အခန်း (၁၁၇)

ပဉ္စမမြောက်ညီလေးသည် မြစ်ကမ်းအနီးတွင် ရပ်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ပြန်လာရန် ပြောတော့မည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒုတိယအစ်ကို၊ ငါက ပလိုင်းပေါက်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ငါက အပျင်းကြီးတာတင်မကဘူး၊ ငါ့မိသားစုကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီမိန်းမဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို ငါတကယ်သတ်ပစ်ချင်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် အစ်ကိုကြီးက မှန်တယ်။ သူမကို သတ်လိုက်ရင် ငါ့ကြောင့် အနာဂတ်မှာ မိသားစုက ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်!"

ဝမ်ရှင်းရှန်က ဒီလိုပြောသည့်အခါ သူ့အမူအရာက တစ်ခဏတော့ နောင်တရပြီး နောက်ခဏတွင် အံကြိတ်သည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေပါက သူမကို ဓားဖြင့် သေချာပေါက် ထိုးသတ်မည်။

ပဉ္စမမြောက်ညီဖြစ်သူ၏ ပြုလုပ်ခဲ့သည့် အရာကို ဒုတိယဝမ်လည်း မကျေမနပ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့မှာ အမြဲတမ်း အပြောမတတ်သည့် ပါးစပ်ရှိသည်။ "အဲဒါဖြစ်ပြီးသွားပြီ။ ထားလိုက်ပါ၊ မြန်မြန်လာ၊ ဘူတာကို ပြန်ကြရအောင်"

ဝမ်ရှင်းရှန်က မလှုပ်မယှက်နှင့် ဆက်ပြောသည်။ "ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၊ အဲဒီမိန်းမက ကင်ဆာပဲ။ သူမက ဝမ်မိသားစုကို ဆုပ်ကိုင်ထားသရွေ့ ငါတို့ ဝမ်မိသားစုကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး အမိန့်ပေးလိမ့်မယ်။ တစ်သက်လုံး ဒီအတိုင်းမနေချင်ဘူး! ဒုတိယအကို၊ ကျုပ် သေသွားရင် အဖေနဲ့အမေကို မင်းနဲ့ တခြားအစ်ကိုတွေရဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုမှာ ထားခဲ့မယ်..."

၎င်းကို ဒုတိယဝမ်က ကြားပြီး တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့မျက်နှာက အနည်းငယ် မှုန်ကုပ်ကုပ် ဖြစ်သွားသည်။ "ပဉ္စမညီ၊ မင်း ဘာပြောနေတာလဲ? ဒုတိယ အကိုကြီး မင်းကို အပြစ်မတင်တော့ဘူး။ ဒီကို လာ!"

"ငါမသေခင်မှာ ဒုတိယအကိုကြီး ဒီလိုပြောတာကို ကြားရတာ အရမ်းပျော်တယ်"

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်၍ ဒုတိယဝမ်က မပြေးနိုင်မီ မြစ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားသည်။

မြစ်သည် နက်၍ အရှိန်ပြင်း၏။ လှိုင်းအနည်းငယ်ရိုက်ပြီးနောက် သူသည် မကြာမီ ရေနစ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒုတိယဝမ်၏ ခြေထောက်များက အားနည်းလာသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

သူ့ကိုရှာရန် ခုန်ဆင်းချင်သော်လည်း လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ယောက်က ဆွဲထားသည်။

ညီလေးက မြစ်ထဲခုန်ချသည်ကို တစ်ဖက်ကကြားပြီး ခေါင်းခါကာ မကယ်နိုင်ဘူးဟု ပြောသည်။ ရဲစခန်းကို ချက်ချင်းသွားရန် အကြံပေးသည်။

ဒုတိယဝမ်သည် မျက်နှာဖြူဖျော့ဖျော့နှင့် ရဲကို ဖုန်းဆက်သည်။ ရဲစခန်း၌ ရှိသည့် ရဲများက အလွန် တာဝန်ကျေသည်။ အခင်းဖြစ်ရာနေရာသို့ ရဲအရာရှိငယ်နှစ်ဦးအား ရှာဖွေရန် မြစ်ကမ်းသို့ စေလွှတ်သည်။

