အခန်း (၁၀၈)

သာ့ချောင်သည် ထိုသတင်းကို ကျောင်းမှ ပြန်လာချိန်တွင် ကြားရသည်။

အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်က လှမ်းပြောသည်။ "သာ့ချောင်၊ နင့်အမေ ပြုတ်ကျပြီး သွေးထွက်သွားတယ်။ ကလေးက သွားပြီ။ သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ!"

သာ့ချောင်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမသည် တစ်ဖက်လူကို ကျော်ကာ အိမ်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

"အစ်မ၊ ညီမသာ့ချောင်က ဘယ်တုန်းက အမြန်အပြေးသမားဖြစ်လာတာလဲ?"

အန်ပင်းသည် သူ့ဆီသို့ လေပြင်းတိုက်ခတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ဝမ်းကွဲညီမငယ်က အနက်ရောင်အကွက်လေး ဖြစ်သွားသည်။

ချောင်တုန်းယင်လည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဒီလောက်ချစ်ဖို့ကောင်းသည့် ဖက်ထုပ်သေးလေးသာ့ချောင်က ဒီလောက်မြန်မြန်ပြေးနိုင်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။

သူမပင် မြန်မြန်မပြေးနိုင်ပေ။

ဒီသတင်းကို သာ့ချောင်အား ပြောပြသည့် ရွာသားလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမက ပြန်သတိဝင်လာချိန်တွင် သာ့ချောင်က ချောင်အိမ်ငယ်လေးဆီ ဦးတည်ပြေးနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမပေါင်ကို ရိုက်ကာ အော်လိုက်သည်။

"အိုး၊ မှားနေတယ်။ နင့်ရဲ့မိထွေးမဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျတာက နင့်အမေရင်းပဲ"

သို့သော် သာ့ချောင်က အလွန်ဝေး​နေသဖြင့် မကြားနိုင်​​တော့ပေ။

သာ့ချောင်သည် အိမ်ဆီသို့ ပြေးလာသည်။ ဝက်ခြံကို ဖြတ်သွားသည့်အခါ ဟော်ချီက ဝက်ချေးတောင်းကြီးကို ထမ်းပြီး ထွက်လာသည်။

ဟော်ချီ - "..."

သူသည် တောင်းကြီးကို ပစ်ချလိုက်ပြီး အမြန်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမကို အမီလိုက်ရင်း အသက်ရှူမဝသလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။ "မင်း... မင်းဘာလို့ အမြန်ပြေးနေတာလဲ? ဘာဖြစ်တာလဲ?"

သာ့ချောင်နောက်သို့ တလမ်းလုံး ပြေးလာသော်လည်း သူ့မျက်နှာက နီရဲခြင်း သို့မဟုတ် အမောဖောက်ခြင်း မရှိပေ။ သူ့စကားထစ်နေသည့် ပုံစံက အရင်တုန်းက သူမနှင့် ဆင်တူသည်ဟု ခံစားမိသည်။ "ငါ့အမေ လဲကျပြီး သွေးထွက်နေတယ်။ သူမကိုတွေ့ဖို့ အမြန်ပြန်သွားတော့မယ်!"

ဟော်ချီသည် သူမ၏ မိသားစုတွင် ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ကြားသောအခါတွင် သူမအတွက် စိတ်ပူသွားသည်။ သို့သော် သူဘာမှမကူညီနိုင်ပေ။ တလျှောက်လုံး သူမကို လိုက်မပို့နိုင်ပေ။

သေစမ်း!

ရွာသားတစ်ဦးသည် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမနှင့် ဝေးရာသို့ ရပ်ကာ သူမကို စောင့်ကြည့်နေရသည်။

သိုက်ရှူဖန်သည် သူမသား ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ သူ့ကိုမေးရန် အချိန်မရခင် ခြေရာလက်ရာမရှိ ပြေးသွားပြီ။ ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြန်လာသောအခါ သူမက မေးလိုက်သည်။ "အခုနက ဘယ်သွားတာလဲ? ဘာလို့ဒီလိုဖြစ်နေတာလဲ?"

