အခန်း (၁၁၄)

သာ့ချောင်၏ မျက်နှာသည် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ မှီနေပုံကိုကြည့်ပြီး ချောင်ရှို့ကျီသည် သူမတစ်ယောက်တည်းသွားတော့မည်ကို အနည်းငယ်စိုးရိမ်သွားသည်။ ထို့အပြင် သူမသည် မြို့ထဲတွင် သာ့ချောင်အတွက် အိမ်ဝယ်ရန် စိတ်ကူးထားသည်။ သူမက ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး စစ်ဆေးကြည့်နိုင်သည်။

သာ့ချောင်အတွက် အိမ်ဝယ်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဝမ်အာလေး ပျောက်သွားပြီး ဒီကိစ္စက နှောင့်နှေးသွားသည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆို ငါလည်း သွားမယ်။ သူတို့နဲ့ စကားပြောလိုက်ဦးမယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်၍ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

ဖက်ထုပ်သေးလေးနှစ်ယောက် တုန်းလင်းနှင့် ယိမင်တို့က သာ့ချောင် လက်ကို ကိုင်ထားကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

တုန်းလင်းလေးက ကလေးအသံနှင့် ပြောသည်။ "အစ်မသာ့ချောင်၊ အိမ်ကို စောစောပြန်လာနော်။ တုန်းလင်းလေးက အိမ်မှာ နာခံပြီး စောင့်နေမယ်"

ယိမင်ကလည်း လိုက်ပြောသည်။ "အစ်မသာ့ချောင်၊ ယိမင်လေးက အိမ်မှာ နာခံစွာနဲ့ စောင့်လိမ့်မယ်"

ဒီစကားက တုန်းလင်းထက်တောင် ပိုနာခံသည်။

တုန်းလင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည် - နောက်လိုက်ပြောတဲ့ကောင်!

သာ့ချောင်က မောင်လေးနှစ်ယောက်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အစ်မ သဘက်ခါ ပြန်လာမယ်။ လိမ္မာရင် သကြားလုံး ယူလာပေးမယ်"

တုန်းလင်းလေးက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "အစ်မသာ့ချောင်၊ မောင်လေးက အလိမ္မာဆုံးပဲ!"

ယိမင်က မျက်လုံးကို မှေးလိုက်သည်။ "အစ်မသာ့ချောင်၊ မောင်လေးက အလိမ္မာဆုံး ဆုံးပဲ"

ယိမင်သည် သူ့ထက် "အများဆုံး" တစ်ခုရှိသည်ကိုကြားသောအခါ တုန်းလင်း၏ပါးပြင်လေးများသည် နီမြန်းလာသည်။ သူသည် ငါးပူတင်းကဲ့သို့ ဒေါသထွက်နေ၏။

ချောင်ဟုန်းရှနှင့် လင်းဟွေ့တို့သည် သူမတို့၏သားများက မျက်နှာသာရရန် တိုက်ပွဲဝင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

သာ့ချောင်က မောင်လေးနှစ်ယောက်ကို နှစ်သိမ့်ပြီး အန်တီဟွေ့၏ နံဘေးကို ပြေးသွားပြီး ဗိုက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူမက လှုပ်ရှားမှုကို မခံစားနိုင်သော်လည်း ပြောလိုက်သည်။ "မောင်လေးရေ၊ အစ်မက မြို့ကိုသွားမယ်။ လိမ်လိမ်မာမာနေ။ အ​မေ့ကို ဒုက္ခ​မပေးနဲ့ နားလည်လား?"

လင်းဟွေ့က ပိုညင်သာစွာ ပြုံးပြီး သူမ၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မောင်လေးက ငယ်သေးတယ်။ သမီး ပြောတာကို နားမလည်သေးဘူး"

ဘေးနားရှိ ရွာသူရွာသားများက သူတို့စကားပြောနေသည်ကို ကြားသည်။ လင်းဟွေမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့သိလိုက်ကြသည်။

"ဒုတိယချောင်ရဲ့ မိန်းမ၊ နင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား? ဘယ်တုန်းက ဖြစ်တာလဲ?"