သို့သော် တစ်နေ့လုံး လိုက်ရှာသော်လည်း ဘာမှမတွေ့ပေ။

ဆယ်ပုံမှာ ကိုးပုံသည် သူ့ညီ၏ အလောင်းကို ရှာမတွေ့ဟု ရဲက ပြောသည်။ မကြာသေးမီက ထိုနေရာတွင် မျောပါနေသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိမရှိကို စောင့်ကြည့်ရန် အောက်ဘက်ခြမ်းကို လွှတ်ထားမည် ဖြစ်သည်။

ရဲက သူ့ကို ခရိုင်ထဲ၌ မစောင့်ခိုင်းပေ။ ထိုအစား သူ့မိသားစုကို အမြန်ပြန်အကြောင်းကြားခိုင်းသည်။

ဒုတိယဝမ်သည် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာနှင့် ပျော့ပျောင်းသော ခြေထောက်များဖြင့် ချီလီရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ထိုစကားကြားသောအခါ ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။ အချိန်အကြာကြီး စကားမပြောနိုင်ပေ။

မိသားစုကို ဒုက္ခများစွာပေးခဲ့သော ဝမ်ရှင်းရှန်ကို သူမုန်းတီးခဲ့ပြီး ဤအချိန်အထိ သူ့မိဘများကို နှောင့်ယှက်ခဲ့သောကြောင့် သူစိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးနေပါစေ သူ့ညီ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မသေစေချင်ပေ။

ဒုတိယဝမ်က တုန်ရီနေသည့် နှုတ်ခမ်းနှင့် ပြောသည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ?"

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ရွှေရှန်က ဆို့နင့်သောအသံဖြင့် ပြောသည်။ "အလောင်းကို ရှာမတွေ့သေးဘူး။ ဒါကြောင့် သူ မသေသေးတာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာမှ မပြောသေးနဲ့။ ခရိုင်မြို့ကို မသွားခင် ငါစီစဉ်လိုက်ဦးမယ်။ မနက်​ဖြန်​ကျရင် မင်းနဲ့ သူ့ကိုလိုက်​ရှာမယ်!"

ဒုတိယဝမ် ပြန်လာသည်ကို ရွာသား အများအပြား တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝမ်မိသားစုက ဖုံးကွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ရွှေရှန်သည် ဒုတိယဝမ်က မိတ်ဆက်စာ ကို ပျောက်သွားသဖြင့် နောက်တစ်ခု ရေးခိုင်းရန် ပြန်လာသည်ဟု သူ့မိသားစုကို ပြောပြသည်။ ဝမ်ရွှေရှန်က လောင်စန်းပြည်နယ်၌ရှိသည့် သူငယ်ချင်းအိမ်မှာ တည်းခိုသည်။

ဝမ်မိသားစုသည် မိတ်ဆက်စာ ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်းကြားသောအခါတွင် နောက်ထပ်မေးခွန်းများ မမေးကြပေ။ သို့သော် ဒုတိယဝမ်၏ စကားပြောပုံသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်။ ထိုညက သူ့မိန်းမက သူ့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဒုတိယဝမ်၏ ဇနီးဖြစ်သူသည် ဝမ်ရှင်းရှန်က မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချသွားကြောင်း ကြားပြီး စကားမပြောဘဲ အကြာကြီးနေနေသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆိုးရွားသော ကြိုတင်သတိပေးချက်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုလဲတော့မည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။

ဝမ်ရှင်းရှန်ကို ရှာတွေ့နိုင်လျှင် အရမ်းကောင်းသည်။ မဟုတ်လျှင် သူ့ယောက္ခမက ဒီသတင်းကို ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ရွှေရှန်က ကိစ္စများကို လက်ထောက်ခေါင်းဆောင်၊ စာရင်းကိုင်နှင့် ခြေရာကောက်သူတို့ကို လွှဲပြောင်းပေးသည်။ ထို့နောက် ဒုတိယညီဖြစ်သူနှင့်အတူ ခရိုင်သို့ အမြန်သွားသည်။

ခရိုင်၌ တစ်ရက်လောက်ရှာဖွေပြီးနောက် ဝမ်ရှင်းရှန်၏ အလောင်းကို တွေ့ရှိကြောင်း ရဲစခန်းက တစ်စုံတစ်ဦးကို စေလွှတ်သည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ရဲသား၏ စကားကိုကြားသောအခါ သူ့အမြင်အာရုံ မှောင်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ယိမ်းယိုင်သွားသည်။ "ရဲသား၊ အလောင်းက ကျုပ်ညီဆိုတာ သေချာရဲ့လား?"

