အခန်း (၁၁၀)

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် လူကောင်းတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဒီကိစ္စတွင် ယဲ့ကျန်းကျန်းနှင့် ဝမ်ရှင်းရှန်က ပို၍ပင် မိုက်မဲသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက သေသွားခဲ့လျှင် သူတို့က လူသတ်သမားများ ဖြစ်လာမည်။

ယခုမူ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို မြို့ဆေးရုံသို့ ပို့ထားပြီး မနိုးသေးပေ။

ဝမ်ရှင်းရှန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲနေသည်။ သူ့မျက်လုံးက မလှုပ်မယှက် မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်း သွေးထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူနောင်တရသွားသည်။

သို့သော် လောကကြီးတွင် နောင်တအတွက် ဖြေဆေးမရှိပေ။ သူဘယ်လောက်ပဲ နောင်တရနေပါစေ အသုံးမဝင်ပေ။

သူ့ကိုဒီလိုမြင်ပြီး အဘိုးအိုဝမ်က ရုတ်တရက် သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိလိုက်သည်။ "အကြီးဆုံး၊ ရိုက်။ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်။ သူ တောင်းပန်တဲ့အထိ ရိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ အဖေ!" ဝမ်ရွှေရှန်သည် နံနက်စောစောတွင် သူပြင်ဆင်ထားသော ခါးပတ်ကို ထုတ်ယူကာ မြှောက်လိုက်ပြီး ဝမ်ရွှေရှန်အား ပြင်းထန်စွာ ရိုက်သည်။

သူတကယ် စိတ်ဆိုးသွားတယ်!

ဒီလူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သတ္တိရှိတာလဲ? ပုံမှန်အချိန်တွင် သူက ပျင်းသည်။ ယခုမူ သူသည် ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးနှင့် တွဲနေသည်။ ပြဿနာပင် ဖြစ်စေသည်!

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်စေခဲ့သည့် နောက်ဆုံးအကြိမ်တွင် သူသည် သင်ခန်းစာကို မသင်ယူခဲ့ပုံရသည်။

စားဖို့သာ သတိရပြီး အရိုက်ခံရခြင်းကို မမှတ်မိပေ။ အရိုက်ခံရလောက်အောင် မပြင်းထန်သည့်အတွက် သူ မမှတ်မိတော့ပေ။

ဒီတစ်ခါတွင် သူ့ကို အသေသတ်ပစ်တော့မည်။ နောက်တစ်ကြိမ် မိုက်မဲသည့်အရာများ မလုပ်ဝံ့အောင် အကြောက်တရားဆိုသည်ကို သိစေရမည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပေါက်ကွဲသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့်ခွန်အားကိုမျှ မထိန်းထားပေ။ ဝမ်ရှင်းရှန်သည် အင်္ကျီတစ်ထည်တည်းကိုသာ ၀တ်ထားသည်။ မကြာခင် သွေးများ ထွက်လာသည်။

အဘွားအိုဝမ်၏ နှလုံးက နာကျင်သွားသည်။ "အကြီးဆုံး၊ ရပ်လိုက်ပါ။ ရပ်လိုက်"

အဘိုးကြီးဝမ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည် "မင်းအမေပြောတာကို နားမထောင်နဲ့။ ဆက်ရိုက်!"

ဒေါသကြောင့် အဘွားအိုဝမ်၏ ရင်ဘတ်သည် နာကျင်လာသည်။ သူမက အသက်ရှူမဝတော့ပေ။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး အော်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ နင်အငယ်ဆုံးကို သတ်ချင်တယ် ဟုတ်လား? ငါ့ကိုလည်း သတ်!"

သူမက ပြောပြီးနောက် မျက်လုံးပြူးကာ ခွေးခြေမှ မြေပြင်သို့ လဲကျသွားသည်။

"အမေ!"

