အခန်း (၁၂၆)

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သာ့ချောင်ကို ကပ်ဖားသူဟု ထင်ပြီးမကြိုက်သော်လည်း သာ့ချောင်သည် ရုပ်ရည်ချောမောသူဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသားလောက် ရုပ်ရည်မလှပေ။ သို့သော် ချောင်ဟုန်းမေ၏ ကလေးများနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူမက နတ်သမီးတစ်ယောက်လိုပင်။

ချန်လိုင်တိသည် ရှက်ပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမ ပါးစပ်ကို ဖိပြီး တိုင်တန်းသည်။ "အဖွား၊ အကြီးဆုံးအဒေါ်ကို ကြည့်ဦး!"

သူမ၏ ယောက္ခမသည် ချောင်ဟုန်းမေ၏ မိသားစုကို မကြိုက်ကြောင်း ဝမ်ချွမ်ကျီက သိထားသဖြင့် သူတို့က မကျေမနပ်ဖြစ်မည်ကို မကြောက်ပေ။

"ဒါကို သမီးရဲ့အကျိုးအတွက် ပြောတာ။ အဲဒါအတွက် စကားတစ်ခွန်းရှိတယ်။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အလှကို အတုယူချင်နေတဲ့ ရုပ်ဆိုးတဲ့လူက အရယ်ခံရတယ်။ နင်ကက အခု ရုပ်ဆိုးတဲ့လူလိုပဲ။ အခုနက နင်ပြောတာကို ကြားပြီး ငါ့တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထလိုက်တာ!"

ချန်လိုင်တိက ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ "ဝါး"ခနဲ ငိုချလိုက်သည်။

ချောင်တုန်းယင်က ဝင်လာပြီး သူ့အမေကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ အဲဒီ အသုံးအနှုန်းကို 'တုန်းရှစ်က မျက်မှောင်ကြုတ်အတုယူတယ်' လို့ခေါ်တယ်။ တုန်းရှစ်က ရုပ်ဆိုးတယ်!"

ချောင်တုန်းယင်က သာ့ချောင်ကို အမြဲအနိုင်ကျင့်ချင်နေသည့် သူမအမေကို မကြိုက်ပေ။ သို့သော် သူမ၏ အမေသည် ချန်မိသားစုကို အနိုင်ကျင့်လိုပါက အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ကူညီသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက 'အို' ဟု ဆိုပြီး ချောင်ဟုန်းမေကို ပြောသည်။ "ဟုန်းမေ၊ နင့်ရဲ့ ဒုတိယသမီး နာမည်ကို တုန်းရှစ်လို့ ဘာလို့ မပြောင်းတာလဲ?"

ချောင်ဟုန်းမေက ဒေါသထွက်ပြီး ဖြူလိုက်နီလိုက် ဖြစ်သွားသည်။ "အကြီးဆုံး ယောင်းမ၊ ကလေးတွေကို ဒီလို အနိုင်ကျင့်တာ မရှက်ဘူးလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက ရေတစ်ကျိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "ငါ သူ့ကို ဘယ်လိုအနိုင်ကျင့်နေတာလဲ? ငါတကယ် သဘောကောင်းတယ်။ သာ့ချောင်လာတာ ခဏစောင့်ပြီး နင့်ရဲ့သမီးကို သာ့ချောင်နားမှာ ရပ်ခိုင်းပြီး ယှဥ်ကြည့်ပါလား? တုန်းရှစ်က ရုပ်ဆိုးလို့ အရယ်ခံရမှာလားဆိုပြီး ကြည့်ကြတာပေ့ါ!"

ချောင်ဟုန်းမေက ပေါက်ကွဲလုနီးပါးပင်။ "အမေ၊ အကြီးဆုံးယောက်မက ကျွန်မတို့ သားအမိကို ဒီလိုအနိုင်ကျင့်တာကို ကြည့်နေတာလား?"

ထိုအခါမှ ချောင်ရှို့ကျီက ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။ "အကြီးဆုံးရဲ့ဇနီး၊ ကြက်မဥသေးလား သွားစစ်ဆေးကြည့်။ ဥရင် ကြက်ဥအားလုံး ဒီနေ့ မင်းအတွက်ပဲ"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးပြူးကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အိုး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ။ သွားကြည့်ကြည့်မယ်!"

