မပြန်ခဲ့ပေ။

အဆုံးတွင် သာ့ချောင်၏ အမှားဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲက မောင်းထုတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် မဟုတ်လျှင် ဘယ်လိုလုပ် ဒေါသတကြီးနဲ့ ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ?

ရှင်းဟွားက မျက်ခုံးတွန့်ပြပြီး ပြောသည်။ "နင် ဒီဒေါသကို မျိုသိပ်ထားမှာလား? သူ့ကို ကြောက်နေတာလား?"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် မူလက စိတ်ဆိုးနေသည်။ ယခုမူ ရှင်းဟွား၏ စကား​ကြောင့် ပြင်းထန်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ သူ့ကို ကြောက်ရမှာလား? အဲဒီကောင်မကို ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ?"

ရှင်းဟွာက ဆက်ပြီး ဆွပေးခဲ့သည်။ "နင် သူ့ကို မကြောက်ရင် အခုထပြီး ပါးရိုက်လိုက်!"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက စိတ်ထဲတွင် လုပ်ချင်နေသည်။ ဤကဲ့သို့ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ခြင်းခံရသောအခါ သူမ၏ မနာလိုစိတ်က သတ္တိရှိစေသည်။ သူမက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး လင်းဟွေ့ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ "လင်းဟွေ့၊ နင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာလား?"

လင်းဟွေ့က ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "နင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ? ငါ နားမလည်ဘူး!"

"နားမလည်ဘူးလား? နင်က ငတုံးလား? နင့်အဝတ်တွေက ညစ်ပတ်နေတယ်။ အောက်ဖက်မှာ လျှော်ရမှန်း မသိဘူးလား? အပေါ်ဘက်က ညစ်ပတ်နေတဲ့ အ၀တ်တွေကို လျှော်တော့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ ရေတွေက ငါတို့ဘက်ကို စီးလာတယ်။ အဲ့ဒါက တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလား?"

လင်းဟွေ့၏ မျက်နှာသည် အေးစက်လာသည်။ "ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၊ နင်အပြစ်ရှာချင်ရင် တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်။ အဲဒီလို ရွံစရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ပေးစရာ မလိုဘူး!"

ဒီလိုအ၀တ်လျှော်တာကို ဘယ်သူက မလုပ်ဖူးလဲ?

ညစ်ပတ်တာ၊ မညစ်ပတ်တာကို ဘယ်သူက ခွဲခြားပြီးလျှော်လို့လဲ? အသီးအရွက်တွေကို ဆေး​နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းသွားသည်။ "မအေ*မ။ ခွေးမ၊ ငါ့ကို ရွံရှာစရာလို့ ခေါ်ရဲတယ်ပေ့ါ! ဒီနေ့ နင့်ကို မရိုက်ရင် နင့်ရဲ့ နာမည်ကို ယူလိုက်မယ်"

ယနေ့တွင် သူမသည် လင်းဟွေ့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

လင်းဟွေ့သည် ချောင်ကျန်းကျွင်းကို လက်ထပ်တော့မည်အား သိကတည်းက ဤဒေါသကို မျိုသိပ်ထားခဲ့သည်။

မဖွင့်ထုတ်လျှင် နစ်မွန်းပြီး သေမှာ သေချာသည်။

လင်းဟွေ့သည် သူမ၏လက်ကို ရှောင်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ကမ်းစပ်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

ဒီမိန်းမက အရူးဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ဆက်၍ မရနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူက ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်။ အပျက်အစီး တစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့လျှင် သူမသည် ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက မရိုက်နိုင်ဘဲ လဲကျလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ မတ်တပ်ရပ်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း လိုက်သွားသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က "အို ရှောင်ကျွမ်း၊ လိုက်မဖမ်းရဘူး။ နင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေတုန်းပဲ။ နင်လဲကျရင် နောင်တရဖို့ အရမ်းနောက်ကျသွားလိမ့်မယ်!"

"ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ဒုတိယချောင်နဲ့ ကွာရှင်းခဲ့တဲ့အတွက် နောင်တရနေတာလား? ချောင်အိမ်မှာတုန်းက မြစ်ကမ်းဘေးမှာ အဝတ်မလျှော်ရဘူး"

"လင်းဟွေ့၊ နင် သတ္တိရှိရင် မပြေးနဲ့!"