ဟော်ချီက ခေါင်းမော့ကာ သူ့မျက်လုံးသွယ်သွယ်ဖြင့် သူ့အမေကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အမေ၊ သားတို့တစ်သက်လုံး လူဆိုးတွေပဲဖြစ်နိုင်မှာလား?"

သိုက်ရှူဖန်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လည်ချောင်းမှာ ဆို့သွားသည်။ စိတ်ဓာတ်ကျလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ကျလုမတတ်ပင်။

သူတို့၏ ဟော်မိသားစုက တိုင်းပြည်နှင့် သာမန်ပြည်သူများကို ဘယ်တုန်းကမှ အမှားအယွင်းမရှိခဲ့ပေ။ သို့တိုင် သူတို့သည် ဤကဲ့သို့အဆုံးသတ်သွားကြသည်။

'လူဆိုး' ဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးသည် သူတို့မိသားစုသုံးယောက်ကို ဖိထားသော တောင်နှစ်လုံးနှင့်တူသည်။ ဤအထောက်အထားကို မဖယ်ရှားပါက သူတို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမနှင့် ယောက္ခမတို့သည် အသက်ကြီးလာပြီ။ ဒီလိုမျိုး ဆက်ရှင်သန်နေမည်ဆိုလျှင် သိပ်အရေးမကြီးပေ။

သို့သော် ဟော်ချီက ငယ်သေးသည်။ တစ်နေ့မှာ သူမနဲ့ သူ့ယောက္ခမ နှစ်ယောက်လုံး သေသွားရင် ဒီကလေး ဘာဖြစ်သွားမလဲ?

ဝက်ခြံထဲမှာပဲ တစ်သက်လုံး ဝက်ချေးကောက်ခွင့် ပေးရမှာလား?

ဒါ​ပေမယ့်​ ဒီလိုမဟုတ်​ရင်​ သူမ ဘာလုပ်​နိုင်​မလဲ?

ဟော်ချီသည် သူ့အမေ၏ ဝမ်းနည်းသည့်အမူအရာကို ကြည့်ကာ ဘေးနားရှိ ဂေါ်ပြားနှင့် ကြိမ်တောင်းကြီးကို ကောက်ကိုင်ကာ ဝက်ခြံဆီ ပြန်သွားသည်။ အလုပ်မှတစ်ဆင့် သူ့ဒေါသနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှုကို ထုတ်ဖော်သည်။

သာ့ချောင်သည် ချောင်အိမ်ငယ်လေးဆီသို့ အမြန်ပြန်သွားသည်။ လိုက်ရှာပြီးနောက် သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ ရှာမတွေ့တော့သဖြင့် ပို၍ပင် စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာပြီး ချောင်အိမ်ဟောင်းဆီသို့ သွားသည်။ ခါးကို လက်နှစ်ဖက်နှင့်ကိုင်ပြီး ထွက်လာသည့် ဝမ်ချွမ်ကျီကို ဆောင့်လုနီးပါးပင်။

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြူဖျော့သွားသည်။ သာ့ချောင်ဖြစ်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ပြီးနောက် သူမက ချက်ချင်းပင် ကြိမ်းမောင်းသည်။

"သေသင့်တဲ့ ကလေး၊ ပြန်မွေးလာဖို့ ပြေးနေတာလား? ငါ့ဗိုက်ကို ထိသွားရင် လျော်ကြေးပေးနိုင်လို့လား?"

သာ့ချောင်က အမြန်တောင်းပန်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် အဒေါ်ကြီး။ အဲ့ဒီလို မဆိုလိုပါဘူး။ သမီးအမေကို ရှာဖို့ အလျင်လိုနေလို့ပါ။ အမေ အခု ဘယ်လိုနေလဲ သိလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက လက်မခံပေ။ "နင့်အမေက ဘယ်လိုဆိုတာ ငါကဘယ်လိုသိမှာလဲ? ငါက သူမကို 24 နာရီလုံးလုံး စောင့်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ကျွန် မဟုတ်ဘူး။ နောက်ပြီး အကြောင်းအရာကို မပြောင်းနဲ့။ အခုပဲ နင် ငါ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ လာတိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

