အခန်း (၁၁၆)

စားသောက်ပြီးနောက် ချင်ရှောင်မေနှင့် ရှန်းလင်းလင်းတို့က သာ့ချောင်နှင့် ရှန်းထျန်းရုံကို ပစ္စည်းဝယ်ရန် ကုန်တိုက်သို့ ခေါ်သွားကြသည်။

ချောင်ရှို့ကျီလည်း သူတို့နှင့် လိုက်သွားသည်။

နွေရာသီရောက်လာပြီ။ သူမသည် ရွှယ်ချွမ်အတွက် အဝတ်အစားများပြုလုပ်ရန် အထည်အချို့ကို ဝယ်ချင်သည်။ အခြားသူများက သူတို့ကိုယ်တိုင်ဝယ်ရန် အိမ်ခွဲတစ်ခုစီကို ယွမ် ၂၀ ပေးထားပြီးသားပင်။ သူမ စိတ်ပူနေရန် မလိုပေ။

ကုန်တိုက်ကို ရောက်လာကြသည်။ ရှန်းမိသားစုနှင့်အတူ လာသဖြင့် အရောင်းဝန်ထမ်း၏ သဘောထားသည် ယခင်အချိန်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။ နွေးထွေးသော အပြုံးများသည် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

အရောင်းဝန်ထမ်းတော်တော်များများက ချောင်ရှို့ကျီကို မှတ်မိကြသည်။ အဓိကမှာ နောက်ဆုံးအကြိမ်က အမှတ်တရ ဖြစ်လွန်းသောကြောင့်ပင်။

လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမသည် အမျိုးသားသုံးဦး ရွှေ့နိုင်သော ဗီရိုတစ်ခုကို မြှောက်လိုက်သည်။ ကိုယ့်မျက်စိနှင့် မမြင်ရလျှင် အရိုက်ခံရလျှင်ပင် ယုံမည် မဟုတ်ပေ။

သူမက လှုပ်ရှားခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းသည်။ မဟုတ်လျှင် အသက်အန္တရာယ်ရှိမည်။ ပစ္စည်းရွေ့သော ရွှေ့သော လူသုံးယောက်သည် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်။

ချင်ရှောင်မေသည် သာ့ချောင်ကို သူမသမီးအဖြစ် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဆက်ဆံသည်။ ပထမဆုံး သူမကို စာရေးကိရိယာဆိုင်ကို ခေါ်သွားပြီး စာအုပ်များ ဝယ်ပေးသည်။ "One Hundred Thousand Whys" ကဲ့သို့ စာအုပ်မျိုး။

ထို့နောက် သူမကို အဝတ်အစားများ ရောင်းချသည့် နေရာသို့ ခေါ်သွားသည်။

ဆိုင်များတွင် အဆင်သင့်ဝတ်ရန် အဆင်သင့်ရှိသော်လည်း ပုံစံများမှာ ကြည့်မကောင်းပေ။ ကလေးများအတွက် အဝတ်အစားများပင် နည်းပါးနေသည်။ ပုံစံတစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုသာရှိသည်။

ချင်ရှောင်မေသည် အလွန်မကျေနပ်ပေ။ သို့တိုင် သူမသည် နှစ်ထည်ဝယ်လိုက်သည်။ "ဒီနှစ်စုံကို လောလောဆယ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်လို့ရတယ်။ အစုံပေးဖို့ မြို့တော်မှာရှိတဲ့ အမေ့ဝမ်းကွဲကို ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်"

သာ့ချောင်သည် မွေးစားအမေက သူမအတွက် ပစ္စည်းများစွာ ဝယ်ပေးနေပြီဟု မြင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမလက်ကလေးကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောသည်။ "မလိုပါဘူး မွေးစားအမေ၊ သမီးမှာ ဝတ်စရာအလုံအလောက် ရှိနေပြီ။ နောက်ထပ်မဝယ်နဲ့တော့၊ သမီး ရှက်ရလိမ့်မယ်"

ချင်ရှောင်မေသည် သူမ၏ လူကြီးဆန်သော အပြုအမူလေးကို နှစ်သက်သည်။ သူမက မျက်နှာလေးကို ညှစ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မွေးစားအမေက သမီးအတွက် ဝယ်ပေးရတာ ကြိုက်တယ်!"

