အခန်း (၁၀၂)

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ချောင်ကျန်းမင်တို့သည် ရှန်းမိသားစုနှင့် အတူ မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ချူးရှန်မေမှာ လုပ်စရာများရှိနေသေးသ​ဖြင့် ခရိုင်မြို့ကို ချက်ချင်းမသွားနိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ခရိုင်မြို့သို့ ခရီးမထွက်မီ တစ်ညတာ မြို့၌နေရသည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် မူလက ဟိုတယ်ကို သွားချင်သော်လည်း ရှန်းမိသားစုက မလိုလားပေ။ နောက်ဆုံးတွင် မငြင်းဆန်နိုင်သဖြင့် သားအမိသည် ရှန်းအိမ်တွင် နေကြသည်။

ရှန်းမိသားစုက အလွန်ချမ်းသာသည်။ သူတို့၏ နေရာ၌ အိပ်ခန်းလေးခန်း၊ ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းနှင့် ခြံကျယ်ကြီးတစ်ခုရှိသည်။ အလွန် ကျယ်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ချောင်ကျန်းမင်တို့သည် ရှန်းမိသားစု ချမ်းသာသည်ဟု မှန်းဆခဲ့ကြသော်လည်း ဤမျှချမ်းသာမည်ဟု မထင်ခဲ့ကြပေ။

ချောင်ကျန်းမင်က သူ့အမေကို တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "အမေ၊ သာ့ချောင်က ကောင်းချီးပေးတယ်လို့ ရှေ့မှာပြောဖူးတာ ကျွန်တော် မယုံဘူး။ ဒါပေမယ့် အခု ကျွန်တော်ယုံသွားပြီ!"

သူမသာ ကောင်းချီးမခံရပါက ရှန်းမိသားစုလို မိသားစုက မွေးစားသမီးလေးအဖြစ် ကျေးလက်ကလေးကို ဘယ်လိုလုပ် အသိအမှတ်ပြုနိုင်မလဲ?

သို့သော် သူ့တူမ၏ ကံကို နည်းနည်းလေးမှ မနာလိုဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် သူမက တကယ်ကို ကံကောင်းသည့်ကြယ်ပွင့်ဟု မျှော်လင့်ထားသဖြင့် ဝမ်အာလေးကို တွေ့ရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက "အင်း" ဟု အသိအမှတ်ပြုပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ရှန်းမိသားစုသည် မွေးစားဆက်ဆံရေးမှ ကောင်းချီးပေးသူဖြစ်ကြောင်း သူမခံစားခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် သာ့ချောင်အပေါ် ရိုးသားပြီး စေတနာကောင်းရှိသရွေ့ အနာဂတ်တွင် သူတို့ကို အံ့အားသင့်စေမသည့် အချိန်များ အမြဲရှိနေမည်။

ရှန်းမိသားစုသည် ဧည့်ဝတ်ကျေပြီး နွေးထွေးသည်။ ချောင်ရှို့ကျီတို့ သားအမိကို ဧည့်ရန် အလွန်အရသာရှိသော ညစာတစ်ခု ပြုလုပ်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ချောင်ကျန်းမင်တို့သည် ရှန်းအိမ်တွင် တစ်ညတာနေကြသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့သည် ချူးရှန်မေနှင့်အတူ ခရိုင်မြို့သို့ သွားကြသည်။

သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ခရိုင်မြို့သို့ ဘတ်စ်ကားဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ခရိုင်မြို့၌ တစ်ညတာ တည်းခိုကြသည်။ လေးရက်မြောက်နေ့တွင် နန်ရှန်ပြည်နယ်ကို ရောက်ကြသည်။

ချူးထျန်းပိုင်သည် သူ့ညီမက သူစိမ်းနှစ်ယောက်ကို ပြန်ခေါ်လာသည်ကို တွေ့ရသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ရှန်မေ၊ သူတို့က ညီမလေး သူငယ်ချင်းလား?"

