အခန်း (၁၀၁)

သစ်ပင်ကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေသည့် ရှောင်ချောင်လည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မနာလိုစိတ်ကြောင့် ယုန်မျက်လုံးကဲ့သို့ နီနေသည်။

သာ့ချောင်က သူမ၏ ကံကြမ္မာကို ခိုးယူသွားသူ ဖြစ်ရမည်။

ဒီလိုမှမဟုတ်လျှင် သူမက ဒုတိယအကြီးအကဲ၏ မွေးစားသမီးဖြစ်သင့်သည်။

ရှန်းမိသားစုက ထွက်ခွာရန် တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ကားထဲသို့ ဝင်တော့မည့် အချိန်တွင် စက်ဘီးတစ်စီးလာသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ "အကိုကြီး၊ မဝင်သေးနဲ့ဦး။ ညီမလေးပြောစရာရှိတယ်!"

သူ့ညီမလေးကိုမြင်သောအခါ ရှန်းရှီခိုင်က သူ့မိန်းမဘက်လှည့်ပြီး မေးသည်။ "လင်းလင်းက ဘာလို့ ဒီအချိန် ဒီကိုရောက်လာတာလဲ?"

ချင်းရှောင်မေက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမလည်း မသိဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်းလင်းလင်းသည် ချောင်အိမ်၏ အဓိကအခန်းသို့ ဝင်သွားပြီး လူတိုင်းကို အမောတကော ပြောပြသည်။ လူတိုင်းက တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် ချောင်ကျန်ူမင်ပင်။ သူ့လက်များသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တုန်ရီနေသည်။ သူသည် ချူးရှှန်မေအား မျက်လုံးနီရဲရဲနှင့် ချဉ်းကပ်လာပြီး မေးသည်။

"ဒီက မိန်းကလေး၊ မင်းအစ်ကိုရဲ့ မွေးစားသမီးက ဒီပုံကြမ်းနဲ့ တော်တော်ဆင်တူတယ်လို့ မင်းပြောတယ်မလား?"

ချူးရှန်မေသည် သူ့ပုံစံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း မကြာမီ ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ရှစ်ဆယ်ကနေ ကိုးဆယ်အထိ တူညီတာတွေရှိတယ်။ ရှင်ပြောခဲ့တဲ့ စရိုက်နဲ့ လိုက်ဖက်တယ်။ ဒါပေမယ့် အခုမှ ကြားတော့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ မွေးစားကလေးရဲ့ မိဘတွေက ဆုံးပါးသွားပြီ။ ဒါကြောင့် အများကြီးမျှော်လင့်မထားနဲ့"

ချောင်ကျန်းမင်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပြောသည်။ "ငါသိပါတယ်၊ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါကိုယ်တိုင် အတည်ပြုချင်သေးတယ်"

တိုက်ဆိုင်မှုများစွာဖြင့် ဝမ်အာသည် အနည်းငယ်မျှသာမဟုတ်ကြောင်းကို မယုံကြည်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် လက်လွှတ်မခံဘဲ သူ့မျက်လုံးနှင့် မြင်အောင်ကြည့်ရမည်။

ချူးရှန်မေက သူမနားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဒါက ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ကျွန်မအစ်ကိုကြီးနဲ့ ယောက်မ ဝမ်ဝမ်ကို ကျွန်မယောက်မမိခင်အိမ်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားလို့ သူတို့ကို ပြောပြဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။ နောက်နှစ်ရက်လောက်ကြာမယ်။ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ပြည်နယ်မြို့ကိုရောက်ရင် ပြန်ရောက်နေလောက်ပြီ"

ချောင်ကျန်းမင်က သစ်တောက်ငှက်တစ်ကောင်လို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါထုပ်ပိုးပြီး မင်းနဲ့လိုက်ခဲ့မယ်!"

