အခန်း (၁၀၇)

ဟော်ချီသည် သာ့ချောင်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တွေးနေမိသည်။ သူမရဲ့ အသံက ဒီလိုကိုး။ ကောက်ညှင်းမုန့်တွေလိုပဲ။ နူးညံ့ချောမွေ့တယ်။

ဒီကောင်မလေးကို သူတကယ်မြင်ဖူးသည်။ သို့သော် အိပ်မက်ထဲတွင်သာ ဖြစ်သည်။

သူမှတ်မိသည့်အချိန်မှစ၍ နှစ်တိုင်း ကလေးမလေးကို အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ ပထမတော့ သူက ဂရုမစိုက်ပေ။ အဖြစ်အပျက်များက တိုးလာပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း စိတ်ဝင်စားလာသည်။

အစတုန်းက ကလေးမလေးက ပိန်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် အလွန် ညှိုးငယ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် သူကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ လူဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အလုပ်သမားပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး လယ်ယာတွင် နေထိုင်သူဟု ထင်ခဲ့သည်။

ကလေးမလေးကို သူဘယ်လိုမေးနေပါစေ ကောင်မလေးက တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ဝက်လောက်က သူ့အိမ်မက်ထဲတွင် ကလေးမလေး ပြန်ပေါ်လာသောအခါ သူမနှင့် လုံးဝမတူတော့ပေ။ သူမ အရပ်ပိုရှည်လာပြီး ပိုကြည့်ကောင်းသည်!

အိပ်မက်ထဲတွင် သူမသည် သူ့ကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြသည်။ သို့တိုင် သူမက စကားမပြောပေ။

သူမသည် အိပ်မက်သာဟု သူထင်ခဲ့သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်က တစ်နေ့တွင် သူမက သူ့ရှေ့တွင် လူကိုယ်တိုင်ပေါ်လာသည်။

ထိုနေ့တွင် သူသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အိပ်မက်မက်နေသည်ဟု ထင်မြင်ကာ အံ့သြသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့နားထဲရှိ ကျိန်ဆဲသံများက သူ့ကို အိပ်မက်မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြသည်။

အခုချိန်ထိ အဖြေရှာမရသေးပေ။ နှစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် မတွေ့ဖူးတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်အကြောင်း သူဘယ်လို အိပ်မက်မက်ခဲ့လဲ?

အဖိုး၏ ချောင်းဆိုးသံက သူ့နောက်က ထွက်လာသည်။ ချက်ခြင်းပင် သတိပြန်ရလာပြီး ပြေးသွားသည်။ "အဘိုး၊ ခဏလောက် အနားယူနေ။ သားကောက်လိုက်မယ်"

ဟော်ဟွားချင်းက ချောင်းအရမ်းဆိုးပြီး သူ့အဆုတ်က ထွက်လုမတတ်ပင်။ သို့သော် သူ့မြေး၏ စကားကိုကြားပြီး သူ့စိတ်က အေးချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့မြေး၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူ့လက်က ညစ်ပတ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

"မလိုပါဘူး။ အဘိုးက နေကောင်းပါတယ်၊ သားက ငယ်သေးတယ်။ ဒီလိုမျိုး အလုပ်ကို မလုပ်နိုင်ဘူး ဒါမှမဟုတ် နောင်မှာ မင်း ပိုကြီးလာမှာ မဟုတ်ဘူး!"

ဟော်ချီက ပြန်ပြောသည်။ "မကြောက်ပါဘူး။ အဘိုး၊ သွားပြီး အနားနေယူပါ။ အဖိုးရဲ့ ချောင်းဆိုးတာက ပိုဆိုးလာတယ်!"

သိုက်ရှူဖန်သည် ခြင်းကြီးနှစ်လုံးနှင့် ပြန်လာသည်။ သူမက မျက်နှာဖြူဖျော့ဖျော့နှင့် ပြောသည်။ "အဖေ၊ ချီအာစကားကို နားထောင်ပြီး ခဏလောက် အနားယူလိုက်ပါ။ သမီးကို ဒီနေရာကနေ ထားခဲ့လိုက်ပါ။ ချီအာ၊ သားအဘိုးကို ခေါ်သွားပြီး အနားယူခိုင်းလိုက်"

ဟော်ဟွားချင်းသည် ပိန်လှီသောချွေးမကို ကြည့်ပြီး အပြစ်ရှိစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ချွေးမသည် နုနယ်ပြီး ပျော့ညံ့သော မိန်းမပျိုဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဒီလိုကြမ်းတမ်းတဲ့ အလုပ်တွေလုပ်ဖို့ ဘာတွေလိုအပ်နေလဲ?

