အခန်း (၁၂၀)

လျိုချွေ့ဟွားသည် သူမခယ်မထံမှ သတင်းကို ယခုပင် ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ အမျိုးသားသည် ရထားဖြင့် ရွာမှ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ နှလုံးသည် ခုန်သွားသည်။

သူမသည် ဒုခေါင်းဆောင်ဆီမှ ခွင့်ကို အမြန် တောင်းဆိုပြီးနောက် အိမ်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

ဒုတိယဝမ်၏ ဇနီးသည် သူ့ခယ်မအကြီးဆုံး ထွက်ခွာခွင့်တောင်းသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမလည်း ထွက်ခွါသွားသည်။

ဝမ်မိသားစုသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားသည်ကို လူတိုင်းမြင်သောအခါ မှန်းဆ၍မရပေ။

ညနေစောင်းသောအခါ အားလုံးသိလိုက်ရသည်။

ဝမ်ရှင်းရှန်က သေသွားပြီ။

သတင်းက ရွာထဲ၌ တခဏချင်း ပေါက်ကွဲသွားသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ခုနစ်ရက် ရှစ်ရက်ခန့်က ကောင်းမွန်ပြည့်စုံသော လူတစ်ယောက်သည် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားသနည်း။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ရှင်းရှန်သည် စစ်တပ်သို့သွားရမည် ဖြစ်သဖြင့် ခါးသီးသော စကားများစွာပြောခဲ့သည်ကို လူအများသိကြသည်။

အခုခေတ်၌ စစ်တပ်ထဲဝင်သည်က သူတို့လုပ်ချင်တာတစ်ခုတည်းကြောင့် လုပ်၍ မရပေ။ လူအများစုက စစ်တပ်ထဲဝင်ချင်သော်လည်း နည်းလမ်းမရှိပေ။

လူဖျင်းဝမ်ရှင်းရှန်က စစ်တပ်မှာ အဆက်အစပ်ရှိလို့ ဝင်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား?

ရက်အနည်းငယ်ကြာသွားပြီးနောက် အလောင်းအဖြစ် ပြန်ရောက်လာမည်ကို မည်သူက မတွေးမိပေ။

အားလုံးက ဝမ်အိမ်ဆီ ပြေးသွားပြီး အိမ်ကို ဝိုင်းထားကြသည်။

လျိုချွေ့ဟွားက အံကြိတ်ကာ ဘာမှပြန်မပြောပေ။ သတင်းမေးလိုသူ အားလုံးကို သူမက နှင်ထုတ်သည်။

...

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှတစ်ဆင့် ဤနေရာကို ပထမဆုံးရောက်ရှိလာသောအခါ သူမသည် ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ အခြေကျသည်။

မြတ်စွာဘုရား၊ သူမခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းလွန်းတယ်။ ဒုတိယအချက်က အခြေအနေကို မသိသေးပေ။ တတိယအချက်က ဝမ်မိသားစုနှင့် အခြေအနေများကို ညှိနှိုင်းလိုသ​ဖြင့် သူမက မလုပ်ဆောင်သေးပေ။

သို့သော် သူမ၏ကျန်းမာရေးက ပိုကောင်းလာပြီး ဝမ်မိသားစုက သူမကို သခင်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ နှလုံးက တဖြည်းဖြည်း ဖောင်းကားလာသည်။

သူမက နေ့တိုင်း ဂျုံမှုန့်ကောင်း စားသည်။ ဂျုံမှုန့်ကြမ်းနှင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အရာများက လည်ချောင်းနင်သဖြင့် မစားနိုင်ပေ။

နေ့တိုင်း သူမသည် ထိုစတုတ္ထဝမ်၏ ဇနီးကို နေပူထဲ တစ်နာရီကြာအောင် တွန်းရန် တောင်းဆိုသည်။ သူမကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်နိုင်သော်လည်း တခြားသူက တွန်းပေးသည်ကို လိုချင်သည်။

နေ့တိုင်းမအိပ်ခင် စတုတ္ထဝမ်က သူမအတွက် ခြင်သတ်ရသည်။ အိပ်နေစဉ် ခြင်ကိုက်လျှင် သေချာပေါက် ကြိမ်းမောင်းသည်။

ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်အတွက် စတုတ္ထဝမ်၏ ဇနီးက ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး ပါးစပ်နာလာသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် အဘွားအိုဝမ်နှင့်အတူ ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ဝမ်တန်များကို စားချင်သောကြောင့် ဆေးရုံအ၀င်ဝတွင် ဒေါသထွက်နေသည်။ သို့သော် စတုတ္ထဝမ်၏ဇနီးက သူမအတွက် မဝယ်ပေးချင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမက စတုတ္ထဝမ် ဇနီး၏ နှာခေါင်းကို ညွှန်ပြပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

စတုထ္ထ​ဝမ်၏ ဇနီးသည် သူမကို အံကြိတ်ကာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ အပြင်ထွက်ခါနီးတွင် ဝမ်ရွှေရှန်သည် ယောက္ခမဖြစ်သူကို ထမ်းပြီး သူတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှားလာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့နောက်တွင် အစ်မကြီးက ငိုယိုပြီး လိုက်လာသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းနှင့် ငြင်းခုံရန် စိတ်မရှိပေ။ ပြေးလာပြီး "အစ်ကိုကြီး၊ အမေ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?" ဟု မေးသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပြောသည်။ "အမေ လေဖြတ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မြန်မြန်... မြန်မြန် ဆရာဝန်ကို အကြောင်းကြား!"

စတုတ္ထဝမ်ဇနီး၏ နှလုံးခုန်သံက မြန်လာသည်။ သူမလှည့်ထွက်သွားသော်လည်း သူမ၏ အဝတ်အစားကို ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက မမျှော်လင့်ဘဲ ဖမ်းဆွဲထားသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက မေးစေ့ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ငါ့ကို ဝမ်တန်တစ်ပန်းကန် အရင်သွားဝယ်ပေး။ အချိန်ကုန်သွားရင် ရောင်းလိုအားနဲ့ ဝယ်လိုအား သမဝါယမရဲ့ ဝမ်တန်တွေ ကုန်သွားလိမ့်မယ်!"

စတုတ္ထဝမ်၏ ဇနီးဖြစ်သူမှာ မျက်နှာမည်းကာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ "ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၊ နင် အရူးမ! အမေက နေမကောင်းတာကို ဒီအချိန်မှာ ငါ့ကို ဝမ်တန်တွေဝယ်ခိုင်းနေတယ်။ နင့်မှာ အသိတရားရှိသေးလား?"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ပြန်ပြောသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ နေကောင်းပါတယ်!"

သူမ၏ အရင်ဘဝတွင် အဘွားအိုဝမ်သည် အသက်ကိုးဆယ်အရွယ်ထိ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ရွာရှိ သက်ကြီးရွယ်အို အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူမအသက် ရှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်တွင် ဝမ်ရှန်းရှင်းသည် ရွာသို့ပြန်သွားကာ ပွဲကျင်းပသည်။

ပွဲကို သုံးရက်နှင့် သုံးညကြာ ကျင်းပခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမပါဝင်ခဲ့သည်။

အဘွားအိုဝမ် မသေသေးတဲ့အတွက် ဘာတွေများ စိတ်ပူနေရတာလဲ? သူမကို ဝမ်တန်တစ်ပန်းကန်ဝယ်ပေးပြီး ပြန်လာတာ ပိုကောင်းတယ်။

စတုတ္ထဝမ်ဇနီး၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေသည်။ စတုတ္ထဝမ်က အခုမှ ရောက်လာသည်။ ဝမ်ရွှေရှန်က သူ့အမေကို စတုတ္ထဝမ် ရင်ခွင်ထဲကို တွန်းပို့လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "အမေ လေဖြတ်သွားပြီ။ မင်းက အမေကို အခု ဆရာဝန်ဆီ ခေါ်သွား!"