လင်းဟွေ့က ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "တစ်လကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်။ မတည်ငြိမ်သေးဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ လူတိုင်းကို မပြောသေးတာ"

ရွာ၌ ရက်ပေါင်း 100 အကြာတွင် ကိုယ်ဝန်ကြေငြာသည့် ဓလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် လင်းဟွေ့၏ စကားကိုကြားသောအခါ ဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့် သူမကို မည်သူမှ အပြစ်မတင်ကြပေ။

လူတိုင်းက သူမကို ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီး ဘယ်လောက်မှ မကြာခင် ကိုယ်ဝန်အမြန်ရလာသည်။

ထိုအကြောင်းပြောရလျှင် ချောင်ကျန်းကျွင်းနှင့် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက အလွန် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်။ အိမ်ထောင်သက် (၆)နှစ်ကျော်ရှိပြီး အမြွှာလေးနှစ်ယောက်ကို မွေးဖွားပြီးသည့်နောက် သတင်းတစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။

သို့သော် ကွာရှင်းပြီးသည်နှင့် ကိုယ်ဝန်အမြန်ရသွားသည်။

"လင်းဟွေ့၊ နင်ကံကောင်းတာပဲ။ ကိုယ်ဝန် ခုနစ်လကျော်ရှိပြီ အသေလေး မွေးတဲ့ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းနဲ့ မတူဘူး။ ကျွတ်စ် ကျွတ်စ် ကျွတ်စ်!"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီနေ့က သူမကို သယ်လာတာ ငါမြင်တယ်။ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေနဲ့ ဖုံးနေတယ်။ သေလောက်အောင် ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်"

"သူမက သန်မာတယ်။ အခုထိ ရှင်သန်နေတုန်းပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူနိုးလာတာကို ငါကြားတယ်။ ဒါနဲ့ သာ့ချောင်က နင့်အမေကို ဘာလို့ မတွေ့တာလဲ?"

ရှင်းဟွားသည် လူအုပ်အတွင်းမှ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ "အမေအရင်းက ဆေးရုံတက်နေတာကို သူမက မြို့ထဲသွားပြီး ဆော့ကစားဖို့ စိတ်ကူးရှိသေးတယ်။ သူမက တကယ့်ကို မျက်လုံးဖြူဝံပုလွေပဲ!"

သာ့ချောင်က ရှက်သွားသည်။ သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ ဘာမှ မပြောပေ။

ရှင်းဟွား၏ စကားကို လူတိုင်းကြားသောအခါ သာ့ချောင်သည် သတိလစ်လွန်းသည်ဟု ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းဟွေ့သည် ကလေးကို သူမလက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။ ရှင်းဟွားကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြန်ပြောသည်။

"ဖန်ရှောင်ကျွမ်း ဆေးရုံက ဆင်းလာတဲ့အခါ သာ့ချောင်က ဝမ်အိမ်မှာ သူမကို သွားကြည့်လိမ့်မယ်။ နင်က ဖန်ရှောင်ကျွမ်းရဲ့ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်း မဟုတ်ဘူးလား? နင်က ဘာလို့ ဆေးရုံ သွားမလည်တာလဲ?"

ဖက်!

သူများအကြောင်း​ကို ပါးစပ်ကပြောနေသော်လည်း သူမကိုယ်သူမတော့ မဟုတ်ပေ။

ရှင်းဟွား၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာပြီး ဖြူလာသည်။ "ငါ... မအားဘူး မဟုတ်လား?"

ဒီလိုပြောပြီးနောက် အားလုံးက သူမကို မထီမဲ့မြင်ပြုကြသည်။

မအားလပ်တဲ့သူတစ်ယောက်က ဒီမှာ အတင်းအဖျင်းပြောဖို့ ဘယ်လိုအချိန်ရတာလဲ?

