အခန်း (၁၁၈)

ရှန်းမိသားစုသည် အလွန်ချမ်းသာသည်။ သာ့ချောင်အတွက် ပစ္စည်း အများကြီး ဝယ်ပေးရုံတင်မကဘဲ သူမ၏ မောင်နှမများအတွက်လည်း ပါသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် ချောင်တုန်းယင်တို့က ဂါဝန်များ ရရှိသည်။ အန်းပင်းက စစ်သားဖိနပ်တစ်စုံ ရသည်။ ဝမ်အာလေးနှင့် အခြားသော ဖက်ထုပ်သေးနှစ်ယောက်သည် ယုန်ဖြူသကြားလုံးဂျင်းတစ်ဝက်စီကို ရရှိကြသည်။ လင်းဟွေ့သည် နို့မှုန့်နှစ်ဗူးကို ရရှိသည်။

နို့မှုန့်သည် အလွန်အဖိုးတန်သည်။ မြို့တွင်းရှိ ကုန်စုံဆိုင်များပင် မကြာခဏပြတ်လပ်နေသည်။

ထိုနှစ်ဘူးကို ချင်ရှောင်မေ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မဖြစ်သူက မြို့တော်မှ ပေးပို့ခဲ့သည်။ သန္ဓေသားအတွက် အလွန်အာဟာရဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သူမ၏ သားသမီး သုံးယောက်က လက်ဆောင်ကောင်းများ ရရှိသည့်အတွက် ကျေနပ်နေသည်။ သို့သော် သာ့ချောင်သည် သူမ၏ သားသမီးများထက် ပိုမိုရရှိထားသောကြောင့် မနာလိုဖြစ်မိသည်။

ဤဖိနပ်လျက်သာ့ချောင်သည် ဤခရီးစဉ်တွင် များစွာ ကပ်ဖားနေပေလိမ့်မည်။

တွေးရင်းနှင့် စားပွဲပေါ်က ရေကို ကောက်သောက်လိုက်သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ အော်သံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အိုး... သွေးထွက်အောင် ပူတယ်!"

သာ့ချောင်၏ လက်ဆောင်ကို မနာလိုဖြစ်ပြီး ကြွေပန်းကန်လုံးဟောင်းထဲကရေကို ကျိုချက်ထားသည်အား မေ့သွားသည်။ ထို့ကြောင့် သောက်လိုက်သောအခါ လျှာထုံသွားသည်။

ပါးစပ်နာသည်က မသက်သာသေးပေ။ ယခု အပူလောင်သွားပြီ။ နှင်းတွေအပေါ်ကို နှင်းခဲတွေ ထပ်လောင်းနေသလိုပင်။

"နာတယ်! အရမ်းနာတယ်!"

ဝမ်ချွမ်ကျီက ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး တွန့်လိမ်သွားသည်။ ကံမကောင်းစွာ အချိန်အတော်ကြာအောင် အော်နေသော်လည်း မည်သူမှ သူမကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ဒေါသထွက်လိုက်တာ။

ချန်ချောင်ချောင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ထောင့်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမသည် စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။

ချောင်ကျန်းမင်သည် ယနေ့နံနက်တွင် ခရိုင်သို့ အလုပ်သွားလုပ်သည်။ မနေ့ကအထိ သွားမည့်သတင်းကို သူမ မသိခဲ့ပေ။ ၎င်းက သူမကို အစမှအဆုံးထိ ခေါ်သွားရန် ဘယ်တုန်းကမှ မကြံစည်ထားကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်းပင်။

ဝမ်အာလေး ပျောက်​သွားကတည်းက သူမကို မထိတော့ပေ။

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကွဲကွာသွားတော့ လင်နဲ့မယားကြားမှာ ဘယ်လိုလုပ် ခံစားချက်တွေရှိမှာလဲ?

ဝမ်အာလေးကြောင့် သူမကို ဒီလိုမထီမဲ့မြင်ပြုနေတာလား?

ဒါမှမဟုတ် အပြင်မှာ တခြားမိန်းမ တွေ့နေတာလား?