လင်းဟွေ့သည် သူမ၏ဗိုက်ကို ဝင်တိုက်အောင် တမင်တကာ သင်ပေးခြင်း ဖြစ်ရမည်။ သူမကလေး ပြတ်ကျပြီး လင်းဟွေ့က သားလေးမွေးလျှင် သူမနှင့် အာဏာ ညီတူညီမျှ ရှိနိုင်မည်။

ဝမ်ချွမ်းကျီက ထိုအကြောင်းကို ပိုတွေးလေလေ၊ ခံစားလာရလေလေဖြစ်သည်။ ချက်ချင်း သူမ ဒေါသထွက်လာသည်။

"နင်က စိတ်ထားမကောင်းတဲ့သူပဲ၊ တကယ်ပဲ ငါ့ဗိုက်ထဲက ကလေးကို သတ်ပစ်ချင်နေတာ။ ငယ်ငယ်လေးနဲ့ အရမ်းရက်စက်တယ်။ ငါ နင့်ကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ ကြည့်နေ"

ပြောသည့်အတိုင်း သူမသည် လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ခြံတံခါးဘေးရှိ တံမြက်စည်းကိုတွေ့ကာ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သာ့ချောင်ဆီ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

သာ့ချောင်သည် အဒေါ်ကြီးဖြစ်သူ၏ စကားကို ထိုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ ကြောက်လန့်ပြီး လှည့်ထွက်ပြေးသွားသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမဗိုက်ကို ကိုင်ရင်း လိုက်လာသည်။ "နင် သောက်ကလေး၊ မပြေးနဲ့!"

ဒီအချိန်မှာ သူမ မပြေးရင် အရိုက်ခံရဖို့ မျှော်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား?

သာ့ချောင်သည် ထိုမျှမမိုက်မဲပေ။

သို့သော် ဝေးဝေး မပြေးရဘဲ သူမအဖွားကို ဝင်တိုက်မိသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို အကာအကွယ်ပေးခဲ့သည်။ တံမြက်စည်းနှင့် လိုက်နေသည့် အကြီးဆုံးချွေးမကို ကြည့်ပြီး "ဘာဖြစ်နေတာလဲ?" ဟု လေးနက်စွာ ​မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။ "အမေ့၊ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မအပြစ်မဟုတ်ဘူး။ သာ့ချောင်၊ ဒီကလေးက စိတ်ထားမကောင်းဘူး။ တကယ်က ကျွန်မဗိုက်ထဲက ကလေးကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဝင်ဆောင့်တာ။ အရမ်းရက်စက်တယ်"

သာ့ချောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြန်ပြောသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ အဖွား၊ အဒေါ်ကြီးရဲ့ ဗိုက်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဝင်မတိုက်ဘူး!"

ချောင်ရှို့ကျီသည် သူမ၏ နှင်းဆီရောင်တောက်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချွေးသုတ်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ အဖွားကို ပြောပြ"

သူမ၏ ယောက္ခမက သာ့ချောင်ဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်နေသည်ကို ဝမ်ချွမ်ကျီက မြင်လိုက်ရသည်။ ဒေါသနှင့် သူမမျက်နှာက အိုးအောက်ခြေလောက် မည်းနေသည်။

သာ့ချောင်က ပြောသည်။ "ကျောင်းကပြန်လာတော့ အမေပြုတ်ကျတာ သွေးထွက်လွန်ပြီး ဗိုက်ထဲက မောင်လေးလည်း မရှိတော့ဘူးလို့ ကြားပြီး အရမ်းစိတ်ပူသွားတယ်။ အိမ်လေးဆီ ပြန်​သွားတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ဘူး။ ဒါနဲ့ အိမ်ဟောင်းကို လာပြီး မေးကြည့်တော့ မထင်မှတ်ဘဲ အဒေါ်ကြီးနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့တယ်။ အဒေါ်ကြီးကို တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဒေါ်ကြီးက မယုံဘူး!"