သူမယောက္ခမက ချောင်ဟုန်းမေ၏ မိသားစုကို တကယ်မကြိုက်ပေ။

ယောက္ခမ ကျေနပ်စေရန် ယခုပင် သူမသည် သူတို့သားအမိများကို တမင်တကာ ရယ်မောနေခဲ့သည်။ သူမက မှန်ကန်သော လှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပုံရသည်။

သူမက အနာဂတ်တွင် ၎င်းကို လုပ်မည်။ ချောင်ဟုန်းမေလာတိုင်း သူမကို အချိန်တိုင်း ပစ်မှတ်ထားမည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ချောင်ဟုန်းမေအား ဂုဏ်ယူသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ထွက်လာသည်။

ချောင်ဟုန်းမေသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးအန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ယခု သူမအမေကို မစော်ကားရဲတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သမီးဖြစ်သူကို အော်ငေါက်လိုက်သည်။ "နင်မရှက်ဘူးလား? ပါးစပ်ပိတ်တော့!"

ချန်လိုင်တိက တုန်ယင်သွားသည်။ ကျယ်လောင်သော ငိုသံသည် နူးညံ့သော ရှိုက်သံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမသည် သာ့ချောင်ကို စိတ်ထဲတွင် မုန်းတီးနေသည်။

သူမကြောင့်မဟုတ်လျှင် အဒေါ်ကြီးက မလှောင်ပြောင်ပေ။ သူမအမေက သူမကို ဆူမည် မဟုတ်ပေ။

ချောင်အိမ်ငယ်လေး၌ ရှိနေသည့် သာ့ချောင်က ရုတ်တရက် နှာချေလိုက်သည်။ သူမနှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုးနဲ့အဖွား သမီးကို လွမ်းနေတာဖြစ်မယ်။ အမေ၊ အိမ်ဟောင်းကို သွားလိုက်ဦးမယ်!"

လင်းဟွေ့က အခန်းထဲမှ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ သတိထားပြီး လမ်းလျှောက်။ လဲကျမစေနဲ့!"

"နားလည်ပြီ!"

သူမသည် ချောင်အိမ်ဟောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သာ့ချောင် ဝင်လာသည်နှင့် မျက်လုံးနှင့် နှာခေါင်းတို့ နီရဲနေသည့် ချန်လိုင်တိကို တွေ့လိုက်သည်။ သူမက ခဏရပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "နင်ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ?"

လမ်းကျဥ်းပေါ်မှ ရန်သူများဖြစ်ကြသည်။

သာ့ချောင်ကို မြင်သောအခါ ချန်လိုင်တိက သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါ ငါ့အဖွားအိမ်၊ ဘာလို့ မလာရမှာလဲ?"

သာ့ချောင်က သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။ "နင် မလာနိုင်ဘူးလို့ ငါ​မပြောဘူး"သူတို့ဘာကြောင့်လာတာလဲဟုသာ မေးသည်။

ချန်လိုင်တိက မီးဆက်ရှို့သည်။ "နင်ပြောတာ အဲ့ဒီလိုပဲ။ လူလိမ်!"

သာ့ချောင်သည် သူမက တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ခံစားမိသည်။ သူမနှင့် စကား မဆက်ချင်သောကြောင့် ကျော်သွားလိုက်သည်။

ချန်လိုင်တိသည် သာ့ချောင်၏ နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ မနာလိုစိတ်ကြောင့် သူမ၏ မျက်လုံးက နီရဲနေ၏။

သာ့ချောင်ရဲ့ အသားအရည်က ဘာကြောင့် ပိုဖြူလာတာလဲ? သူမက ပိုမြင့်လာပုံပဲ!

သူမသည် ယခင်က အရပ်ပုပြီး ပိန်လှီသည်။ သူမထက် ဦးခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပုသည်။ ယခု သူမသည် ထက်ဝက်ခန့် အရပ်မြင့်လာသည်။

ဒေါသထွက်လိုက်တာ။

သာ့ချောင်သည် ပင်မအခန်းသို့ မဝင်မီ ချန်ကျောက်တိက သူမကို ထောင့်ဘက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။

"သာ့ချောင်၊ နင့်ဆီမှာ အရင်တစ်ကြိမ်တုန်းက အ၀တ်တွေတောင်းလို့ ငါ့ကို အပြစ်တင်နေသေးလား?" ချန်ကျောက်တိက အဝတ်ထောင့်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးသည်။

