အခန်း (၁၀၃)

ကော်တန်၏ ကြက်ဥမျက်နှာပေါ်တွင် လက်ဝါးရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူက အဘွားကြီးဟွားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်ကာ တံတွေးနှင့် ထွေးလိုက်သည်။ "စုန်းမအိုကြီး၊ သွားသေတော့!"

အဘွားကြီးဟွားက ဒေါသထွက်ပြီး မျက်နှာနီရဲသွားသည်။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သစ်သားတုတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို ရိုက်တော့မည့်အချိန်တွင် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဘွားကြီးဟွားက ကော်တန်ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေသည်။ "လူယုတ်မာ၊ ငါ့ကို စောင့်နေ။ နင့်ကို ဘယ်လို လုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်နေ!"

ပြောပြီးသည်နှင့် တံခါးဖွင့်ရန် ထွက်သွားလေသည်။

သူမက ဘယ်သူလဲဟု မေးတော့မည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် လူနှစ်ယောက် ဝင်လာပြီး သူမလက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

အဘွားကြီးဟွားက အော်ဟစ်သည်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ? တစ်ယောက်ယောက် လာပါဦး! ဓားပြတိုက်နေတယ်!"

ရဲသားတစ်ဦးက အဘွားကြီးဟွားကို ကန်လိုက်သည်။ "အခု မအော်သေးဖို့ အကြံပေးချင်တယ်။ ခင်ဗျား ရဲစခန်းရောက်ရင် ကြိုက်သလောက် အော်လို့ရတယ်"

ရဲစခန်း...

ထိုစကားနှစ်​လုံးကိုကြားလိုက်​ရ​သောအခါ အဘွားကြီးဟွား၏တစ်​ကိုယ်​လုံး ​ပျော့​ပျောင်းသွားပြီး ​ဘောင်းဘီထဲမှ အဝါ​ရောင်​ဆီးတစ်​​ချောင်းထွက်​လာသည်​။ သူမ၏ မျက်နှာသည် စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသွားသည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးသည် သူမ ဆီးသွားသည့်အထိ ကြောက်လန့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်သောအခါ ရွံရှာသွားကြသည်။

မကြာမီ အမှုက ပေါ်လာခဲ့သည်။

လူကုန်ကူးသူအဖြစ် ဝမ်းကွဲဟွား၏ အထောက်အထားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် ကလေးရာပေါင်းများစွာကို ရောင်းချခဲ့သည်။ သူမသည် ယွမ် ၁၀၀၀ ကျော်ကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

ဤအပြစ်များစွာဖြင့် သူမသည် အနှစ် 20 အကျဉ်းချခံရမည့်အစား ကွပ်မျက်ခံရသည်။

အဘွားကြီးဟွားက ဝမ်အာလေးကို ရောင်းသော်လည်း တစ်ကြိမ်သာ လုပ်သည်။ အခြေအနေက အလွန်ပေါ့ပါးသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမအား ထောင်ဒဏ် ဆယ်နှစ်သာ ချမှတ်ခဲ့သည်။

အဘွားကြီးဟွားက သူမ အရမ်းကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် ယခု အသက်ငါးဆယ်သာရှိသေးသည်။ နောင်ဆယ်နှစ်တွင် ခြောက်ဆယ်ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထောင်ကလွတ်လာချိန်အထိ သူမ အသက်ရှင်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် သူမက မပျော်ရွှင်မီ ဝမ်းကွဲအစ်မက နောက်ကျောကို ဓားနှင့်ထိုးသတ်ခဲ့သည်။

အဘွားကြီးဟွားက သူမအိမ်တွင် နေပြီး ပိုက်ဆံသုံးသော်လည်း သူမမြေးကို ကောင်းကောင်းမဆက်ဆံခဲ့ကြောင်း ဝမ်းကွဲဟွားက ရဲတွေဆီမှ ကြားခဲ့ရသဖြင့် ဒေါသဖြစ်သွားသည်။

အဘွားအိုဟွားသည် ထောင်ဒဏ် ဆယ်နှစ်သာ ကျခံခဲ့ရသော်လည်း အသက်မရှင်နိုင်တော့ပေ။ အဘွားကြီးဟွားက လွတ်လာသည့်အခါ သူမမြေးကို ဆက်ပြီး အနိုင်ကျင့်နေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အဘွားအိုဟွားကို သူမနှင့်အတူ ငရဲသို့ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဘွားကြီးဟွား၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမသည် ဝမ်းကွဲအစ်မကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ "နင်..."