ချူးရှန်မေသည် လက်မထပ်ရသေးသောကြောင့် ချောင်ကျန်းမင်သည် သူမနှင့် တစ်ယောက်တည်းသွားရန် အဆင်မပြေပေ။ ထို့ကြောင့် ချောင်ရှို့ကျီနှင့် အတူတူသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းမင်သည် ထိုနေ့တွင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဝမ်ရွှေရှန်ဆီမှ မိတ်ဆက်စာနှစ်စောင်တောင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက်နောက် သူ့အမေနှင့် မြို့ကိုသွားသည်။

ချန်ချောင်ချောင်သည် မူလက သူတို့နှင့် လိုက်ချင်ခဲ့သည်။ တစ်ခုမှာ သူမ၏ကျန်းမာရေးက ခွင့်မပြုပေ။

ဒုတိယမှာ မကြာသေးမီက ဤခရီးစဉ်များအတွက် ငွေကြေးများစွာသုံးစွဲခဲ့သည်။ နောက်တစ်ယောက်သွားလျှင် ပိုက်ဆံပိုကုန်သည်။

တတိယအချက်မှာ ဝမ်အာလေးက သူမနှင့် မနီးစပ်ပေ။ ထို့​ကြောင့် သူမ သွား၊ မသွားက အရေးမကြီးပေ။

ချန်ချောင်ချောင်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ပြန်ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့သည် လုံးဝမလျော့သွားပ။

အရင်က ဝမ်အာနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဘာသတင်းမှ မရှိခဲ့ပေ။ ချောင်ကျန်းမင်က သူမကို ကွာရှင်းသွားမည်အား စိုးရိမ်နေသည်။

သို့သော် ယခု သတင်းထွက်လာသောအခါ သူမက ကြောက်နေသေးသည်။

အကြင်လင်မယားအဖြစ် လမ်းဆုံလမ်းခွကို စတင်ခဲ့ကြပုံရသည်ကို သူမအမြဲတမ်း ခံစားမိသည်။ ပိုလျှောက်လေလေ သူတို့ကြားက အကွာအဝေးက ပိုကျယ်လေ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက တိတ်တဆိတ်လာပြီး သူမနားကို တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "ချောင်ချောင်၊ နင့်ကိုကြည့်ရတာ နေလို့သိပ်ကောင်းမယ်မထင်ဘူး။ ငါ့ကို ဝက်ခြံအလုပ် ပေးလိုက်လေ။ နင်အိမ်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူလို့ရတယ်"

ချန်ချောင်ချောင်က ထိတ်လန့်သွားပြီး အတွင်းစိတ်က သူ့ကို မေကောင်းသူဟု ခေါ်ခေါ်သည်။ သူမက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်မအကြီးဆုံး၊ ဘာလို့ ဝက်ခြံထဲမှာ အလုပ်အရမ်းလုပ်ချင်တာလဲ?"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖမ်းမိမည်ကို ကြောက်နေသည်။ သူမက ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ? ငါက စေတနာကောင်းနဲ့ ကူညီချင်တာ။ နင်ငါ့ကို ဘာလို့ဒီလိုကြည့်နေတာလဲ?"

ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းလား?

ဒါကို သူမ တကယ်ပြောနိုင်တာ မယုံနိုင်စရာပင်။

သူမက ဒီလိုဖြစ်လေလေ၊ ချန်ချောင်ချောင်က တစ်ခုခုကို ခံစားရလေလေပင်။ "အကြီးဆုံးအစ်မ၊ဝက်ခြံထဲမှာ အစ်မလိုချင်တာ တစ်ခုခုရှိလား?"

ချက်ခြင်းပင် ဝမ်ချွမ်းကျီသည် ကြောက်ရွံ့သွားသည်။ သူမ၏ အသံက ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာသည်။ "နင်ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ? ဝက်ခြံထဲမှာ ဘာရှိလို့လဲ? နင် အရမ်းတွေးနေတာပဲ။ နင်နဲ့ မဟုတ်တဲ့ စကားတွေ ပြောဖို့ ငါ ပျင်းနေပြီ!"

