အခန်း (၁၁၉)

ပြောင်းဆန်ပြုတ်ကို ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် သာ့ချောင်သည် သကြားညိုနှစ်ပိုင်းကို ထည့်လိုက်သည်။ သကြားညို အရည်ပျော်ပြီးနောက် ​ဆန်ပြုတ်က သိပ်မပူတော့ပေ။

သူမက အန်တီဟွေ့ဆီ ချက်ချင်း ယူလာသည်။

လင်းဟွေ့သည် အစပိုင်းတွင် အစာစားချင်စိတ်မရှိပေ။ အရင်က ကြက်ဥနံ့ပင် မခံနိုင်ပေ။ ယခုမူ သာ့ချောင် ချက်ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥနှင့် ​ဆန်ပြုတ်ကို ကိုင်ထားရင်း ရုတ်တရက် ဗိုက်ဆာလာသည်။

ဇွန်းကို ကောက်ယူပြီး သောက်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ အန်ပြီးနောက် သူမ၏ဗိုက်သည် ပူနွေးလာသည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံး သက်တောင့်သက်သာရှိလာသည်။

"အမေ၊ ဘယ်လိုလဲ? စားလို့ရလား?" သာ့ချောင်က ရှည်လျားသော မျက်တောင်ရှည်များကို ခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

လင်းဟွေ့က အနည်းငယ် သောက်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါက အရသာရှိတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သာ့ချောင်။ အမေ အရမ်းကြိုက်တယ်!"

သာ့ချောင်၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများသည် အပြုံးဖြင့် လခြမ်းအဖြစ်သို့ ကွေးသွားကြသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီလေးကို ဖိလိုက်ပြီး ကြေညာသည်။ "ဒါဆို နောင်ကျရင် အမေ့အတွက် ချက်ပေးပါ့မယ်။ ဘာစားချင်လဲဆိုတာ အမေ ပြောပါ"

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် အပြာရင့်ရောင် အသီးအနှံအချို့ကို ကိုင်ပြီး အပြင်မှ ချွေးတလုံးလုံးနှင့် ပြန်လာသည်။ လင်းဟွေ့ စားသောက်နေသည်ကို မြင်ပြီး သူ အံ့သြသွားသည်။ "မင်း မအန်တော့ဘူးလား?"

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ရက်တွင် လင်းဟွေ့သည် အစာစားတိုင်း အော့အန်သည်။ ဘာမှမစားလုနီးပါးပင်။ အခုချက်ချင်း ချဉ်သည့် အသီးအနှံများကို စားချင်လာသောကြောင့် တောထဲကို ချက်ချင်းသွားရှာသည်။

သို့သော် ဤရာသီတွင် တောရိုင်းအသီးအနှံများစွာ မပေါက်သေးပေ။ သူသည် တောင်နှင့် တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း နှစ်လုံး၊ သုံးလုံးကိုသာ ရှာတွေ့သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့က ရုပ်ဆိုးသည်။

လင်းဟွေ့က ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ သာ့ချောင်က ကျွန်မ မစားရသေးတာကို တွေ့လို့ ကြက်ဥနဲ့ ပြောင်းဆန်ပြုတ်ကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပေးတယ်။ အနံ့ကြောင့် ကျွန်မ ဗိုက်ဆာလာတယ်"

ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သူမသည် အစာစားပြီးနောက် ပျို့အန်ခြင်း မခံစားရဘဲ သူမ၏ အစာအိမ်သည် အလွန် သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရလေသည်။

၎င်းကိုကြားပြီး ချောင်ကျန်းကျွင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ "ကောင်းလိုက်တာ။ သာ့ချောင်က ငါတို့မိသားစုမှာ တကယ့်ကို ကံကောင်းတဲ့ ကြယ်ပွင့်လေးပဲ။ သူပြန်လာတာနဲ့ မင်းချက်ချင်းစားလို့ရပြီ!"

လင်းဟွေ့သည် ကလေး၏ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ သာ့ချောင်က ကျွန်မရဲ့ အဖိုးတန် ကံကောင်းတဲ့ ကြယ်ပွင့်လေးပါ!"