သားက အသက်ရှင်နေသေးလျှင် ကောင်းမည်။ သူ့လို အရိုးအိုကြီးက ဒီသားအမိကို မကာကွယ်နိုင်ပေ။ ထိုအစား သူတို့ကို ဆွဲချနေသည်။

ဟော်ချီသည် သူ့အဖိုးအား တိတ်တဆိတ် အနားယူရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူက မနားပေ။ သူ့အမေကို ဝက်ချေးကူကျုံးရန် ပြန်သွားသည်။

သိုက်ရှူဖန်သည် အကြိမ်အနည်းငယ် နားချသော်လည်း ကလေးသည် အလွန်ခေါင်းမာသည်။ သူမက သက်ပြင်းသာချပြီး လက်လျော့လိုက်သည်။

"မင်းအဖိုးက ဒီတစ်ခါ ဖျားနေတာကြာပြီ။ ဒီအတိုင်းဆက်နေရင် မကောင်းမှာကို အမေကြောက်တယ်!"

ဤကဲ့သို့ ချောင်းဆိုးနေပါက အဆုတ်သည် လုံးဝ မခံနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် သူတို့က လူဆိုးများ ဖြစ်သည်။ သူတို့တကယ်နေမကောင်းလျှင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က သူတို့အတွက် ဆရာဝန်မခေါ်မှာ သေချာသည်။

ဟော်ချီက အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ တောထဲသို့သွားပြီး ဟင်းရွက်ရိုင်းရှာရန်အတွက် အချိန်ရှာရန် စဉ်းစားထားသည်။

သို့သော် သူတို့က ဒီကို အခုမှ ရောက်ဖူးသည်။ လူတိုင်းက သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူ မ​လှုပ်ရှားဝံ့ပေ။ ဖမ်းမိလျှင် လယ်ထဲသို့ ပြန်ပို့ခံရနိုင်သည်။

သူ့ဘဝ၏ ဆိုးရွားသည့် နေရာကို မပြန်ချင်ပေ။

...

ချောင်မိသားစုသည် ကြက်မနှစ်ကောင်ကိုသာ မွေးထားသော်လည်း ကြက်မအိုကြီးနှစ်ကောင်သည် ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ရေကို သောက်ပြီးကတည်းက နေ့တိုင်း ဥငါးလုံး၊ ခြောက်လုံးကို ဥပေးလေ့ရှိသည်။

ယခု ရာသီဥတုက ပိုပူလာသောအခါ ဥများကို အကြာကြီး သိမ်းထားလူ၍ မရတော့ပေ။ ရောင်း၍လည်း မရပေ။ သူမအဖွားက ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး ကလေးများက ကြက်ဥပြုတ်တစ်လုံးစီရမည်ဟု ကြေငြာခဲ့သည်။

ယခု သူမ ကျောင်းလွယ်အိတ်ထဲတွင် ကြက်ဥပြုတ်တစ်လုံး ရှိနေသည်။ အများအားဖြင့် နေ့လယ်တွင် စားသည်။ သို့သော် ကောင်လေး၏ မိသားစုကို သတိရပြီး သူမထုတ်ထားသည့် ကြက်ဥကို ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ကျောင်းပြီးနောက်...

သူမသည် ချောင်အိမ်ငယ်လေးသို့ ပြန်သွားသည်။ မီးဖိုချောင်မှ ပေါင်မုန့်ကြမ်း အနည်းငယ်ကို တိတ်တဆိတ်ယူကာ ကျောင်းလွယ်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မောင်လေးနှစ်ယောက် အိမ်၌မရှိချိန်တွင် တံခါးမှ ခိုးထွက်ကာ ဝက်ခြံဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

သူမအဖွားပြောသည်သည်ကို မှတ်မိသည်။ ဒီမိသားစုက လူဆိုးများ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အထူးအခြေအနေကြောင့် သူမနှင့် အဆက်အသွယ် ရနေခြင်းကို အခြားသူများ မြင်လျှင် ဒုက္ခရောက်စေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် သူခိုးတစ်ယောက်လိုပင်။ သူမ၏ မျက်လုံးက ပတ်ဝန်းကျင်က လှုပ်ရှားမှုကို အာရုံစိုက်နေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ဝက်ခြံဘက်ခြမ်းသည် အတော်လေးဝေးနေသည်။ ထို့အပြင် အနံ့က ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ကလေးများပင်င် ဒီနေရာ၌ ကစားရသည်ကို မကြိုက်ပေ။