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းကိုမော့ပြီး အကြီးဆုံးချွေးမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အဖုက ဘယ်လိုနေသေးလဲ? ပြင်းထန်နေလား? နင့်ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆေးရုံခေါ်သွားရမလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ မျက်နှာသည် နီရဲပြီး ဖြူလာသည်။

တကယ်တွင် သူမသည် ထိုအချိန်တွင် လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သာ့ချောင်က သူ့ဗိုက်ကို မထိပေ။ မဟုတ်လျှင် သူမက လူကို လိုက်ရန် ဒီလောက် မြန်မြန် ပြေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ပေ။ သူမကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဝင်တိုက်ခဲ့သူမှာ စိတ်ထားမကောင်းသူ သာ့ချောင်မှန်း ထင်ရှားသည်။ ယောက္ခမက သူမကို အကာအကွယ် ပေးတုန်းပင်။

အရမ်းစိတ်ဆိုးတယ်။

မနေ့က ယောက္ခမ က သူမကို စားပွဲပေါ်ကနေ မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် ထမင်းစားရန် စားပွဲသို့ ပြန်မလာနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဆက်တိုက်ပွဲဝင်ရန် သတ္တိမရှိခဲ့ပေ။

ဒီဟာအားလုံးကို သူမဗိုက်ထဲကို မျိုချထားရတယ်။

ညစ်ပတ်တဲ့ မိန်းကလေး၊ နောက်မှ ခွဲထုတ်လိုက်မယ်!

ဝမ်ချွမ်ကျီ ထွက်သွားပြီးနောက် ချောင်ရှို့ကျီက သာ့ချောင်ကို ပြောသည်။ "သမီးအမေက နေကောင်းတယ်။ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသွားတာ။ သူ့ကို အခုတွေ့ဖို့ ဝမ်အိမ်ကို သွားစရာ မလိုဘူး။ သူမကို မြို့မဆေးရုံ ပို့လိုက်ပြီ"

အတိအကျပြောရလျှင် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျခြင်း မဟုတ်ပေ။ သွေးအများကြီးထွက်ပြီး သေနေသည့် ကလေးကို နေရာတွင်ပင် မွေးခဲ့သည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ကိုယ်ဝန်ခုနစ်လကျော်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဒီအဆင့်မှာ ကလေးက ပုံသဏ္ဍာန်ပြောင်းနေပြီ။ သို့သော် သူမသည် အလွန်ပင် လဲကျသွားသည်။ ထိုကလေးသည် ထွက်လာသောအခါ အားနည်းစွာ ငိုပြီး မကြာမီ သေဆုံးသွားသည်။

သူမသည် ယဲ့ကျန်းကျန်းအမည်ရှိ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း အချို့က ပြောသည်။ အသေးစိတ်ကို ဘယ်သူမှ မသိသေးသော်လည်း ကောလဟာလ အများကြီး ရှိသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းနှင့် ယဲ့ကျန်းကျန်းတို့သည် ငြင်းခုံကြပြီး ယဲ့ကျန်းကျန်းက ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို မတော်တဆ တွန်းထုတ်သည်ဟု လူအချို့က ပြောကြသည်။ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် အခင်းဖြစ်နေရာတွင် သွေးထွက်လွန်သွားသည်။

ယဲ့ကျန်းကျန်းက ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို မတော်တဆ ဝင်တိုက်မိသည်ဟု လူတချို့က ပြောကြသည်။ ၎င်းက လုံးဝမတော်တဆမှုဖြစ်သည်။

လူကြိုက်အများဆုံးပုံစံမှာ - ယဲ့ကျန်းကျန်းက ဝမ်ရှင်းရှန်ကို သွေးဆောင်ရန်သွားခဲ့ပြီး ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက နေရာတွင် ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းနှင့် ယဲ့ကျန်းကျန်းတို့က တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ယဲ့ကျန်းကျန်းက ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို မတော်တဆ တွန်းချလိုက်ပြီး အဖြစ်ဆိုးကြီး ဖြစ်သွားသည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် သာ့ချောင်ကို အချက်အလက်နှင့် ခန့်မှန်းချက်များ မပြောပြပေ။ "သမီး တကယ်စိုးရိမ်ရင် ဖန်ရှောင်ကျွမ်း ရွာကို ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်နေ။ ပြီးရင် သူ့ကို ဝမ်အိမ်မှာ သွားတွေ့လို့ရပြီ"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ လုပ်ရပ်က မမှန်ပေ။ 'အမေ' ဟူသည့် စကားလုံးနှင့်ပင် မထိုက်တန်ပေ။ သို့တိုင် သူမသည် သာ့ချောင်ကို နာကြည်းမှုဖြင့် မနေချင်ပေ။

ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိလူများသည် "ကမ္ဘာကြီးသည် မိဘများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်" ဟု အမြဲလိုလို ခံစားနေရသည်။

မိဘက သားသမီးအပေါ် ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးဆိုးရွားရွား လုပ်ပါစေ လူတိုင်းက ပုံမှန်ပဲဟု ခံစားရသည်။ အရင်တုန်းက သားသမီးကို သတ်သည့်သူများပင် ရှိသည်။ လူများက မှတ်ချက်ပေးရုံသာ လုပ်ကြသည်။

သို့သော် ကလေးက အမှားတစ်ခု လုပ်လိုက်သည်နှင့် "မိဘကျေးဇူးမသိတတ်သူ" ဟူသော စကားလုံးက ကျရောက်လာလိမ့်မည်။

မတရားပေ။ အဓိပ္ပါယ်မရှိ။ သို့သော် ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သာ့ချောင်သည် ထိုအချိန်တွင် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းဆီသို့ အလည်သွားလိုပါက သူမကို တားမည်မဟုတ်ပေ။ သူမ ယူဆောင်သွားရန် တစ်ခုခုကိုပင် ပြင်ဆင်နေပေးမည်။

သာ့ချောင်သည် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသူမှာ အန်တီဟွေ့ မဟုတ်ကြောင်းကြားသောအခါ အလွန်စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

မတော်တဆမှု ကြုံခဲ့ရသူက သူမ၏ အမေရင်း ဖြစ်သည်။ သူမက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

အဖေ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးကတည်းက သူမအမေကို မတွေ့ရတော့ပေ။

အရင်တုန်းက ရှောင်ချောင်လောက် သူမအမေက ချစ်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမထွက်သွားပြီးနောက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရခြင်း သို့မဟုတ် အစာငတ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမအမေ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မမျှော်လင့်တော့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် အဘိုး၊ အဘွားနှင့် အန်တီဟွေ့ထံမှ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ရရှိခဲ့သည်။ သူမက နေ့တိုင်း အရမ်းပျော်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမအမေကို သိပ်မတွေးတော့ပေ။

ထိုအချိန်မှပင် သူမသည် အမေကို အကြာကြီးမတွေးခဲ့မိကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားသည်။

အဘွားက အမေ့အကြောင်းကို ပြောတုန်းက အန်တီဟွေ့အကြောင်း မသိစိတ်က တွေးနေသည်။ သူမ၏ အမေအရင်း မဟုတ်ပေ။

ချောင်ရှိ့ကျီက သူမ၏ ထုံထိုင်းနေသည့် ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "မကြောက်နဲ့။ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက နေကောင်းသွားလိမ့်မယ်။ မှောင်နေပြီ၊ မြန်မြန် ပြန်သွား။ သမီးမိဘတွေကို စိတ်မပူစေနဲ့"

သူမက လိမ်လိုက်သည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို သယ်ဆောင်သွားချိန်တွင် သူမမျက်နှာက စက္ကူနှင့်တူကာ ဖြူရော်နေပြီး သွေးများက ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အခြေအနေက အတော်ဆိုးပုံရသည်။

တစ်ခန်းတည်းရှိနေကြသော ယဲ့ကျန်းကျန်းနှင့် ဝမ်ရှင်းရှန်တို့သည် ခြေထောက်များ ပျော့ပျောင်းသွားကာ ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ လက်ရှိတွင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က ထိန်းသိမ်းထားပြီး အပြင်ထွက်ခွင့်မပေးပေ။

သာ့ချောင်၏ အာရုံက ပြန်ရလာသည်။ ခေါင်းကို မော့ပြီး အဖွားကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ။ သမီး အခုပြန်တော့မယ်။ အဖွားလည်း မြန်မြန်ပြန်သင့်တယ်"