ထိုအချိန်တွင် သာ့ချောင်က ရောက်လာသည်။

သူမ၏ အမေက မိထွေးကို လိုက်နေသည်အားမြင်သောအခါ ချက်ချင်းပြေးလာပြီး အန်တီဟွေ့ကို သူမနောက်တွင် ထားလိုက်သည်။ "သမီးအမေကို အနိုင်ကျင့်ခွင့်မရှိဘူး!"

ဤ 'အမေ' သည် လင်းဟွေ့ကို ထိတ်လန့်စေရုံသာမက ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကိုလည်း ထိတ်လန့်စေသည်။

လင်းဟွေ့၏ မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာသည်။ "သာ့ချောင်၊ အခုနက ဘယ်လိုခေါ်လိုက်တာလဲ?"

အံ့အားသင့်ပြီး သူမ၏ နားကိုပင် မယုံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

သာ့ချောင်က နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ ရှက်ရှက်နှင့် ပြုံးပြသည်။ အခုနက လျင်မြန်စွာ အော်လိုက်သည်။ ယခုမူ အလေးအနက်ထား၍ ထပ်မံခေါ်ဆိုရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် အမြီးကိုနင်းမိသော ကြောင်တစ်ကောင်လို ပေါက်ကွဲသွားသည်။ "နင်က မျက်လုံးဖြူဝံပုလွေပဲ။ နင့်ကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပြီး မွေးခဲ့တယ်။ နင်က ငါ့ကို ဒီလို ပြန်ပေးတာလား?"

ဒီကလေးသာ့ချောင်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမက ဂရုမစိုက်လေလေ၊ တစ်ဖက်လူက သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်လေလေ၊ သူမကို သစ္စာဖောက်ခွင့် မပေးချင်လေလေဖြစ်သည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သာ့ချောင်ကို ကိုက်ဖြတ်ချင်နေသည်။

ထိုသို့တွေးပြီး လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်လိုက်သည်။

သူမသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာသွင်ပြင်ဖြင့် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သာ့ချောင်၏ မျက်နှာကို ကန်လိုက်သည်။

"မလုပ်နဲ့!"

လင်းဟွေ့သည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မြင်ပြီး သာ့ချောင်ကို ဖက်ကာ ကာကွယ်ရန် လှည့်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းသည်က စိတ်ကူးထားသည့် ဝေဒနာက ရောက်မလာပေ။

လင်းဟွေ့က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ ခေါင်းကို လှည့်ခါနီးတွင် ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ အော်ဟစ်နေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မြွေ! မြွေရှိတယ်!"

သာ့ချောင်နှင့် လင်းဟွေ့တို့က အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ ခြေကျင်းဝတ်တွင် အနက်ရောင်မြွေတစ်ကောင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အနက်ရောင်မြွေကလေးသည် ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ကိုက်လိုက်ရာ သွေးစွန်းနေသော အပေါက်နှစ်ခုကို ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် လှည့်ပတ်ပြီး မြက်ခင်းပြင်ထဲကို ထိုးဆင်းသွားသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လာသည်။ "ငါသေတော့မယ်..."

ထို့နောက် မျက်လုံးပြူးပြီး မူးလဲသွားသည်။

လင်းဟွေ့သည် မည်မျှကံဆိုးကြောင်း တိတ်တဆိတ် မှတ်ချက်ပေးသည်။ သူမကို အခြားသူများနှင့်အတူ ကျန်းမာရေးဆေးခန်းသို့ အမြန်ပို့လိုက်သည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက အဆိပ်သင့်ပြီး သေတော့မည်ဟု လူတိုင်းက ထင်နေကြသည်။ သို့သော် အဆိပ်မသင့်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မူးလဲသွားကြောင်း ဆရာဝန်က ပြောသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်း အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းဟွေ့က ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမက သာ့ချောင်ကို အဝတ်တွေ ဆက်လျှော်ရန် ခေါ်သွားသည်။

အပြန်လမ်းတွင် လင်းဟွေ့က သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ပြောသည်။ "သာ့ချောင်၊ သမီးက အန်တီ့ကို အခုနက အမေ့လို့ ခေါ်တယ်။ အန်တီကြားတာ မမှားဘူး မဟုတ်လား?"