ချူးထျန်းပိုင်က ထိုလူနှစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှမတွေ့ဖူးပေ။ ချောင်ကျန်းမင်ကို မြင်လိုက်သောအခါ ရင်းနှီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူတို့တွေ့သည့်နေရာကို မမှတ်မိတော့ပေ။

ချူးရှန်မေ၏ ခေါင်းသည် အနည်းငယ် ကြီးသွားသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် အစ်ကိုကြီး၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "အကိုကြီး၊ ညီမလေး ပြောစရာရှိတယ်!"

သူ့ညီမငယ်၏အမူအရာကိုမြင်သောအခါ ချူးထျန်းပိုင်သည် သူ့ညီမက ရှေ့ရှိလူနှစ်ယောက်ကို စော်ကားရန် တစ်ခုခုလုပ်ခဲ့သလားဟု တွေးမိသည်။

သို့သော် သူစကားမပြောမီ တုန်းရွှယ်သည် သမီးလေးချူးဝမ်ကို ပွေ့ချီပြီး ထွက်လာသည်။ "ရှန်မေရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်သလိုပဲ"

ချောင်ကျန်းမင်သည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် သွယ်လျသော အမျိုးသမီးက ကလေးကို ပွေ့ချီကာ အခန်းတွင်းမှ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်လုံးက ကလေးမလေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်။

ကလေးမလေးသည် အမျိုးသမီး၏ ပခုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေ၏။ သို့တိုင် ချောင်ကျန်းမင်က ၎င်းကို မှတ်မိသည်။ သူမက သူ၏ ဝမ်အာလေး ဖြစ်သည်။

"ဝမ်အာလေး! ဝမ်အာလေး! အဖေပဲ..." သူ့အသံကော ခန္ဓာကိုယ်ပါ ဆိုးရွားစွာ တုန်နေသည်။

ချူးထျန်းပိုင်သည် ချောင်ကျန်းမင်၏ စကားကိုကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူ့ညီမလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးသည်။ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ? အဲ့ဒါက ဘယ်သူတွေလဲ?"

တုန်းရွှယ်သည် နိုးကြားလာပြီး သမီးဖြစ်သူအားတင်းကြပ်စွာ ပွေ့ထားကာ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ရှင်တို့က ဘယ်သူတွေလဲ?"

ငြိမ်သက်နေသော သူမ၏သမီးလေးသည် ယခုအချိန်တွင် ရုန်းကန်နေသည်။

ချူးဝမ်က ခေါင်းကို လှည့်ပြီး သူမနောက်ကလူကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ပထမတော့ မလှုပ်ပေ။ သူမ၏အမူအရာမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။ သူမက အသံမထွက်ပေ။ သို့သော် သူမ၏မျက်လုံးများက ချောင်ကျန်းမင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချောင်ကျန်းမင်၏ မျက်လုံးများက နီရဲသွားသည်။ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ "ဝမ်အာ၊ ဒါက အဖေပါ။ အဖေ့ကို မှတ်မိသေးလား? အဲဒီနေ့က ဘူတာမှာ သမီးအတွက် ဝမ်တန် ဝယ်ဖို့ အဖေ သွားဝယ်ပြီး ပြန်လာတော့ မင်း ပျောက်သွားတယ်။ အဖေ သမီးကို လိုက်ရှာနေတာ အခုချိန်ထိပဲ…"

ချူးဝမ်က စကားမပြောသေးပေ။

တုန်းရွှယ်သည် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။

သူမရှေ့ကလူသည် ဘယ်သူလဲဆိုသည် သူမမသိပေ။ သို့သော် သမီးနှင့် အချိန်အကြာကြီး နေရပြီးနောက် သမီးဖြစ်သူ၏ ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားလာရသည်။

သမီးက သူ့မရှေ့ကလူကို သိသည်။

ဒီလူက ဝမ်ဝမ်ရဲ့အဖေလို့ ဘာကြောင့်ပြောတာလဲ? ဝမ်ဝမ်ရဲ့ မိဘတွေက သေကုန်ပြီ မဟုတ်လား?