မရည်ရွယ်ဘဲ ချင်ရှောင်မေသည် အနာဂတ်သူဌေးများ ပြောမည့် စကားကို ပြောခဲ့သည်။

အနီးနားရှိ အရောင်းသမားများသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အားလုံးက သာ့ချောင်ကို မနာလိုသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကြသည်။

အစတုန်းက သူမသမီးအရင်းဟု ထင်ကြသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်က သူမက မွေးစားသမီးသာ ဖြစ်သည်။ ဒီကလေးမလေးရဲ့ ကံက အရမ်းကောင်းနေတယ် မဟုတ်လား။

ရှန်းထျန်းရုံသည် သူ့အမေက အစ်မသာ့ချောင်အတွက် ဝယ်ပေးနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သို့သော် သူ မနာလို မဖြစ်ပေ။ ယင်းအစား သူသည် အခါအားလျော်စွာ ညွှန်ပြပေးသည်။

ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သူသည် သူ၏ အစ်မယင်ကို "ရိုသေ" ရန် အမြဲ အမှတ်ရနေသည်။ အစ်မသာ့ချောင်အတွက် သူ့အမေဝယ်သည့် ရောင်စုံဝတ်စုံများကို ကြည့်ပြီး တော်တော်ကြည့်ကောင်းတယ်ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် သူ၏ မုန့်ဖိုးနှင့် အစ်မလင်းယုန်အတွက် ဝယ်ရန် စီစဉ်သည်။

ချင်ရှောင်မေသည် ချောင်မိသားစုရှိ မိန်းကလေး အနည်းငယ်ကို တွေးတောနေသည်။ သူမသားက ပိုက်ဆံပေးစရာ မလိုပေ။ သူမသည် အကြီး၊ အလတ်နှင့် အငယ်ကို တစ်ကြိမ်တည်း ဝယ်သည်။

ကုန်တိုက်မှထွက်လာပြီး ကားထဲသို့ဝင်လိုက်သောအခါတွင် သာ့ချောင်သည် သူမ၏ စတုတ္ထအဒေါ်နှင့်တူသော လူတစ်ယောက်ကို သတိပြုမိသည်။ သို့သော်လည်း လူနှစ်ယောက်က လမ်းလျှောက်လာပြီး သူမ၏ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့သွားသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို အနည်းငယ်တွန်းပြီး ပြောသည်။ "ဘာလို့ မြန်မြန်မဝင်တာလဲ? ရပ်မနေနဲ့"

ထို့နောက် သူမ အမြန်ဝင်သည်။ ကားပေါ်ရောက်သည်နှင့် ထပ်မံစစ်ဆေးသည်။ သူမ၏ စတုတ္ထအဒေါ်၏ ခြေရာလက်ရာ မရှိပေ။

ကုန်တိုက်၏ ဆန့်ကျင်ဘက် လမ်းပေါ်မှာ ချောင်ဟုန်းမေက နက်ပြာရောင်အ၀တ်အစားနှင့် နှုတ်ခမ်းနီ ဆိုးထားသည်။

သူမ၏ အသားအရည်က အရမ်းညိုနေသည်။ နက်ပြာရောင်သည် သူမကို ငယ်ရွယ်ပုံမပေါ်စေဘဲ ချို့ယွင်းချက်အားလုံးကို မီးမောင်းထိုးပြထားသောကြောင့် နက်ပြာရောင်နှင့် မသင့်တော်ပေ။

သူမက မသိပေ။ လှပစွာ ၀တ်ဆင်ထားသောကြောင့် လမ်းပေါ်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများက သူမကို ကြည့်နေကြသည်ဟု ထင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ မေးစေ့ကို ပိုမြင့်လိုက်သည်။

ချန်လိုင်တိသည် တစ်ဖက်လမ်းရှိ ကုန်စုံစတိုးဆိုင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "အမေ၊ သာ့ချောင်နဲ့ အဖွားကို အခုနက တွေ့လိုက်တယ် ထင်တယ်"

ချောင်ဟုန်းမေက လန့်သွားသည်။ "သူတို့ကို ဘယ်မှာတွေ့တာလဲ?"

