အခန်း (၁၁၅)

ချောင်ရှို့ကျီလည်း ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။ သာ့ချောင်၏ စကားကို ကြားသည့်အခါ သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်က ကွေးညွတ်သွားသည်။

ဒီကလေးက သူမကို အမြဲအံ့သြစေသည်။

သူမယူလာသည့် ကုန်ခြောက်များနှင့် လတ်ဆတ်သည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လွှဲပေးလိုက်သည်။ ရွှယ်ချွမ်က နှစ်ဖက်ပန်းထိုး ပေးခဲ့သည်။ မိသားစုအခြေအနေ ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် ဘောင်မရှိပေ။

"အန်တီချောင်၊ အန်တီက ဘာလို့ ဒီလောက်ယဉ်ကျေးရတာလဲ? လူကိုယ်တိုင်လာရုံနဲ့ လုံလောက်ပြီ!" ချင်ရှောင်မေက တစ်ဖက်လူသည် ဒီလောက်ယဉ်ကျေးရန် မမျှော်လင့်ထားပေ။ နှစ်ဖက်ပန်းထိုးကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

အဘွားရှန်းသည် သူမ၏ ပုံမှန် နှေးကွေး၊ တည်ငြိမ်သော သဘောထားကို ပြောင်းလဲကာ ချွေးမ၏ လက်မှ နှစ်ဖက်ပန်းထိုးကို ယူကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီလို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထိုးထားတဲ့ နှစ်ဖက်ပန်းထိုးကို မမြင်ရတာ ဆယ်စုနှစ်တွေကြာပြီ!"

ရှန်းမိသားစုသည် နှစ်ဖက်ပန်းထိုးကို ဝိုင်းကြည့်ကြသည်။ ၎င်းတွင် ချုပ်ရိုးများသည် သပ်ရပ်ပြီး ပုံစံများက လက်ရာမြောက်ကာ အသက်ဝင်နေသည်။ ၎င်းက တကယ်ကောင်းသည့် လက်ရာတစ်ခုပင်။

အဖွားအိုရှန်းက ၎င်းကို ကြည့်ပြီးနောက် ပြန်တွန်းလိုက်သည်။ "ဒီလက်ဆောင်က အရမ်းတန်လွန်းတယ်။ ညီမလေးရှို့ကျီ၊ ပြန်ယူသင့်တယ်။ ငါတို့ လက်မခံနိုင်ဘူး!"

ချောင်ရှို့ကျီက ပြောသည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က သာ့ချောင်ကို ရွှေဆွဲသီး ပေးခဲ့တယ်။ စေတနာနဲ့ပါ။ လက်ခံလိုက်ပါ"

ရွှေဆွဲသီးသည် ငွေအမြောက်အမြားတန်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လူအများအပြားလာရောက်ကြသဖြင့် ရှန်းမိသားစုအား လက်ဆောင်အဖြစ် နှစ်ဖက်ပန်းထိုးပေးရန် ခက်ခဲလှသည်။ ကျန်သည့်ချွေးမ နှစ်ယောက်က သေချာပေါက် ထင်မြင်ယူဆချက်တွေ ရှိလာမည်။

လူသားအချင်းချင်း ထိတွေ့ဆက်ဆံလာသောအခါတွင် အပေး အယူ ရှိရမည်။ တစ်ဖက်သားက ပေးခြင်းကိုသာ မျက်စိစုံမှိတ် လက်ခံ၍ မရပေ။ ဒီလိုဆက်ဆံရေးမျိုးက ကြာရှည်မခံပေ။

သာ့ချောင် မလာမီ အဖွားက ဒီလို နှစ်ဖက်ပန်းထိုးကို ယူလာမှန်း သူမ မသိပေ။ ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အပြအမူကြောင့် နှစ်ဖက်ပန်းထိုးသည် မည်မျှတန်ဖိုးရှိသည်ကို သူမသိသည်။

သူမအဖွားက ဒါတွေအားလုံးကို သူမအတွက် လုပ်နေမှန်း သိသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားက ချက်ချင်း ပူနွေးလာသည်။

သူမက လျှောက်လာပြီး အဖွား၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အဖွား၊ သမီး အဖွားကို တကယ်ချစ်တယ်"

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။ "အရူးလေး"

ရှန်းမိသားစုသည် ချောင်ရှို့ကျီနှင့် နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်သာ ဆက်သွယ်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် ကြင်နာတတ်သော လူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူတို့သိကြသည်။

