အခန်း (၁၁၃)

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းတယ်။ အစွမ်းကုန်လုပ်။ စာမေးပွဲအောင်ရင် အဖွားက တစ်ယောက်ယောက်ကို စက်ဘီးဝယ်ခိုင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ မင်းအဖေက ပိတ်ရက်မှာ မင်းကို လာခေါ်ဖို့ မြို့ကို သွားနိုင်တယ်!"

ထိုစကားများထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ချောင်မိသားစုက ပေါက်ကွဲသွားပြန်သည်။

ချောင်ကျန်းကော်က နားရွက်ကို ကုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးသည်။ "တုန်းဟယ်၊ သမီး ခက်ခက်ခဲခဲ စာကျက်ရမယ်နော်။ အဖေ စက်ဘီးစီးနိုင်မလားဆိုတာ သမီးအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

ယနေ့ခေတ်တွင် စက်ဘီးတစ်စီး ပိုင်ဆိုင်ခြင်းသည် ၂၁ ရာစုတွင် စူပါကားတစ်စီး ပိုင်ဆိုင်ခြင်းကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်ကို သိထားသင့်သည်။

နောက်ပြီး ရွာ၌ ဘယ်သူမှ စက်ဘီးမဝယ်ပေ။ ဝမ်မိသားစုက တတ်နိုင်သော်လည်း အပြောခံရမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ဘယ်တော့မှ မဝယ်ဖြစ်ခဲ့ပေ။

ချောင်မိသားစုက ဝယ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့ရွာ၌ ပထမဆုံးဖြစ်မည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် ကြီးမားသောဖိအားကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။

စားပြီးသည်နှင့် ချောင်ကျန်းမင်က သူ့မိဘတွေကို ပြောစရာရှိသည်ဟု ပြောသည်။ ထို့​ကြောင့်​ သက်​ကြီးရွယ်​အိုနှစ်​​ယောက်​၏ အခန်းထဲသို့ လိုက်​လာခဲ့သည်​။

"အဖေ အမေ၊ ကျွန်တော်က ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဝယ်လိုအား သမဝါယမမှာ အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီ။ ခရိုင်မှာရှိတဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကုမ္ပဏီမှာ ကျွန်တော့်ကို စီစဉ်ပေးနိုင်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ယာဉ်မောင်းအနေနဲ့ပဲ။ နှစ်ရက်အတွင်း အလုပ်သွားလို့ရတယ်"

သူသည် ခရိုင်အတွင်းရှိ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကုမ္ပဏီတွင် ယာယီအလုပ်သမားအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဆဲဖြစ်သည်။ ဤအချိန်သည် ရောင်းလိုအားနှင့် ဝယ်လိုအား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုနှင့် ကွဲပြားသည်။

ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဝယ်လိုအား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွင် သူတို့သည် အမှန်တကယ် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသမားများသာဖြစ်သည်။ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကုမ္ပဏီ၌ သီးသန့်ရောင်းချနိုင်သည်။ ရသည့်ငွေက အများကြီးပင်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အန္တရာယ်များသည် သေးငယ်သည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူ မလုပ်နိုင်ပေ။ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဝယ်လိုအား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွင် သူသည် ဆက်မလုပ်နိုင်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ လယ်လုပ်ရန်လည်း ရွာသို့ မပြန်ချင်ပေ။

ထို့အပြင် ဝမ်အာလေးအတွက် ဆရာဝန်ရှာရန် ငွေလိုသည်။ အနည်းငယ်စဥ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် အချက်အလက်အချို့ကို ဖုံးကွယ်ထားဆဲဖြစ်ပြောင်ူအား မသိပေ။ "နင့် ဇနီးနဲ့ ကလေးကော နင်နဲ့အတူ လိုက်သွားမှာလား?"

ချောင်ကျန်းမင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မလိုက်ဘူး၊ ဟိုတုန်းက မြို့က ရွာနဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။ သူမရဲ့ မိဘတွေကလည်း မြို့မှာ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို အဲ့ဒီမှာ နေခွင့်ပေးလိုက်တာ နည်းနည်းတော့ စိတ်သက်သာရာရတယ်။ ခရိုင်မှာ ဆွေမျိုးမရှိလို့ အမေနဲ့သမီးကို တစ်ယောက်တည်း ထားရတာ စိတ်မချမ်းသာဘူး"

အဓိက အကြောင်းအရင်းမှာ ဝမ်အာလေးကို ချန်ချောင်ချောင်နှင့် ထားခဲ့ရန် စိတ်မချပေ။ သူမကို ထပ်ဆုံးရှုံးလျှင် သေချာပေါက် ရူးသွားလိမ့်မည်။

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ရွှယ်ချွမ်တို့ အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ရွှယ်ချွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းသေချာစဉ်းစားပြီးပြီပဲ။ ဒါဆို မင်းအမေနဲ့ ငါက မင်းမိန်းမနဲ့ ကလေးကို စောင့်ကြည့်ပေးမယ်!"