သာ့ချောင်က ခဏလောက် အေးခဲသွားသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ဖြေသည်။ "ဝမ်းကွဲအစ်မ၊ ငါ အစ်မကို အပြစ်မတင်ဘူး"

ဝမ်းကွဲအစ်မ၏ စကားသည် နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက ထူးဆန်းလှသည်။ သို့သော် ယခင်က တစ်ဖက်လူက သူမကို မည်သို့ကူညီခဲ့သည်အား မှတ်မိနေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်းကွဲအစ်မကို မုန်းမည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ကျောက်တိက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ "ကောင်းပါတယ်၊ ငါလည်း ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ အတင်းအကြပ်လုပ်ခိုင်းခံရတာကို နင်လည်း သိပါတယ်။ နောက်ဆုံးအကြိမ်က နင်ငါ့ကို အဝတ်မပေးချင်တာကြောင့် ငါ့အမေက ရိုက်တယ်။ အစားလည်း မကျွေးဘူး!"

သူမက စကားပြောနေရင်းနှင့် မျက်လုံးက ချက်ချင်းနီလာသည်။ ပိုက်ဆံမပေးရသဖြင့် မျက်ရည်က ချက်ချင်း ကျလာသည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏စကားများက စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်ဟု ခံစားမိသည်။ သို့သော် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ငိုနေသည်ကိုမြင်ပြီး သူမကို ​ငြင်းရန် မလွယ်ပေ။

သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲက ယုန်ဖြူသကြားလုံးနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဝမ်းကွဲအစ်မ၊ မငိုနဲ့၊ အစ်မကို သကြားလုံးတွေ ပေးမယ်"

ငိုနေသည့် ချန်ကျောက်တိက သကြားလုံးများကို လက်ခံလိုက်သည်။ "နှစ်လုံးပဲ ရှိတာလား? နင့်မှာ ထပ်မရှိတော့ဘူးလား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မရှိတော့ဘူး!"

ချန်ကျောက်တိက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်တော့။ ဟုတ်သားပဲ။ နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက င့ါကို တစ်ပဲနိ ပေးချင်တယ်လို့ ပြောတယ် မဟုတ်ဘူးလား? အခု ငါ့ကို ပေးလိုက်!"

သာ့ချောင် - "……"

သူမက မလှုပ်ရှားသည်ကိုမြင်ပြီး ချန်ကျောက်တိက ပြောသည်။ "နင်မယူခဲ့ဘူးလား? ဒါဆို ငါနင်နဲ့အတူ အိမ်လိုက်ပြီး ယူမယ်။ နင့်မှာ နောက်ထပ်ရှိရင် အကုန်လုံး ငါ့ကို ပေးလိုက်။ ငါအရမ်းသနားစရာကောင်းတာ နင်လည်းသိတာပဲ။ ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် အိမ်ပြန်ပေးနိုင်ရင် င့ါအမေက ငါ့ကို ပိုကောင်းပြီး ဆက်ဆံမှာ သေချာတယ်!"

သာ့ချောင်က ဝမ်းကွဲ၏ သဘောထားသည် အရမ်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမ၏ လက်ကိုပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဝမ်းကွဲအစ်မ၊ ငါ့မုန့်ဖိုးက တခြားသုံးစရာတွေ ရှိတယ်။ အစ်မကို မပေးနိုင်ဘူး!"

သူမက မလိမ်ခဲ့ပေ။ အဖွားမွေးနေ့က တစ်လသာ လိုတော့သည်။ သူမသည် မုန့်ဖိုးများများ စုဆောင်းပြီး အဖွားအတွက် လက်ဆောင်ဝယ်ရန် မြို့သို့သွားချင်သည်။

ချန်ကျောက်တိ၏ မျက်လုံးက နီရဲလာပြန်သည်။ "သာ့ချောင်၊ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ့ကို ကူညီပါ။ ငါ့အမေက ငါ့ကို ပိုပိုပြီး မကြိုက်တော့ဘူး။ ငါ့မှာ တခြား နည်းလမ်းလည်း မရှိဘူး!"

သာ့ချောင်က ခေါင်းကို အတင်း ခါလိုက်သည်။ "ဝမ်းကွဲအစ်မ၊ အစ်မကို မပေးနိုင်ဘူး။ အစ်မအမေက အစ့မကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံရင် အစ်မအဖေကို ပြောပြလို့ရတယ်"

သူမအဖေက အကြောမသေခင်၌ သူမအမေသည် သူမကို မကြိုက်လျှင်ပင် အဖေရှေ့၌ ဆူပူမကြိမ်းမောင်းဝံ့ပေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူမအဖေက သူမကို ကာကွယ်ပေးပြီး သူမအမေနှင့် စကားများရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမအဖေက အကြောသေသွားပြီး မရပ်နိုင်တော့သဖြင့် သူမအမေက သည်းကျော်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ချန်ကျောက်တိသည် သူမ၏အဖေကို အကူအညီတောင်းသင့်သည်ဟု သူမထင်သည်။

ချန်ကျောက်တိက ငိုယိုပြီး ပြောသည်။ "ဒါပေမယ့် ငါ့အဖေက ငါ့ကို မကြိုက်ဘူး။ ငါ့အဖွားလည်း မကြိုက်ဘူး။ သူတို့က ငါ့ကို လုံးဝ မကြိုက်ဘူး။ ငါ တကယ်ကို သနားစရာပဲ။ သာ့ချောင်၊ ငါ့ကို ကူညီပါ!"

သာ့ချောင် - "……"

ဝမ်းကွဲအစ်မကို သနားစရာဟု ခံစားမိသော်လည်း ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ပေ။

ချန်ကျောက်တိက သာ့ချောင် ပြန်ထွက်သွားသည်ကိုကြည့်ပြီး သူ့အဖေသေသွားသလို ငိုသည်။

ချန်လိုင်တိက ရောက်လာပြီး လှောင်ပြောင်သည်။ "အစ်မ၊ နင်က သာ့ချောင်နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်လို့ ပြောတယ် မဟုတ်ဘူးလား? သူ နင့်ကို ကူညီမယ်လို့ ပြောတယ် မဟုတ်ဘူးလား? ရှက်စရာပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား?"

ချန်ကျောက်တိက ငိုချလိုက်သည်။ "ငါက သနားစရာပဲ။ အခု သာ့ချောင်တောင် ငါ့ကို မကြိုက်တော့ဘူး!"

အဓိကအခန်း၌...

ဒီတခေါက် ချောင်အိမ်ဟောင်းကို လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ချောင်ဟုန်းမေက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ဒုရဲမှူးကို သိတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဒါက တကယ်ပဲလား?"

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲ၌ လှောင်ရယ်နေသည်။ "အမှန်ပဲ"

သူမပြောသလိုပင်။ ချောင်အိမ်ကို ရုတ်တရတ်ရောက်လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်က ပျားရည်ကို အနံ့ခံပြီး ကပ်နေခြင်းပင်။

ချောင်ဟုန်းမေ၏ နှလုံးခုန်သံက မြန်ဆန်သွားသည်။ မယုံကြည်နိုင်သော်လည်း မနာလိုစိတ်ဖြင့်ပြောသည်။ "အမေ၊ သူတို့ကို ဘယ်လိုသိသွားတာလဲ? ဒုရဲမှူးက သာ့ချောင်ကို သူ့ရဲ့ မွေးစားသမီးအဖြစ် လက်ခံလိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲဒါက အမှန်ပဲလား?"

ချောင်ရှို့ကျီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဘာအမူအရာမှ မရှိပေ။ "နင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိပြီးသားကို ဘာလို့ မေးနေသေးတာလဲ?"

ချောင်ဟုန်းမေက သူမကို သေသည်အထိ မုန်းတီးသည်။ သို့သော် ဒီတခေါက်တွင် သူမအမေနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ရှုပ်ထွေးအောင် မလုပ်ရဲတော့ပေ။

သူမက နောက်ထပ် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ဆက်ပြောသည်။ "အမေ၊ အမေ အထင်လွဲနေပြီ။ ကျွန်မ မစုံစမ်းထားဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်လောက်က လိုင်တိက အမေနဲ့ သာ့ချောင် ကားပေါ်တက်သွားတာ မြင်လိုက်တယ်လို့ မြို့ထဲမှာ ပြောခဲ့တယ်။ သူမြင်တာ မှားတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် သူ့အဖေက အမေ့ကိုတွေ့လို့ ကျွန်မတို့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က တယောက်ယောက်က မြို့ထဲကို လာတော့ ကျွန်မက အဲဒါကို မေးကြည့်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် အမေ၊ အမေက ဒီလောက် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စကို ဘာလို့ မပြောတာလဲ?"