ဟန်ဆောင်သည့် လုပ်ရပ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုက်ပေ။ ထို့ကြောင့် တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် နှစ်ဖက်ပန်းထိုးကို လက်ခံလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ဤချစ်ခင်မှုကို နှိမ့်ချကြသည်။ သူတို့သည် အနာဂတ်တွင် သာ့ချောင်ကို ပိုကောင်းပေးလိမ့်မည်။

ရှန်းထျန်းရုံက နှစ်ဖက်ပန်းထိုးကို မသိပေ။ သာ့ချောင်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ "အစ်မသာ့ချောင်၊ မောင်လေးနဲ့လိုက်ခဲ့။ ခြံကို လိုက်ပြမယ်!"

သာ့ချောင်သည် အပြေးတစ်ပိုင်း ဆွဲခေါ်သွားခံရသည်။

ရှန်းမိသားစုအိမ်သည် အိပ်ခန်းလေးခန်း၊ ဧည့်ခန်းတစ်ခု နှင့် ခြံဝင်း ပါရှိသည်။ ခြံက သိပ်မကျယ်သော်လည်း မြို့ထဲတွင် ဖြစ်သည်။

ခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်ရှိသော မိသားစုများစွာသည် စတုရန်းမီတာ နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိသော အခန်းတစ်ခုတွင် စုပြီး နေကြရသည်။ ဤသည်မှာ ရှန်းမိသားစုက မည်မျှချမ်းသာသည်ကို ပြသသည်။

ခြံထဲမှာ ကျောက်တုံးလို ဘာတစ်ခုမှ မရှိပေ။ ၎င်းက သူဌေးပုံစံဖြစ်သည်။ ရှန်းမိသားစုပင် ပုန်ကန်သည့် ပုံစံကို မထားဝံ့ပေ။

ခြံထဲ၌ ပန်းပင် အများကြီး စိုက်ထားသည်။ ယခုအချိန်သည် ပန်းပွင့်များပွင့်သောရာသီဖြစ်သည့် နွေဦးနှောင်းပိုင်းနှင့် နွေရာသီအစောပိုင်းကာလဖြစ်သည်။

ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့ရှေ့တွင် ရောင်စုံပန်းများ ရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပန်းများ၏ ရနံ့များက လွင့်ပျံလာသည်။

"အရမ်းလှတာပဲ!" ခြံထဲမှာ ပန်းပွင့်များကို မြင်သည့်အခါ သာ့ချောင်က အော်သည်။

ရှန်းထျန်းရုံက အရမ်းဂုဏ်ယူစွာပြောသည်။ "မောင်လေးအဘိုးက အဲဒါတွေကို စိုက်ထားတာ။ အစ်မဘယ်အိုးကို ကြိုက်လဲ၊ အစ်မပြန်သွားရင် ယူသွား!"

အလွန် အဖိုးတန်သော သစ်ခွအိုးပေါင်းများစွာ ရှိသည်။ အဘိုးကြီးရှန်းက သူ့မြေး၏ စကားကို ကြားပြီး ဒေါသထွက်ကာ မုတ်ဆိတ်ပင် တွန့်သွားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ သာ့ချောင်သည် လောဘကြီးသောလူ မဟုတ်ပေ။ သူမ လက်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ အစ်မက လိုက်ကြည့်နေတာပဲ"

သာ့ချောင်သည် ဝက်ဝံကလေးမဟုတ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် အဘိုးအိုရှန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောသည်။ "သမီးလေး၊ သမီးကြိုက်ရင် အိမ်ပြန်တဲ့အခါ မျိုးစေ့တွေ ယူသွား။ သမီးကိုယ်တိုင် စိုက်လို့ရတယ်"

အစကတည်းက သူက ၎င်းကို လွယ်ကူစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့သောကလေးငယ်သည် ပန်းများနှင့် အပင်များကို စိုက်ပျိုးရန် စိတ်မရှည်ပေ။

သာ့ချောင်က ၎င်းကို လေးစွာနက် စဉ်းစားသည်။ "အဘိုးရှန်း၊ ဘယ်လိုပန်းမျိုးတွေကို ပြုစုရလွယ်လဲ?"