သာ့ချောင်က သူမမိဘများ၏ စကားကိုကြားပြီး ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် တောက်ပသည့် အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။

သူမက ဘေးဆိုးကြီးမဟုတ်သည်မှာ အရမ်းကောင်းသည်။

...

နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အေးချမ်းနေသည်။ ဝမ်မိသားစု၏ ညီအကိုနှစ်ယောက် ပြန်လာသောအခါ သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် ဤငြိမ်းချမ်းရေးသည် ပြိုပျက်သွားသည်။

လယ်ထွန်စက်သည် ရွာထဲသို့ဝင်သောအချိန်တွင် ရွာသားများသည် လယ်လုပ်နေကြသည်။ ထွန်စက်ဝင်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

"သြော်..ဒါက ခေါင်းဆောင်မဟုတ်ဘူးလား? ခေါင်းဆောင်က ထွန်စက်နဲ့ ပြန်လာတာပဲ"

"အဲဒါက လယ်ထွန်စက်ပဲ။ ထွန်စက်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးရင် မျက်စိဖွင့်ပြီး ကြည့်ထား"

"ဒီထွန်စက်ကို ကျုပ်တို့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့အတွက် အသိုင်းအဝိုင်းက ခွင့်ပြုလိုက်တာလား?"

လယ်ထွန်စက်များသည် ရှားပါးစက်များဖြစ်သည်။ အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံးရှိ ထုတ်လုပ်မှုအရှိဆုံး ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ နှစ်ခု သို့မဟုတ် သုံးခုကသာ ၎င်းတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိသည်။

ချီလီထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့၏ ကုန်ထုတ်စွမ်းအားသည် မြင့်လည်းမမြင့် နိမ့်လည်းမနိမ့်ပေ။ အရင်က သူတို့က အသိုင်းအဝိုင်းကို လျှောက်လွှာတင်ခဲ့သော်လည်း အသိုင်းအဝိုင်း၌ ပိုက်ဆံမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ဘယ်တုန်းကမှ အတည်မပြုခဲ့ပေ။

အခု လယ်ထွန်စက်ကို မြင်ပြီး လူတိုင်း ရင်ခုန်သွားကြသည်။

သူတို့ထံ၌ ထွန်စက်ရှိလျှင် အပြင်ထွက်သည့်အခါ ထင်ပေါ်နေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် အနာဂတ်တွင် ကိစ္စများလုပ်ဆောင်ရန်လည်း ပိုမိုအဆင်ပြေစေမည်ဖြစ်သည်။

ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါင်းပင်တစ်ပင်နှင့် ကော်ရှန်း၏ အကြည့်များက လယ်ထွန်စက်အနောက်ရှိ လှည်းပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ "ထွန်စက်အနောက်မှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ မင်းတို့ မမြင်ဘူးလား? အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ မသိချင်ဘူးလား?"

လှည်းကို လယ်ထွန်စက်နောက်ဘက်တွင် ကြိုးဖြင့်ချည်ထားသည်။ လှည်းပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို အဝတ်တစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ အထဲ၌ ဘာတွေရှိလဲဆိုသည်ကို သိရန်ခက်သည်။

ထုံးစံအတိုင်း လူတိုင်းက ၎င်းကို သတိထားမိသည်။ သို့သော် လယ်ထွန်စက်နှင့် နှိုင်းယှဥ်လိုက်လျှင် လူတိုင်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုက သိပ်မပြင်းထန်ပေ။

ယခု လူပေါ်ကျော့ကော်ရှန်းက ၎င်းကို ထောက်ပြသဖြင့် လူများက မှန်းဆမှုများ ပြုလုပ်လာကြသည်။

"အဲဒီမှာ တောဝက်ရှိမယ် ထင်လား? ကြည့်ရတာ တော်တော် တူတယ်!"