ချောင်ကျန်းမင်က သူ့မိဘတွေကို ကျေးဇူးတင်စွာ ကြည့်နေသည်။

ထိုသို့သော လေးနက်ပြီး ဖြောင့်မတ်သောမိဘများ ရှိခြင်းမှာ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအတွက် အကြီးမြတ်ဆုံးသောကောင်းချီးပင်ဖြစ်သည်။

...

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်မိသားစု၏ အငွေ့အသက်သည် သဟဇာတမဖြစ်ပေ။ ပြင်းထန်သောဖိအားများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

အဘွားအိုဝမ်သည် အလွန်ဒေါသထွက်ကာ မျက်နှာမှ လည်ပင်းအထိ နီမြန်းသွားသည်။ "ဖိနပ်ကျိုး ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ယွမ် 800 လိုချင်တယ်။ ဘာလို့ မလုယက်တာလဲ?"

အကယ်၍ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ဝမ်ရှင်းရှန်ကို လူယုတ်မာဖြစ်ကြောင်း တိုင်ကြားရန် မခြိမ်းခြောက်လျှင် ဝမ်မိသားစုက သူမလို မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ ဝင်ခွင့်မပြုပေ။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် အိမ်ထောင်ကျပြီး သားသမီးရှိရုံသာမက ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ဤလူသည် သဘာဝကျသော ဒုက္ခပေးသူဖြစ်သည်။ သူမကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်နှင့် အိမ်တွင် ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် အမှန်တကယ် ဒုက္ခပေးသူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည့် သူမ၏ စွမ်းရည်က သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုထက် လုံးဝကျော်လွန်သွားပြီ။

ဝမ်ရှင်းရှန်က ချည်နှောင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်းကိုကြားပြီး သူ့လည်ပင်းမှ အပြာရောင်သွေးပြန်ကြောများက ထောင်ထလာသည်။ "B*tch၊ ငါ သူ့ကို အခုသတ်ပြီး သူနဲ့အတူသေမယ်!"

"ဘုန်း!"

ဝမ်ရွှေရှန်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ကန်လိုက်သည်။ "မင်းသေရင် ပြီးသွားပြီ။ ဒါပေမယ့် အသက်ရှင်နေတဲ့ ငါတို့က မင်းကြောင့် ဒုက္ခရောက်ရမှာ။ ငါတို့က ဘာလို့ လုပ်ရမှာလဲ?"

ဒါဆို ဝမ်မိသားစုက အိမ်ခွဲလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ?

သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်လျှင်ပင် အပြင်လူများ၏ အမြင်၌ သူတို့နှင့် ဝမ်ရှင်းရှန်က တစ်မိသားစုတည်းဖြစ်နေဆဲပင်။

မိသားစုထဲ၌ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ရှိပြီဆိုလျှင် သူတို့ ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံး ခေါင်းမော့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင် သူသည် သေချာပေါက် ထုတ်ပယ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ရွာသားများသည် မိသားစုတွင် လူသတ်သမားရှိသော သူကို ခေါင်းဆောင်မဖြစ်စေလိုသည်မှာ သေချာသည်။ အရင်ကတည်းက ဝမ်ရှင်းရှန်ကို အကာအကွယ်ပေးသည့်အတွက် သူ ထောင်ကျသွားလိမ့်မည်။

တတိယညီကမူ စစ်တပ်၌ ဆက်နေရန် နည်းလမ်းရှာလျှင်ပင် သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းက အဆုံးသတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခု အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက သတင်းပေးပို့ခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမက လက်လျော့အတွက် တောင်းဆိုချက်အရ ယွမ် ၈၀၀ ပေးရမည်။

ဝမ်ရှင်းရှန်က ကန်သွင်းခံရပြီး နောက်ပြန် လဲကျသွားသည်။ သူ့ခေါင်းက မြေပြင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိသွားသည်။ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းကိုမြင်ပြီး အဘွားအိုဝမ်က စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး သားအကြီးဆုံးကိုရိုက်ရန် အရှေ့တက်သွားသည်။ "သားကြီး၊ မင်းရဲ့နှလုံးသားက အဆီဖုံးနေတယ်။ ဒါက မင်းရဲ့ညီလေးပဲ။ မင်းဘယ်လိုလုပ်ရက်တာလဲ?"