ဝမ်းကွဲဟွားက ဓားငယ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ ဓားဖြင့်ထိုးသည်။ "နင် ငါ့မြေးကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်လား? ငါ့မြေးကို အနိုင်ကျင့်လို့ နင့်ကို ဘယ်လိုသတ်မှာလဲဆိုတာ ကြည့်နေ?

အဘွားအိုဟွားကို ဓားနှင့်ထိုးပြီးနောက် ရဲများရောက်လာသည်ကို မစောင့်ဘဲ သတ်သေခဲ့သည်။

အဘွားအိုဟွားသည် သူမ၏ သေဆုံးသောအခါ မျက်လုံးမှိတ်ထားခြင်း မရှိပေ။ သေချာသည်မှာ သူမသည် ငြိမ်ချမ်းစွာ မသေနိုင်ပေ။

...

ထိုအမှုကို ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ ဝမ်အာလေးသည် ချောင်မိသားစု၏ ကလေးဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ ချူးမိသားစုက သူမကို ထိန်းထားရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတော့ လမ်းခွဲသည့်နေ့သို့ ရောက်လာပြီ။

တုန်းရွှယ်သည် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ငိုနေသည်။ ယခုမူ ချောင်မိသားစုသည် ဝမ်အာလေးကို သယ်ဆောင်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်ရည်များက ကျလာပြန်သည်။

ချူးထျန်းပိုင်သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ နှစ်သိမ့်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ မငိုနဲ့တော့။ ဝမ်ဝမ်က သူမမိသားစုကို ပြန်ဖို့ အကောင်းဆုံးဆိုတာ မင်းသိပါတယ်"

တုန်းရွှယ်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ "သိပါတယ်။ ကျွန်မက ဝန်လေးနေတာ..."

ချောင်ကျန်းမင်သည် ချူးမိသားစုက မည်မျှ ဝမ်းနည်းကြေကွဲသည်ကို မြင်ပြီး ဝမ်အာလေးကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ဒါတင်မကသေးပေ။ ဒီကိစ္စအတွက် သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်ရမည်။ သူတို့ကြောင့်သာမဟုတ်လျှင် ဝမ်အာလေးသည် ကလေးသတို့သမီးအဖြစ် တောင်နက်ကြီးထဲတွင် ရောင်းစားခံရလိမ့်မည်။ တကယ်ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဒီဘဝ၌ သူမကို ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့မည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်းမိသားစုသည် သာ့ချောင်ကို သူတို့၏ မွေးစားသမီးလေးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုကြောင်း သတိရမိသည်။ တခဏတာ စဥ်းစားပြီးနောက် သူက ပြောသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဆန္ဒရှိရင် ဝမ်အာလေးကို မွေးစားသမီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီး အနာဂတ်မှာ ကျုပ်တို့က ဆွေမျိုးတွေလို ဆက်ဆံလို့ ရတယ်"

တုန်းရွှယ်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်မှ ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေသည်။ "ကျွန်မတို့ အဲ့လိုလုပ်လို့ ရလား? ဝမ်အာလေးကို ကျွန်မတို့ရဲ့ မွေးစားသမီးလေးအဖြစ် ထားချင်နေတာ တကယ်လား?"