စတုတ္ထဝမ်သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် ဆေးရုံကို ချက်ချင်းပြေးသွားသည်။

နက်မှောင်သောမျက်နှာဖြင့် ဝမ်ရွှေရှန်သည် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ့ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမကို အပြင်းအထန် ကန်လိုက်သည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက အရိုက်ခံရသည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံး နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ သူမခေါင်းက မြေပြင်ကို ထိသွားသည်။ နာကျင်မှုက သူမကို ငိုစေသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် အမျိုးသမီးများကို ရိုက်နှက်သော ယောက်ျားများကို အမြဲမထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင် သူ မတတ်နိုင်ပေ။

ဒီမိန်းမကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူ့ပဉ္စမညီက ကိုယ့်ကိုကိုယ်သတ်သေမှာ မဟုတ်ပေ။

သူ့ပဉ္စမညီ မသေရင် သူ့အမေက ဒီလိုဖြစ်မှာမဟုတ်ပေ။

ဒီအချိန်မှာ ဒီအမျိုးသမီးက ဒုက္ခရောက်နေတုန်းပင်။

သူက နောက်တစ်ကြိမ် လိုက်လာပြီး ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ ဗိုက်ကို ကန်လိုက်သည်။ "ခွေးမ၊ မင်း ထပ်ပြီး ဒုက္ခပေးရဲရင် ငါ မင်းကို အခုသတ်မယ်!"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်း ဒေါသထွက်နေသော ဝမ်ရွှေရှန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားသည်။

သို့သော် လမ်းသွားလမ်းလာများကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်ပြီး သူမက ချက်ချင်းပင် အော်သည်။ "အိုး၊ ဘုရားသခင်၊ လူသတ်နေတယ်၊ ကူညီပါဦး၊ အသတ်ခံရတော့မယ်"

"မင်းအသက်ကိုမလိုချင်ရင် ဆက်ပြီးဒုက္ခပေးနေ!" ဝမ်ရွှေရှန်သည် ထိုစကားကို ပြောပြီး ဆေးရုံဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

စတုတ္ထဝမ်၏ဇနီးသည် ဖန်ရှောင်ကျွမ်း အရိုက်ခံရသည်ကိုမြင်လိုက်ရပြီး သူမက ပျော်ရွှင်သွားသည်။

ဒီမိန်းမကို အကြာကြီး သည်းခံခဲ့သည်။ မိသားစုအတွက်မဟုတ်လျှင် ဟိုးအရင်ကတည်းက ရိုက်နှက်သည်။

သူမက ပြေးမ၀င်ခင် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်သွားသည်။ သူမ နာကျင်စွာ ရှူရှိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။ ဝမ်မိသားစု၊ မင်းက လိပ်ခွေးကောင်၊ ဒီအဘွားကြီးကို ရိုက်ဖို့ သတ္တိရှိတယ်ပေ့ါ? ငါ ရဲစခန်းကို သွားအကြောင်းကြားမယ်"

သို့သော် ဆေးရုံစောင့်က ရဲကို ခေါ်ချင်လားဟု မေးသည့်အခါ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်၏ ပုံစံသည် ရက်စက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းလွန်းသည်။ သူမ သတိရသောအခါ အနည်းငယ် အရှက်မဲ့သလို ခံစားမိသေးသည်။

ထို့အပြင် ဝမ်ရှင်းရှန်၏နှလုံးသားကို မဆုပ်ကိုင်နိုင်မီ သူမသည် ဝမ်မိသားစုနှင့် ဝေးကွာလိုခြင်း မရှိပေ။ ခြေလှမ်း 10,000 နောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ယွမ် 800 မရသေးပေ။

ထို့ကြောင့် သူမက အံကြိတ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရဲကို ခေါ်ရန် လက်လွှတ်လိုက်သည်။

အားလုံးက သူမက သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အော်ဟစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရဲစခန်းကို ဖုန်းမခေါ်ဘူးဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ပေ။ သူမဦးနှောက်က ဖျားနာနေသည်ဟု အားလုံးက ခံစားနေကြရသည်။

...

ဝမ်ရွှေရှန်နှင့် အဘွားအိုဝမ်တို့က ထိုညက ပြန်မလာပေ။ ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံးက စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။

ချောင်မိသားစုသည် ဝမ်မိသားစု၏ အဖြစ်အပျက်ကို သိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်မိသားစုသည် ချောင်မိသားစုနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်။ သူတို့ကို အများကြီး အဆင်ပြေစေသည်။ ချောင်ရှို့ကျီက သတိထားမိသည်။

ညမိုးချုပ်ပြီးနောက် သူမသည် ဝမ်၏အိမ်သို့ ကြက်ဥအနည်းငယ်၊ သရေစာမုန့်နှင့် သွားသည်။

တစ်ညနေလုံးတွင် လျိုချွေ့ဟွားသည် ရွာသားများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသည်။ အခုမှပင် ခဏငြိမ်သွားသည်။ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများ ကော့သွားသည်!