"အိပ်မက်မက်နေလိုက်။ တောဝက်ဆိုရင် လူတိုင်းက အန်တီရှို့ကျီလို့ ထင်နေကြလား? တောဝက်တွေကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်လို့ရတယ်"

ချောင်ရှို့ကျီသည် နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း တောဝက်တစ်ကောင်ကို သတ်ခဲ့သည်။ လူတိုင်းက ဝက်သားကို ဝေစုရကြသည်။ တောဝက်သားသည် ကြမ်းတမ်းပြီး တောသားဆန်သော်လည်း အသားဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ မကြိုက်သူ မရှိကြပေ။

လူတော်တော်များများက အဲဒီနေ့ မြင်ကွင်းကို အခု ပြန်သတိရကြပြီ။ တောင်ပေါ်မှ နောက်ထပ် တောဝက် တစ်ကောင် ဆင်းလာရန် မျှော်လင့်ကြသည်။ ဒီလိုနည်းနှင့် လူတိုင်းက ဝက်သားကို ပြန်စားနိုင်သည်။

ကော်ရှန်းသည် သူ့လက်ထဲရှိ ကိရိယာများကို လွှင့်ပစ်ကာ လမ်းဆီသို့ ပြေးသွားပြီး ထွန်စက်နောက်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

စူးရှသော အနံ့တစ်ခုက သူ့ဆီသို့ ပြေးလာသည်။ သူက အော့အန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ "ခေါင်းဆောင်၊ ဒီလှည်းပေါ်က ဘာပါလဲ? ဘာလို့ ဒီလောက် အနံ့ပြင်းရတာလဲ?"

ဒီလိုပြောပြီး အဝတ်ကို ကိုင်ရန် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ရွှေရှန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွန်စက်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားသည်။ သူသည် ပြေးလာကာ ကော်ရှန်းကို ဆွဲချပြီး ပြင်းထန်စွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိလိုက်သည်။

ကော်ရှန်းသည် ရိုက်နှက်ခံရငးသဖြ​င့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "အိုး... ခေါင်းဆောင်ကြီး၊ ငါ့ကိုသတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?"

ဒုတိယဝမ်သည် အစ်ကိုကြီး၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူက အမြန်ခုန်ဆင်းပြီး အစ်ကိုကြီးကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ စိတ်မတိုနဲ့!"

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်းက အံ့ဩသွားကြသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် စွမ်းရည်သည် သာမာန်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အလွန်စိတ်ရှည်သည်။ လူကောင်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာပြီးကတည်းက ဒီလိုမျိုး စိတ်ဆိုးသည်ကို ဘယ်သူမှ မတွေ့ဖူးပေ။

ကော်ရှန်းက အနည်းငယ် မိုက်မဲသော်လည်း ဘာအမှားမှမရှိပေ။ ဇာတ်လမ်းဖန်တီးပြီး လူတွေကို ရိုက်ရန် မလိုပေ။

လူတိုင်းသည် လှည်းပေါ်ရှိ အရာကို ပို၍ သိချင်လာသည်။

ဒုတိယဝမ်၏ ဇနီးသည် ထွန်စက်ပေါ်ရှိ အရာကို မြင်သောအခါ သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမမျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး ယခုပင် ပြိုလဲလုနီးပါးဖြစ်နေသည်။

လျိုချွေ့ဟွားက သူမကို တွဲကူပြီး ပြောသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဘယ်နားမှာ နေမကောင်းဖြစ်နေတာလဲ?"

ဒုတိယဝမ်ဇနီး၏ နှုတ်ခမ်းက တုန်ခါကာ အသံတိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "အစ်မကြီး၊ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပြီ၊ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်သွားပြီ!"