ချောင်ကျန်းမင်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဝမ်အာလေးကို ခင်ဗျားတို့ ကယ်တင်ခဲ့တာ။ ဒီကျေးဇူးကို သူမကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ ပြန်ဆပ်ရလိမ့်မယ်။ ဒီကလေးရဲ့ အခြေအနေက ထူးခြားတယ်။ သူမကို လူတွေ ပိုချစ်လာရင် အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပိုပျော်လာတယ်။ ဘယ်လိုလုပ် မကျေမနပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?"

တုန်းရွှယ်က ဝမ်းသာအားရ ငိုသည်။

ချူးထျန်းပိုင်က သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စွာ စိုက်ကြည့်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ငါတို့က ဝမ်အာလေးကို ငါတို့သမီးလေးအဖြစ် ဆက်ပြီး အသိအမှတ်ပြုဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်!"

မွေးစားသမီးလေး ဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင်။

ဤမွေးစားဆက်ဆံရေးကို ပြုလုပ်လိုသောကြောင့် ချောင်မိသားစုသည် နန်ရှန်ပြည်နယ်တွင် နောက်ထပ်နှစ်ရက်နေခဲ့သည်။

တုန်းရွှယ်သည် ဝမ်အာလေးအတွက် အဝတ်အစားနှင့် အစားအစာများစွာကို ဝယ်ခဲ့သည်။ ချောင်မိသားစု၏ ခရီးဆောင်အိတ်တစ်ခုက ပြန်ရောက်သောအခါ အိတ်အကြီး၊ အသေးကို ပြောင်းသွားသည်။

ချီလီရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချောင်ကျန်းမင်က သူ့သမီးကို ပြန်ခေါ်လာသည်ကို တွေ့သောအခါ ရွာသားများက အံ့သြသွားကြသည်။

နှစ်လကျော်ကြာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး အခုထိ ရှာတွေ့နိုင်သေးသည်။

ချောင်မိသားစုက အရမ်းကံကောင်းတာပဲ မဟုတ်လား?

"ပဉ္စမ​ချောင်၊ မင်းရဲ့ သမီးကို ဘယ်လိုရှာတွေ့တာလဲ?"

"အမှန်ပဲ။ အားလုံးကိုပြောပြ။ ဒုရဲမှူးက မင်းကို ကူညီခဲ့တာလား?"

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ချောင်ကျန်းမင်က ဘာမှ မပြောပေ။ သူတို့သည် ဝမ်အာလေးကို ပွေ့ချီကာ ချောင်အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ပြန်သွားကြသည်။

ခြံထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် သာ့ချောင်က အော်ဟစ်ပြီး ပြေးလာသည်။ "အဖွား၊ သမီး အဖွားကို အရမ်းလွမ်းတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အဖွားပြန်လာပြီ!"

နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ဖက်ထုပ်တစ်ထုပ်က သူမလက်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလာသဖြင့် ချောင်ရှို့ကျီ၏နှလုံးသည် ချက်ချင်းပျော့ပြောင်းသွားသည်။ သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။ "အဖွားအိမ်မှာ မရှိတဲ့အချိန် လိမ္မာရဲ့လား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံက ချိုချိုသာသာနှင့် ပြောသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သမီးက အမြဲတမ်း လိမ္မာတယ်"

၎င်းကို ဝမ်ချွမ်ကျီက ကြားလိုက်သည့်အခါ 'ဖိနပ်လျက်သူ' ဟု တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ အနားတွင် ချန်ချောင်ချောင်သည် ဖုန်ထူသော ခင်ပွန်းနှင့် သမီးကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲနေပြီး မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေပုံရသည်။

ဝမ်အာက ချောင်အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်နေ့တွင် နောက်ထပ်လူ ၃ ဦးသည် ချီလီရွာသို့ ရောက်လာသည်။

သို့သော် ဒီတစ်ခါတွင် ပညာတတ်လူငယ်များ မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား သူတို့ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး လယ်ယာမှ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။

ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးခြံက နေရာကောင်းမဟုတ်ပေ။

လူဆိုးများကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် အသုံးပြုခဲ့သည်။

