အခန်း (၁၀၆)

လင်းဟွေ့၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ အမေ သမီးလေးကို မောင်လေး ပေးမယ်"

သူမက ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း သာ့ချောင်၏ စကားကိုကြားသောအခါ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိနေသေးသည်။

သမီးထက် သားကို ပိုချစ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဒီအိမ်ထောင်တွင် တုန်းလင်လေးကို သူမနှင့်အတူ ယူဆောင်လာသဖြင့် ချောင်ကျန်းကျွင်း၏ အမည်အောက်တွင် သားတစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ပေ။ အချိန်အကြာကြီးဆက်သွားလျှင် လူတိုင်းက မှတ်ချက်ပေးမည်မှာ သေချာသည်။

ကောက်ကျစ်သော စိတ်ရှိသူအချို့က သူမသည် သူမ၏ သားကို ချောင်မိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သိမ်းပိုက်လိုသည်ဟု ထင်ကောင်းထင်နိုင်သည်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသူအနေနှင့် ဤကောလဟာလများကို လျစ်လျူရှုနိုင်သည်။ သို့သော် တုန်းလင်းက ငယ်သေးသည်။ သူကြီးပြင်းလာသည်အခါ ဒီလိုဆိုးရွားသည့် အတွေ့အကြုံမျိုး မကြုံစေချင်ပေ။

ဝမ်ချွမ်ကျီက ပင်မအခန်းထဲမှ ထွက်သွားသောအခါ လင်းဟွေ့၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်။ မနေနိုင်ဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းက တွန့်သွားသည်။

"နင်လိုချင်တာနဲ့ သားလေးမွေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား? ကိုယ့်ကိုကိုယ် မျိုးပွားနတ်ဘုရားမလို့ ထင်နေတာလား?"

စကားပြီးသောအခါ သူမ၏ ခြောက်လအရွယ် ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ခဲ့သည်။ ရွှဲနစ်နေသော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကော့လာသည်။

အထဲမှာ သားဖြစ်ရမယ်။

ဤနည်းဖြင့် သူမထံတွင် သားနှစ်ယောက်ရှိပြီ။ လင်းဟွေ့ထံတွင် သားတစ်ယောက်ရှိလျှင်ပင် ချောင်မိသားစု၏ အကြီးမားဆုံးသော ပံ့ပိုးသူဖြစ်သည့် သူမ၏ အဆင့်အတန်းကို မတုန်လှုပ်စေနိုင်ပေ။

ချန်ချောင်ချောင်သည် လင်းဟွေ့၏ ဗိုက်ကို မနာလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမထံတွင် သားတစ်ယောက်ရခဲ့မည်ဆိုလျှင် ချောင်ကျန်းမင်နှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးက ဒီလောက်တင်းမာမည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းကို တွေးရင်း မျက်လုံးက တောက်ပသွားသည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ချွေးမများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး စကားမပြောပေ။

ယောက်ျားလေး၊ မိန်းကလေး ဂရုမစိုက်ပေ။ ကလေးကျန်းမာနေသရွေ့ လုံလောက်ပြီ။

သူမနှင့် ရွှယ်ချွမ်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ အခန်းမှ အငယ်များကို ထားကာ သူတို့အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

ခွေးစာအကျွေးခံရသည့် ချောင်မိသားစုအတွက်မှာမူ မထူးဆန်းပေ။

သူတို့အခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ရွှယ်ချွမ်က သူ့မိန်းမကို ထိုင်ခိုင်းပြီး ရေနွေးအိုးကို ကိုယ်တိုင်သွားယူကာ သူ့မိန်းမ၏ ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များကို ချွတ်ပေးခဲ့သည်။

"လမ်းအကြာကြီးလျှောက်ထားရတာ၊ အေးအေးဆေးဆေး ရေစိမ်လိုက်။ နောက်မှ နှိပ်ပေးမယ်။ မနက်ဖြန် ခြေထောက်နာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချောင်ရှို့ကျီက သူ့ကို အနားတွင် ဆွဲချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ကျွန်မ ရှင့်ကို တစ်ခု မပြောရသေးဘူး။ချူးမိသားစုက ဝမ်အာလေးကို မွေးစားသမီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတယ်"