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်က နောက်မှ လိုက်နေသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားသည်။

ချန်ချောင်ချောင်သည် ထွက်ပြေးနေသော တင်ပါးကြီးကို သံသယဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ရှောင်ချောင်သည် မူလက လူများထွက်သွားပြီးနောက် သစ်ပင်ကြီး၏နောက်ကွယ်မှ ခိုးထွက်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူမကို တွေ့သွားသည်။

"အိုး၊ ဒါက ရှောင်ချောင် မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ ဒီမှာ ပုန်းနေတာလဲ?"

"ရှောင်ချောင် ဖြစ်နေတာပဲ။ အမှန်ပဲ၊ ဘာလို့ သူခိုးလို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ပုန်းနေတာလဲ? ချောင်မိသားစုက နင့်အိမ်ပဲ၊ ဘာလို့ မဝင်တာလဲ?"

"အရင်တုန်းကတော့ ဒုတိယချောင်နဲ့ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းတို့ မကွာရှင်းခင်တုန်းက ရှောင်ချောင်က လူသိများတဲ့ ကလေးပါရမီရှင်ပဲ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သာ့ချောင်က စကားထစ်နေတုန်းပဲ၊ အခု ညီအစ်မနှစ်ယောက် ပြောင်းသွားပြီ။ ရှောင်ချောင်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မလှလာတော့ဘူး။ သာ့ချောင်က လက်ထောက်အကြီးအကဲရဲ့ မွေးစားသမီးဖြစ်လာတယ်။ အဆုံးမဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး!"

"ရှောင်ချောင်က စမတ်ကျပြီး အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်တယ်လို့ ငါထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူမလို သမီးတစ်ယောက်ရရင် ကောင်းမယ်။ ဒါပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ သူမဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ဉာဏ်ကောင်းနေပါစေ တခြားသူရဲ့ ကံတရားနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး"

"ဟုတ်​တယ်၊ ဟုတ်​တယ်။ ငါလည်း ဒါပဲတွေးနေတာ။ သာ့ချောင်က ပို​ကောင်းတယ်​လို့ ငါထင်​တယ်​။ ရှောင်ချောင်ရဲ့​ မေး​စေ့​တွေက ချွန်​လွန်းတယ်​။ ​နောက်​ပြန်​လာရင်​ အဲ့ဒီအိမ်တွေက ဒီလိုမျိုး ချွေးမကို မရွေးဘူး"

ရှောင်ချောင်၏ မျက်နှာသည် မည်းသွားသည်။

လူမိုက်တွေ!

သူမ သွားတဲ့အထိ မစောင့်နိုင်ဘူးလား?

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် ချောင်အိမ်ငယ်လေးသို့ ပြန်သွားသည်။ ရှောင်ချောင်၏ နာမည်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ့အငယ်ဆုံးသမီးလေးက သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် အဝတ်ဟောင်းကို ၀တ်ထားပြီး မျက်နှာကျနေသည်။

သူက ချက်ချင်း စိတ်မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီကလေးက နည်းနည်း ရက်စက်ပြီး လျစ်လျူရှုထားသော်လည်း သူမက ကလေးပဲ ရှိသေးသည်။ အဖေတစ်ယောက်အနေနှင့် သမီးဖြစ်သူက ထိုသို့ ဆိုးဆိုးရွားရွားနေရသည်ကို မြင်လျှင် သူဘယ်လိုပျော်နိုင်မလဲ?

သူက ပြန်လျှောက်သွားပြီး မေးသည်။ "သမီးက ဘာလို့ဒီကိုလာတာလဲ?"

ရှောင်ချောင်သည် သူမအဖေကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ခေါင်းကို ငုံ့ကာ တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "ဒီနေ့က အစ်မနဲ့ သမီးရဲ့ မွေးနေ့ပါ။ သမီးက လာလည်ပြီး ဆုတောင်းပေးချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သမီး ရောက်လာတဲ့အခါ အစ်မ အနားမှာ လူတွေ အများကြီးကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် မသွားတော့ဘူး..."