ဝမ်ရွှေရှန်က တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။ "သူက ကျွန်တော့ညီ မဟုတ်ရင် သူ့ကိစ္စထဲ ဝင်ပါမယ်လို့ အမေထင်နေလား?"

သူက အမြဲသတိအရမ်းကြီးသည်။ ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးရန် ဘယ်တော့မှ မဝံ့ရဲပေ။

တခြားတစ်ယောက်ယောက်က ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့်အခါ ဆေးလိပ်ကနေ အရက်အထိ ဘာမဆို လက်ခံရဲတယ်။ သူက ပြောင်းဖူး၊ ဂေါ်ဖီထုပ် စသဖြင့် အစားအသောက် အနည်းငယ်ကိုသာ လက်ခံဝံ့သော်လည်း သူရဖူးသမျှ အကောင်းဆုံးမှာ ဒင်ဆမ်းဖြစ်သည်။

မကောင်းမှုများကို မလုပ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဝမ်ရှင်းရှန်၏ အရှုပ်အထွေးကြောင့် သူ့ဖင်ကို ခဏခဏ သုတ်ပေးခဲ့ရသည်။ သူ့မှာ တကယ်ကို လုံလောက်နေပြီ!

သားကြီး၏ အေးစက်သော ဒေါသမျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဘွားအိုဝမ်၏ နှလုံးသားသည် နစ်မြုပ်သွားသည်။ သူမက ဆက်မငေါက်နိုင်တော့ပေ။

အဖိုးအိုဝမ်၏ အပြာရောင် သွေးကြောများက ပေါက်ထွက်နေသည်။ သူက ဆေးပေ့ါလိပ်​ကို ခေါက်လိုက်ပြီး သည်။ "မင်း အခုချိန်ထိ သူ့ကို ကာကွယ်နေတုန်းပဲ။ အငယ်ဆုံးက မင်းရဲ့သား။ မင်း တခြားသားတွေကို မလိုချင်တော့ဘူးလား?"

သူက သားအငယ်ဆုံးကို အချစ်ဆုံးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့ကို အထပ်ထပ် စိတ်ပျက်စေသည်။ ယခု သူသည် ဤမျှ ယုတ်မာသော သားပေါက်ကို ဘယ်တော့မှ မမွေးခဲ့ရန် ဆုတောင်းမိသည်။

အဘွားအိုဝမ်၏ ခြောက်ကပ်နေသော ပါးစပ်သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ညည်းညူသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ ထွက်မလာပေ။

သူမသည် အသက်ကြီး၍ စိတ်မမှန်သည် မဟုတ်ပေ။ နောင်တွင် သူမနှင့်အဘိုးအိုသည် စောင့်ရှောက်မှုအတွက် အကြီးဆုံးသားကို အားကိုးရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သားကြီး၏ စိတ်က အမှန်တကယ် အေးစက်လာပါက သူမသည် အသက်ကြီးလာသောအခါ ဒုက္ခရောက်မည့်သူ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ခဏတာ ငြိမ်သက်နေသည်။ သားအငယ်ကို မကူညီဝံ့ပေ။ သူမ၏ ထိုင်ခုံဆီသို့ ပြန်သွားကာ ထိုင်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးဝမ်က အခြားလူများကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။ "ဒါကို မင်းတို့ဘယ်လိုထင်လဲ?"

ကျန်သည့် သားနှစ်ယောက်နှင့် ချွေးမတို့က ဘာမှ မပြောပေ။

ယွမ်ရှစ်ရာ!

ယွမ်ရှစ်ဆယ် မဟုတ်ပေ။ ရှစ်ယွမ်လည်း မဟုတ်ပေ!

ယွမ်ရှစ်ရာဖြင့် မြို့၌ အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းပါသည့် အိမ်တစ်လုံးကို ဝယ်ယူနိုင်သည်။ အနည်းငယ်ညံ့နေလျှင် အိပ်ခန်းသုံးခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းပါသည့် အိမ်တစ်လုံးကို ဝယ်နိုင်သည်။

ဒီမိန်းမကို ပိုက်ဆံအများကြီး မပေးချင်ဘူး!