အိမ်ရှိ ခြံထဲ၌ သစ်တော်ပင် တစ်ပင်သာ စိုက်ထားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ခြေက်ကပ်နေသည်။ ပန်းပင်များ စိုက်ထားလျှင် သေချာပေါက် ကြည့်ကောင်းမည်။

အဘိုးအိုရှန်းက သူ့မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ "စံပယ်ပန်းက ကောင်းတယ်၊ နှင်းဆီပန်းကလည်း အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီပန်းနှစ်မျိုးကို စိုက်ထားရင် အဖူးတွေကို ရေနွေးကြမ်းဖြစ်အောင် အခြောက်ခံလို့ရတယ်"

သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။ "အဘိုးရှန်း၊ ဒါဆို ဒီပန်း နှစ်မျိုး စိုက်မယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

"အနာဂတ်မှာ သမီးရဲ့အိမ်လိုပဲနေ။ ဒီလောက်ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး"

မိသားစုတွင် မြေးတစ်ယောက်သာ အမြဲရှိခဲ့သည်။ ယခုတွင် ချိုမြိန်ကာ အလွန်လိမ္မာပါးနပ်ပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော ကလေးမလေးတစ်ဦး ရှိလာသည်။ အဘိုးအိုရှန်း၏ မပျက်စီးနိုင်သော နှလုံးသားသည် ချက်ချင်းပင် ပျော့ပျောင်းလာသည်။

အဘိုးအိုရှန်းသည် ကျန်းမာရေးမကောင်းသော်လည်း ကျယ်လောင်စွာပြောနိုင်သည်။ ရှန်းထျန်းရုံမွေးကတည်းက သူ့အဖိုးက သူ့ကို အသံကျယ်ကျယ်နှင့် ပြောလေ့ရှိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အဘိုးဖြစ်သူ၏ နှိမ့်ချပြီး လိုက်လျောညီထွေရှိသော အသံကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသည်။ သူ့​ခြေ​ထောက်​က ယိမ်း​ထိုး​သွား​ပြီး မြေ​ပေါ်​ကျ​လု​နီးပါး ဖြစ်​သွား​သည်။

အရမ်းကြောက်စရာကောင်းသည်။ သူ့အမေနှင့် အဒေါ်တို့က မူမမှန်သည့် အပြုအမူများ လုပ်ပြီးနောက် အခု သူ့အဖိုး၏ အလှည့်ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ သူ့စိတ်က ရိုးရှင်းသည်။ ဒီအတွက် သာ့ချောင်ကို မနာလိုဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့မိသားစုက သာ့ချောင်ကို သဘောကျသည့်အတွက် ဝမ်းသာသည်။

ရှန်းထျန်းရုံသည် သာ့ချောင်ကို ခေါ်သွားကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်သည်။ သူမကို ရှန်းမိသားစု၏ ခြံ၊ အခန်းများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးပြီး သူ့အခန်းကို ခေါ်သွားသည်။ မနက်ခင်း၌ ပြင်ဆင်ထားသည့် သကြားလုံးနှင့် အဆာပြေမုန့် အားလုံးကို ထုတ်ယူပြီး သူမနှင့် မျှဝေလိုက်သည်။

အဆုံးတွင် သူသည် လင်းယုန်ရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြောသည်။ "အစ်မသာ့ချောင်၊ ဒါက 'အစ်မလင်းယုန်' နဲ့ အရမ်းတူတယ်လို့ မထင်ဘူးလား?"

သာ့ချောင်က လင်းယုန်ငှက်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက ရိုးရိုးသားသား မေးသည် "ဒါက ဘာကောင်လဲ?"

"ဒါက လင်းယုန်ပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့် အစ်မယင်နဲ့ အရမ်းဆင်တူလားလို့ မေးတာ" ရှန်းထျန်းရုံသည် လင်းယုန်ငှက်ကို လေထဲတွင် ပျံသန်းသည်။

အံ့အားသင့်သွားသည့် သာ့ချောင် - "..."

ဒုတိယဝမ်းကွဲအစ်မနှင့် ဤလင်းယုန်တို့ကြား တူညီမှုကို သူမ အမှန်တကယ် မမြင်နိုင်ပေ။

ရှန်းထျန်းရုံက သူမ၏ အဖြေကို မလိုပေ။ လုံလောက်အောင်ကစားပြီးနောက် လင်းယုန်ကို သူမလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "လင်းယုန်ကို အစ်မယင်ဆီ ပြန်ယူသွားပေးလိုက်။ သူမမောင်လေးက သူ့ကို လေးစားတယ်လို့ ပြောပေးပါ!"