ချန်လိုင်တိက ပြန်ဖြေသည်။ "သူတို့ ကားနဲ့ ထွက်သွားတယ်"

ချောင်ဟုန်းမေ၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားသည်။ သူမလက်ကိုဆန့်ကာ ဒုတိယသမီးလေး၏နဖူးကို ခေါက်လိုက်သည်။ "နေ့ခင်းဘက်မှာ ဘာတွေပြောနေတာလဲ? ရွှံ့ခြေထောက် ချောင်မိသားစုက ဘယ်လိုလုပ် ကားစီးနိုင်မှာလဲ?"

သူ့အမေက အရိုက်ခံရပြီး ချန်လိုင်တိ၏ ခေါင်းက နံဘေးကို စောင်းသွားသည်။ မှားမြင်တာမဟုတ်ဟု ပြောလိုက်ချင်သော်လည်း ဒီအကြောင်းကို ပိုတွေးလေလေ မသေချာလေလေ ဖြစ်သည်။

အခုနက ကလေးမလေး၏ အသားအရည်က ကောင်းကင်ရှိ တိမ်ဖြူကဲ့သို့ ဖြူစင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် အပြာနုရောင် ၀တ်စုံကို ၀တ်ထားသည်။ လှပလွန်းသဖြင့် သူမကိုယ်သူမ အလွန်နိမ့်ကျသည်ဟု ခံစားမိသည်။

သာ့ချောငိ၏ အသားအရည်သည် အလွန်ဖြူစင်သော်လည်း ထိုအဆင့်အထိ ဖြစ်ပုံမပေါ်ပေ။ သူမအမေပြောသလိုပင် သာ့ချောင်က တောရွာရှိ ကြက်မစင်ကန်တွင် နေထိုင်သည်။ ဒီလို ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုကို သူမ ဘယ်လို သိနိုင်မလဲ?

ထို့ကြောင့် သူမ အမြင်မှားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ချောင်ဟုန်းမေသည် ဒုတိယသမီးဖြစ်သူက ချောင်မိသားစုအကြောင်းပြောခြင်းကြောင့် စိတ်ကောင်းများ ပျက်စီးသွားသည်။

ပိုက်ဆံချေးရန် အိမ်ကို နှစ်ကြိမ်ပြန်သွာသော်လည်း နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် နှင်ထုတ်ခံရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ ဒီကိစ္စကို မျိုချ၍ မရပေ။

ချောင်အိမ်မှ ပြန်လာတိုင်း သူမမှာ အပျက်အစီးစီးများနှင့် ကြုံရသည်။

ပထမအကြိမ်တွင် အာရှကျားခြင်များ၏ အကိုက်ခံရခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံခဲ့ရပြီး သူမ၏မျက်နှာသည် ရောင်ရမ်းသွားသည်။ သူမကို ဆေးရုံတင်ခဲ့ရသည်။

ဒုတိယအကြိမ်တွင် လဲကျပြီး နဖူးမှာ ဒဏ်ရာ ရခဲ့သည်။ သူမသည် ချုပ်ရန် ဆေးရုံသွားခဲ့ရသည်။ ယခု သူမ၏ နဖူးတွင် အမာရွတ်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

သူမ၏ ယောက္ခမနှင့် ခင်ပွန်းက ပိုက်ဆံမရသည့်အပြင် မိသားစု၏ ပိုက်ဆံ အများကြီးသုံးခဲ့ရတယ်ဆိုသည့်အချက်ကို မကျေနပ်ကြပေ။ သူမယောက်ျားက သူမကို မထိသည်မှာ နှစ်လကျော်ပြီ။

သူမအမေကို အရမ်းမုန်းတယ်!

သူမကျေနပ်ခင် ကွာရှင်းပြတ်စဲတာကို တွေ့ချင်နေတာလား?

ဈေးဝယ်ပြီးနောက် ချင်ရှောင်မေသည် သာ့ချောင်ဗိုက်ဆာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။ သူမကို စားသောက်ရန် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ခေါ်သွားသည်။

ထမင်းစားချိန် မဟုတ်သေးပေ။ အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွင် စားဖိုမှူးနှင့် စားပွဲထိုးတစ်ဦးသာ ရှိသည်။

နှစ်ယောက်လုံး ငြီးငွေ့နေပုံရသည်။ အထဲ၌ စားဖိုမှူးက အိပ်ပျော်တော့မည့်ပုံပင်။

စားပွဲထိုးမလေးဝမ်နီအာက လူဝင်လာသည်ကို တွေ့ပြီး တင်းကာ ပြောသည်။ "တချို့လူတွေက မျက်စိကန်းနေပဲ။ ထမင်းစားချိန်တောင် မရောက်သေးဘူး။ ရောက်လာကြတယ်"