ဝက်ခြံ အပြင်၌ ဘယ်သူမှမရှိသောကြောင့် သာ့ချောင်က ခြေဖျားထောက်လိုက်သည်။ ကျောင်းလွယ်အိတ်ထဲက ကြက်ဥနှင့် ပေါင်မုန့်ကို ထုတ်ပြီး တံခါးနားမှာ တိတ်တဆိတ် ထားလိုက်သည်။

သို့သော် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းလှမ်းပြီးနောက် အဲဒီနေရာက မလုံခြုံဘူးဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမက လှည့်ကာ ပစ္စည်းများကို ကောက်ပြီး တစ်ဖက်က မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ထားလိုက်သည်။

သို့သော် မြက်ပင်ပေါ်ကို မြက်ပင်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ တစ်ဖက်က သတိမထားမိမည်ကို သူမစိုးရိမ်နေမိသည်။ ကြက်ဥနှင့် ပေါင်မုန့်ကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ကာ စက်ဝိုင်းပုံစံ လှည့်လိုက်သည်။

ဟော်ချီသည် အတွင်းမှ လှုပ်ရှားမှုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကလေးတစ်ယောက်က သူတို့ကို ထပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်ရန် လာသည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။ ထွက်လာသောအခါတွင် ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

အိပ်မက်ထဲက ကလေးမလေးက ကြက်ဥနှင့် ပေါင်မုန့်ကြမ်း အနည်းငယ်ကို ကိုင်ထားသည်။ ပျောက်ဆုံးသွားသော တိရိစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမသည် စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန် လှည့်ပတ်နေသည်။ နည်းနည်းအရူးပုံရပြီး...ချစ်စရာကောင်းသည်။

"အဲ့ဒါ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

အသံကိုကြားပြီး သာ့ချောင်က လန့်သွားသည်။ မျက်လုံးပြူးပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ မေးသည်။ "နင် ဘယ်အချိန်က ထွက်လာတာလဲ?"

ဟော်ချီက ပြန်ဖြေသည်။ "မင်း ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေတဲ့အခါ"

သာ့ချောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနီရောင် တိမ်နှစ်စင်း ရှိသည်။ သူမက ရှက်ရွံ့စွာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ... ကြက်ဥနဲ့ ပေါင်မုန့်ကြမ်းကို ဝှက်ဖို့ နေရာရှာနေတယ်"

"ဥ" နှင့် "ပေါင်မုန့်" ဟူသော စကားလုံးကိုကြားသောအခါ ဟော်ချီသည် မသိစိတ်က တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဝှက်တာလဲ?"

သာ့ချောင်က မျက်တောင်ခတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။ "ငါ နင့်ကို ကြက်ဥနဲ့ မန်တုံ ပေးချင်တယ်။ ဒါကြောင့် နင်မြင်နိုင်တဲ့ တခြားသူတွေ မတွေ့နိုင်တဲ့ နေရာကို ရှာနေတာ"

ဒီလိုနေရာမျိုးက ရှာရခက်သည်။

ဟော်ချီက သူမကို သွယ်လျသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ငါတို့ကို ပစ္စည်းတွေ ပေးနေတာလဲ?"

သူတို့နှင့် မဆိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ကြက်ဥသည် အဖိုးတန် အစားအစာ ဖြစ်သည်။ မွေးကတည်းက ကြက်ဥမစားဖူးပေ။ အခြားသူများစားသည်ကိုသာ မြင်ဖူးသည်။

သာ့ချောင်၏ ထူထဲသော မျက်တောင်များ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လာသည်။ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "နင့်အဖိုး နေမကောင်းဖြစ်နေတာ ငါသတိထားမိတယ်။ ကောင်းကောင်းစားရမယ်"

သာ့ချောင် လုပ်ရပ်ကို ရွာကလူများက မြင်လျှင် အချို့လူများက သူမကို ဖြုန်းတီးသည်ဟု သေချာပေါက်ပြောလိမ့်မည်။ အချို့လူများက သူမကို စေတနာကောင်းလွန်းသည်ဟု ပြောကြလိမ့်မည်။ ဆိုးသွမ်းသူတို့ကို ကူညီသည်ဟု အသိုင်းအဝိုင်းသို့ပင် တိုင်ကြားကြလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သာ့ချောင်သည် သူမ၏ လုပ်ရပ်အတွက် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းမှု မရှိဟု မထင်ပေ။ မစားနိုင်ဖြစ်နေချိန်တွင် အန်တီဟွေ့က သူမကိုကူညီပြီး အရသာရှိသည့် အစားအစာများ ပေးခဲ့သည်။