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖိကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။ "အမေ၊ အမေပြောတာ မှန်တယ်"

အန်တီဟွေ့က သူမကို အလွန်ချစ်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် သူမက 'အမေ' ဟု ပြောင်းသင့်သည်မှာ ကြာပြီ။

သူမက အကျင့်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူမကို 'အမေ' ဟု ခေါ်ရမည်ကို ရှက်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်အထိ နှောင့်နှေးနေခဲ့သည်။

လင်းဟွေ့၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာသည်။ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကလေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံက ဆို့နင့်နေသည်။ "အိုး အမေရဲ့ ကလေးလေး။ အမေ အရမ်းပျော်နေတယ်!"

သာ့ချောင်က အန်တီဟွေ့ကို ပွေ့ဖက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "အမေက သမီးအမေဖြစ်တာကို အရမ်းပျော်တယ်!"

သူမ၏ အမေနှင့် ယှဉ်လျှင် အန်တီဟွေ့က အမေနှင့် ပိုတူသည်ဟု ခံစားရသည်။

"စကားမစပ်၊ အမေ့ကို အခုပဲ မြစ်ကမ်းနားကို လာရှာတာ ကိစ္စရှိလို့လား?" လင်းဟွေ့က မေးသည်။

သာ့ချောင်က နာခံမှုရှိပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် ပြန်ပြောသည်။ "ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ အမေ့ကို အတူတူ အဝတ်လျှော်ဖို့ ကူညီပေးချင်တယ်"

လင်းဟွေ့သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အလွန်စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သူမ၏ ခေါင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ "သမီးက အကူအညီမလိုဘူး။ အမေ တစ်ယောက်တည်း လျှော်ပေးလို့ရတယ်။ မောင်လေးနှစ်ယောက်ကို စောင့်ရှောက်ပေးလို့ရမလား?"

"ကောင်းပြီ။ သမီးအိမ်ပြန်ပြီး မောင်လေးတွေကို ကြည့်ထားမယ်!" သာ့ချောင်က ချိုချိုသာသာနှင့် ပြန်ပြောသည်။

ထိုအချိန်တွင် အန်ပင်းသည် အော်ဟစ်ကာ ပြေးလာသည်။ "သာ့ချောင်၊ ရှန်းမိသားစုရဲ့ ဝတုတ်လေးက ပြန်ရောက်လာပြီ။ အဖွားက ညီမလေးကို ပြန်သွားစေချင်တယ်!"

မောင်လေးထျန်းက ရောက်လာတာလား?

သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးက တောက်ပလာသည်။ "အမေ၊ ဒါဆို သမီး အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်။ သမီး အိမ်မှာ စောင့်နေမယ်"

လင်းဟွေ့က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သွားတော့ အမေ အဝတ်လျှော်ပြီးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်"

ထို့နောက် သာ့ချောင်သည် သူမ၏ဝမ်းကွဲဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

သူမသမီး၏ ကျောကို ကြည့်ပြီး လင်းဟွေ့က ချိုမြိန်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသလို ခံစားရသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲရှိ ချိုမြိန်မှုက နှလုံးသားသို့ ရောက်သွားသည်။

...

မြို့၏လက်ထောက်အကြီးအကဲသည် ချောင်အိမ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လာ၏။

ထိုသတင်းသည် ချီလီရွာတစ်ဝိုက်တွင် လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဘာမှလုပ်စရာမရှိသော ရွာသားများစွာသည် ချောင်အိမ်သို့ လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။

ရှန်းမိသားစုက အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များကို ကားထဲမှ ထုတ်ယူလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံးက မနာလိုဖြစ်နေကြသည်။

"အို ဘုရားသခင်၊ အများကြီးပဲ။ ချောင်မိသားစုက ပွတာပဲ"

"အကျိုးအမြတ်ကဘာလဲ။ သူတို့က လက်ထောက်အကြီးအကဲရဲ့သားကို ကယ်တင်တယ်။ နင်လည်း လက်ထောက် အကြီးအကဲရဲ့သားကို ကယ်တင်နိုင်ရင် နင့်ကို အများကြီးပေးလိမ့်မယ်!"

"ငါက အံ့သြနေတာပဲ၊ သူတို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား? ခဏပဲ ရှိသေးတယ်။ ဘာလို့ ဒီကို ထပ်ရောက်နေတာလဲ?"