နက်မှောင်သောမျက်နှာဖြင့် တံခါးကိုဖွင့်ကာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့မည့်အချိန်တွင် ချောင်ရှို့ကျီက တံခါးနား၌ ရပ်နေသည်ကိုမြင်လိုက်ရသည်။ "အန်တီရှို့ကျီ၊ ဘာလို့ ဒီအချိန်ကြီး ရောက်လာတာလဲ?"

ချောင်ရှို့ကျီက အထဲဝင်ရန် မစီစဉ်ထားပေ။ ပစ္စည်းတွေ အပ်ပြီး ပြောသည်။ "နင်တို့ မိသားစုက အခြေအနေကို ငါကြားပြီးပြီ၊ အကူအညီလိုရင် အချိန်မရွေး ပြောပါ"

လျိုချွေ့ဟွားက သူမလက်ထဲက အရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါ အန်တီရှို့ကျီ၊ အန်တီကို မယဉ်ကျေးတော့ပါဘူး။ လိုအပ်တာရှိရင် အန်တီနဲ့ သေချာပြောမယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီပစ္စည်းတွေကို ပြန်ယူသွားလို့ရတယ်"

သူမယောက်ျားက ချောင်မိသားစုနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးရန် ဘာကြောင့် တောင်းဆိုခဲ့လဲဆိုတာကို အခု နားလည်လာပြီ။

ဒီနေ့ ဝမ်မိသားစုက ဖြစ်ပျက်သွားပြီးနောက် လူအများစုက စိုးရိမ်သည်ဆိုပြီး လာခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့က တကယ် စိတ်မပူပေ။ စပ်စုရုံသာ ဖြစ်သည်။

အန်တီရှို့ကျီ ကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ကူညီလိုသူ အလွန်နည်းပါးသည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် အငြင်းအခုံကို ဘယ်တော့မှ မကြိုက်ပေ။ သူမလက်ထဲကို ပစ္စည်းကို တွန်းလိုက်ပြီး "ယူသွား၊ ငါပြန်တော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက လှည့်ထွက်သွားသည်။

လျိုချွေ့ဟွားသည် လက်ထဲတွင် ဝါးတောင်းကို ကိုင်ထားသည်။ သူမ မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် ပူလာသည်။

...

ထိုနေ့က သာ့ချောင်က ကျောင်းကပြန်လာသည်။ သူမသည် နှစ်ရက်အတွင်း ကူးယူထားသော စာသင်စာအုပ်၊ ကန်စွန်းဥစိမ်းအနည်းငယ်နှင့် ကြက်ဥကို ဝက်ခြံသို့ ယူလာသည်။

လမ်းတစ်ဝက်တွင် ဝက်ချေးနှင့် ရှေ့လျှောက်သွားနေသည့် ဟော်ချီကို တွေ့လိုက်သည်။ သူမက ချက်ချင်းပင် အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးဟော်ချီ၊ ညီမလေးကို စောင့်ဦး!"

မအော်သည်က ကောင်းသည်။ သူမအော်လိုက်သောအခါ ဟော်ချီသည် ခေတ္တရပ်သွားပြီး အရှိန်မြှင့်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။

သာ့ချောင်က မကြားဘူးဟု ထင်ပြီး သူ့နောက်ကို ပြေးလိုက်သည်။ " အစ်ကိုကြီးဟော်ချီ၊ သိပ်မြန်မြန် လမ်းမလျှောက်နဲ့။ ညီမလေးကို စောင့်နေ!"

အခြားလူသာဆိုလျှင် ဟော်ချီ၏ အနောက်ကို မလိုက်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် သာ့ချောင်က မတူပေ။ သူမသည် လေနှင့်တူသည်!