ဝမ်ရွှေရှန်၏ နဖူးပေါ်ရှိ အပြာရောင်သွေးကြောများသည် ဖောင်းပွနေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် ထကာ ကော်ရှန်း၏ ကော်လာကို ဖြည်လိုက်သည်။ လယ်ထွန်စက်ဆီ ပြန်သွားကာ ယာဉ်မောင်းကို ဝမ်အိမ်သို့ သွားခိုင်းသည်။

လူတိုင်း၏ စူးစမ်းလိုစိတ်သည် အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူတို့ အခု အလုပ်ဆက်လုပ်စရာ မလိုလျှင် အားလုံးက လိုက်ကြလိမ့်မည်။

အတွင်းဘက်လမ်းက မောင်းရန် မလွယ်သဖြင့် လယ်ထွန်စက်သည် လမ်း၏အဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်က ဒေါသမျက်နှာဖြင့် လှည်းပေါ်မှ ကြိုးကို ဖြည်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်ငွေများကို ယာဉ်မောင်းအား ပေးချေသည်။

ယာဉ်မောင်းက ပိုက်ဆံကို ရေတွက်ကြည့်သည်။ သူက ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ကျုပ်သွားတော့မယ်!"

အစတုန်းက ဒီအလုပ်ကို မလုပ်ချင်ပေ။ ခရီးက ရှည်ရုံမက အလောင်းကို ပို့ပေးရသည်။ အလွန်ကံမကောင်းပေ။

သို့သော် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က သူ့ကို အလွန်အကျူး တောင်းပန်နေသည်။ သနားစရာကောင်းသည်ကို မြင်ပြီး သူ့စိတ်က ပျော့ပျောင်းလာကာ လက်ခံလိုက်သည်။ သူ့ညီက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဘာကြောင့် မစဉ်းစားနိုင်တာလဲ မသိပေ။

ဒုတိယဝမ်က သူ့ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ငါ့စိတ်တွေ နည်းနည်း ဗြောင်းဆန်နေတယ်၊ ​​အိမ်မပြန်ရဲဘူး!"

သူ့မိဘများက ပဉ္စမညီလေးကို အချစ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမ​ညီလေး၏အလောင်းကို တွေ့သောအခါ ဘာဖြစ်မည်မသိပေ။

ဝမ်ရွှေရှန် အံကြိတ်ကာ "သွားရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘယ်လောက်ပဲ ကြောက်နေပါစေ ပြန်ပြီးရင်ဆိုင်ရမည်။ ဝမ်ရှင်းရှန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဤနေရာတွင် ထားခဲ့၍မရပေ။

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က လှည်းကို တွန်းပြီး အိမ်ပြန်လာကြသည်။

ခြံတံခါးဝကိုရောက်သောအခါ အဘွားအိုဝမ်က ကြက်စာကျွေးရန် ထွက်လာသည်။ ညီအကိုနှစ်ယောက် ပြန်လာသည်ကိုမြင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဒုတိယသား နင်ဘာလို့ပြန်လာတာလဲ?"

ဒုတိယသားက မိတ်ဆက်စာတောင်းရန် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကပဲ ပြန်ရောက်လာသည်။ အကြီးဆုံးက သူ့နောက်ကို လိုက်သွားသည်။ ဒီတစ်ခါ မိတ်ဆက်စာ ပျောက်သွားပြန်ပြီလား?

ဒုတိယဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းက တုန်လှုပ်သွားကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ပေ။

ဝမ်မိသားစု၏ ကလေးများသည် ဝိုင်းလာကြပြီး အဝတ်ကို မချင်ကြသည်။ ဝမ်ရွှေရှန်က မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ "ဒီကနေ ထွက်သွား!"

အဘွားအိုဝမ်က သူမမြေးများအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးတွေက မသိဘူး။ သူတို့ကို ကောင်းကောင်းပြော။ ကလေးတွေကို ဘာလို့ဒီလိုအော်နေတာလဲ?"

ဝမ်ရွှေရှန်က စကားမပြောပေ။ သူသည် လှည်းကို ခြံထဲသို့ တွန်းထည့်လိုက်ပြီး ဘန်းခနဲ သူ့အမေရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

အဘွားအိုဝမ်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ "အကြီးဆုံး၊ နင်ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

အဘိုးအိုဝမ်သည် လှုပ်ရှားမှုကို ကြားသောအခါ ထွက်လာပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက လှည်းပေါ်ကို ရုတ်တရက်ကျသွားသည်။ ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ မေးလိုက်သည်။ "အကြီးဆုံး... လှည်းပေါ်မှာ ဘာရှိလဲ?"