ရဲသားငယ်လေးက ပြန်တုံ့ပြန်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ အဲဒါကို အတည်ပြုဖို့ မိသားစုဝင်တွေကို လိုအပ်တယ်။ ဒါပေမယ့် အလောင်းရဲ့ အဝတ်အစားနဲ့ ပုံစံတွေက ခင်ဗျားထားခဲ့တဲ့ အချက်အလက်တွေနဲ့ အရမ်းကိုက်ညီတယ်။ ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်ချေများတယ်။ မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်နဲ့ အရမ်းတူတယ်။ မြန်မြန် ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့!"

မျက်နှာဖြူနှင့် ညီအကိုနှစ်ယောက်က ဘူတာရုံမှ ရုပ်အလောင်းဆီကို ရောက်လာသည်။

ဒုတိယဝမ်သည် အလောင်းကို မြင်သည်နှင့် မျက်လုံးပြူးကာ မူးလဲသွားသည်။

အလောင်းသည် မြစ်ထဲသို့ခုန်ချသည့်နေ့တွင် ဝမ်ရှန်းရှန် ဝတ်ထားသည့် အလားတူအဝတ်အစားကို ၀တ်ဆင်ထားသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်၏ နှလုံးသားသည် ထပ်ခါထပ်ခါ နစ်မြုပ်သွားသည်။ ဘယ်တော့မှ မပေါ်နိုင်သည့် အောက်ခြေအထိ နစ်မြုပ်သွားသည်။ တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်ရန် သူလျှောက်သွားသည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ရေစိမ်ပြီး ပူနွေးသောရာသီဥတုကြောင့် အလောင်းသည် ရောင်ရမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ မျက်နှာအသွင်အပြင် လုံးဝ ပျက်ယွင်းနေသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် သူ၏ ရွံရှာမှုကို သည်းခံပြီး အလောင်း၏ ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ မထင်မှတ်ပဲဘဲ ထိုနေရာ၌ အသားအပိုင်းအစကြီး ပျောက်နေသည်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သူက ခေါင်းကို မော့ပြီး တံခါးနား၌ ရပ်နေသည့် ရဲမှူးကို မေးသည်။ "ရဲမှူး၊ ဒီအလောင်းမှာ ဒဏ်ရာက ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

ဝမ်ရှင်းရှန်၏ ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးတွင် အမာရွတ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ရောင်နေလျှင်ပင် ခြေရာလက်ရာ ရှိနိုင်သည်။

ရဲသားက ပြန်ဖြေသည်။ "အလောင်းက မြစ်ထဲမှာ မျောနေတာ ရက်အတော်ကြာပြီ။ မြစ်ကမ်းနားက ကျောက်တုံးနဲ့ တိုက်မိနိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ငါးစားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မြန်မြန် အတည်ပြုပါ၊ ဒီလူက မင်းတို့ရဲ့ ညီလား?"

ဝမ်ရွှေရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးက ဘာကြောင့် ပျက်စီးနေရတာလဲဟု သူမေးချင်နေသည်။

သို့သော် မှန်ကန်သည့် အဝတ်အစား၊ အရပ်အမောင်းနှင့် ပုံသဏ္ဍာန်အရက အလောင်းက ဝမ်ရှင်းရှန် မဟုတ်ကြောင်း သူ့ကိုယ်သူ လှည့်စား၍ မရပေ။

ရဲသား၏ စူးစူးဝါးဝါးအကြည့်အောက်တွင် သူက ခက်ခက်ခဲခဲ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဒါ ငါ့ညီဖြစ်နိုင်တယ်"

ရဲသားလေးကလည်း ပြောသည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဖြစ်နိုင်တယ် လုပ်မနေနဲ့။ ဟုတ်လား၊ မဟုတ်ဘူးလားပဲဖြေ။ သူက ဟုတ်လား?"

ဝမ်ရှင်းရှန်က ဖျော့တော့သော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်!"