ရှင်းလင်းစွာ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ၎င်းက ညီအစ်မအတု အစစ်အမှန်ပင်။

ရှင်းဟွားသည် အထင်အမြင်သေးခြင်းခံရသဖြင့် လူအုပ်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ ဆဲဆိုကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

လမ်းတစ်ဝက်မှာ ကြာကန်ကို ဖြတ်သွားသည်။ ငန်းဖြူကြီးနှစ်ကောင်သည် သူမရောက်လာသည်ကိုမြင်ပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုကာ ကြာကန်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ဆင်းလာသည်။

ငန်းက အန္တရာယ်ရှိပုံ သိပ်မပေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ခွေးထက် ပိုဆိုးသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ရွာ၌ နံပါတ်တစ် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လျှင် ထိုငန်းဖြူကြီးနှစ်ကောင်က နံပါတ်နှစ်ပင်။

ရှင်းဟွားသည် ၎င်းတို့ တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆိုးရွားသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

အိမ်ပြန်ရန် ဒီလမ်းကို ဖြတ်ရသည်။ သူမသည် တတ်နိုင်သမျှ သူတို့နှင့် ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ငန်းဖြူကြီးနှစ်ကောင်က သူမကို မနှစ်သက်​ကြပေ။ ရှည်လျားသောလည်ပင်းများကို နှိမ့်ချကာ အတောင်ပံများခတ်လျက် သူမဆီသို့ ပျံသန်းလာကြသည်။

"Ahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh!"

ရှင်းဟွားသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမသည် သူတို့ကိုရိုက်ရန် လုပ်သည်။

ငန်းဖြူကြီးသည် ပျားနှင့်တူသည်။ ရန်သူက မည်မျှပင်ကြီးမားပါစေ မကြောက်ပေ။

ငန်းဖြူကြီးသည် ရဲတင်းပြီး ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ ထပ်ကိုက်သည်။

"Aiya, တိရစ္ဆာန်တွေ! ထွက်သွားစမ်း!"

ရှင်းဟွားသည် မိမိကိုယ်ကို မကာကွယ်နိုင်တော့သဖြင့် တင်ပါးကို အကိုက်ခံရသည်။ နာကျင်မှုက သူမကို ငိုစေသည်။

ငန်းဖြူကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် လွယ်လွယ်နဲ့ ဖယ်ပစ်နိုင်မလဲ?

သူတို့သည် ရှင်းဟွားနောက်ကို ဆက်၍ လိုက်ကြပြီး ဖမ်းမိသည်နှင့် တပြိုင်နက် ထိုးဆိတ်ကြသည်။

ရှင်းဟွားသည် ရူးသွပ်ကာ ကြောက်လန့်သွားသည်။ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် သူမသည် ငန်းဖြူကြီးနှစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရှောင်ရှားသည်။ မတော်တဆ ကြာကန်ဆီ ပြေးသွားသည်။ သူမက ခြေလှမ်းမှားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြာကန်ဆီသို့ လှိမ့်ဆင်းသွားသည်။

"ကူညီပါ...ရေမကူးနိုင်ဘူး..."

ရှင်းဟွားသည် ရေထဲသို့ ပက်လက်လန်ကျသွားသည်။ ရုန်းကန်ရင်း ကြာကန်ထဲမှ ရေအများကြီးကို သောက်ရသည်။

ဒီကြာကန်ထဲရှိ ရေက ညစ်ပတ်နေပြီး အနံ့ဆိုးထွက်နေသည့် မြောင်းလိုပင်။ ငန်းဖြူကြီးနှစ်ကောင်သည် ရေကန်ထဲတွင် မကြာခဏ စွန့်ပစ်သောကြောင့် အနံ့ကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။

ရှင်းဟွားသည် အလွန်စက်ဆုပ်သွားပြီး အော့အန်ချင်လာသည်။ သို့သော် လက်ရှိအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးက သူမအသက်ကို ကယ်တင်ရန်ပင်။

ကော်ရှန်းက ဖြတ်သွားသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အကူအညီတောင်းသံကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ အမြန်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် သူရောက်လာပြီး ရှင်းဟွားကိုတွေ့သည်နှင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။ "မင်းရဲ့လူကို လာကယ်ဖို့ ငါပြောလိုက်မယ်!"