ပိန်သေးသည့် ပုံစံသည် မမြင်ရသော မျက်နှာနှင့် တွဲလျက် သူမကို ပို၍ပင် သနားစရာ ဖြစ်စေသည်။ လူများက စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိကြသည်။

"သမီးက အမေနောက်လိုက်ပေမယ့် ချောင်အိမ်က သမီးရဲ့အိမ်ပဲလေ။ နောက်တစ်ခါ လာလည်ရင် တိုက်ရိုက်ဝင်လို့ရတယ်"

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် ယခင်က ဒေါသထွက်ခဲ့သော်လည်း မိဘများအနေဖြင့် သူတို့၏ သားသမီးများကို ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပေ။ သူမကို ဒီလိုမြင်​လိုက်​ရ​သဖြင့် စိတ်​​က ​ပျော့​ပျောင်းသွားသည်​။

ရှောင်ချောင်က ခေါင်းငုံ့ပြီး ခြေချောင်းတွေကို မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံက ပိုပိုပြီး တိတ်ဆိတ်လာသည်။ "ဒါပေမယ့် အဖွား... သူမက သမီး ဒီကိုလာတာ မကြိုက်ဘူး"

သူမ၏ အမေက စိတ်မချရဘူးဆိုသည်ကို ယခုမှ သဘောပေါက်သွားပြီး ချောင်မိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ပြုပြင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ သူမ၏ အဖွားက အရေးကြီးသည့် အချက်ဖြစ်သည်။ သူမပြန်လာသည်ကို သဘောမတူလျှင် အခြားသူများက သူမကို လက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ သမီးအဖွားက အမျှတဆုံးပဲ။ သမီးအမေလို ဒုက္ခမပေးသရွေ့ အဖွားက သမီးကို ကြိုဆိုလိမ့်မယ်"

"..."

ရှောင်ချောင်သည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ အလွန်စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားသည်။ သူမအဖေက ရွဲ့နေတာလား?

တကယ်တမ်းတွင် ချောင်ကျန်းကျွင်းက ဒီလိုရည်ရွယ်ချက်မျိုး လုံးဝမရှိပေ။

အချို့လူများက အပြစ်ရှိစိတ်များ ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသူများပြောသည်ကို ကြားသောအခါ လှောင်ပြောင်နေသည်ဟု ထင်ကြသည်။

ရှောင်ချောင်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် မဲမှောင်သွားသည်။ "အဲဒါကို မပြောတော့ဘူး။ အိမ်အလုပ် ပြန်လုပ်တော့မယ်" ဟု အေးစက်စွာ ပြောသည်။

သူမ၏ အဖေကို အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနှင့် ပြောလိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် ဤစကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်ခုခုမှားနေမှန်း မခံစားမိသည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ကျေးလက်ဒေသရှိ ကလေးများသည် များသောအားဖြင့် အိမ်မှုကိစ္စများကို ကူညီပေးကြသည်။

ထို့အပြင် သာ့ချောင်သည် သူမအသက်သုံးနှစ်အရွယ်တွင် အိမ်မှုကိစ္စများစတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ယခု ရှောင်ချောင်သည်လည်း အိမ်မှုကိစ္စများကို ကူညီပေးသောကြောင့် အလွန်သက်သာရာရသွားသည်။

ရှောင်ချောင်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းလိုက်တာ။ သမီးက အရင်ကထက် ပိုဥာဏ်ကောင်းလာပြီ။ လူကြီးတွေကို ဘယ်လိုကူညီရမလဲဆိုတာ သိလာပြီ"

ရှောင်ချောင် - "..."