မသိစိတ်က သူမသမီးကို ဖုံးကွယ်ထားချင်သည်။ သမီးတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ထပ်မဆုံးရှုံးချင်တော့ပေ။

သူမသည် ချူးဝမ်ကိုပွေ့ဖက်ကာ လှည့်ထွက်ပြေးသွားသည်။

ချောင်ကျန်းမင်က သူမကိုတားရန် သူ့လက်ကိုဆန့်လိုက်သော်လည်း ချူးထျန်းပိုင်က တားလိုက်သည်။ "မင်းဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းကိုမလှုပ်ဖို့ ငါအကြံပေးတယ်!"

ချောင်ကျန်းမင်သည် သူ့သမီးလေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ပြန်မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့အမြင်အာရုံတွေ နီရဲလာပြီး နဖူးပေါ်ရှိ အပြာရောင်သွေးပြန်ကြောများ ဖောင်းပွလာသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သယ်ဆောင်သွားခံရသော ချူးဝမ်သည် 'ဝါး' ခနဲ ငိုချသည်။ "အဖေ၊ အဖေ့ကို လိုချင်တယ် အဖေ..."

သူတို့သမီးလေး ရုတ်တရတ်ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ချူးထျန်းပိုင်နှင့် တုန်းရွှယ်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဝမ်းသာသွားသည်။ ထို့နောက် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဤ "အဖေ" သည် ချူးထျန်းပိုင်ကို ရည်ညွှန်းပုံမပေါ်ပေ။ ထိုအစား သူတို့ရှေ့က ဤလူစိမ်းကို ဖြစ်သည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်လုံးက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် လေးလံမှုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချူးဝမ်သည် တုန်းရွှယ်က မသယ်သွားနိုင်အောင် ပြင်းထန်စွာ ငိုသည်။ သူမကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းမင်က ချူးထျန်းပိုင်အား သွေးနီရဲသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောသည်။ "အဲ့ဒါ ကျုပ်သမီး။ ကျုပ်ရဲ့ ဝမ်အာလေးကို ပွေ့ဖက်ပါရစေ!"

စကားပြီးသောအခါ ဝမ်အာလေးဆီသို့ လက်ကိုဆန့်လိုက်သည်။ ဝမ်အာလေးသည် သူ့ဆီသို့ မှီလာသည်။

သူမသည် တုန်းရွှယ်၏ လက်များမှ ရုန်းထွက်သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ တုန်းရွှယ်က သူမကို ရှေ့ကလူဆီသို့ လက်လွှဲပေးရုံမှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

ချောင်ကျန်းမင်သည် ပျက်စီးလွယ်သော ဖန်ပုလင်းကို ပွေ့ဖက်ထားသကဲ့သို့ ဝမ်အာလေးကို သေသေချာချာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။

လွှတ်လိုက်လျှင် သမီးလေးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို ကြောက်သလိုမျိုး သမီးဖြစ်သူကို ခွန်အားအပြည့်နှင့် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

ချူးထျန်းပိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့ညီမလေးကို လှည့်ပြီး "ဘာဖြစ်တာလဲ ပြောပြပါဦး" ဟု မေးသည်။

အဖွဲ့သည် ချူးအိမ်၏ ဧည့်ခန်းသို့ ဝင်ထိုင်ပြီး ချူးရှန်မေက ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြသည်။

ချူးထျန်းပိုင်သည် ချောင်မိသားစုက အမှားလုပ်မိကြောင်း ပြောလိုသည်။ သို့သော် သူ့သမီးသည် ထိုအမျိုးသား၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာရှိနေသည်ကိုမြင်သောအခါ ထိုစကားများကို သူ မပြောနိုင်ပေ။

ချောင်ရှို့ကျီက ဝင်လာကတည်းက စကားမပြောဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "မစ္စတာချူး၊ မင်းမြင်ပြီ၊ ဒီကလေးက ကျွန်မတို့ ချောင်မိသားစုရဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကလေး ချောင်တုန်းဝမ်ပါ။ သေသွားတဲ့လင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့ ကလေးလို့ နာမည်တပ်ခံရတာကတော့ ဒီကိစ္စက တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ ထင်တယ်!"