ချွေးမနှစ်ယောက်က ပြေးလာကြသည်။ တစ်ယောက်က ယောက္ခမ၏ ရင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဖိလိုက်သည်။ နောက်တစ်ယောက်က ယောက္ခမကို နှိုးရန် ရေယူလာသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် သူ့အမေက ဝမ်ရှင်းရှန်ကို မထိရန် အဆုံးစွန်သော လှည့်ကွက်ကို အသုံးပြုသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ခွန်အားမဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူက ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ "အဖေ၊ ဒီတစ်ခေါက် ပဉ္စမခယ်မ နိုးလာရင် ကျွန်တော် သူ့ကို တပ်ထဲ လွှတ်လိုက်မယ်"

အစ်ကိုအကြီးဆုံးအနေဖြင့် သူသည် အသုံးမဝင်တော့သော ဤလူဆိုးကြီး ဝမ်ရှင်းရှန်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို တတိယညီလေးလက်ကို လွှဲပေးရသည်။

အဖိုးအိုဝမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်း ပြောတဲ့အတိုင်း ငါတို့လုပ်မယ်"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် သုံးရက်ကြာ မေ့မြောသွားပြီးနောက် နိုးလာခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် သာ့ချောင်သည် ဟော်ချီဆီမှ ပထမဆုံးလက်ဆောင်ကို ရရှိခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် ဒီနေ့ ကျောင်းကပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးအရွယ် မျက်နှာငယ်လေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပန်းသီးနီလေးကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။

သူမနောက်က လျှောက်နေသည့် အန်းပင်းက ခေါင်းကြီး ငုံ့နေသည်။ သူသည် နှင်းရိုက်ထားသော ခရမ်းသီးနှင့်တူသည်။ သူ ဒီထက်ပိုပြီး မညှိုးနိုင်တော့ပေ။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းပြီးနောက် အန်းပင်းသည် ခပ်သွက်သွက်ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ "ညီမလေးသာ့ချောင်၊ မင်းနဲ့ တစ်ခုခု ဆွေးနွေးလို့ရမလား?"

သာ့ချောင်က စကားမပြောမီ ချောင်တုန်းယင်က ခေါင်းကိုရိုက်လိုက်သည်။ "ရှုး၊ ရှူး။ သာ့ချောင်ကို မကောင်းတာ မကြံနဲ့။ နင် တကယ်မျက်နှာ လိုချင်ရင် ကြိုးစားပြီး လေ့လာသင့်တယ်။ ဘဲဥရတာ အကြိမ်ကြိမ် အခါခါပဲ။ နင်မရှက်ပေမယ့် ငါရှက်တယ်!"

အစ်မဖြစ်သူဆီမှ ရိုက်နှက်ခံရသည့်အခါ အန်းပင်းက စိတ်မဆိုးပေ။ နီရဲနေသည့် သူ့နဖူးကို ထိလိုက်သည်။ "ဒုတိယအစ်မ၊ ငါဘာပြောမယ်ဆိုတာ အစ်မဘယ်လိုသိလဲ?"

ချောင်တုန်းယင်က သူ့ကို မျက်လုံးလှိမ့်ပြကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နင့်ပါးစပ်ကို ဟလိုက်တာနဲ့ အူဘယ်နှစ်ခွေရှိလဲဆိုတာ ငါသိတယ်!"

သာ့ချောင်က သူမပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။

မနေ့က နှစ်ဝက်စာမေးပွဲကို ကျောင်းက ကျင်းပသည်။ ရလဒ်များကို ယနေ့တွင် ထုတ်ပြန်ကြေညာသည်။ သူမသည် တရုတ်နှင့် သင်္ချာ နှစ်ဘာသာဖြင့် 100 ရာခိုင်နှုန်း အပြည့် ရရှိသည်။

သူမသည် အခန်းထဲတွင် ပထမနေရာသာမက တစ်တန်းလုံးတွင် ပထမနေရာရခဲ့သည်။ ဆရာမက သူမကိုလူတိုင်းရှေ့၌ ချီးကျူးခဲ့သည်။

အရမ်းပျော်တယ်။

အိမ်ပြန်ပြီး အဖိုးအဖွားတို့ကို ချက်ခြင်းပြောပြချင်သည်။ သိသွားလျှင် ဝမ်းသာသွားလိမ့်မည်။

သူမနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူက ဘဲဥနှစ်ထပ်ကွမ်းစာရွက်ကို ပြန်ယူလာသည်။ စာရွက်အလွတ်တစ်ရွက် ပေးလိုက်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဆရာမက စာမေးပွဲစာရွက်ကို မြင်ပြီး နေရာတွင်ပင် ကြိမ်းမောင်းသည်။

ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ယခုပြောသည်မှာ နှစ်ဝက်စာမေးပွဲအကြောင်း လူကြီးများကို ပြန်မပြောရန် ပြောချင်တယ်။ ထိုအခါမှ သူ အဆူခံရမည် မဟုတ်ပေ။