သာ့ချောင်က ပေါက်ကွဲလုမတတ် ရယ်သည်။

ဝတ္တရားများပင် ထွက်လာသည်။ သူက ပြဇာတ်ထဲတွင် အရမ်းနှစ်မြုပ်သွားသည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ရှန်းမိသားစု၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက တွေ့ဖူးသည်။ အထူးသဖြင့် ချူးမိသားစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြီးနောက် သူမသည် ဤအရာကို ပိုသိလာခဲ့သည်။

ချူးထျန်းပိုင်သည် နန်ရှန်ပြည်နယ်၏ လက်ထောက်ခရိုင်တရားသူကြီးဖြစ်သည်။ ရဲစခန်း၏ လက်ထောက်ညရဲမှူးကို ကျော်သွားသည်။ သို့သော် ချူးထျန်းပိုင်သည် အစိုးရ၏ မိသားစုအိမ်ရာတွင်သာ နေထိုင်သည်။ အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းပါရှိသည်။ ရှန်းမိသားစုနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချောင်ရှို့ကျီက မြို့တွင်းရှိ အိမ်စျေးနှုန်းများကို မေးမြန်းသည်။

၎င်းကိုကြားပြီး ချင်ရှောင်မေက မေးသည်။ "အန်တီချောင်၊ မြို့ထဲမှာ အိမ်ဝယ်ချင်တာလား? ဘယ်လောက်ကြီးတဲ့အိမ်ကို ဝယ်ချင်တာလဲ?"

ချောင်မိသားစုက မြို့ကို ပြောင်းရွှေ့ချင်လျှင် ကောင်းသည်။ သူမသည် အနာဂတ်တွင် သာ့ချောင်ကို မကြာခဏ တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ချောင်မိသားစုတွင် လူဦးရေ များပြားနေသည်။ ဝယ်ချင်လျှင် အနည်းဆုံး အခန်းငါးခန်းလောက် ရှိသည့် အိမ်ကို ဝယ်ရမည်။

တကယ်တမ်းတွင် အခန်းငါးခန်းက သူတို့နေ၍ မရပေ။ အခန်းတစ်ခန်းက အိမ်ထောင်တစ်ခု နေရမည်။ လူကြီးရော ကလေးရော တစုတစည်းထဲပင်။ လုံးဝ အဆင်မပြေဖြစ်မှာ သေချာသည်။ အရေးအကြီးဆုံးအချက်က ချောင်မိသားစုအားလုံးက မြို့ကိုပြောင်းမယ်ဆိုရင် သူတို့ ဘယ်လိုနေထိုင်ကြမလဲ?

သူမသိရသလောက် ချောင်မိသားစုမှ ချောင်ကျန်းမင်သာလျှင် မြို့၏ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဝယ်လိုအား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးတွင် ယာယီအလုပ်သမားအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ မေးခွန်း အများကြီးရှိသော်လည်း မမေးပေ။ မိသားစုနှစ်စုက သိပ်မရင်းနှီးကြသေးပေ။

ချောင်ရှို့ကျီက ၎င်းကို ဖုံးကွယ်ရန် မစီစဉ်ထားပေ။

"ကျွန်မတို့က တစ်ခန်းတည်းဝယ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။ ဈေးပေါရင် အိပ်ခန်းငယ် နှစ်ခန်းလည်း ဝယ်လို့ရတယ်။ အိမ်ဝယ်ပြီးရင် သာ့ချောင်ရဲ့ နာမည်နဲ့ ထားမယ်"

ရှန်းမိသားစုက အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသည်။

ရှန်းမိသားစုသည် ရှေးရိုးဆန်သူမဟုတ်ကြောင်း သူတို့သိသည်။ သို့တိုင် သားတစ်ယောက်သည် အသက်ကြီးလျှင် ပြုစုနိုင်ရန် စောင့်ရှောက်ရသည်။

မည်သည့်မိသားစုတွင်မဆို အနာဂတ်တွင် အသက်ကြီးသောအခါ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးသော သားများ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ချောင်ရှို့ကျီက အိမ်တစ်လုံးဝယ်ပြီး သားနာမည် သို့မဟုတ် တစ်ဦးတည်းသော မြေးနာမည်ကို ရေးမှတ်ထားလျှင် ထူးထူးခြားခြား မတွေးမိပေ။ မြေးမလေး၏ နာမည်ရေးသည်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။

ကျန်တဲ့ ချောင်မိသားစုဝင်ကကော သူတို့ စိတ်ထဲမှာ ထင်မြင်ချက် မရှိဘူးလား?