ရွာသားများက သံသယရှိနေသကဲ့သို့ ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ချောင်မိသားစုက သံသယ ရှိနေသည်။

ရှန်းမိသားစုသည် နောက်ဆုံးအကြိမ်က ရောက်ရှိလာပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားရန်ခဲ့သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်ကော?

သူတို့သယ်လာတဲ့ အိတ်ကြီးအိတ်သေးများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်က ယူလာသည်ထက် ပိုများနေပုံရသည်။

ပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရတော့ ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ချက်ချင်းပင် ပီတိဖြစ်သွားသည်။ "အိုး၊ အများကြီးပဲ၊ ဧည့်သည်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် သယ်ခိုင်းရမလဲ? ကျွန်မ လုပ်မယ်"

အကြီးဆုံးချွေးမ အရမ်းအားကိုးလို့မရပေ။

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "အကြီးဆုံးရဲ့ဇနီး၊ လာပြီးတော့ လက်ဖက်ရည်အိုးလုပ်၊ ပြီးတော့ အခန်းထဲမှာနေပြီး အပြင်မထွက်နဲ့!"

မိုးကြိုးထိမှန်သွားသည့် ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

သို့သော် ယောက္ခမက ပြောပြီးပြီ။ သူမက လုံးဝ မနေရဲဘဲ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ နောက်ပြန်လှည့်သွားသည်။

ပင်မအခန်းသို့ရောက်ပြီးနောက် ထိုင်နေလိုက်သည်။

ရှန်းရှီခိုင်သည် ချောင်မိသားစု၏ သံသယများကို မြင်လိုက်ရသည်။ လှည့်ပတ်မနေတော့ဘဲ တည့်တိုးပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ကျွန်တော်ဒီကိုလာခဲ့တာ မင်းရဲ့သဘောတူချက်ကို တောင်းချင်လို့ပါ"

ချောင်ရှို့ကျီက ပြောသည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီးပြောပါ"

"ကျွန်တော့်မိန်းမက သာ့ချောင်ကို အရမ်းကြိုက်တယ်။ သူမကိုတွေ့ပြီးတော့ မေ့လို့ မရဘူး။ သူမရဲ့ ကျန်းမာရေးကြောင့် ကျွန်တော့်မိန်းမက ဒီတစ်သက်မှာ ရုံထျန်းပဲရှိတော့မယ်"

၎င်းကိုပြောရင်း သူ့မိန်းမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့က သာ့ချောင်ကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မွေးစားသမီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုချင်တယ်။ မင်းရဲ့ ချောင်မိသားစုက ဆန္ဒရှိလားလို့ တွေးမိတယ်"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းအိမ်၌။

ရှန်းလင်းလင်းသည် ယနေ့တွင် အစ်ကိုကြီး၊ ယောက်မနှင့် ချောင်အိမ်သို့ သွားရန် စီစဥ်ထားသည်။ သို့သော် သူမ၏ အတန်းဖော် ချူးရှန်မေက မြို့ထဲတွင် အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ရောက်လာခဲ့သည်။

မတွေ့ရသည်မှာ တစ်နှစ်ကျော်ရှိပြီ။ အခွင့်အရေးက ရှားသည်။ ထို့ကြောင့် အတန်းဖော်ကို ဧည့်ခံရန် အိမ်၌သာ နေခဲ့ရသည်။

ခဏကြာ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် ရှန်းလင်းလင်းသည် ချူးရှန်မေ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ အိမ်ဧည့်ခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ "ထိုင်လို့ရပြီ။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ပြင်ပေးမယ်။ စံပယ်ပန်းလက်ဖက်ရည်ကို ကြိုက်တုန်းပဲလား?"

ချူးရှန်မေက ရွှင်မြူးစွာပြန်ဖြေသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါက အရင်အရသာအတိုင်းပဲ ရှိသေးတာ။ နင်က အဲဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေးတယ်"

သူမက ပြန်ဖြေပြီး ဆိုဖာပေါ်ထိုင်လိုက်သည်။

သူမ၏ ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ပုံကြမ်းဓာတ်ပုံတစ်ပုံရှိသည်။

သူသည် အခြားသူများ၏ အရာများကို မထိချင်သော်လည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပုံကြမ်းရှိ ကလေးမလေးသည် အစ်ကိုကြီး၏ မွေးစားသမီးအသစ်နှင့် အလွန်ဆင်တူသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။