နောက်အခိုက်အတန့်တွင် အန်းပင်းက သူ့မျက်နှာကို ထုတ်ပြီး သာ့ချောင်ကိုပြောသည်။ "ညီမလေးသာ့ချောင်၊ မင်းပြန်သွားပြီးရင် နှစ်ဝက်စာမေးပွဲက ဖြေလို့ရလား မ​ရဘူးလားဆိုတာ အဖွားကို မပြောနဲ့။ ဝမ်းကွဲအစ်ကို သကြားလုံးငါးလုံးပေးမယ်"

သာ့ချောင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူမခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံမြီးလေးက ယိမ်းထိုးနေသည်။ "မဖြစ်ဘူး"

အန်းပင်းက အံကြိတ်ပြီး နာကျင်သည့် အကြည့်နှင့် ပြောသည်။ "သကြားလုံးဆယ်လုံး၊ ထပ်မရတော့ဘူး။ ငါ့မှာ ရှိတာ အကုန်ပဲ"

သာ့ချောင်က ခေါင်းခါပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ စာမေးပွဲမှာ 100% ပြန်ယူလာမယ်လို့ အဖွားကို ကတိပေးထားတယ်။ ဒါကြောင့် အစ်ကို့ကို ကတိမပေးနိုင်ဘူး"

အန်းပင်း - ဒါဆို သူဘာလုပ်ရမလဲ?

ချောင်တုန်းယင်သည် ထိုတုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမရမှတ်က မကောင်းသော်လည်း အောင်သည်။

ဟော်ချီသည် ဂေါ်ပြားဖြင့် ဝက်ခြံ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ လမ်းကို ခဏခဏ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သိုက်ရှူဖန်သည် မနက်စောကတည်းက သူ့သား၏ မူမမှန်မှုကို သတိပြုမသည်။ "ချီအာ၊ ဘာလို့ အဲ့ဒီကို ကြည့်နေတာလဲ? တစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်နေတာလား?"

ဟော်ချီ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ပူလာသည်။ သူက ခေါင်းယမ်းပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ သား ဘယ်သူ့ကိုမှ မစောင့်ဘူး"

အပြစ်ရှိသူသည် မိမိအပြစ်ကို ထင်ရှားစွာ ငြင်းဆိုခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်၏။

သိုက်ရှူဖန်သည် သူမသားကို ဤကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ မပျော်နိုင်ပေ။

သူမသားက ဘယ်သူကိုစောင့်နေမှန်း သူမမှန်းဆထားသော်လည်း မပြောပေ။

သေချာပေါက်ပင်။ ခဏအကြာ၌ ချောင်မိသားစု၏ ကလေးများက တွတ်ထိုးရယ်မောရင်း လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ သားဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းလင်းလာသည်ကို သူမ သတိပြုမိသည်။ ထိုမျက်လုံးတစ်စုံသည် အလယ်မှ ကလေးမလေးဆီသို့ ကျရောက်လာသည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဘာမှမသိဟန်ဆောင်ကာ ကြိမ်တောင်းကြီးကို ကောက်ကိုင်ကာ ဝက်ခြံဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ကလေးနှစ်ယောက်က ဆယ်နှစ်မကျော်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ဘယ်တော့မှ မစဉ်းစားမိပေ။ သူတို့၏ အထောက်အထားများကလည်း မတူပေ။

ချီအာသည် တစ်ဖက်သားကို မထိခိုက်စေရန် ကလေးမလေးနှင့် အလွန်အကျွံ အဆက်အသွယ်မပြုရန် သူမ တွေးခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် စကားများက ပါးစပ်ဝသို့ ရောက်သည့်အခါ မျိုချပစ်လိုက်သည်။

ချီအာသည် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမတို့နှင့်အတူ လယ်ကွင်းတွင်ရှိခဲ့ပြီး အသက်ငယ်လေးမှစပြီး လယ်ယာလုပ်ငန်းကို ကူညီလုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ သူ့ထံ၌ အသက်အရွယ်တူ သူငယ်ချင်းမျိုး တစ်ခါမှ မရှိဖူးပေ။