နောက်ဆုံးအကြိမ် မိသားစုခွဲတုန်းက မိသားစုသည် စုဆောင်းငွေအချို့ကို အိမ်ခွဲတစ်ခုစီသို့ ခွဲဝေပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အဘွားအိုဝမ်၏ လက်ထဲတွင် ယွမ် ၃၀၀ ကျန်သေးသည်။

ပါးစပ်ထဲက အသားကို ထွေးထုတ်ရသည့် ခံစားချက်က ဘယ်သူ့အတွက်မှ မကောင်းပေ။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် သူ့ညီလေးနှစ်ယောက် စကားမပြောသည်ကို မြင်ပြီး မတရားသလို ခံစားနေရကြောင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် သိလိုက်သည်။

သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒုတိယညီငယ်၊ စတုတ္ထညီငယ်၊ မင်းတို့ မကျေနပ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ နစ်နာမှုတွေကို ငါနားလည်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါက ငါတို့ဝမ်မိသားစု အတူတူရင်ဆိုင်ရမယ့် အခက်အခဲပဲ။ ငါတို့ စည်းလုံးမှုမရှိရင် ဝမ်မိသားစုက တကယ်ပဲ ဆုံးသွားလိမ့်မယ်!"

ဒုတိယဝမ်က ခြောက်သွေ့ကွဲအက်နေသည့် လက်များကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြောသည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ မပြောနဲ့၊ မင်းပြောတာကို နားထောင်မယ်!"

စတုထ္ထ​ဝမ်သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏မျက်နှာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လျင်မြန်စွာပြောသည်။ "မှန်တယ် အစ်ကိုအကြီးဆုံး။ မင်းပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မယ်!"

သူတို့မိန်းမများသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူတို့၏မျက်နှာများသည် မြောင်းပုပ်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်က သူ့စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်နှစ်သိမ့်ခံလိုက်ရသည်။ "စုစုပေါင်း ယွမ် ၈၀၀ လိုတယ်။ အကြီးဆုံးအနေနဲ့ ငါက ယွမ် ၂၅၀ ပေးမယ်။ တတိယညီက ယွမ် ၂၀၀ ပေး။ မိဘတွေက ယွမ် ၅၀ ပေး။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို ယွမ် ၁၅၀ ပေးရမယ်။ ဘယ်လိုထင်လဲ?"

လျိုချွေ့ဟွားက သူမ၏မိသားစုသည် အခြားမိသားစုများထက် ယွမ် 100 ပိုပေးရသည်ဟု ကြားသည့်အခါ သူမ၏ အသားကို လှီးဖြတ်လိုက်သလိုပင်။ သူမ၏ လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း လက်သည်းများက လက်ဖဝါးထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ဒုတိယ၏ ဇနီးနှင့် စတုတ္ထ၏ဇနီးသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ အနည်းငယ်ပိုကောင်းလာသည်။

ဒုတိယဝမ်နှင့် စတုတ္ထဝမ်တို့သည် သူတို့၏ အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် တူညီသောဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မျှဝေလိုကြသည်။ အဆုံးတွင် ဇနီးသည်များ၏ မျက်လုံးများအောက်တွင် ခေါင်းသာညိတ်ပြနိုင်သည်။

ဝမ်ရွှေရှန်က ​​ပိုက်ဆံအတွက် စိတ်ဆင်းရဲနေသော်လည်း ဒီကပ်ဆိုးကြီးကို လွှတ်လိုက်ချင်ရုံသာ။

သူက ဝမ်ရွှေရှန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မင်းအိမ်မှာနေ။ ငါမင်းကို နှစ်ရက်အတွင်း စစ်တပ်ထဲ ပို့မယ်!"

သူ အံကြိတ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို မတွေ့မိလျှင် အကောင်းဆုံးပင်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို တွေ့သည်နှင့် သတ်ပစ်မိမည်ကို သူကြောက်သည်။

...

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ဆေးရုံမှ အမြန်ဆင်းနိုင်ရန် အားနည်းလွန်းသည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကိုတွေ့ရန် ဆေးရုံသို့ သွားရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သာ့ချောင်တစ်ယောက်တည်း မသွားနိုင်ပေ။ သူမ ပြန်လာသည်ကို စောင့်ပြီး ဝမ်အိမ်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်မည်။

အစီအစဉ်အရ ရှန်းမိသားစုသည် သူမအား ပိတ်ရက်တွင် ကားသမားခေါ်လွှတ်သည်။

ရွာထဲဝင်လာသည့် ကားကို ရွာသားတွေမြင်သောအခါ ချက်ချင်းဝိုင်းရံကြသည်။

"သာ့ချောင်၊ နင့်ကို မြို့ထဲမှာ နေဖို့ လာခေါ်တာလား? ဒါဆို နောက်နောင် ပြန်မလာတော့ဘူးလား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းခါပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ သမီး မြို့ကို တစ်ရက် နှစ်ရက်လောက် ဆော့ဖို့ သွားတာ။ ပြန်လာခဲ့မယ်!"

၎င်းကို တစ်ယောက်ယောက်က ကြားပြီး စနောက်သည်။ "သမီးက ဘာလို့ပြန်လာတာလဲ? မြို့ထဲမှာနေရတာ အရမ်းကောင်းတယ်။ ငါသာနင်ဆိုရင် ပြန်လာမှာမဟုတ်ဘူး"

"အမှန်ပဲ။ ဒုရဲမှူးက မင်းကို သူ့ရဲ့ မွေးစားသမီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားတယ်။ ဘာလို့ပြန်လာမှာလဲ?"

အခြားတစ်ယောက်ယောက်က သာ့ချောင်ကို ပစ္စည်းတွေများဝယ်ရန် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမကို သွားခိုင်းသည်။

"သာ့ချောင်၊ နင့်ကို လာခေါ်ဖို့ ကားရှိတော့ အန်တီက ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဝယ်လိုအား သမဝါယမက အထည်တွေ ဝယ်လာခဲ့ပေးပါလား?"

"ငါရောပဲ။ နောက်တော့ ယုန်ဖြူသကြားလုံး ၂ ဂျင်းလောက် ဝယ်ပေးနော်!"

"ငါက .... ချင်တယ်……"

သူတို့သည် အခွင့်ကောင်းယူလိုသဖြင့် သာ့ချောင်ကို ကပ်နေကြသည်။ သူတို့က သာ့ချောင်ကို ပစ္စည်းဝယ်ရန် အကူအညီတောင်းသော်လည်း လက်မှတ်နှင့် ပိုက်ဆံကို မထုတ်ကြပေ။

ချောင်ရှို့ကျီက ထွက်လာပြီး လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာပြောသည်။ "နင်တို့ ပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ သာ့ချောင်ကို အကူအညီတောင်းလို့ရတယ်။ လက်မှတ်နဲ့ ပိုက်ဆံတွေလည်း နည်းလို့မရဘူး။ သယ်ကြေးအနေနဲ့ ငါးမူးပေးရမယ်!"

သယ်ယူခ ငါးမူး။

နင်ဘာလို့မခိုးတာလဲ?

သို့သော် ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ငြင်းခုံရန် ဘယ်သူမှ မဝံ့ရဲကြပေ။

သူတို့ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးက ဂျင်း ၂၀၀ ကျော် အလေးချိန်ရှိသည့် တောဝက်ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် ထိုးသတ်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် ပစ္စည်းများကို အမှန်တကယ် မဝယ်ချင်ကြပေ။ အခွင့်ကောင်းယူချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက သာ့ချောင်၏ ပျော့အိနေသည့် ခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။ "ဝင်သွားလိုက်။ တခြားသူတွေရဲ့ အိမ်မှာ ယဉ်ယဥ်ကျေးကျေးနေ။ နားလည်လား?"

သာ့ချောင်သည် အဖွား၏လက်ကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။ ကြက်ကလေး အစာကောက်နေသလို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "နားလည်ပါတယ် အဖွား၊ အဖွားတကယ် သမီးနဲ့ မလိုက်ဘူးလား?"

သူမက မိသားစုကို စွန့်ခွာပြီး ရှန်းမိသားစုအား တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမည်ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသည်။

ယာဉ်မောင်းက အမြန်ကူညီပြီး နားချသည်။ "အန်တီချောင်၊ သခင်မရှန်းနဲ့ ရှန်းမိသားစုက အန်တီ့ကို လိုက်ခဲ့ခိုင်းတယ်။ အန်တီမလိုက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ?"