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမသည် ဟော်ချီကို ဖမ်းမိသွားသည်။

ဟော်ချီက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူမကို မကြည့်ပေ။

သာ့ချောင်သည် ဟော်ချီက သူမကို လျစ်လျူရှုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားပြီး "အစ်ကိုကြီးဟော်ချီ၊ ဘာလို့ ညီမလေးကို စကားမပြောတာလဲ?" ဟု တိုးတိုးလေးမေးသည်။

ဟော်ချီ၏ နားရွက်သည် အနည်းငယ် လှုပ်သွားသော်လည်း စကားမပြောသေးပေ။

သာ့ချောင်က အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားသည်။ "အကိုကြီးဟော်ချီ၊ ညီမလေးနဲ့ မကစားချင်တော့ဘူးလား?"

ဟော်ချီက စိတ်ထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ ဆက်ပြောနေသည်- သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်။ သူမနဲ့ စကားမပြောနဲ့!

ရှန်းမိသားစုသည် ထိုနေ့တွင် သူမကို လာခေါ်သည်ကို လူအုပ်အပြင်ဘက်မှ မြင်လိုက်သည်။

သူမကို အမွေဆက်ခံသူလို လူတိုင်းက ဝိုင်းရံထားသည်။ လူတိုင်းက သူမကို သဘောကျစွာ ကြည့်ကြသည်။ မြို့ရဲစခန်းမှ ဒုရဲမှူးက မွေးစားသမီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုကြောင်း သိရသည်။

ထိုအချိန်တွင် လက်ထဲတွင်ရှိသော ဝက်ချေးကို ငုံ့ကြည့်မိသည်။ သူတို့ကြား၌ ခြားနားသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုရှိကြောင်း သူသဘောပေါက်သွားသည်။

သူ့လို ဆိုးသွမ်းသူက သူငယ်ချင်းဖြစ်ရန် ဘယ်လိုလုပ် ထိုက်တန်မလဲ?

သူမကို ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မပေးနိုင်ပေ။ သူသာ သူမကို စွဲလမ်းနေလိမ့်မည်။ ဒီလိုနှင့် ထိုနေ့နောက်ပိုင်းတွင် သူမကို မဆက်သွယ်ရန် တစ်ဖက်သတ်ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ပြန်လာပြီးနောက် သူမကို ရှောင်သွားသည်။

သို့သော် ယခုတော့ တိုးတိုးလေးနှင့် မကျေနပ်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သောအခါ သူ့နှလုံးသားကို လုံးဝ မတင်းမာနိုင်တော့ပေ။

"အစ်ကို ဟော်ချီ၊ ညီမလေးကို လျစ်လျူရှုတာ ညီမလေးက အမှားလုပ်မိလို့လား?"

သာ့ချောင်သည် ပို၍ ပို၍ ဝမ်းနည်းလာသည်။ သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ချောင်းလေးများကို လိမ်နေသည်။

ဟော်ချီသည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းဘာမှ မမှားပါဘူး။ ငါမှားခဲ့တာ တောင်းပန်ပါတယ်!"

သာ့ချောင်က ခေါင်းမော့ပြီး မျက်လုံးကြီးဖြင့် စိတ်ရှုပ်စွာ ကြည့်နေသည်။ "အကိုကြီးဟော်ချီက ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ?"

ဟော်ချီသည် ခဏတာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူက ခေါင်းကို လှည့်ပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါနဲ့ မင်းလိုချင်တဲ့ ကြက်မကို ငါခေါက်ပြီးပြီ။ နောက်မှ ပေးမယ်!"

သာ့ချောင်သည် သူဘာမှပြန်မပြောသည်ကို မြင်ပြီး မမေးတော့ပေ။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီးဟော်ချီ။ အဲဒါတွေက အိမ်က ယူလာတဲ့ ကန်စွန်းဥနဲ့ ဥတွေပဲ။ ပြန်ယူသွားပြီး တိတ်တိတ်လေး ချက်စား"

စကားပြီးသောအခါ သူမသည် ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်ကာ ပြောသည်။ "စာအုပ်ကို ကူးပြီးပြီ။ ဖွက်ထားဖို့ မမေ့နဲ့။ တခြားသူတွေကို ရှာမတွေ့စေနဲ့!"