လယ်ကွင်းမှာ လူများက အလုပ်ပိုလုပ်ကြပြီး လျော့စားကြသည်။ ယေဘူယျအားဖြင့် ထိုနေရာသို့ဝင်ရောက်သူများသည် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လောင်ကျွမ်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဤလူဆိုးများသည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး လယ်ယာသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ပြန်လည်ထွက်ရန် သူတို့အတွက် ယေဘုယျအားဖြင့် ခက်ခဲသည်။

သို့သော်လည်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး လယ်ယာများသည် မကြာသေးမီက လူဆိုးများစွာ လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ လယ်များက သေးသဖြင့် လူဆိုးများကို မထိန်းထားနိုင်ပေ။

ပြီးနောက် လူထုခေါင်းဆောင်က အစည်းအဝေးလုပ်သည်။ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ နာခံမှုပိုရှိသော လူဆိုးများထဲမှ အချို့ကို ရွေးချယ်ပြီး ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွင် ထည့်သွင်းရန်ဖြစ်သည်။

ချီလီကျေးရွာသို့ သုံးယောက်ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။

သုံးယောက်မှာ မိသားစုတစ်စု ဖြစ်သည်။ အသက်ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ဝန်းကျင်ရှိ အဘိုးအိုတစ်ဦး၊ အသက်သုံးဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ဂဏန်းတစ်လုံးတည်းရှိသော ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အဝတ်အစားများသည် ဖာထေးမှုများနှင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ပျော့ပျောင်းပြီး မွဲခြောက်ခြောက်ဖြစ်နေသည်။ တုတ်ကဲ့သို့ လုံးဝပိန်နေသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သည့်အသားကိုမှ မမြင်နိုင်ပေ။

အထူးသဖြင့် လူကြီး ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်ခုံးများကို တင်းစေ့ထားသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများသည် ဓားဖြင့်ထွင်းထားသော အမှတ်အသားများကဲ့သို့ပင်။ သူ့မျက်နှာတပြင်လုံးရှိနေသည်။ သူ၏ မြင့်မားသော ဘောင်သည် ကျိုးကျသွားသည်။

ပြင်းထန်သော ရောဂါဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရပုံရသည်။

လူအနည်းငယ်ရောက်လာသောအခါ ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်ဝမ်ရွှေရှန်က မောင်းတီးပြီး ရွာမှလူအားလုံးကို ကောက်နယ်ခြံတွင် စုရုံးရန် ခေါ်သည်။

အိမ်ပြန်လာသည့် ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ချောင်ကျန်းမင်တို့လည်း အခြားသူများနှင့် လိုက်သွားသည်။

မြင့်မားသောစင်မြင့်ပေါ်တွင်ရပ်နေသော ဝမ်ရွှေရှန်က မိသားစုကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောသည်။ "ဒီလူသုံးယောက်က ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးခြံထဲက လူဆိုးတွေပါ။ သူတို့ဟာ အနာဂတ်မှာ ငါတို့ရဲ့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ နေထိုင်ကြမယ်!"

အောက်ခြေမှ ရွာသားများက ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဘာလို့ လူဆိုးတွေ ဒီလောက်များနေတာလဲ? ကလေးတွေက အဖမ်းခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ကလေးတွေက သူတို့ကြောင့် ပျက်စီးသွားရင် ငါတို့ကိုပဲ ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်လား?"

"အမှန်ပဲ။ လူဆိုးတွေကို ငါတို့ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ဆီ ဘာလို့ လာခွင့်ပြုတာလဲ? လယ်ထဲသွားပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ မလုပ်သင့်ဘူးလား?"

ဝမ်ရွှေရှန်က သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ချုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့အသံက ထွက်လာသည်။ "တိတ်တိတ်နေ။ မင်းတို့အားလုံး တိတ်တိတ်နေ။ ဆူညံစရာ ဘာရှိလို့လဲ? ငါစကားမပြီးသေးဘူး!"