အပြန်လမ်းတွင် သားအငယ်ဆုံးကို ပြန်ရောက်သည့်အခါ ထိုကိစ္စကို ပြောရန် သတိပေးထားသည်။

သာ့ချောင်သည် ဒုရဲမှူး၏ မွေးစားသမီးလေးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်းခံရသည်မှာ မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

အခြားခရိုင်တရားသူကြီး၏ မွေးစားသမီးတစ်ဦးဖြစ်လာပါက ချောင်မိသားစုသည် မြင့်မားလွန်းလှသည်။

သေနတ်က ရှေ့ကငှက်ကို ထိသည်။

ထင်ရှားကျော်ကြားလွန်းခြင်းသည် ဘယ်တော့မှ ကောင်းသောအရာမဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမပြန်လာပြီးနောက် ချောင်မိသားစုကို ထိုအကြောင်း မပြောခဲ့ပေ။

အဓိက အကြောင်းအရင်းမှာ အကြီးဆုံးချွေးမ၏ ပါးစပ်သည် အလွန်ချောင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမနားထဲ ရောက်သွားသမျှကို နေ့တစ်ဝက်အတွင်း တစ်ရွာလုံး သိသွားကြလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် အခြားအိမ်ထောင်စုခွဲနှစ်ခုက အဆင့်မြင့်အရာရှိများကို ဆွေမျိုးများအဖြစ် ရှိထားသည်။ ယခုက ပထမအိမ်ထောင်စုခွဲတစ်ခုတည်းမှာ မရှိပေ။ အကြီးဆုံးချွေးမ သိသွားသောအခါ လက်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိကောင်းရှိလာနိုင်သည်။ သူမကို မပြောခြင်းသည် အကောင်းဆုံး အကြံဥာဏ်ဖြစ်သည်။

ရွှယ်ချွမ်က နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က ကောင်းတယ်။ ဝမ်အာလေးက ဒီလိုမျိုး ကြုံဆုံရတာ ကံဆိုးမှုတွေကြားထဲက ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပါပဲ။ ကံကောင်းစွာနဲ့ သူမက ချူးမိသားစုနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ မဟုတ်ရင် အကျိုးဆက်က စဉ်းစားရဲမှာ မဟုတ်ဘူး!"

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခါအတွက် ချူးမိသားစု တကယ် ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ ဒါပေမယ့် နောင်မှာ သူမကို သာ့ချောင်နဲ့ ပိုပြီး ကစားခွင့်ပေးရမယ်"

သာ့ချောင် တွေ့ကြုံခဲ့ရသည့် ထူးခြားသော စွန့်စားခန်းများကို သူမ မသိပေ။ သို့သော် သူမအပေါ် အမှန်တကယ် ကြင်နာတတ်သရွေ့ သူတို့က ကောင်းမွန်သည့် ဦးတည်ရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာလိမ့်မည်။

ဥပမာ ဒုတိယချောင် ဖြစ်သည်။ ဒီကိစ္စက ရွာသူရွာသားများအကြား တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေခဲ့သည်။

သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အကြောသေသွားမည့်သူသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ မြေရှင်ပဒေသရာဇ်အယူသီးမှုများ ယခုမပြိုကွဲပါက လူတို့သည် အမျိုးမျိုးပြောကြပေမည်။

နောက်တစ်ယောက်က ယိမင်လေးဖြစ်သည်။ ယိမင်လေးသည် ဦးနှောက်လောင်ကျွမ်းပြီး သုံးနှစ်သားအရွယ်သာ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အရာများကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ပေ။ လူကိုလည်း အသိအမှတ်မပြုနိုင်ပေ။

ယခု သူသည် မိသားစုရှိ လူတိုင်းကို မှတ်မိသည်။

ဟုန်းရှပြောသည်မှာ ယိမင်သည် နံပါတ်တစ်မှ ဆယ်ဂဏန်းအထိ ရေတွက်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းက ကောင်းမွန်သည့် တိုးတက်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

...

ညက ပိုမှောင်လာသည်။

သာ့ချောင်က သူမ၏ မိဘများနောက်မှ ချောင်အိမ်ငယ်လေးကို ပြန်သွားသည်။ ရေချိုးပြီးနောက် အိမ်ဟောင်းရှိလူများသည် တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားကြသည်။

ချောင်ကျန်းမင်သည် ရက်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းနေခဲ့သည်။

အိမ်မပြန်ခင်၌ ငြိမ်းချမ်းစွာ မအိပ်ခဲ့ရပေ။ မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်နှင့် သူ့သမီးလေး ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို စိုးရွံ့နေသည်။

ယခု သူအိမ်ပြန်ရောက်နေပြီး သူ့သမီးလေး၏ အိပ်ပျော်နေသည့် ပန်းနုရောင် မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ သူ့နှလုံးသားက နေရာပြန်ကျသွားသည်။

ရုတ်တရက် လက်တစ်ဖက်က အနောက်ကနေ ဆန့်ထွက်လာပြီး သူ့ခါးကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ "ကျန်းမင်၊ ကျွန်မမှားမှန်းသိပါပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပါ"

ချန်ချောင်ချောင်၏ အသံမှာ သိသိသာသာ တုန်ယင်နေသည်။

ချောင်ကျန်းမင်က သက်ပြင်းချကာ သူမလက်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အမေပြောတာ မှန်တယ်။ မင်းနဲ့ငါက ဒီကိစ္စအတွက် တာဝန်ရှိတယ်။ အတိတ်ကို မလိုက်ချင်ပေမယ့် အနာဂတ်မှာ... ကလေးကို စိတ်ထဲ ပိုထည့်ထားဖို့ မျှော်လင့်တယ်"

ချန်ချောင်ချောင်က ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်ပြီး မြန်မြန်ပြန်ပြောသည်။ "ကျွန်မလုပ်မယ်။ အနာဂတ်မှာ ကလေးအပေါ် အရမ်းကောင်းပေးပ့ါမယ်"

ချောင်ကျန်းမင်က ပြောသည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါမင်းကိုယုံတယ်"

ကလေးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မိသည်။ သို့သော် ဘဝက ဆက်သွားရမည်။ ကွာရှင်းပြတ်စဲလိုခြင်းမရှိပါက ဤအခက်အခဲကို သူကိုယ်တိုင် ကျော်ဖြတ်ရပေမည်။

ထို့ကြောင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အခွင့်အရေးပေးရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဝမ်အာငယ်လေး၏ ပုံစံဖြင့် ကွာရှင်းပြတ်စဲပြီး နောက်အိမ်ထောင်ပြုခြင်းက မကောင်းပေ။

ဆီမီးမှုတ်ပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား အိပ်ယာဝင်ကြသည်။

ချောင်ကျန်းမင်က သမ်းလိုက်သည်။ မကြာမီ ငိုက်မျဉ်းလာသည်။

သူ အိပ်ပျော်ခါနီးတွင် လက်တစ်ဖက်က နောက်ကနေ ထွက်လာပြန်သည်။

ငိုက်မျဉ်းခြင်းမှ ချက်ချင်းနိုးလာပြီး လက်ကိုဆွဲကာ "ဒီနေ့ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမစိတ်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ သူနားမလည်နိုင်တော့ဘူး!

သူသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီး သူမသည် မည်သည့်စကားမျှ မပြောခဲ့ပေ။ သူတို့အိပ်လိုက်တာနဲ့ သူမက ဘာလို့ ဒါကို လုပ်ချင်တာလဲ?

သို့သော် ချန်ချောင်ချောင်သည် ဆောင်းရာသီတွင် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်၌ ရေအေးကို လောင်းချလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးက နီရဲလာပြီး စိတ်မသက်မသာ ခံစားရသည်။ ကလေးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသဖြင့် သူမကို အပြစ်တင်နေသေးလားဟု မေးချင်သည်။

သို့သော် သူမ မမေးရဲပေ။

လေထုသည် ရုတ်တရတ် အဆင်မပြေဖြစ်လာသည်။

ချောင်ကျန်းမင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်လိုက်ပြီး "သွားအိပ်တော့" ဟု တိုးတိုးလေးပြောသည်။

"အင်း" ချန်ချောင်ချောင်သည် မျက်ရည်များကို ထိန်းရင်း ခါးသီးစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

သူမသည် ယောက်ျား၏ အေးစက်နေသော ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မျက်ရည်များက တိတ်တိတ်လေး စီးကျလာသည်။

ချန်ချောင်ချောင်သည်သာ ညသန်းခေါင်တွင် တစ်ဦးတည်း နိုးနေသည်မဟုတ်ပေ။ အစ်ကြီးဆုံးအစ်မလည်း ရှိသည်။

ယ​နေ့ ယောက္ခမက စားပွဲမှ ထုတ်​ပယ်​သဖြင့် ဝမ်ချွမ်ကျီမှာ မျက်​နှာပျက်​သွားသည်​။ သူမက အရှက်ရခဲ့ပြီး အလွန်ဒေါသထွက်နေသေးသည်။

ထို့ထက်ပို၍ စိတ်ဆိုးစရာမှာ မကြာသေးမီက သူမသည် တစ်နည်းတစ်ဖုံ ဂြိုလ်ဆိုးဝင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူမက ဘာလို့ အသားမစားနိုင်တာလဲ?

အိမ်၌ အသား အများကြီးရှိသော်လည်း မစားရပေ။ စိတ်တိုစရာကောင်းတယ်!

သူမက ဟိုဘက် ဒီဘက် လှည့်နေသည်။ တော်ရုံနှင့် မအိပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ကိုယ်ဝန်သည် ဗိုက်ကလည်း ပိုကြီးလာသည်။ မကြာခဏ အိမ်သာသွားချင်သည်။ အိပ်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် ရုတ်တရက် ဆီးသွားချင်လာသည်။

သူမက ထရသည်။ အိမ်သာသုံးပြီးနောက် သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေပြန်သည်။ သူမ၏ယောက်ျားသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမသည် စိတ်တိုသွားလေသည်။ သူ့ကို နိုးလိုက်သည်။

ငိုက်မျဉ်းနေသော ချောင်ကျန်းကော်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မိန်းမ၊ ညလယ်မှာ မအိပ်ဘဲ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသတကြီးနှင့် ပြောသည်။ "ဒီနေ့ ညစာစားပွဲမှာ ရှင်ဘာလို့ ကျွန်မအတွက် မတောင်းဆိုတာလဲ?"

ချောင်ကျန်းကော်က ပြောသည်။ "မိန်းမ၊ မင်းရဲ့ လျှာရှည်တဲ့ သဘောသဘာဝနဲ့ တောင်းပန်ဖို့က အသုံးမဝင်ဘူး။ မင်းက နောက်ထပ် မိုက်မဲတဲ့ စကားတွေ ပြောဦးမှာပဲ"

ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သွေးအန်လုမတတ် ဖြစ်နေသော ဝမ်ချွမ်ကျီ - "…"

ချောင်တောရိုင်းဓားထိုးနတ်ဆိုး ကျန်းကော်က တစ်ဖက်လှည့်ရင်း ပြောသည်။ "မိန်းမ၊ မင်း စောစောအိပ်သင့်တယ်။ နောက်နေ့မှ မင်းပါးစပ်နာသွားလိမ့်မယ်!"

ဝမ်ချွမ်ကျီက စိတ်တိုသွားပြီး မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။ "... ရှင်တကယ်ကို ကောင်းကောင်းပြောလို့ မရဘူးလား? အိပ်မပျော်တာ ပါးစပ်နာတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?"

ကံမကောင်းစွာပင် သူမကိုဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေပေ။ သူမဘေးမှာ အိပ်နေသည့် ချောင်ကျန်းကော်က ဟောက်နေပြန်သည်။

ကျယ်လောင်သော ဟောက်သံက သူမကို ပို၍ပင် စိတ်ဆိုးစေသည်။ သူမ တစ်ညလုံး ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ဘူး!

နောက်တစ်နေ့တွင် ပထမအိမ်၏ အခန်းမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။ "ချောင်ကျန်းကော်၊ ရှင့်ရဲ့ ကျီးကန်းပါးစပ်ကြောင့် ကျွန်မ ပါးစပ်အနာပေါက်နေပြီ!"

၎င်းက ရှစ်ခုတောင်ရှိသည်။

ငရဲလို နာသည်!

ချောင်ကျန်းကော်သည် သူ့ဇနီး၏စကားကိုကြားပြီးနောက် သူ့နဖူးကိုပွတ်သပ်ကာ ဂုဏ်ယူစွာပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ့ပါးစပ်က ဒီလောက်တိကျမယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ထားဘူး။ အရင်ကဆိုရင် ငါ ဗေဒင်ဆရာဖြစ်နိုင်တယ်!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

သူမက ဘယ်လိုလူနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာလဲ?

စိတ်တိုစရာ ကောင်းလိုက်တာ။

...

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို လွယ်ကာ ဝမ်းကွဲများနှင့်အတူ ကျောင်းသွားသည်။ ဝက်ခြံကို ဖြတ်သွားသောအခါ ကောင်လေးက သူမကို စိုက်ကြည့်နေပြန်သည်။

ကောင်လေးက သူ့အမေ၊ အဖိုးနှင့်အတူ မစင်ကို ကောက်နေသည်။ သူမရောက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ သူ့အကြည့်က သူမအပေါ် ထပ်ရောက်သွားပြန်သည်။ မစင်ကောက်နေရသဖြင့် ရှက်ပုံမရပေ။

ချောင်တုန်းယင်က သတိထားမိသည်။ သူမ၏ လက်ကိုဆွဲကာ ပြောသည်။ "သာ့ချောင်၊ ကြည့်စမ်း။ ဟိုကကောင်လေးက ညီမလေးကို ကြည့်နေတယ်!"

အန်းပင်းသည် သူ့ညီမ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူ့မိသားစု၏ ညီမလေးကို စိုက်ကြည့်နေသော ကောင်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီး သူ့အင်္ကျီလက်ကို လှန်လိုက်သည်။

"အပုပ်ကောင်ကလေး။ မင်းဘယ်ကိုကြည့်နေတာလဲ? နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ကြည့်စမ်း၊ မင်းကို ငါဘယ်လို ခွဲထုတ်မယ်ဆိုတာ ကြည့်စမ်း!"

ဟော်ချီက မတုန်လှုပ်ပေ။ သူ၏ သွယ်လျ နက်မှောင်သော မျက်လုံးတစ်စုံသည် သာ့ချောင်ကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

အန်းပင်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်ဟု ခံစားရပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။ "အပုပ်ကောင်လေး၊ ငါပြောတာကို မင်းမကြားဘူးလား? နောက်တစ်ခါ လိုက်ကြည့်ရင် မင်းကို ရိုက်မယ်!"

နောက်ဆုံးတွင် ဟော်ချီက စကားပြောသည်။ "ကျုပ် လိုက်ကြည့်တာ မဟုတ်ဘူး"

သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို တစ်ချက်သာကြည့်သည်။

တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မကြည့်ပေ။

ဤလူသည် အရူး သို့မဟုတ် တမင်တကာ အပြစ်ရှာရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု အန်းပင်းက ခံစားရသည်။ သူ့အင်္ကျီလက်ကို လှိမ့်လိုက်ပြီး သူ့ကို တကယ်ရိုက်တော့မည်။ သို့သော် သာ့ချောင်က သူ့ကို တားလိုက်သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ မြန်မြန်သွားရအောင်။ ညီမလေးတို့နောက်ကျတော့မယ်!"

သာ့ချောင်သည် ကောင်လေးက သူမကို ဆက်စိုက်ကြည့်နေခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်သား၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသကို မခံစားရပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်က ကြည့်ချင်လျှင် ကြည့်နိုင်သည်။ အသားတစ်ပိုင်း ဆုံးရှုံးမှာ မဟုတ်ပေ။

ဝမ်းကွဲညီမ၏ အသံသည် နူးညံ့ချိုသာသည်။ မည်မျှပင် ဒေါသထွက်သည်ဖြစ်စေ အန်းပင်းသည် မပေါက်ကွဲနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ယခုလတွင် နောက်မကျနိုင်တော့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ဆရာက အိမ်လာလည်မည်။

သူက ကောင်လေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟမ်၊ ငါ မင်းကို ဒီတစ်ခါ လွတ်ပေးလိုက်မယ်။ နောက်တစ်ခါ ငါ့လက်သီးကို သတိထား!"

ပြောပြီးနောက် ပြေးသည်။

သာ့ချောင်က ခေါင်းပြန်လှည့်ပြီး ကောင်လေးကို ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြသည်။

သူမအဖွားပြောသည်ကို အမြဲသတိရသည်။ လူဆိုးများက မဆိုးပေ။ မစင်ကောက်နေသည့် မိသားစုသုံးယောက်ကို မြင်ရသည်မှာ သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

အထူးသဖြင့် အဘိုးအို ဖြစ်သည်။ သူက ချောင်းဆိုးနေချိန်၌ အလုပ်လုပ်နေသည်။ သူဖျားနေပုံရသည်။