ချန်ခေဖာင်ချောင်၏ လက်သည်းသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်။ သို့သော် သူမက နာကျင်မှုကို လုံးဝ မခံစားရပေ။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ရွှယ်ချွမ်၏ အဝတ်အစားအတွက် အထည်ကို အခန်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူမ ထွက်လာသောအခါ လျိုချွေ့ဟွားက တံခါးဝမှ သူမကို ခေါ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အန်တီရှို့ကျီ၊ ပြန်လာပြီလား?" လျိုချွေ့ဟွားက ရွှင်မြူးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ အခုမှ ပြန်လာတာ။ နင်င့ါကို ရှာနေတာ တစ်ခုခုလိုလို့လား?"

လျိုချွေ့ဟွားသည် စုန့်ကျင်းလိုင်၏ဇနီးနှင့် အခြား အတင်းအဖျင်းပြောသောမိန်းမများနှင့် အချိန်ဖြုန်းခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမသည် မည်သည့်အချိန်တွင် ရပ်ရမည်ကို သိသည်။ ထို့ကြောင့် ချောင်ရှို့ကျီသည် သူမကို အထင်ကြီးသွားခဲ့သည်။

လျိုချွေ့ဟွားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အန်တီရဲ့အကြီးဆုံးချွေးမကို ဝက်ခြံအလုပ်သွားလုပ်ဖို့အတွက် ပြောဖူးတယ်မဟုတ်လား? မနေ့တုန်းက ကျွန်မရဲ့ယောကျ်ားက ခရိုင်ကိုမသွားခင် ကျွန်မကိုပြောခဲ့တယ်။ ဆေးခန်းမှာ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲရှိတယ်။ အလုပ်က များလွန်းတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ဆရာဝန်က ခွင့်ယူရင် နေမကောင်းတာ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဆေးခန်းမှာ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး"

"အခြေခံ ဆေးကုသမှုကို သင်ယူဖို့ ချန်ချောင်ချောင်ကို ကျန်းမာရေးဌာနကို သွားဖို့ ဆန္ဒရှိ၊ မရှိ မေးပါရစေ။ သူမ သွားချင်စိတ်ရှိရင် ဝက်ခြံက သူမအလုပ်က အကြီးဆုံးချောင်ရဲ့ ဇနီးအတွက် လွတ်​သွားမယ်"

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏ ဆေးခန်းသည် ကြီးကြီးမားမားမဟုတ်သော်လည်း အနီးနားရှိ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့များစွာမှ လူများက ဆရာဝန်ထံ သွားရောက်ပြသကြသည်။ ထို့ကြောင့် လူအနည်းငယ် ရှိသည်။

ထို့အပြင် ရွာသားများသည် ဆေးရုံသွားပြရန် မကြိုက်ကြပေ။ ခေါင်းကိုက်သည့်အခါ ဆေးခန်းကို တိုက်ရိုက်သွားပြကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရာသီအကူးအပြောင်းတိုင်းတွင် တုပ်ကွေးရောဂါ ဖြစ်ပွားသူ များပြားလှသည်။ ဆရာဝန်တစ်ယောက်သည် အားလုံးကို မထိန်းနိုင်ပေ။

ပြောင်းရွှေ့ခံရသော အမျိုးသမီးဆရာဝန်သည် ယခင်က တိုင်တန်းပြီး ဝန်ထမ်းပိုမိုတောင်းရန် လျှောက်လွှာ တင်ခဲ့ကြောင်း သိရသည်။ ရောဂါကို ခွဲခြားသိမြင်ခြင်းနှင့် ဆေးညွှန်းပေးခြင်းသည် ဟာသမဟုတ်ပေ။ ဒီကဏ္ဍ၌ အသိပညာမရှိလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ရန် ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ဒီအတိုင်းဆက်သွား၍ မရပေ။ ၎င်းကို တွေးပြီးရင် သင့်လျော်သည့် အဖြေတစ်ခု ထွက်လာသည်။ ပညာတတ်လူတစ်ဦးကို ဆေးခန်းသို့ စေလွှတ်ပြီး တစ်ချိန်တည်း၌ ကူညီကာ လေ့လာခိုင်းရမည်။

တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ကြာအောင် လေ့လာပြီးနောက် နောက်ထပ် အကဲဖြတ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည်။ စာမေးပွဲအောင်မြင်ပါက ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့အတွက် အသုံးဝင်သောစွမ်းရည်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုလုံးတွင် ပဉ္စမ​ချောင်၏ ဇနီးချန်ချောင်ချောင်သည် အမြင့်ဆုံးပညာရေးကို ရရှိခဲ့သည်။