"လယ်ကွင်းမှာ နေရာအလုံအလောက် မရှိဘူး။ ဒီလူတွေက ပညာတတ်တွေ ညံ့ဖျင်းပြီး အတွေးအခေါ်၊ အသိအမြင်တွေ ပိုကောင်းလာကြတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို လယ်ကွင်းထဲက ထွက်သွားခွင့် ပေးလိုက်တာ။ ကိုယ့်မိသားစုက ကလေးတွေနဲ့ မဆက်ဆံဖို့ပဲ ပြောရမယ်။ လူဆိုးတွေကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီစကားတွေကို နင်တို့ဗိုက်ထဲ ပြန်ထည့်ထား။ ဒီကိစ္စကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မဆက်ဆံနဲ့၊ နောက်မှ သတင်းပို့ခံရရင် ငါ့ဆီ လာဖို့က အသုံးမဝင်ဘူး!"

ဒီသတင်းကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက ရေရွတ်နေကြသော်လည်း ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူတို့၏ သားသမီးများကို သွန်သင်ဆုံးမရန် သတိရနေကြတုန်းပင်။ လူဆိုးများနှင့် မဆက်ဆံရဟု ပြောရမည်။ မဟုတ်လျှင် ပျက်စီးသွားလျှင် ဒုက္ခဖြစ်လိမ့်မည်။

လူဆိုးများသည် ပညာတတ်လူငယ်များနှင့် ကွဲပြားသည်။ ပညာတတ်လူငယ်များလို နေရာကောင်း၌ နေ၍ မရဘူးပေ။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ထိုအကြောင်းအရာကို တွေးတောပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အား ဝက်ခြံထဲ၌ နေရာစီစဉ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဝက်ခြံဘေးတွင် အိမ်အလွတ်အနည်းငယ်ရှိသည်။ ဝက်ခြံဘေး၌ အနံ့ပြင်းလွန်းသဖြင့် ဘယ်သူမှ မနေချင်ကြပေ။ ထိုလူဆိုးများကို ထိုနေရာတွင် စီစဉ်ခြင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံသည်။

ထို့အပြင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွင် မည်သူမျှ မစင်ကောက်ခြင်းအလုပ်ကို မနှစ်သက်ကြပေ။ ဤလုပ်ငန်းကို စီစဉ်ရန် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သူတို့သည် မဲနှိုက်ရသည်။ ယခုတော့ အဆင်ပြေသွားပြီ။ ဒီမိသားစုက မစင်ကောက်တဲ့အလုပ်ကို လုပ်ပါစေ။

လူဆိုးများကို ဝက်ခြံသို့ မခေါ်မီ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရ ဝိုင်းပြီး ဝေဖန်မှုများ ရှိသည်။

သူတို့၏ အထောက်အထားကို မှတ်မိရန်နှင့် တိုးတက်မှုကို အမြဲသတိရကာ သူတို့ကို တိုက်တွန်းရန် အချိန်ကောင်းဖြစ်သည်။

ရွာသူရွာသားအများစုသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း လူဆိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားကြသည်။

အားလုံးက မိသားစုသုံးယောက်ကို ဝိုင်းပြီး လက်ညှိုးထိုးကြသည်။ အသက်ကြီး၊ အသက်ငယ်နှင့် မိန်းကလေးများသာ မဟုတ်လျှင် လူတိုင်းက တက်ရိုက်ကြမှာ သေချာသည်။

သို့တိုင် ဤမိသားစုသုံးယောက်သည် များစွာ ဒုက္ခရောက်ကြရသည်။

တစ်လှည့်ပြီးသောအခါ အဘိုးကြီးနှင့် အမျိုးသမီး၏ ဆံပင်များက ရှုပ်ပွသွားသည်။ အဘိုးအိုက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ကြိမ်ဖန်များစွာ တံတွေးနှင့်ထွေးကာ ကြိမ်းမောင်းခံရသည်။

အမျိုးသမီးက ငုံ့ပြီး ကောင်လေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေသည်။