ဝမ်ရွှေရှန်က ငိုသည်။ "အဖေ၊ အမေ၊ သားက အမှားလုပ်လိုက်တာ။ ပဉ္စမမြောက်ညီလေး... သူ မြစ်ထဲခုန်ချပြီး သတ်သေသွားတယ်!"

ကောင်းကင်ပြာ၌ မိုးကြိုးပစ်ချသည်။

သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ယောက်၏ ခေါင်းထဲ၌ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

အဘွားအိုဝမ်သည် သားကြီးအား စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သွေးများက ဆက်လက်စီးဆင်းနေသည်။ "အကြီးဆုံး၊ မင်း... မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ?"

သားကြီးပြောသမျှစကားတိုင်းကို သူမနားလည်သော်လည်း ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါတွင် ရုတ်တရက် သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။

အဘိုးအိုဝမ်သည် ယခုလေးတင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သော သားအကြီးဆုံးကို ကြည့်ပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် မကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။

ယခုတော့ ထိုအချက်ကို အတည်ပြုလိုက်ရာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ သူ့ဘေးက တိုင်ကို မထောက်ထားလျှင် လဲကျသွားလိမ့်မည်။

ဝမ်ရွှေရှန်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ့အဖေကို ကူညီရန် ကြိုးစားသော်လည်း တွန်းထုတ်ခံရသည်။

အဘိုးအိုဝမ်သည် တုန်ယင်သော လက်ဖြင့် အထည်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ခြေလှမ်း ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

ရေစိမ်ထားရာမှ ရောင်ရမ်းလာသော အလောင်းသည် ဤဖြစ်စဉ်ကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ တော်တော်ကြောက်စရာကောင်းသည့် မြင်ကွင်းပင်။

ဝမ်ရွှေရှန်က သူ့အဖေကို ထောက်ပံ့ရန် အမြန်သွားသည်။ သို့သော် သူ့နောက်မှ အဘွားအိုဝမ်သည် လှည်းပေါ်ရှိ အလောင်းကို မြင်နိုင်သည်ကို မေ့သွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပြူးလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

သူမက ရုတ်တရက် အသက်ရှူရခက်ပြီး အပူစီးကြောင်းတစ်ခုက သူမနဖူးဆီ ပြေးလာသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ခါပြီး လဲကျသွားသည်။

"အမေ!" ဝမ်ရွှေရှန်နှင့် ဒုတိယဝမ်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ချိန်တည်း အော်လိုက်ကြသည်။

"မိန်းမ!" အဘိုးအိုဝမ်သည် သူ့ကိုယ်သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူ့မိန်းမကို လှည့်ကြည့်သည်။

အဘွားအိုဝမ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်သည် စောင်းသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်လှုပ်နေသည်။ သူမက လုံးဝ စကားမပြောနိုင်ပေ။

လေဖြတ်ခြင်း။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ယခင်က ရွာတွင် လေဖြတ်နေသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့ဖူးသည်။ အခု သူ့အမေကဲ့သို့ပင်။

သူက တုန်လှုပ်သွားပြီး ပြောသည်။ "အမေ လေဖြတ်သွားတာဖြစ်ရနယ်။ မြို့ဆေးရုံကို အမြန်သွားရမယ်!"

သူက ပြောပြီးသည်နှင့် မြင်းလှည်းယူရန် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးသို့ အပြေးအလွှား သွားသည်။

ရွာသားများက သူတို့၏ စူးစမ်းချင်စိတ်ကို ထိန်းကာ အလုပ်စလုပ်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်က လှည်းပေါ်၌ မျက်နှာမည်းကြီးနှင့် မြို့ထဲသို့ ပြေးသည်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?

"ဝမ်မိသားစုမှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားတယ်လို့ ငါဘာလို့ခံစားရတာလဲ? ခေါင်းဆောင်ရဲ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်။ အိုးအောက်ခြေထက် ပိုမှောင်နေတယ်!"

"ငါလည်းထင်တာပဲ! ဒါပေမယ့် မင်းဘာဖြစ်သွားပြီထင်လဲ"