ချန်ချောင်ချောင်သည် အထက်တန်းကျောင်းပြီးထားသည်။ အကယ်၍ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ မဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ပါက ယခု ကောလိပ်ကျောင်းသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဝက်ခြံထဲမှာ အလုပ်လုပ်တာထက် ဆေးခန်းမှာ လေ့လာတာက ပိုကောင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူမရဲ့ ထင်မြင်ချက်ကို မေးလိုက်ဦးမယ်"

လျိုချွေ့ဟွား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မနာလိုသည့်အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ "အန်တီရှို့ကျီက ယောက္ခမကောင်းပဲ။ တခြားလူတွေက ဆေးခန်းကို သွားရမယ်ဆိုတာ ကြားရင် ချက်ချင်းလက်ခံမှာ သေချာတယ်။ သူတို့ချွေးမရဲ့ အမြင်ကို ဘယ်လိုလုပ် မေးမှာလဲ?!"

ချောင်ရှို့ကျီက ပြုံးလိုက်သည်။ "ခဏနေဦး။ ငါသူမကို သွားမေးလိုက်ဦးမယ်။ နင်ကော အထဲဝင်လာလေ"

လျိုချွေ့ဟွားက လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောသည်။ "မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ ဒီမှာစောင့်နေမယ်။ နောက်ကျနေပြီ၊ ညစာချက်ဖို့ ပြန်ရမယ်!"

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို အတင်းအကြပ် မလုပ်ပေ။ သူမက ပင်မအခန်းဆီသို့ ပြန်သွားကာ ချန်ချောင်ချောင်ကို ထိုအကြောင်း ပြောပြသည်။ သူမ ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ပါစေ။

ချန်ချောင်ချောင်က ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ကောင်းပြီ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ခရိုင်သို့ လိုက်သွားရန်ကို သူမလူက မခေါ်ပေ။ သူမသည် ကြက်ချေးနှင့် ဝက်ချေးများ ပြည့်နေသော ဤနေရာတွင်သာ နေခဲ့ရသည်။

ဤကိစ္စတွင် သူမသည် သူမ၏ ခံစားချက်ကို ပိုကောင်းစေမည့်အလုပ်ကို ရွေးချယ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ချောင်ချောင်က ဆေးချန်းတွင် အလုပ်သွားလုပ်ရမည့်သတင်းကို ကြားပြီး ဝမ်ချွမ်ကျီက မနာလိုဖြစ်ကာ အံကြိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ နာမည်ကိုတောင် မရေးနိုင်သည့်အတွက် သူမအလှည့်ရောက်မည် မဟုတ်ပေ။

ဒုတိယအတွေးတွင် ချန်ချောင်ချောင်က ထွက်သွားသည်နှင့် သူမသည် မကြာမီ ဝက်ခြွတွင် အလုပ်လုပ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

အရမ်းကောင်းတယ်!

ရွှေတုံးတွေ၊ သူမလာပြီ။

...

ဝမ်းကွဲအစ်မနှစ်ယောက်၏ အကူအညီဖြင့် သာ့ချောင်သည် ပစ္စည်းများကို ချောင်အိမ်ငယ်လေးသို့ ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့သည်။

ဝက်ခြံကို ဖြတ်သွားသောအခါ ဟော်ချီသည် သူမဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမက သူ့ကို နှုတ်ဆက်တော့မည့်အချိန်တွင် သူမကို မတွေ့သလို ဝက်ခြံထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

သူမ အကြား မှားသလားဟု ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ၏ နှာမှုတ်သံကို ကြားလိုက်ပုံရသည်။

သူမကြားတာ မှားနိုင်သည်။ ဤမျှအကွာအဝေးတွင် သူက နှာမှုတ်လျှင် သူမက မကြားနိုင်ပေ။

ချောင်အိမ်ငယ်လေးကို ပြန်ရောက်သောအခါ ပီပီက သူမ၏ ခြေသံကို အဝေးက ကြားနေပုံရသည်။ အမြီးယမ်း သူမကို ဝင်းတံခါး၌ စောင့်နေသည်။

"ဖီဖီရေ၊ ငါပြန်လာပြီ။ နင်အိမ်ကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ရဲ့လား?"

"ဝု ဝု ဝု ဝု..."