လူကုန်ကူးသူက လိမ်လည်နေဖွယ်ရှိသည်။

ချူးထျန်းပိုင်ကလည်း ၎င်းကို တွေးနေသည်။ "ကျုပ် ဒီကိစ္စကို တစ်ယောက်ယောက်ကို စုံစမ်းခိုင်းမယ်။ ဒါပေမယ့် စုံစမ်းမှုမပြီးခင် ခင်ဗျားတို့ ချူးအိမ်မှာနေရမယ်"

ဝမ်ဝမ်သည် တစ်ဖက်လူ၏ သမီးဖြစ်ဖွယ်ရှိမှန်း သူ့စိတ်ထဲတွင် သိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း တိကျသေချာသည်အထိ သူ လက်မလျှော့ချင်သေးပေ။

တုန်းရွှယ်သည် ထိုကိစ္စ၏အမှန်တရားကိုသိပြီးနောက် သူမမျက်နှာကိုဖုံးကာ ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုနေသည်။

သူတို့သည် နှစ်လကျော်သာ အတူနေခဲ့ရသော်လည်း ဝမ်ဝမ်ကို အလွန် သဘောကျသည်။ သူမ၏ သမီးအဖြစ် တကယ်ထင်ခဲ့သည်။

ဝမ်ဝမ်က စကားမပြောလိုပေ။ သူမနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းတို့သည် နောက်ပိုင်းတွင် ဆရာဝန်ရှာရန် မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ...

သူ့မိန်းမ ငိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချူးထျန်းပိုင်က နာကျင်သွားပြီး သူ့မိန်းမ၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။

တုန်းရွှယ်က ခင်ပွန်းသည်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီကာ ငိုကြွေးနေသည်။

အစ်ကိုကြီးနှင့် ယောက်မတို့ မည်မျှ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ချူးရှန်မေက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် အပြစ်နှင့်နောင်တတွင် နှစ်မြုပ်သွားသည်။

...

ဝမ်အာလေးကို ရောင်းရန် နန်ရှန်ပြည်နယ်သို့ ပြန်ပေးဆွဲခံခဲ့ရသည်။ ဒီကိစ္စကို နန်ရှန်ပြည်နယ် ရဲစခန်းက ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။

သူ၏ လက်ထောက်ခရိုင်တရားသူကြီးအဖြစ် အထောက်အထားဖြင့် ချူးထျန်းပိုင်သည် အမှုအား ရဲစခန်းကို ပြန်လည်စုံစမ်းစစ်ဆေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထောင်ထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် အရိုက်ခံရပြီးနောက် ဝမ်းကွဲဟွားသည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အမှန်တရားကို ထုတ်ပြောလာသည်။

ဒီစကားကို နားထောင်ပြီးနောက် လူတိုင်းက ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သွားတွေ ယားယံသွားသည်။ လူကုန်ကူးသူ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

အဘွားကြီးဟွားက ဝမ်အာလေးကို ရောင်းပြီး ငွေရထားသည်။ ထို့နောက် ဝမ်းကွဲအစ်မဖြစ်သူက ဖမ်းဆီးပြီး ထောင်ချခံခဲ့ရသည်။ သူ့အစ်မဝမ်းကွဲဖြစ်သူက သူမကို ရောင်းချမည်ကို ကြောက်ပြီး သေမည်အား စိုးရိမ်နေသည်။

သို့သော် အဘွားကြီးဟွားက သူမမြေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ဝမ်းကွဲဟွားက သူမကို ထုတ်မပြောပေ။ ထို့အပြင် သူမ၏ စုဆောင်းငွေများကို မည်သည့်နေရာတွင် ဝှက်ထားသည်ကိုလည်း ပြောပြခဲ့သည်။ တစ်ခုတည်းသော လိုအပ်ချက်မှာ သူမမြေးကို ကောင်းကောင်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်သည်။

အဘွားကြီးက သဘောတူသည်ဟု မပြောဘဲ ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် ဝမ်းကွဲအိမ်ဆီ ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး ပိုက်ဆံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အိုဘုရားရေ။ သူမ၏ ဝမ်းကွဲက ပိုက်ဆံအများကြီး ဝှက်ထားရန် မမျှော်လင့်ထားပေ။ စုစုပေါင်း ယွမ်တစ်ထောင် ဖြစ်သည်။

တစ်သက်လုံး ပိုက်ဆံအများကြီး မမြင်ဖူးပေ။

ပိုက်ဆံကို ကိုင်လိုက်သောအခါ လက်တွေက တုန်နေသည်။

ဝမ်းကွဲအိမ်ရှိသဖြင့် ရှန်နန်ရွာသို့ မပြန်ချင်တော့ပေ။ သူမသားကို ဝမ်းကွဲအိမ်သို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ ဝမ်းကွဲအိမ်တွင် နေထိုင်ပြီး ဝမ်းကွဲ၏ ပိုက်ဆံများကို သုံးသည်။ ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ဘဝလဲ!

ဝမ်းကွဲ၏ မြေးက ကလေးပဲရှိသေးသည်။ စားရန် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပေးလျှင် လုံလောက်ပြီ။ အမှန်တွင် သူသည် သားမိခင်၏ အကျန်များကိုသာ စားနိုင်သည်။

အသားကို လိုချင်တာလား? တွေးတောင်မတွေးနဲ့!

ထိုနေ့တွင် အဘွားကြီးဟွားသည် သူမဝမ်းကွဲ၏မြေးဖြစ်သူကော်တန်ကို ကြိမ်းမောင်းနေသည်။ "နေ့တိုင်းစားဖို့ပဲသိတဲ့ အရူး၊ နင့်ကို တစ်ခုခုလုပ်ခိုင်းတာ မီးဖိုခန်းကို မီးတင်ရှို့လုနီးပါးဖြစ်နေပြီ။ ဒီညစားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့!"

ကော်တန်လေးက သူ့လည်ပင်းကို လိမ်ပြီး ပြန်ပြောသည်။ "ခင်ဗျားက ငါ့အဖွားရဲ့ ပိုက်ဆံကို သုံးပြီးတော့ င့ါကို မကျွေးဘူး။ နောက်တစ်ခါ င့ါ အဖွားကို ပြောပြမယ်!"

အဘွားကြီးဟွားက ခုန်ထကာ လက်ကိုမြှောက်ပြီး ပါးရိုက်လိုက်သည်။ "သောက်ကလေး၊ နင့်အဖွားက သူမတစသက်လုံး ထောင်ထဲက ထွက်လာဖို့ မေ့လိုက်တော့။ နင်နာခံရင် နင့်ကို စားဖို့ ပေးလို့ရတယ်။ နင်မနာခံရင် နင့်ကို ရောင်းစားမယ်!"

သူမ၏ ဝမ်းကွဲက အသက်ငါးဆယ်ကျော်နေပြီ။ အနှစ်နှစ်ဆယ် ထောင်က လွတ်လာသည်အထိ အသက်ရှင်နိုင်မလားဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။

တစ်နည်းဆိုရသော် ဤအိမ်နှင့် ငွေအားလုံးသည် သူမတို့ သားအမိအတွက် ဖြစ်သည်။ ဒီကော်တန်ကမူ တစ်နေ့တွင် သူ့ကို မျက်စိဆံပင်မွေးစူးလာလျှင် လူကုန်ကူးသူများဆီ ရောင်းလိုက်မည်။