ယခု လူများနှင့် မိတ်ဖွဲ့ရန် အစပြုသည်က သူ့အတွက် ရှားပါးသည်။ သူမက မဖျက်စီးမိစေရန် ဘာမှ မပြောချင်ပေ။

ချီအာသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း သတိကြီးသော အကျင့်စရိုက်ရှိသည်။ သူ့လုပ်ရပ်က ကလေးမလေးကို ထိခိုက်နစ်နာစေမည် မဟုတ်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။

ဟော်ချီသည် သူ့အမေ ဝင်သွားသည်ကို မြင်ရပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သွယ်လျသော မျက်လုံးတစ်စုံသည် သာ့ချောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

အန်းပင်းက နောက်တစ်ကြိမ် သတိပြုမိပြီး ဒေါသတကြီးနှင့် ပြေးထွက်လာသည်။ "မင်း ညစ်ပတ်တဲဲ့ ကောင်လေး၊ နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက မင်းကို သတိပေးခဲ့တာကို မေ့သွားပြီလား?"

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကိုးနှစ်ရှိပြီ။ သို့သော်လည်း အန်းပင်းသည် ကောင်းမွန်စွာ ကျွေးမွေးခံရသည်။ ချောင်မိသားစု၏ မျိုးရိုးဗီဇများက သူတို့အားလုံးကို အရပ်ရှည်စေရန် ရည်ရွယ်သည်။ ဟော်ချီရှေ့တွင် သူရပ်လိုက်သည့်အခါ သူ့ထက် ဦးခေါင်းထက်ဝက်လောက် ပိုမြင့်နေသည်မှာ သိသာသည်။

ဟော်ချီက သူ့လက်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာပြောသည်။ "မင်း ထပ်လုပ်ရဲရင် ငါ့လက်ထဲက ဂေါ်ပြားကို အပြစ်တင်မနေနဲ့!"

အန်းပင်းသည် သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော ဂေါ်ပြားကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အော်သည်။ "မင်း ရက်စက်တဲ့ကောင်!"

သူ့လက်ထဲတွင် ဘာလက်နက်မှ မရှိပေ။ တစ်ဖက်က သူ့ကို ဂေါ်ပြားနှင့် တကယ်ရိုက်လျှင် သာမာန်ကြောက်စရာကောင်းမည် မဟုတ်ပေ။

သာ့ချောင်က သူတို့ နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အမြန် ပြေးလာသည်။ "ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ အစ်ကိုကြီးဟော်ချီ၊ ရန်မဖြစ်ကြနဲ့"

အန်းပင်း၏မျက်လုံးများသည် လိုင်ချီးကဲ့သို့ ကြီးလာသည်။ "ညီမသာ့ချောင်၊ သူ့ကို ဘယ်လိုခေါ်တာလဲ? သူ့ကို ဒီလိုခေါ်လို့မရဘူး။ သူက လူဆိုးပဲ!"

ဟော်ချီသည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားသည်။

သာ့ချောင်က တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ လူဆိုးတွေအားလုံးက မကောင်းတဲ့လူတွေမဟုတ်ဘူးလို့ အဖွား ပြောထားပြီးသားပဲ။ အစ်ကိုကြီးဟော်ချီက လူဆိုးမဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုမပြောနဲ့"

အန်းပင်းက သူ့အဖွားပြောကြောင်း ကြားပြီး ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို နင် သူ့နဲ့ မကစားရဘူး။ မြင်ရင် သတင်းပို့ခံရလိမ့်မယ်!"

သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက သူမကို ဂရုစိုက်သဖြင့် အခုလိုပြောခဲ့ကြောင်း သာ့ချောင် သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမနှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ တိုးတိုးလေးပြန်ပြောသည်။ "သိပါတယ်။ ညီမလေး ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်စေရဘူး။ ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ စိတ်မပူပါနဲ့"

အန်းပင်းသည် သဘောထားကြီးသူဖြစ်သည်။ သာ့ချောင်က သူမကိုယ်သူမ ပြောနေသည်ကို မြင်ပြီး သူ ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။