ဒါက သူမကို စိတ်တိုစေတယ်။

သူမအဖေနှင့် စကားမပြောချင်တော့ပေ။ သူမက လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူမထွက်သွားပြီးနောက် ချောင်ကျန်းကျွင်းက သူ့နဖူးကို ဆတ်ခနဲ ပုတ်လိုက်သည်။ လှည့်၍ အိမ်ဟောင်းဆီသို့ ပြေးသွား၏။

သာ့ချောင်ကို တွေ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သာ့ချောင်၊ သမီးရဲ့ ညီမလေးက အခုလေးတင် ပျော်ရွှင်စရာ မွေးနေ့လေးဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးဖို့ လာခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အခု သွားပြီ။ အဖေ စဉ်းစားနေတယ်၊ ​​သမီးညီမလေးကို ဒီမုန့်တွေ ကျွေးလို့ရမလား?"

ညီမလေးက မွေးနေ့ဆုတောင်းပေးရန် လာ​ကြောင်းကြားသောအခါ သာ့ချောင်က အံ့သြသွားသည်။ သို့တိုင် သူမသည် အမြဲတမ်း သဘောထားကြီးသော ကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

အဖေမေးသည်ကို ကြားသောအခါ သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဖေ၊ ယူသွားလိုက်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးတို့မိသားစုက စားမကုန်ဘူး။ အများကြီးရှိတယ်"

ကလေးက တစ်ကိုယ်ကောင်းစိတ် မရှိဘဲ မောင်နှမစိတ်ရှိသဖြင့် ချောင်ကျန်းကျွင်းက စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ "ကောင်းတယ် သမီး။ အဖေက အဲဒါကို သွားပေးလိုက်ဦးမယ်"

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် သကြားလုံးများနှင့် ဘီစကွတ်အချို့ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ နွားနို့ကဲ့သို့သော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကိုမူ မထိပေ။

ဒီသကြားလုံးနှင့် ဘီစကွတ်များကိုယူပြီး ရှောင်ချောင်၏ နောက်ကို ပြေးပြီး ပစ္စည်းများကို ပေးသည်။

"ယူလိုက်ပါ၊ ဒါက သမီးအစ်မအတွက် ရှန်းမိသားစုက ဝယ်ခဲ့တာ။ သမီးအစ်မကို အဖေမေးလိုက်တယ်။ သမီးအစ်မက သမီးနဲ့ မျှဝေဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်"

ရှောင်ချောင်သည် သူမရှေ့ရှိ အရာများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အရှက်ခွဲခံရသည့် ခံစားချက်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပေါက်ဖွားလာသည်။

သူမကို ကူညီရန် သာ့ချောင်ကို လိုအပ်သည်အထိ ဘယ်အချိန်ကတည်းက သနားနေလို့လဲ?

သာ့ချောင်က သူမကို မနာလိုစွာ ကြည့်နေချိန်တွင် သူမက ကောင်းကောင်း ၀တ်စားရသည်။ တခါတရံ စိတ်​​ကောင်း​နေချိန်​တွင်​ သူမအား တခုခု​ပေးသည်​။ ထိုအချိန်တွင် သာ့ချောင်သည် သူမကို အမြဲကျေးဇူးတင်နေတတ်သည်။

အခု သာ့ချောင်က ဒီအရာတွေနဲ့ သူ့ကို အရှက်ခွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?

သူမက မလှုပ်မရှားဖြစ်နေသည်ကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ ချောင်ကျန်းကျွင်းက တိုက်တွန်းသည်။ "မြန်မြန်လေးယူလိုက်လေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ သမီးရဲ့။ အပျော်လွန်ပြီး မေ့သွားတာလား?"

နောက်ဆုံးစာကြောင်းက ရှောင်ချောင်၏ ငြိမ်သက်နေမှုကို လုံးဝ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာက နီရဲလာသည်။ သူမလက်ကို လွဲလိုက်ပြီး...

"ဖြန်း!"

ချောင်ကျန်းကျွင်း၏ လက်ထဲမှ သကြားလုံးများနှင့် ဘီစကွတ်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ရှောင်ချောင်က အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။ "ဒီပစ္စည်းတွေကို သမီးမလိုချင်ဘူး!"

ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ပြေးသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် သူ့သမီးငယ် ပြန်ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်နှာက အနည်းငယ် မှုန်ဝါးလာသည်။