ယခု သူမသည် အရည်အချင်းရှိသဖြင့် အန်တီဟွေ့ကဲ့သို့ အခြားသူများကိုလည်း ကူညီချင်သည်။

ဟော်ချီ၏ မျက်လုံးများက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ငါတို့က လူဆိုးတွေပဲ။ မင်းမကြောက်ဘူးလား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "လူဆိုးတွေက လူဆိုးတွေချည်း မဟုတ်ဘူးလို့ အဖွားပြောခဲ့တယ်။ နင်တို့က လူဆိုးတွေလို့ ငါမထင်ဘူး"

နွေရာသီအစောပိုင်း နေဝင်ချိန်၏ အလင်းရောင်သည် ဟော်ချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် လင်းလက်နေသည်။ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် အရောင်အနည်းငယ် စွန်းထင်းနေသဖြင့် သူ့ကို ပို၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့စေသည်။

သူနားလည်ချိန်ကတည်းက ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဒီလိုစကားမျိုး မပြောဖူးပေ။

လူဆိုးများအဖြစ် တံဆိပ်ကပ်ခံခဲ့ရသည်။ အခြားသူများက သူတို့ကို မထီမဲ့မြင်ပြု၊ မုန်းတီးပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာ ကြောက်ကြသည်။ ဆိုးသွမ်းသောသူများမှလွဲ၍ အခြားလူများက သူတို့အား စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောလိုပေ။

ကူးစပ်ရောဂါဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။ သူတို့နှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဆိုးသွမ်းသူများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားနိုင်သကဲ့သို့ပင်။

သူမသည် သူက လူဆိုးတစ်ယောက်မဟုတ်ကြောင်း ပထမဆုံးပြောခဲ့သည်။

ဟော်ချီသည် ယခုနှစ်တွင် ကိုးနှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်နီးပါးဟု ယူဆနိုင်သည်။ အာဟာရမပြည့်မီသောကြောင့် ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်ခန့်အရွယ်ရှိပုံရသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် အလင်းရောင်ကို မျက်နှာမူကာ ရပ်နေ၏။ သူ့မျက်လုံးက အရှေ့က ကောင်မလေးကို ကြည့်က သူ့နောက်ကျောက ဖြောင့်မတ်နေသည်။ သူ့အသံက အနည်းငယ် ပြာနေသည်။ "မင်းဆီက ကြက်ဥနဲ့ ပေါင်မုန့်ကို ငါချေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်။ ငါ သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်မယ်!"

သာ့ချောင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူမခေါင်းပေါ်ရှိ အမြီးလေးနှစ်ချောင်းသည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ လှုပ်ခါနေသည်။ "ပြန်ပေးစရာ မလိုဘူး။ အိမ်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ!"

စကားပြောပြီး ကောင်လေးလက်ထဲသို့ ကြက်ဥနှင့် ပေါင်မုန့်ထုပ်ကို ထည့်ပေးသည်။ "မြန်မြန်ပြန်ရတော့မယ်။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်၍ ပြေးသည်။

ဟော်ချီက သူ့လက်ထဲရှိ အထုပ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးလာသည့် နောက်ကျောကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အရမ်းအရေးကြီးသည်။ အရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ "ငါ့နာမည် ဟော်ချီ၊ မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ?"

သာ့ချောင်က သူမနောက်မှ အသံကိုကြားသောအခါ ရပ်ပြီး လှည့်ကာ တောက်ပတဲ့ အပြုံးနှင့် ပြောသည်။ "ငါ့နာမည် ချောင်နျန်နျန်ပါ။ ငါ့ကို သာ့ချောင်လို့ ခေါ်နိုင်တယ်"

ဒီတစ်ခါတွင် သူမက တကယ်ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင် ခြေရာလက်ရာမရှိဘဲ ပျောက်သွားသည်။

ဟော်ချီသည် တစ်ဖက်လူ၏ရုပ်ကို မမြင်မချင်း တံခါးဝတွင်ရပ်နေ၏။ ထို့နောက် သူလှည့်လိုက်သည်။ သူ့အမေ၏ မျက်လုံးနှင့် ဆုံပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

သိုက်ရှူဖန်က ပြောသည်။ "သားတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာကို ကြားလိုက်ပုံ ရတယ်။ ဘယ်သူလဲ?"