ချင်ရှောင်မေ၏ ၀တ်စုံနှင့် အပြင်ဘက်ရှိ ကားကို လှမ်းကြည့်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

အခုခေတ်တွင် ကားဝယ်နိုင်သည့်သူကို စော်ကား၍ မရပေ။

ထမင်းစားချိန်မဟုတ်သောကြောင့် ပစ္စည်းများစွာကို မမှာယူနိုင်ပေ။ ထို့ထက်ပို၍ လူတိုင်းက ဗိုက်ထဲတွင် နေရာချန်ကာ ရှန်းအိမ်သို့ ပြန်သွားချင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ခေါက်ဆွဲနှစ်ပန်းကန်နှင့် ကန်စွန်းဥဟင်းချိုပန်းကန်နှစ်ပန်းကန်သာ မှာယူသည်။ ၎င်းကို လူတိုင်းက မျှဝေကြသည်။

သာ့ချောင်သည် ကန်စွန်းဥစွပ်ပြုတ်ကို နှစ်သက်သည်။ သူမသည် ပြန်သွားကာ မွေးစားအမေနှင့် အခြားသူများအတွက် ပိုက်ဆံအိတ်များ ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ရှန်းမိသားစုက သူမကို တကယ် ကြင်နာသည်။

အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ချောင်ရှို့ကျီက ကားပေါ်တက်သွားသည်။ ကားက ချက်ချင်း မောင်းထွက်သွားသဖြင့် ဆိုင်ရှေ့၌ ကားကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသည့် အမူအရာနှင့် ကြည့်နေသည့် လူကို မတွေ့ပေ။

ချန်ရှင်းက တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် အချိန်အတော်ကြာသည်။ ချက်ချင်းပင် သူသည် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ဝမ်နီအာကို လက်ဆွဲပြီး မေးသည်။ "အခုပဲ ထွက်သွားတဲ့ လူက ဘယ်သူလဲ?"

ဝမ်နီအာက သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်သည်။ "သူတို့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ ဘယ်လို သိရမှာလဲ? သူတို့ ကားနဲ့လာကတည်းက သာမန်လူတွေ မဟုတ်တာ သေချာတယ်!"

ချန်ရှင်းက စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ပြောသည်။ "ဝင်လာတဲ့ လူတွေထဲမှာ အသက် လေးဆယ် ဒါမှမဟုတ် ငါးဆယ်ကျော် အရပ်ရှည်တဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ရှိလား? ရွာက လူလို ၀တ်ထားတယ်လေ"

ဝမ်နီအာက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီအမျိုးသမီးက ရွာသူနဲ့တူတယ်။ သူက အဲဒီအမျိုးသမီးနဲ့ တစ်မိသားစုတည်း မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုလဲတော့ မသိဘူး။ အစ်ကိုကြီးရှင်း၊ သူတို့ကို မြင်ဖူးတာလား?"

ဆင်းရဲသည့် ဆွေမျိုးများဆိုလျှင် အဲဒီလို မဟုတ်ပေ။ အဲဒီအမျိုးသမီးက ကျေးလက်အမျိုးသမီးကို အလွန်ယဉ်ကျေးပြီး ရိုသေသည်။

ချန်ရှင်းက မဖြေပေ။ စဥ်းစားရန် မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

သူက အခုနက မသေချာသေးပေ။ သို့သော် အခုချိန်တွင် သူထင်တာမမှားဘူးဆိုသည်မှာ သေချာသွားပြီ။ ကားပေါ်တက်သွားသည့်သူမှာ သူ့ယောက္ခမ ချောင်ရှို့ကျီ ဖြစ်သည်။

ယောက္ခမသည် ကျေးလက်တွင် လယ်လုပ်နေသင့်သည် မဟုတ်လော။

သူမက ဘယ်လိုမြို့ကို ရောက်လာပြီး ဒီလိုလူနဲ့ ပေါင်းနေတာလဲ?

သူ့မိန်းမကို ရွာပြန်ပြီး သွားမေးခိုင်းရန် အချိန်ရှာရမည်။

ချန်ရှင်းက ပြန်မဖြေသည်ကိုမြင်ပြီး ဝမ်နီအာက ချက်ချင်းပင် စိတ်တိုသွားသည်။ "အကိုကြီးရှင်း၊ ကျွန်မက ရှင့်ကို ပြောနေတာ။ ရှင်က ကျွန်မကို ဘာလို့ လျစ်လျူရှုနေတာလဲ?"

ချန်ရှင်းသည် အာရုံပြန်ရလာပြီး အနီးနားရှိ မည်သူမှ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ကြောင်း စစ်ဆေးသည်။ သူက သူမ၏ လက်လေးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ချစ်လေး၊ မင်းကို လျစ်လျူရှုဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး"

ဝမ်နီအာက သူမမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ခါပြီး တင်းမာစွာ ပြောသည်။ "အကိုကြီးရှင်း၊ ရှင် ကျွန်မကိုလက်ထပ်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲ့ဒီရုပ်ဆိုးတဲ့မိန်းမကို ဘယ်တော့ကွာရှင်းမှာလဲ?"

ချန်ရှင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ခဏနေပါဦး။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ်သေချာရှင်းပြပေးပါ့မယ်"

ဝမ်နီအာသည် ဤအဖြေကို လွန်စွာ မကျေနပ်ပေ။ သို့သော် ဒီနေရာက စကားပြောရန် မသင့်တော်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက ပြောသည်။ "ဒါဆို အဲ့ဒီမိန်းမကို မထိရဘူး၊ နားလည်လား? ရှင်က ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းပဲ ပိုင်နိုင်တယ်!"

ချန်ရှင်းက ရှုံ့မဲ့ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ ချစ်လေး၊ ငါ့တစ်ကိုယ်လုံးက မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ!"

ဝမ်နီအာက သူ့ကို အကြည့်တစ်ချက် ပေးသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက လုံးဝကို နီရဲနေသည်။

...

သာ့ချောင် မြို့သို့သွားသောနေ့တွင် ဒုတိယဝမ်သည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ပဉ္စမညီလေး ဆုံးသွားပြီ!"

ဝမ်ရွှေရှန်သည် သူ၏ ဒုတိယညီငယ် တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုးရွားသော နိမိတ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် သိလိုက်သည်။

သူ့စကားကြားပြီး သူ့မျက်နှာက မှောင်သွားသည်။ "ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြော။ ပဉ္စမညီလေး ဆုံးသွားပြီဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? သူ ထွက်ပြေးသွားတာလား?"

ဒီလိုဆိုလျှင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့တာ ပိုကောင်းသည်။ မဟုတ်လျှင် သူ့ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးမည်။

ဒုတိယဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဲဒါက သူထွက်ပြေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီနေ့က ငါတို့ ..."

လွန်ခဲ့သည့် သုံးရက်က အစ်ကိုကြီး၏ ညွှန်ကြားချက်အရ တပ်သို့ သွားရန်အတွက် ပဉ္စမမြောက်ညီဖြစ်သူ ဝမ်ရှင်းရှန်နှင့်အတူ ရွာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ခရိုင်မြို့ကို ဘတ်စ်ကားစီးပြီးနောက် ရထားစီးသွားကြတယ်။ သို့သော် ရထားက နောက်ကျသည်။ ရထားရောက်ရန် တစ်နာရီ နှစ်နာရီလောက် ကြာမည်ဟု အစောင့်က ပြောသည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ရှင်းရှန်က လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် အကြံပြုသည်။

နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်နေတုန်းမို့ ဒုတိယဝမ်က လမ်းလျှောက်ထွက်ခြင်းသည် ကြီးကြီးမားမားမဟုတ်ဟု ခံစားမိသည်။ ရထားဘူတာ၌ တစ်နာရီ နှစ်နာရီလောက်နေရန် စိတ်ကူးက အဆင်မပြေဖြစ်စေသည်။

ဝမ်ရှင်းရှန်သည် ရထားဘူတာအနီးရှိ မြစ်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်လာသည်။

ထိုမြစ်ကို မြစ်ဝါမြစ်ငယ်ဟု ခေါ်သည်။ ထိုသည် နက်နဲပြီး စိုစွတ်နေ၏။ မြစ်သည် လှိုင်းထန်သည်။ ပြုတ်ကျသူ အများအပြား အသက်မရှင်နိုင်ဟု ဆိုကြသည်။