"မသွားနဲ့၊ ပြန်လာပါ... ငါ့ကို ကယ်ဖို့ ဆန္ဒရှိရင် နောက်မှ တစ်ယွမ်ပေးမယ်" သူမ၏ ယောက်ျားရောက်လာလျင် ရေနစ်တော့မည်။

ကော်ရှန်းက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးပြီး "မင်းဘဝက တန်ဖိုးမရှိဘူးလား?" ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ရှင်းဟွားက ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။ "သုံးယွမ် ငါ့ကို အမြန်ကူညီပါ!"

ငွေအတွက်ကြောင့် ကော်ရှန်းသည် တိုင်ရှည်တစ်တိုင်ကို ရှာပြီး ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ပင် ရှင်းဟွားသည် များစွာခံစားခဲ့ရသည်။

သူမပြန်ရောက်သည်နှင့် အရေပြားဓာတ်မတည့်မှု ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ အနီကွက်များ ပေါ်လာသည်။ အော့အန်ခြင်းနှင့် ဝမ်းလျှောခြင်းတို့လည်း ဖြစ်ပွားပြီး ဆယ်ပေါင်ကျသွားသည်။

ဝမ်မိသားစုဘက်တွင် ဝမ်ရွှေရှန်သည် ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်ဖြစ်သောကြောင့် ရွာမှ အလွယ်တကူ မထွက်ခွာနိုင်ပေ။ ဒုတိယညီဖြစ်သူကို ဝမ်ရှင်းရှန်အား စစ်တပ်သို့စေလွှတ်ရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ဒုတိယဝမ်သည် သုံးရက်မပြည့်မီတွင် သတင်းတစ်ပုဒ်နှင့်အတူ ပြန်လာသည်။...ဝမ်ရှင်းရှန် သေသွားပြီ။

......

မောင်လေးနှစ်ယောက်၏ တွန့်ဆုတ်မှုအောက်တွင် သာ့ချောင်သည် ကားထဲသို့ဝင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

၎င်းက သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ကားစီးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက အလွန် သိချင်နေသည်။

သူမသည် အဖွားကို မှီကာ သူမ၏ တင်ပါးအောက်ရှိ သားရေပြားကို လက်ကလေးဖြင့် ထိလိုက်သည်။ ထို့နောက် မှန်ပြတင်းပေါက်ကို ထိလိုက်ပြန်သည်။ အရာအားလုံးက ဆန်းသစ်နေသည်။

ကားက မြန်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လမ်းလျှောက်ရန် နှစ်နာရီခန့် ကြာတတ်သည်။ အခုက နာရီဝက်လောက်သာ ကြာသည်။

ရှန်းမိသားစုသည် နံနက်စောစောထကာ စောင့်နေသည်။ ရှန်းထျန်းရုံသည် အဝတ်အသစ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဝတ်ကာ ဆံပင်ကို ဖြီးလိုက်သည်။ သူက မှန်ကိုကြည့်ကာ အရမ်းချောသည်ဟု ထင်နေသည်!

ကားရောက်သည်နှင့် ရှန်းထျန်းရုံက ချက်ချင်း ထပြေးလာသည်။ "အစ်မသာ့ချောင်၊ နောက်ဆုံးတော့ ဒီကို ရောက်နေပြီ။ စောင့်နေတာနဲ့ မောင်လေး အိပ်ပျော်တော့မယ်!"

သာ့ချောင် ကားပေါ်ကဆင်းလာပြီးနောက် သူ၏ နောက်လှန်ထားသည့် ဆံပင်ကိုတွေ့သဖြင့် မှတ်ချက်ပေးသည်။ "မောင်လေးထျန်းရုံ၊ အရင်ကဒီလို မဟုတ်ဘူး?"

ရှန်းထျန်းရုံက မေးစေ့ကို ​ပင့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "အစ်မသာ့ချောင်၊ ဒီနေ့ မောင်လေးကြည့်ကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား?"

သူက သူ့အဖေ၏ ဆံပင်လိမ်းဆီကို ခိုးပြီး ဆံပင်ကို လိမ်းသည်။ ယခု သူက တစ်လမ်းလုံးတွင် အလှဆုံးကောင်လေးဖြစ်နေပြီဟု ခံစားရသည်။

သာ့ချောင်က နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ ယောင်ဝါးဝါး ပြန်ဖြေသည်။ "လှတယ်"

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် မောင်လေးထျန်းရုံက အသက်နည်းနည်းပိုကြီးသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် မောင်လေးထျန်းရုံ၏ မျှော်လင့်ချက်အကြည့်အောက်တွင် ယုံကြည်မှုကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။

၎င်းကို ကြားပြီး ရှန်းထျန်းရုံက ချက်ချင်း ပိုပျော်လာသည်။ "အစ်မသာ့ချောင်၊ အစ်မက မောင်လေးနဲ့ အကြိုက်တူတူပဲ၊ လာ၊ မောင်လေးအခန်းကို ပြမယ်!"

သူ့အခန်းထဲ၌ အရုပ်များနှင့် အဆာပြေမုန့်များ ရှိသည်။ အစ်မသာ့ချောင်ကို ပြရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ ကံမကောင်းစွာ အစ်မလင်းယုန်က မလာနိုင်ပေ။ မဟုတ်လျှင် ပိုပျော်စရာကောင်းလိမ့်မည်။

ချင်းရှောင်မေက သူမကလေးကို ရိုက်ပြီး ဆုံးမသည်။ "နင် ကလေး။ နင့်ရဲ့အစ်မသာ့ချောင်က အခုမှရောက်လာတာ။ ဘာမှ မဆုံးဖြတ်ခင် သူမကို အသက်ဝအောင် ပေးရှူဦး!"

သူမက ပြောပြီးသည်နှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုကို ချက်ချင်းထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ "သာ့ချောင်၊ သမီးတို့က ဒီကိုရောက်လာပြီ။ မွေးစားအမေက သမီးကို အရမ်းလွမ်းနေတယ်"

"သမီးလည်း မွေးစားအမေကို လွမ်းတယ်" သာ့ချောင်က ခေါင်းကို မော့ပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။ ထို့နောက် ရှန်းမိသားစုမှ အားလုံးကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။

"အဘိုးရှန်း၊ အဘွားရှန်း၊ မွေးစားအဖေ၊ အန်တီရှန်း နေကောင်းကြလား? သမီးက သာ့ချောင်ပါ။ သမီးအဖွားနဲ့အတူ ရှန်းအိမ်ကို လာလည်တာပါ။ သမီးတို့ကြောင့် ဒုက္ခများရတော့မယ်"

ဖက်ထုပ်သေးလေးက လူကြီးစကားပြောနေသည်ကိုကြားသောအခါ အားလုံးက လန့်သွားကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့က မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးပြလိုက်သည်။

လူတိုင်းပြုံးနေသည်ကိုမြင်သောအခါ သာ့ချောင်က ရှက်သည့်အမူအရာနှင့် နှုတ်ခမ်းကို ကွေးလိုက်သည်။

အဘွားရှန်းသည် သူမရှေ့မှ ကလေးမလေးအား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နီရဲပြီး နုပျိုသော မျက်နှာ၊ မျက်လုံးကြီးများနှင့် ပါးစပ်နီရဲလေး ရှိသည်။ ပန်းချီကားထဲက လူလို သိမ်မွေ့ပြီး လှသည်။

သူမချွေးမက ဒီကလေးမလေးကို မွေးစားသမီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရန် ဘာကြောင့် တောင်းဆိုခဲ့တာလဲဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။ သူမသည် ရုပ်ရည်ချောမောကာ လိမ္မာရေးခြားရှိပြီး နှုတ်ချိုသည်။ သူမကိုတွေ့သည့်အခါ ဘယ်သူက မကြိုက်ဘဲ နေမှာလဲ?

ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ရေကို အတူတူသောက်သော်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှုက မိသားစုထက် သူမအပေါ် ဘာကြောင့် ပိုထင်ရှားလဲဆိုသည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။