ဝက်ခြံလိုနေရာမျိုးတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသော်လည်း ရွာမှ မကြာခဏဆိုသလို လာပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ခဲနဲ့ပစ်ခြင်းများ ရှိသည်။ သူမသားက ရွာကလူများနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သည်။

ဟော်ချီက ဖုံးကွယ်ထားသည့် အဝတ်စကိုဖွင့်ပြီး အတွင်းထဲမှ ကြက်ဥနှင့် ပေါင်မုန့်ကြမ်းကို ဖွင့်ပြသည်။ "ဒါက သားတို့အတွက် နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက ပြောပေးခဲ့တဲ့ အဘွားရဲ့ မြေးက ပေးလိုက်တာပဲ"

သိုက်ရှုဖန်၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားသည်။ "အများကြီးပဲ... လူကောင်းနဲ့ ကြုံရတာပဲ...သား သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ပြီးပြီလား?"

ဟော်ချီ၏ မျက်လုံးများသည် ခဏမျှ အေးခဲသွားသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းယမ်းကာ "မေ့သွားတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သိုက်ရှူဖန်က သူ့သားကို ပြောသည်။ "မင်း ဒီလောက်အရေးကြီးတာကို မေ့သွားနိုင်တယ်။ တကယ်ပဲ!"

အနာဂတ်တွင် အခွင့်အရေးရသည့်အခါ တစ်ဖက်သားကို လူကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးတင်ရမည်။ တခြားလူမရှိမှသာ ဖြစ်နိုင်မည်။ မဟုတ်လျှင် သူမက ကျေးဇူးရှင်ကို ဒုက္ခပေးမိလိမ့်မည်။

သိုက်ရှုဖန်က အစားအသောက်ကိုကြည့်ကာ တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန်လုပ် မင်းအဖိုးကို ပေးလိုက်!"

သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေတွင် အခြားသူများ၏ ဥစ္စာကို မယူခြင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး မငြင်းဆန်နိုင်ပေ။ ဒီအစားအစာများကို တကယ်လိုအပ်နေသည်။

နေ့တိုင်းစားရန် မလုံလောက်ပေ။ ယောက္ခမကလည်း နေမကောင်းသေး။ အာဟာရတစ်ခုခုမစားရလျှင် အသက်မရှင်နိုင်တော့ပေ။

ဟော်ချီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အမေ၊ အမေလည်းစား"

ထိုညတွင် ဟော်မိသားစုသည် နောက်ဆုံးတွင် ထမင်းအဝစားခဲ့သည်။

သူ့မြေးနှင့်ချွေးမတို့၏ တောင့်ခံမှုကြောင့် ဟော်ဟွားချသင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခုတည်းသော ကြက်ဥကို စားသည်။ စားပြီးသည်နှင့် ချက်ခြင်း အိပ်ငိုက်လာပြီး မြန်မြန် အိပ်ပျော်သွားသည်။

သူဖျားပြီးကတည်းက ကောင်းကောင်းမအိပ်နိုင်ဘဲ ချောင်းဆိုးခြင်းကြောင့် ညဘက်အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နိုးသည်။ သို့သော် အဲဒီညက တစ်ကြိမ်ပဲ နိုးသည်။

၎င်းက သူ၏ အထင်လား မသိသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရင်ကလို ပျော့ညံ့ပြီး မသက်မသာမဖြစ်တော့ဟု ခံစားရသည်။ ချောင်းဆိုးသည်က ပိုသက်သာသွားသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ၎င်းက သူ၏ ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ပေ။

ထိုပေါင်မုန့်ပေါင်းများကို ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ရေနှင့် ဂျုံမှုန့်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ဥများကို ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ရေသောက်သော ကြက်မအိုကြီးက ဥချသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့က အနာကျက်စေသည်။

ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့များကို တိုက်ရိုက်မစားသုံးခြင်းကြောင့် အာနိသင် သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည်။

သာ့ချောင်က အခြားသူများကို ကူညီရသည့်အတွက် တစ်ညလုံး အရမ်းပျော်နေခဲ့သည်။

သူမကို ဒီတစ်ပတ်မှာ ကစားရန် မွေးစားအမေက မြို့သို့ ခေါ်သွားမည်ကို သတိရရင်း မျှော်လင့်ချက်များပြည့်နေသည်။

နောက်နေ့ အိပ်ရာက နိုးလာသောအခါ သတင်းတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်... သူမ၏ အမေအရင်းက ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသွားပြီ။