အခန်း (၁၂၁)

ဟော်ချီက သူမ ပေးလာသည့် ပစ္စည်းများကို အကြာကြီး ကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ နေခဲ့သည်။

"ယူပါ" သူ မလှုပ်မရှားဖြစ်သည်ကို မြင်ပြီး သာ့ချောင်က အလျင်စလို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

သူမကို အခြားသူများတွေမြင်လျှင် မကောင်းပေ။ အထူးသဖြင့် အဒေါ်ကြီးနှင့်တွေ့မည်ကို သူမ အထူးစိုးရိမ်နေသည်။

အဒေါ်ကြီး၏ ပါးစပ်သည် အားကောင်းလွန်းလှသည်။ လူဆိုးတွေကို ကူညီရန် မိသားစုစားနပ်ရိက္ခာကို အသုံးပြုနေကြောင်း သူမသိလျှင် လူတိုင်းသိသည်အထိ ကျယ်လောင်လာမှာ သေချာသည်။

ဟော်ချီက စာအုပ်ကို သူ့အဝတ်အစားထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ထို့နောက် သူက သူမကိုကြည့်ကာ ပြောသည်။ "မင်း တခြားအရာတွေကို သိမ်းထားလိုက်မယ်။ ခဏနေ တစ်နေရာရာကို ခေါ်သွားမယ်!"

"ဘယ်ကိုလဲ?"

"ခဏနေ သိလိမ့်မယ်"

ဟော်ချီက ဝက်ချေးတောင်းကြီးကို ဘေးက မြက်ခင်းပြင်မှာ တင်ထားရင်း ပြောသည်။ ထို့နောက် သူသည် သာ့ချောင်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ​သွားသည်။

ဟော်ချီက သူမကို အလှည့်အပြောင်းဖြင့် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ချုံပုတ်တွေသို့ သွားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ရပ်လိုက်သောအခါ သာ့ချောင်သည် ရေတံခွန်ငယ်လေးတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ မျက်တောင်ခတ်ပြီး "ဒါက မဟုတ်လား..."

ဒီနေရာက ငါးလေးကိုလွှတ်တဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူးလား?

ဟော်ချီက သူမ တအံ့တဩဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောသည်။ "အင်း၊ ဒါက အနောက်သစ်တောပဲ။ ဒီလမ်းကို ငါရှာတွေ့ခဲ့တာ!"

သာ့ချောင်က သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "အစ်ကိုကြီးဟော်ချီက အံ့သြစရာပဲ!"

ဟော်ချီက ရေတံခွန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဒါက ဘာမှမဟုတ်ဘူး"

သို့သော် သူ့ပါးစပ်ထောင့် ကွေးကွေးက သူ့ကို သစ္စာဖောက်နေသည်။

သာ့ချောင်လည်း ရေတံခွန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အခု ငါးလေး ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲဆိုသည်ကို သူမ သိချင်နေမိသည်။ နောင်မှာ ပြန်တွေ့ခွင့်ရလျှင် ကောင်းမည်။

ဟော်ချီက ပြောသည်။ "ကန်စွန်းဥတွေနဲ့ ဥတွေကို ဖုတ်ပြီး စားကြရအောင်။ ငါ အခု အကိုင်းအခက်တွေ ကောက်တော့မယ်၊ မင်း ငါနဲ့ လိုက်ချင်လား?"

သာ့ချောင်က ကြက်ကလေး ဆန်ကောက်သလို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ကောင်းပြီ အစ်ကိုကြီးဟော်ချီနဲ့လိုက်ခဲ့မယ်"

သူတို့နှစ်ဦးသည် သစ်ကိုင်းအချို့ အတူတူကောက်ရန် အနောက်ဘက်သစ်တောသို့သွားကြသည်။ ထို့နောက် မီးမွေးသည်။ ကန်စွန်းဥနှင့် ဥများကို မီးထဲသို့ ပစ်ချကြသည်။ ခဏအကြာတွင် ရနံ့များ ထွက်လာသည်။

"အရမ်းမွှေးတာပဲ!" သာ့ချောင်က သူမ၏ ပါးစပ်လေးကို ရိုက်ပြီး တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။

ဟော်ချီသည် သူမ၏ အစားကြူး ကြောင်ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ အစားကြူးနေတာလဲ? အိမ်မှာ ဗိုက်မပြည့်ခဲ့ဘူးလား?"

သာ့ချောင်က ရှက်သွားသည်။ သို့တိုင် သူမသည် တိုးတိုးလေး ငြင်းခုံသည်။ "ညီမလေးက စားကြူးနေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က အနံ့အရမ်းကောင်းလို့ပဲ!"

"ဟားဟား..." ဟော်ချီသည် သူမ၏ရှင်းပြချက်ကိုကြားသောအခါ ပို၍ ရယ်မောတော့သည်။

"ညီမလေးကို ဆက်ရယ်နေရင် အစ်ကိုကြီးကို မခေါ်တော့ဘူး!"

သာ့ချောင်သည် ဟစ်အော်ပြီး စူပုတ်နေသော ပုံစံဖြင့် လှည့်လိုက်သည်။

"အိုကေ၊ ငါမှားသွားပြီ။ ညီမလေးကို မရယ်သင့်ဘူး။ စားကြူးနေတာမဟုတ်ဘူး။ စားစရာတွေရဲ့ အပြစ်ပဲ!"

သူမကို ထိုသို့ မြင်လိုက်ရပြီး ဟော်ချီ၏ စိတ်ထဲ၌ ယားယံလာသည်။ သူမ၏ ဆံပင်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ချင်သည်။ သို့သော် အချို့ကိစ္စကို စဉ်းစားပြီးမှ ငြိမ်သွားသည်။

သာ့ချောင်လည်း စိတ်မဆိုးပေ။ သူမကို ချော့သည်အား မြင်ပြီး ကျေနပ်သွားသည်။

ကန်စွန်းဥကင်များက အရမ်းမွှေးသည်။

မွှေးပျံ့သောရနံ့သည် ပေါင်းထားသောအနံ့နှင့် လုံးဝမတူပေ။ မတူသည့်အရသာ ရှိသည်။

သာ့ချောင်က ရောက်လာသောအခါ ဗိုက်မဆာပေ။ စားရင်းနှင့် ကန်စွန်းဥနှစ်လုံးကို စားပြီးသွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကန်စွန်းဥအခွံများကို ကြည့်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကိုကြီးဟော်ချီ။ ဒီကန်စွန်းဥတွေကို အစ်ကိုကြီးစားဖို့ ပေးခဲ့ပေမယ့် အခု ညီမလေးက စားနေတယ်!"

ဟော်ချီက ပြောသည်။ "အစားအသောက်က စားဖို့ပဲလေ။ ပြန်ကြရအောင်။ နောက်ကျနေပြီ၊ မင်းမိသားစုက မင်းကို လိုက်ရှာနေလိမ့်မယ်"

သာ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့ သစ်တောထဲက ထွက်လာသောအခါ ဝမ်အိမ်ဆီ ဦးတည်နေသည့် လူအများကြီးကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။

ပြေးရင်းနှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သက်ပြင်းချသည်။ "အို၊ အဘွားကြီးက ပုံမှန်တော့ ကျန်းမာနေပုံပါပဲ။ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ဆုံးသွားတာလဲ?"

အဘွားအိုဝမ်က ဆုံးသွားပြီလား?

ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?

သာ့ချောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် လူအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ လူတိုင်းနှင့်အတူ ဝမ်အိမ်ဆီ သွားခဲ့သည်။

အဘွားအိုဝမ်သည် ကလေးများကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို နှစ်သက်သော အဘွားကြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမကို ဘယ်တော့မှ မဆူပေ။ တစ်ခါက သူမကို ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာနှင့် ပေါင်မုန့်ကြမ်း ကျွေးဖူးသည်။

နောက်မှာကျန်ခဲ့သည့် ဟော်ချီ - "..."

သူ့လက်ထဲက ကန်စွန်းဥနှစ်လုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ မလိုက်သွားပေ။

ဝမ်အိမ်သို့ မရောက်မီ အဝေးမှ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ လူများ၏ ရင်ကို နာကျင်စေသည်။

"အမေ၊ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ထွက်သွားတာလဲ?... စကားတစ်ခွန်းမှ မထားခဲ့ဘူး... AAAA..."

"အဖွား... အဖွား၊ ထပါဦး။ မြေးတို့ အဖွားရဲ့ စကားကို အခုက စပြီး နားထောင်မယ်။ မြန်မြန် ထတော့..."

"အမေ၊ အဖွား အိပ်ပျော်နေပြီလား? ဒါပေမယ့် မမှောင်သေးဘူး၊ ဘာလို့ အစောကြီး အိပ်နေတာလဲ?"

ဝမ်မိသားစု၏ ချွေးမများသည် ကလေး၏အပြစ်ကင်းစင်သောမေးခွန်းကိုကြားသောအခါတွင် ပို၍ဝမ်းနည်းစွာငိုကြွေးကြသည်။

ရွာသားများက ဝမ်မိသားစု ဝမ်းနည်းပြီး ငိုသံကို ကြားသောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

"အဘွားကြီးဝမ်က အသက်ခြောက်ဆယ်တောင် မပြည့်သေးဘူး။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သန်မာနေတုန်းပဲ။ ဘာလို့ရုတ်တရက် ဖြစ်သွားရတာလဲ?"

"ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား? အဘွားကြီးဝမ်က ပျံသန်းနေသလိုမျိုး လမ်းလျှောက်နေတယ်။ အရင်က ငါပြောခဲ့ဖူးတယ်။ သူ့ကို ကြည့်ရတာ ကိုးဆယ့်ကိုးနှစ်အထိ အသက်ရှင်ဖို့က ပြဿနာမရှိဘူး!"

"သနားစရာပဲ!"

၎င်းကို သာ့ချောင်က ကြားလိုက်သည်နှင့် အဘွားကြီးဝမ်က သေသွားပြီဆိုသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။

သေခြင်းတရားက ဘာလဲဆိုသည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းနားမလည်သော်လည်း နားထဲ၌ အဆက်မပြတ်ကြားနေရသည့် ငိုသံကို နားထောင်ပြီး စိတ်မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူမသည် လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ တံခါးဝတွင် ဝမ်မိသားစုက ဒူးထောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့ရှေ့တွင် အဘွားအိုဝမ်သည် မျက်လုံးမှိတ်ထားကာ ကောက်ရိုးဖျာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။

ဒီခေတ်ကြီး၌ အသုဘအခမ်းအနားတွေကို ခွင့်မပြုပေ။ သို့သော် ရွာသူရွာသားများသည် ရှေးရိုးထုံးတမ်းစဉ်လာများကို ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။

မိသားစုတွင် အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် အပြင်တွင်သေဆုံးပါက ထိုသူအား ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပြီးနောက် မိသားစုသည် တံခါးဝတွင် ဒူးထောက်ကာ ငိုကြွေးမြည်တမ်းမည်ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် သေဆုံးသွားသူသည် ငိုသံကြားလျှင် မပျောက်ဘဲ ဘေးကင်းစွာ နေအိမ်သို့ ပြန်လာနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

သာ့ချောင်သည် ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲပုံစံကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးက ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ဝမ်မိသားစု၏နောက်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ အမူအရာက ဗလာဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ရှင်းရှန်က သေပြီလား?

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?

အရင်ဘဝတုန်းက သူသည် ကောင်းကောင်းနေထိုင်ပြီး ရွာ၌ ယွမ်တစ်သောင်းတန် ပထမဆုံးအိမ်ထောင်၊ ပထမဆုံး ကားဝယ်သည့်လူ ဖြစ်လာသည်။

အခု သူဘာလို့သေသွားတာလဲ?

အဘွားအိုဝမ်လည်း ပါသည်။ သူမလည်း သေသွားပြီ။

လူနှစ်ဦး ဆက်တိုက်သေဆုံးသွားသည်။ ၎င်းသည် ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေသည်။

သူမသည် မူလက အလွန်ယုံကြည်မှုရှိခဲ့သည်။ အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်ထားခြင်းဖြင့် သူမသည် သာလွန်သောလူတစ်ယောက်၏ ဘဝကို သေချာပေါက် ရှင်သန်နိုင်လိမ့်မည်။

အချိန်တန်သောအခါ သူမကို နှိမ့်ချသော သူအားလုံးကို နောင်တရစေကာ လာ၍ တောင်းပန်လိမ့်မည်။

သူမမှာ အားလုံးစီစဉ်ထားပြီးသားပင်။ ဝမ်ရှင်းရှန်၏ နှလုံးသားကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်မသည်။ ဝမ်ရှင်းရှန်သည် စီးပွားရေးတွင် ထိပ်တန်းဖြစ်သည်။

အနာဂတ်၌ ဘယ်လိုဖြစ်လာမည်ဆိုသည်ကို မသိသော်လည်း သူမက ဘယ်တော့မှ စီးပွားရေး လောကထဲသို့ မ၀င်ရောက်ခဲ့ပေ။ စီးပွားရေးနှင့် ပတ်သက်ပြီး လုံးဝမသိရပေ။

ဝမ်ရှင်းရှန်က သူမကို အကြွင်းမဲ့ မဆက်ဆံလျှင် ၎င်းက ပြဿနာကြီး မဟုတ်ပေ။

သူမထံတွင် ငွေကြေး၊ အလှတရားနှင့် အနာဂတ်ကို ကြိုသိနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ အရည်အချင်းရှိသည့် ယောက်ျားကို အချိန်မရွေး ရှာတွေ့နိုင်သည်။

သို့သော် ကံကြမ္မာက ဒီအချိန်တွင် သူမကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေသည်။

ဝမ်ရှင်းရှန်က ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။ အဘွားအိုဝမ်လည်း ကွယ်လွန်သွားပြီ။ ဝမ်မိသားစုသည် သူမအား ရန်သူအဖြစ် မှတ်ယူရမည်။

၁၉၇၈ ခုနှစ်ရောက်ရန် ငါးနှစ်ကျန်သေးသည်။ ဤငါးနှစ်ကို သူမ ဘယ်လို ကုန်ဆုံးရမလဲ?

ပိုအရေးကြီးသည်က ဝမ်ရှင်းရှန်က သူမကို ကတိပေးထားသည့် ယွမ် ၈၀၀ သည် ပျောက်ဆုံးသွားပြီဟု ခံစားမိသည်။

၎င်းကို တွေးပြီး ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် နာကျင်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။

တစ်နေရာတည်းမှာ အကြာကြီး ဒူးထောက်နေရပြီး မနေ့ကလည်း အရိုက်ခံရသဖြင့် လည်ပင်းနာနေသည်။

သူမ လည်ပင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ လူအုပ်ထဲ၌ တစ်ယောက်ယောက်ကိုတွေ့ပြီး ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။

လူအုပ်ထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော ကလေးမလေးသည် တို့ဟူးကဲ့သို့ ဖြူစင်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများသည် ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။ သူမ၏ အနီရောင် ပါးစပ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိထားသည်။ သူမသည် သန့်ရှင်းလှပသော ၀တ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားသည်။ မီးခိုးရောင်၊ ပိန်ပါးပြီး နက်မှောင်သော ရွာသားများကြားတွင် သူမသည် လှပကာ ထင်းလင်းနေသည်။

သူမကို သတိမထားမိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ!

ခဏလောက်အကြာတွင် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် သူမဟာ သာ့ချောင်မှန်း သိသွားသည်။

အရင်ဘဝက သာ့ချောင်သည် သာမန်လူထက် ရုပ်ရည်ပိုကောင်းသော်လည်း သူမသည် အနည်းငယ် ရုပ်ရည်ကောင်းသော ကျေးလက်မိန်းကလေးတစ်ဦးမျှသာဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူမ ကွယ်လွန်ချိန်တွင် အသက်ငါးဆယ်အရွယ် ဖြစ်နေပြီ။ သာ့ချောင်ငယ်စဥ်က ပုံစံကို သူမ မေ့နေပြီ။

သူမစိတ်က လွင့်မျောနေချိန်တွင် မျက်လုံးထဲ၌ ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ နောက်ဆုံးဘဝတွင် ကလေးဘဝက မည်သို့ပုံသည်ကို မမှတ်မိသော်လည်း သူမ၏ ယခင်ဘဝက ဤကဲ့သို့မဟုတ်ကြောင်း သေချာပေါက်ပြောနိုင်သည်။

သူမ၏ အသားအရည်က ယခုလောက် မလှပေ။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက ယခုလို သိမ်မွေ့နေသည် မဟုတ်ပေ။

အတိအကျ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?

နောက်ဆုံးဘဝတွင် ရှောင်ချောင်သည် အရူးဖြစ်ကာ သူမနှင့် ချောင်ကျန်းကျွင်းတို့သည် အခြားကလေးမမွေးနိုင်သောကြောင့် သာ့ချောင်ကိုသာ ချစ်နိုင်ခဲ့သည်။

ယခုမူ သူမရှေ့ရှိ သာ့ချောင်ကို ကြည့်သောအခါ ရင်းနှီးမှုကို ခံစားရမည့်အစား အလွန်ထူးဆန်းသလို ခံစားရသည်။

သာ့ချောင်သည် အဘွားအိုဝမ်ကို ငေးကြည့်နေရင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ကြည့်နေသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ အမေနှင့် မျက်လုံးဆုံသွားသည်။

သူမက လန့်သွားသည်။

သူမအမေ၏ မျက်လုံးများသည် သူမကို မသိသလိုပင် ကြည့်နေသည်။

ဒါပေမယ့် သူမအမေက ဘာလို့ ထူးဆန်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေတာလဲ?

တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတွေ့သည်မှာ နှစ်လကျော်သာ ရှိသေးသည်။ အရပ်လည်းပိုရှည်လာသော်လည်း ပုံစံက အရင်အတိုင်းပင်။ ထို့ကြောင့် သူမကို မမှတ်မိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အများအားဖြင့် သူမအမေက သူမကိုမြင်လျှင် အမှိုက်ကို မြင်သကဲ့သို့ ရွံရှာမုန်းတီးသည့် ပုံစံကို ချက်ချင်းပြလိမ့်မည်။

သာ့ချောင်သည် ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးများတွင် ထိုအရာများကို မမြင်ရပေ။

သူမက အလွန်ကြောက်လန့်နေသည်။ သူမအမေက သူမကို ဝှေ့ယမ်းပြသောအခါ လှည့်ထွက်ပြီး လူအုပ်ထဲမှ ပြေးသွားသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် မုန်းတီးမှုဖြင့် အံကြိတ်လိုက်သည်။

အသုံးမကျဘူး!

သူမက လှပလာခဲ့လျှင်ပင် အရင်ဘဝတုန်းကလို ကြောက်ရွံ့နေသေးသည်။

သာ့ချောင်သည် အဝေးသို့ ရောက်အောင် ပြေးသွားသည်။

"သာ့ချောင်၊ သမီးက ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန်ပြေးနေတာလဲ? တစ်ယောက်ယောက်က သမီးကို အနိုင်ကျင့်လို့လား?"

ချောင်ရှို့ကျီသည် သူတို့၏ မြေကွက်မှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကောက်ပြီး ပြန်လာသောအခါ သာ့ချောင်သည် သရဲတစ္ဆေလိုက်နေသကဲ့သို့ ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို အနိုင်ကျင့်သည်ဟု ထင်ပြီး ပြေးသွားသည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ အဖွားကို တွေ့သောအခါ သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်က တွန့်ကွေးသွားသည်။ "အဖွား၊ သမီးကို ဘယ်သူမှ အနိုင်မကျင့်ဘူး!"

"သမီးနောက်ကို ဘယ်သူမှမလိုက်နေရင် ဘာလို့ဒီလောက် မြန်မြန်ပြေးလာတာလဲ? ဝမ်အိမ်ကနေ ပြန်လာတာလား?"

ချောင်ရှို့ကျီက အနားရောက်လာပြီး နဖူးမှချွေးများကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်သည်။

သူမက သိပ်အားမထုတ်သော်လည်း သာ့ချောင်၏ အသားအရေက နူးညံ့လွန်းသဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ပွတ်တိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းနီရဲလာသည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏အဖွားတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် အမြော်အမြင်ရှိကြောင်း ခံစားရသည်။ ကြက်ကလေး အစာကောက်သလို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဝမ်အိမ်ကို လူတွေအများကြီး သွားနေတာတွေ့တော့ သမီးလည်းလိုက်သွားတာ။ အဖွား၊ ဝမ်မိသားစုရဲ့ အဖွားက နိုးလာမှာလား?"

ချောင်ရှို့ကျီက ကလေးကို သေခြင်းအကြောင်းပြောပြရမည်က ရက်စက်သည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့တိုင် သူမက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "လူသေရင် ဘယ်တော့မှ မနိုးလာတော့ဘူး"

သာ့ချောင်သည် သူမအဖွားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် နီရဲလာသည်။ ပြေးလာပြီး အဖွားပေါင်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ "အဖွား၊ အိပ်ယာဝင်ပြီးရင် နိုးလာဖို့ မမေ့နဲ့နော်။ အဖွားကို မတွေ့ရင် သမီးအရမ်းဝမ်းနည်းလိမ့်မယ်"