ဖီဖီက သူမကို ပတ်နေသည်။ သူ့လက်သည်းများက သူမကို ကုတ်နေသည်။ လှုပ်ရှားမှုက ပေါ့ပါးပြီး သူမကို နည်းနည်းလေးမှ မထိခိုက်စေပေ။

ချောင်တုန်းယင်သည် "ဖီဖီ" ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်တိုင်း အလွန်ရယ်စရာကောင်းသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အိမ်ဟောင်းမှ ရုံရော့ကလည်း အတူတူပင်။

ဖန်မိသားစု၏ မြေးအငယ်ဆုံးနှင့် အိမ်ဟောင်း၏ ရုံရော့မှာ အမည်တူသည်။ ၎င်းကို တစ်ယောက်ယောက်က ပြောတိုင်း အဘွားကြီးဖန်က ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ချက်ချင်း ကြိမ်းမောင်းသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်က အကောင်သေးလေးများကို အလွန်ကြိုက်သည်။ အိမ်ရှိ ခွေးနှစ်ကောင်သည် သူမနှင့် အလွန်ရင်းနှီးသည်။

သာ့ချောင်က ခြံထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် အိမ်ထဲမှ အန်နေသော အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

သူမက လန့်ဖျပ်သွားပြီး လက်ထဲမှာရှိသည့် ပစ္စည်းများနှင့် အမြန်ဝင်သွားသည်။

တံခါးဝသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အန်တီဟွေ့သည် ကန်ပေါ်တွင် မှီကာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အန်နေသဖြင့် မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေသည်။ "အမေ၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

လင်းဟွေ့က သူမ ပြန်ရောက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ မသက်မသာပြုံးလိုက်သည်။ "သာ့ချောင်၊ သမီးပြန်ရောက်ပြီလား? အမေက မနက်ပိုင်းဖျားနေတာ။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတွေ ဒီလိုခံစားရတယ်။ စိတ်ပူစရာမလိုဘူး"

သာ့ချောင်သည် ယခင်က အဒေါ်ကြီး နံနက်ဖျားနာနေပုံကိုလည်း သတိရမိသည်။ သို့သော် အဒေါ်ကြီးက သူမကို မကြိုက်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက အေးစက်နေသည့် တင်ပါးကို မျက်နှာလုပ်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ကျန်းမာရေးကို ဂရုမစိုက်ပေ။

ထိုအခိုက်တွင် အန်တီဟွေ့က အော့အန်ပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ နှစ်ရက်အတွင်း သူမက ကိုယ်အလေးချိန် ကျသွားပုံရသည်။ "အမေ၊ မနက်စာကော စားနိုင်ရဲ့လား?"

လင်းဟွေ့က ခေါင်းညိတ်သည်။ "အမေ့စားချင်စိတ်က ခဏလောက် နားနေတာ။ ပြီးတာနဲ့ အဆင်ပြေသွားမယ်။ အမေ့အတွက် စိတ်မပူနဲ့"

သူမကို ဒီလိုမြင်လိုက်ရပြီး တုန်းလင်းက စိတ်ပူပြီး ငိုသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဟုန်းရှကို ကစားရန် ခေါ်သွားခိုင်းသည်။

အန်တီဟွေ့က သူမကို စိတ်မပူရန် ပြောနေသော်လည်း သာ့ချောင်က မနေနိုင်ပေ။

သူမက ခေါင်းကို ငုံ့ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "အမေ၊ ဗိုက်ဆာနေလား? အမေ့အတွက် ကြက်ဥနဲ့ ပြောင်းဆန်ပြုတ် ချက်ပေးမယ်"

ရွာ၌ ဘယ်သူမှ စပါးမစိုက်ပေ။ ဤပြောင်းဆန်ကို ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဝယ်လိုအား ပူးပေါင်းအဖွဲ့မှ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးများအတွက် နှံစားပြောင်းသည် အလွန်အာဟာရဖြစ်ကြောင်း မွေးစားအမေက ပြောသည်။

လင်းဟွေ့က အန်ပြီး ဘာမှမစားချင်ပေ။

ကလေး၏ စိုစွတ်သောမျက်လုံးများက ဒရယ်တစ်ကောင်လို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး စိတ်က ပျော့ပြောင်းလာကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ အမေက သမီးရဲ့ဆန်ပြုတ်ကို စောင့်နေမယ်"

သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ သူမက ပြောသည်။ "အမေ၊ ခဏစောင့်၊ သမီး မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့မယ်"

စကားပြောပြီးနောက် လှည့်ကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ချလိုက်ပြီး ကူညီရန် မီးဖိုချောင်သို့ ပြေးသွားသည်။

ဝမ်းကွဲညီမက ဂရုမစိုက်သည့်အချိန်တွင် သာ့ချောင်က ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ကို ဆန်ပြုတ်ထဲကို တိတ်တဆိတ်ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ဆန်ပြုတ်က အဆင်သင့်မဖြစ်မီ မိသားစုပြန်ရောက်လာသည်။

"အစ်မသာ့ချောင်၊ နောက်ဆုံးတော့ အစ်မပြန်လာပြီ။ ယိမင်က အစ်မကို လွမ်းနေတယ်!"

သူ့အစ်မသာ့ချောင် ပြန်လာသည်ကို ယိမင်က ကြားသည်နှင့် ခြေထောက်တိုတိုလေးများဖြင့် အလျင်စလို ပြေးလာသည်။

တုန်းလင်းလေးသည် ခြေတစ်လှမ်း နှေးသွားသည်။ သူက လေပြင်းတိုက်သလို သူ့နောက်ကို လိုက်သွားသည်။ "အစ်မသာ့ချောင်၊ တုန်းလင်းလေးက အစ်မကို လွမ်းလွမ်းနေတယ်"

နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက ယိမင်သည် "အများဆုံး" ကို ပိုပြောခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခါတွင် သူက "ဆက်ပြီး" ကို အပိုပြောလိုက်သည်။ အချိန်တိုင်း သူရှုံးလို့ မရဘူး!

သူတို့နှစ်ဦး၏ ကလေးဆန်သောအသံကို လူတိုင်းကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

သာ့ချောင်သည် ဖက်ထုပ်ငယ်နှစ်ယောက်ကို ပွေ့ဖက်ကာ မျက်နှာများကို ညှစ်လိုက်သည်။ "ဒီနှစ်ရက်မှာ ကောင်းကောင်းနေရဲ့လား?"

ယိမင်လေးက ကျယ်လောင်စွာ တုံ့ပြန်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ယိမင်က အလိမ္မာဆုံးပဲ"

တုန်းလင်းလေးသည် ယိမင်က မည်မျှ လျှို့ဝှက်တတ်သည်ကို သိသည်။ သူက 'ဆုံး' ကို တစ်ချက်တည်း ပြောချလိုက်သည်။ လွန်လွန်ကဲကဲ မဖြစ်စေရန် သူက ချက်ချင်းပြောသည်။ "တုန်းလင်းလေးက အလိမ္မာဆုံး ဆုံး ဆုံး ဆုံး ဆုံး ဆုံး ဆုံး ဆုံး...ပဲ"

'ဆုံး'ကို အသက်မရှူစတမ်းပြောရသည်မှာ သူ့ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသည်။

"ဟားဟား..." မီးဖိုချောင်တံခါး၌ ရပ်နေသည့် ချောင်တုန်းယင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "နင်တို့နှစ်ယောက်က ဘာလို့ အရမ်းချစ်စရာကောင်းနေတာလဲ?"

တုန်းလင်လေးက ဒီတစ်ကြိမ်တွင် လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ မောင်လေးတို့က အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်"

ယိမင်လေးက မျက်လုံးလေးကို လှိမ့်ကာ ပြောသည်။ "သားတို့က အစ်မသာ့ချောင်လိုပဲ ချစ်စရာကောင်းတယ်!"

ယိမင်သည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူ့ပါးစပ်သည် ပျားရည်ဖြင့် လိမ်းကျံနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ သူဘယ်လိုဖြစ်မလဲ?

ယိမင်သည် လူတိုင်း၏အာရုံကို ယူသွားကြောင်း တုန်းလင်းလေးက မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့ပါးပြင်က ဖောင်းလာကာ ငါးပူတင်း ဖြစ်လာပြန်သည်။

သာ့ချောင်က မောင်လေးနှစ်ယောက်စားရန် မြို့ထဲမှ ဝယ်လာသည့် မုန့်များကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဖက်ထုပ်ငယ်နှစ်ယောက်က ချက်ချင်းပြုံးသွားသည်။ ခွေးပေါက်လေးနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ သာ့ချောင်ကို ကပ်နေကြသည်။