အန်းပင်းကဲ့သို့ပင် ချောင်တုန်းဟယ်သည် သာ့ချောင်ကို လူဆိုးများနှင့် တွေ့မည်အား အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။ သို့သော် သူမစကားမပြောမီတွင် ညီမဖြစ်သူချောင်တုန်းယင်မှ ဆွဲလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ငါ့ကို ဆွဲထုတ်ခဲ့တာလဲ?" ချောင်တုန်းဟယ်က အံ့ဩသောမျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချောင်တုန်းယင် - "အစ်မ၊ သူတို့က လူဆိုးမဟုတ်ဘူးလို့ အဖွားပြောတဲ့အတွက် အရမ်းပူစရာမလိုဘူး။ ညီမသာ့ချောင်က ခုနစ်နှစ်ရှိနေပြီ။ သူ့ကို ပေါင်းသင်းဖို့ သင်ပေးရမယ်။ တခြားလူက လူဆိုးဆိုရင်တောင် ခြားနားချက်ကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ ဆိုတာကို သင်ယူရမှာ မဟုတ်လား?"

သူမ၏ အစ်မသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိတ်ထားရှိသည်။ အစစအရာရာ အဆင်ပြေသော်လည်း သူမသည် အလွန်အမင်း စိတ်ပူတတ်သည်။

တခါတရံတွင် သူမ၏အစ်မသည် သူ့သားလေးများကို ကာကွယ်ပေးသော ကြက်မအိုကြီးနှင့်တူသည်ဟု ခံစားမိသည်။ သူမသည် တစ်နေ့တာလုံး အဆုံးမဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေသည်။

ချောင်တုန်ူဟယ်က ခေါင်းမညိတ်ခင် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ "နင်ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ အဲဒီကလေးကို နောက်မှ လိုက်ကြည့်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ညီမလေးသာ့ချောင် ဒုက္ခရောက်မှာ ငါတို့တောင် မသိလိုက်ဘူး!"

အရင်က သူမပြောခဲ့တာတွေက အလကားပဲလား?

ချောင်တုန်းယင်က မျက်လုံးလှိမ့်ပြီး သွားတွေကို လျက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ၊ နင်တကယ် ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိရင် ငါတို့ရဲ့ မိုက်မဲတဲ့မောင်လေးအတွက် ဘာလို့ စိတ်မပူလဲ!"

အမှန်ပင် ချောင်တုန်းဟယ်၏ အာရုံက ချက်ချင်းပြောင်းသွားသည်။

သာ့ချောင်က သူမ၏ ဝမ်းကွဲများ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး တောင်းပန်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးဟော်ချီ၊ ညီမရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက မကောင်းတဲ့စိတ် မရှိပါဘူး။ အဲဒါကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့!"

ဟော်ချီက ဘာမှ မပြောဘဲ နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားသည်။

သူ့ကိုဒီလိုမြင်သောအခါ ဒေါသထွက်သွားသည်ဟု သာ့ချောင်က ထင်သွားသည်။ ခေါင်းငုံ့ပြီး ကျောင်းလွယ်အိတ်ထဲက ကြက်ဥတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ဒါက ဒီနေ့ ကြက်ဥ။ အစ်ကိုကြီးအတွက်!"

ဟော်ချီ၏ အကြည့်သည် သူမ၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်ထဲမှ စာအုပ်များပေါ် ကျရောက်သွားသည်။ တောင့်တမှု အလင်းတန်းတစ်ခု သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

ထိုစာအုပ်များသည် သူကဲ့သို့ လူဆိုးများ မထိနိုင်သော အရာများဖြစ်သည်။ ကျောင်းတက်ရန် မေ့ထားနိုင်သည်။

သာ့ချောင်သည် သူ၏ စိတ်အားထက်သန်သော အကြည့်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ခဏလောက် စဉ်းစားသည်။ "အစ်ကိုကြီးဟော်ချီ၊ စာသင်ချင်လား?"

ဟော်ချီက သူ့နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ ခဏလောက် ငြိမ်သွားသည်။ အဆုံးတွင် သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သင်ချင်တယ်!"

သူ့အဖိုးနှင့်အမေက စကားလုံးအမြောက်အမြားနှင့် သင်္ချာဘာသာရပ်မှ ပေါင်းခြင်း၊ နုတ်ခြင်း၊ မြှောက်ခြင်းနှင့် စားခြင်းတို့ကို လျှို့ဝှက်စွာ သင်ကြားပေးသော်လည်း ကျောင်းပညာရေးစနစ်နှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသေးသည်။ ထို့အပြင် သူတို့ထံ၌ သင်ရိုးစာအုပ်များ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် လေ့လာမှုက ကွဲပြားနေသည်။