"ဒါဆို ထွက်လာပြီး မင်းနာမည်ကို လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပါ။ အလောင်းကို မြန်မြန်ပြန်သယ်သွား!" ရဲသားလေးက ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ရဲသားလေးက ထွက်သွားသည်နှင့် လက်ကို မြှောက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ နှစ်ကြိမ် ပါးရိုက်လိုက်သည်။

ပဉ္စမညီလေးကို မသွားခိုင်းလျှင် ဒီလို မိုက်မဲမှုမျိုး လုပ်မည် မဟုတ်ပေ။

မျက်နှာဖြူဖြူဖြင့် ဒုတိယညီလေးက နိုးလာပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား လျှောက်သွားကြသည်။

ခရိုင်အတွင်း အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် အလောင်းကို သယ်ဆောင်လိုသည့် ရထားတွဲမရှိပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရဲတပ်ဖွဲ့၏အကူအညီဖြင့် လယ်ထွန်စက်တစ်စီးကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး အလောင်းအား ကျေးရွာသို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် တူညီသောဝမ်းနည်းမှုနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ထွန်စက်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မိဘတွေကို ဘယ်လိုပြောပြရမလဲ?

...

မြို့သို့သွားပြီးနောက် ဒုတိယနေ့တွင် ချောင်ရှို့ကျီသည် ချင်ရှောင်မေနှင့်အတူ အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးသို့ လိုက်သွားသည်။

အနည်းငယ်ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့အနက်မှ အဆင်မပြေပေ။

ဈေးကြီးလွန်းသည် သို့မဟုတ် အလွန်ညံ့ဖျင်းသည် သို့မဟုတ် နေရာသည် ဝေးလွန်းလှသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက အလျင်စလို မဖြစ်ပေ။ သင့်တော်သည့် နေရာ မရှိလျှင် ဝယ်မည် မဟုတ်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သာ့ချောင်က အခုမှ ခုနစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ကလေးမကြီးပြင်းခင် သင့်တော်သည့် အိမ်တစ်လုံးကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်သည်။

သင့်တော်သည့် အိမ်တစ်လုံးကို ရှာမတွေ့သဖြင့် ချင်ရှောင်မေက သူမကို စောင့်ကြည့်ကာ ကူညီပေးမမည်ဟု ပြောသည်။

မြို့တွင်းရှိ အိမ်အားလုံးကို အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးမှတစ်ဆင့် ရောင်းချခြင်းမပြုပေ။ အချို့ကို သီးသန့်ရောင်းသည်။ ဤနည်းဖြင့် အသိမိတ်ဆွေများ၏ နှုတ်ဖြင့် အိမ်ကို ရောင်းသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို ကျေးဇူးတင်သည်။ နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သူမသည် သာ့ချောင်ကို ကားဖြင့်ခေါ်ကာ ချီလီရွာသို့ ပြန်သွားသည်။

ရွာသားများက သာ့ချောင် အဝတ်အစားအသစ်ဝတ်ပြီး အိတ်ကြီး၊ အိတ်ငယ်များ သယ်လာသည်ကို တွေ့ပြီး မနာလိုဖြစ်သွားကြသည်။

"အိုး၊ ဒုရဲမှူးရဲ့ မွေးစားသမီးက မတူဘူး။ သူက မြို့သူမြို့သားတွေနဲ့ လုံးဝတူတယ်"

"တကယ်ပဲ။ သာ့ချောင်က ပိုပိုပြီး မင်္ဂလာရှိလာတဲ့ပုံပဲ။ သူမက စကားထစ်ပြီး ဒုတိယချောင်က အကြောသေသွားတယ်။ သူမကြီးပြင်းလာတာနဲ့အမျှ ခင်ပွန်းရှာဖို့ ခက်မယ်လို့ လူတိုင်းက ထင်နေကြတယ်။ ဒုတိယချောင်ရဲ့ ခြေထောက်က သက်သာသွားပြီ။ ပိုအရေးကြီးတာက သူမက ဒုရဲမှူးရဲ့ မွေးစားသမီးဖြစ်လာပြီ"

"သာ့ချောင်၊ ငါ့ရဲ့ သာ့ယာက နင်နဲ့ အသက်အတူတူပဲ၊ ငါ သူ့ကို နင့်နဲ့အတူ ကစားခိုင်းလိုက်မယ်"

"င့ါရဲ့ အာ့နီကလည်း အသက်အတူတူပဲ။ နောင်မှာ အတူတူ ကျောင်းသွားတက်လို့ ရတယ်။ နင်တို့ ရင်းနှီးရင် ငါ့ရဲ့အာ့နီကို နင့်ရဲ့ အိမ်မှာ ကစားဖို့ ခေါ်သွား!"

သူတို့သမီးများကို သာ့ချောင်နှင့် ကစားခွင့်ပေးသည့် ဒီလူများက သာ့ချောင်ကို ဘေးဆိုးကြီးဟု ထင်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ကလေးကို သူမနှင့် မဆော့ရန် ပြောခဲ့ကြသူများပင်။

သာ့ချောင်က နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ ဘာမှ မပြောပေ။

သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားက သူမအဘိုးလိုပင်။ ရိုင်းစိုင်းရသည်ကို မကြိုက်ပေ။ သို့သော် သူမက လူမိုက်ဟု မဆိုလိုပေ။

ဤလူများသည် သူမနှင့် အမှန်တကယ် မိတ်မဖွဲ့ချင်ကြကြောင်း သူမ သိသည်။ သူတို့သည် သူမ၏ ဒုရဲမူး၏ မွေးစားသမီးဂုဏ်ပုဒ်ကိုသာ မြင်ကြသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ဒီလူများကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာပြောသည်။ "တကယ်လို့ ငါမှတ်မိတယ်ဆိုရင် သာ့ချောင်က ကံဆိုးပြီး မွေးလာတာလို့ နင်တို့ပြောတာမဟုတ်ဘူးလား? နင်တို့ရဲ့ ကလေးတွေက သာ့ချောင်နဲ့ မဆော့သင့်ဘူး မဟုတ်လား? နင်တို့ရဲ့ စိတ်တွေက ဘာလို့ အပြောင်းအလဲ မြန်တာလဲ?"

ထိုလူအနည်းငယ်က ချောင်ရှို့ကျီသည် လူအများရှေ့တွင် သူတို့၏မျက်နှာကို ဆွဲထုတ်ပစ်ရန် မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ဒေါသကြောင့် နီမြန်းလာကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က တောင်းပန်ပြုံး ပြုံးသည်။ "အန်တီရှို့ကျီ၊ အဲ့ဒီစကားတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိလို့ စိတ်ထဲ ထည့်မထားပါနဲ့!"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့မှာ မျက်စိမရှိခဲ့ဘူး။ သာ့ချောင်ရဲ့အမေပြောတာကို ကျွန်မတို့နားထောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့မှားပြီဆိုတာ ကျွန်မတို့သိတယ်!"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ခါးခါးသီးသီး မှတ်ချက်ချသည်။ "အင်း၊ ဒုရဲမှူးရဲ့ မွေးစားသမီး ဖြစ်လာတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာများ ထူးခြားလို့လဲ? အစွမ်းအစရှိရင် သူတို့က တစ်သက်လုံး အလိုလိုက်အောင် လုပ်ပါလား?"

"ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား? ခဏကြာရင် ဒီလို မွေးစားသမီး ရှိတယ်ဆိုတာ သူတို့ မေ့သွားလိမ့်မယ်!"

ချောင်ရှို့ကျီက ဒီလူမိုက်များကို ရှင်းပြရန် စကားလုံးများကို ဖြုန်းတီးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ "ဝင်တော့။ နောင်မှာ ဒီလူမိုက်တွေကို တွေ့ရင် သူတို့နဲ့ ဝေးဝေးနေ။ မဟုတ်ရင် သူတို့က သမီးရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို လျော့ကျစေလိမ့်မယ်!"

ချောင်တုန်းယင်က သူ့အဖွားက အတော်လေး ရိုင်းစိုင်းသည်ဟု ခံစားမိပြီး ပြန်တုံ့ပြန်သည်။ "နားလည်ပါတယ် အဖွား။ သမီးတို့ ဘဝကို တန်ဖိုးထားပြီး လူမိုက်တွေနဲ့ ဝေးဝေးနေပ့ါမယ်!"

အန်းပင်းက သူ့အစ်မ၏ စကားများသည် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။ "ဘဝကို တန်ဖိုးထားပြီး လူမိုက်တွေ ဝေးဝေးနေမယ်!"

သာ့ချောင်နှင့် ချောင်တုန်းဟယ်သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြောသည်။

ထိုမိန်းမတို့သည် ဒေါသဖြင့် တုန်လှုပ်ကုန်၏။

ချောင်ရှို့ကျီ၏ လက်သီးက မာလွန်းသည်ကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူတို့ ပါးစပ်ကို ဖြဲမည်မှာ သေချာသည်။

ချောင်မိသားစု အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ကြည့်ရှုသူများလည်း တဖြည်းဖြည်း လူစုခွဲသွားသည်။

ရှောင်ချောင်သည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာသည်။ မနာလိုစိတ်ဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေသည်။