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို ဉာဏ်ရည်မမီသည့် သူလို ကြည့်နေသည်။ "ငါတို့ ချောင်မိသားစုက ဘာလုပ်လဲဆိုတာ ဘာလို့ နင့်ကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ပြောခိုင်းရမှာလဲ? ငါတို့က နင့်ကို သတင်းပို့ရမှာလား?"

ချောင်ဟုန်းမေက နောက်ထပ်အသက်ပြင်းပြင်း ရှုလိုက်သည်။ "အမေ၊ လိုရာမတွေးနဲ့။ ဒီလိုအင်အားကြီးတဲ့ မိသားစုနဲ့တွေ့ခွင့်ရလို့ အရမ်းဝမ်းသာတယ်။ သမီးသိရင် မြန်မြန်ပြန်လာမှာပါ!"

အလင်းရောင်ခြုံရန် မြန်မြန်ပြန်လာမည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အဆုံးသတ်သွားသည်။ မျက်လုံးက သူမကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချောင်ဟုန်းမေသည် သူမအမေ၏ အကြည့်အောက်တွင် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။ မျက်နှာကို ချိုသွေးကာ ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်မတို့လင်မယားလည်း အာဏာရှိတဲ့သူတွေနဲ့ တွေ့ချင်သေးတယ်။ အမေ၊ နောက်တစ်ခါ မြို့က ဒုရဲမှူးအိမ်ကို သွားရင် ကျွန်မတို့ကိုပါ ခေါ်ပါလား?"

ချောင်ရှို့ကျီက ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ထွက်သွား။ နင့်ကို ဒီမှာ မကြိုဆိုဘူး!"

"အမေ။ ကျွန်မက အမေ့ရဲ့သမီးအရင်းပဲ။ အမေက အခု အမြင့်ပျံတက်နေပြီ။ ကျွန်မတို့ မိသားစုနဲ့ ပျံနေတာ ဘာများမှားလို့လဲ? ကျွန်မ မှားတာသိလို့ တောင်းပန်ပြီးပြီ။ ကျွန်မဆီက ဘာလိုချင်သေးလဲ?"

ချောင်ဟုန်းမေက သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အမွေးများထောင်နေသော ကြောင်တစ်ကောင်လို ခုန်ထလာသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဒုရဲမှူးက ဒုရဲမှူးပဲ။ ငါတို့ ချောင်မိသားစုက ချောင်မိသားစုပဲ။ နင် င့ါဆီကတစ်ဆင့် တစ်ခုခုရချင်ရင် ဒီအတွေးကို စောစော မေ့လိုက်ဖို့ ငါအကြံပေးတယ်။ ထွက်သွား! ငါတတိယအကြိမ် ထပ်မပြောချင်ဘူး!"

ချောင်ဟုန်းမေ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် နီတစ်လှည့် ဖြူတစ်လှည့် ဖြစ်သွားသည်။

အကယ်၍ ယခင်ကသာဆိုလျှင် သူမသည် သူမအမေကို အော်ဟစ်ငေါက်ငမ်းနေမည်မှာ သေချာသည်။

ယခုမူ ဒုရဲမှူးအကြောင်းကို တွေးတောရင်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် ယောက္ခမတို့ကို တွေးတောမိသည်။ သူမ ဒေါသကို မျိုသိပ်ကာ n အကြိမ်မြောက် အသက်ရှုသွင်းလိုက်သည်။

"အမေ၊ အမေက ကျွန်မကို တကယ် အထင်လွဲနေတာ။ ကျွန်မမှာ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိဘူး... မေ့လိုက်တော့။ ဒီနေ့ ကျွန်မကို မတွေ့ချင်ဘူးဆိုတော့ ကျွန်မထွက်သွားမယ်။ နောက်တစ်ခေါက် လာခဲ့မယ်!"

ပြောပြီးသည်နှင့် စားပွဲပေါ်တွင် ယုန်ဖြူသကြားလုံးများကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ချောင်ရှို့ကျီ - "..."