ချောင်ရှို့ကျီက လင်ဇီးရိုင်း အကြောင်း သူတို့ကို မပြောပေ။ "ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မရဲ့မိသားစုကို ပြောထားပြီးသား။ ကျွန်မတို့ အရင်တုန်းက ဝယ်သင့်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဝမ်အာလေးက အဲဒီတုန်းက ပျောက်နေတော့ အခုအချိန်အထိ နှောင့်နှေးခဲ့တာ"

ရှန်းမိသားစုသည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားထောင်ပြီး နားလည်ကာ အောက်ခြေအထိ မမေးပေ။

ချင်ရှောင်မေက ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ "အိမ်စီမံခန့်ခွဲရေးမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်လေး တစ်ယောက်ရှိတယ်။ သင့်တော်တဲ့အိမ်ရှိမရှိကို နောက်မှဖုန်းဆက်လိုက်မယ်"

ချောင်ရှို့ကျီက ပြောသည်။ "ကျွန်မက ရှင်တို့ကို နှောင့်ယှက်ခဲ့တယ်။ ဒါက အလျင်မလိုဘူး။ သာ့ချောင်က ငယ်သေးတယ်"

စကားစမြည် ရယ်မောရင်း မကြာခင် နေ့လည်စာ စားရန် အချိန်ကျပြီ။

ရှန်းမိသားစုသည် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး သူတို့ကို ကြိုဆိုရန်အတွက် ဟင်းကောင်းများ စားပွဲကြီးတစ်လုံးကို ခင်းကျင်းထားသည်။

ကွမ်ပေါင်ကြက်သား၊ အာလူးနှင့်ဘဲသားချက်၊ ဝက်အူချောင်း၊ ပုဇွန်​နှင့်တရုတ်ဂေါ်ဖီထုပ်ကြော်၊ အရွက်ကြော်၊ ဂျင်ဆင်းဟင်းချို အိုးကြီးတစ်အိုး ရှိသည်။

ရှန်းထျန်းရုံသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်နေသည်။ "အစ်မသာ့ချောင်၊ အစ်မဒီကို နေ့တိုင်းလာမယ်ဆိုရင် မောင်လေး နေ့တိုင်း အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ စားလို့ရတယ်!"

ကလေးဆန်သော စကားကိုကြားသောအခါ လူတိုင်းက ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ချင်ရှောင်မေသည် သာ့ချောင်ကို အလွန်နှစ်သက်သည်။ မဖြစ်နိုင်မှန်း သိသော်လည်း သူမကို မေးလိုက်သည်။ "သာ့ချောင်၊ ဒီနေရာကို ကြိုက်လား?"

သာ့ချောင်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။ "ကြိုက်တယ်။ ဒီမှာ အိမ်က အရမ်းလှတယ်။ ရေနဲ့ လျှပ်စစ်မီးတွေ ရှိတယ်။ ခြံထဲမှာ ပန်းတွေက အရမ်းလှတယ်!"

ရေနှင့်လျှပ်စစ်မီးသည် မြို့ပြများတွင် ခေတ်စားလာသော်လည်း ကျေးလက်ဒေသများတွင် မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ၎င်းက သာ့ချောင်၏ ဘုံဘိုင်ရေနှင့် လျှပ်စစ်မီးကို ပထမဆုံးတွေ့ဖူးခြင်းပင်။ ၎င်းသည် သူမ၏ တောသူမျက်လုံးများကို ကောင်းစွာဖွင့်ပေးသည်။

သံပူနေချိန်၌ ချင်ရှောင်မေက နာနာရိုက်သည်။ "ဒါဆို သမီးက မြို့ကိုပြောင်းပြီး မွေးစားအမေနဲ့နေချင်လား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံမြီးလေးနှစ်ခုသည် လှုပ်ခါနေသည်။ "သမီး လူတိုင်းကို အရမ်းကြိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် သမီူရဲ့ မိဘတွေ၊ အဘိုးအဘွားတွေနဲ့ အတူနေချင်တယ်။ သူတို့ကို မတွေ့ရင် ဝမ်းနည်းရလိမ့်မယ်"

ချင်ရှောင်မေသည် ကလေးမလေးကို အမြဲ သဘောကျသည်။ လှပပြီး အသိဉာဏ်ရှိသည့် သာ့ချောင်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမကို ဖုံးကွယ်ထားကာ ဘယ်တော့မှ မပြဘဲ ထားချင်သည်။

သာ့ချောင်သာ သူမသမီးဖြစ်လျှင် ကောင်းပေလိမ့်မည်။