အခန်း (၁၃၄)

ချောင်ရှို့ကျီ ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပင် ချန်ချောင်ချောင်က ချွေးစေးပြန်နေသည့် မျက်နှာနှင့် ရောက်လာသည်။ "ဒေါက်တာထျန်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ နောက်ကျသွားတယ်!"

ထျန်ကျန်းမင်က သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းနဲ့ငါပဲ ဒီမှာရှိတယ်။ ငါမပြောဘူး"

သူက စကားပြောနေစဉ် သူမကို မျက်စိမှိတ်ပြသည်။ လေ့ကျင့်ခန်းကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် သူ့လုပ်ရပ်ကြောင့်လား မသိဘဲ သူမပါးပြင်က နီရဲလာသည်။

ထျန်းကျန်းမင်က လက်ကိုင်ပုဝါကို သူမလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ချွေးကို သုတ်လိုက်။ ဒီလက်ကိုင်ပုဝါက ခုနက ဆေးပြီးသွားပြီ။ အနံ့အသက်အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး"

ဒေါက်တာထျန်းက သူမကို လက်ကိုင်ပုဝါကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဂရုမစိုက်မှုကြောင့်လားမသိဘဲ သူ့လက်ချောင်းက သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ် ထိမိသွားသည်။

ချန်ချောင်ချာင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက ပိုနီသွားသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ အနံ့အတွက် ကျွန်မ စိတ်မပူပါဘူး။ ဒေါက်တာထျန်း ဒီလက်ကိုင်ပုဝါကို ပြန်ယူသင့်တယ်!"

ထိုသို့ပြောရင်း လက်ကိုင်ပုဝါကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။

ထျန်းကျန်းမင်က စိတ်မဆိုးပေ။ "ဒီနေ့ မင်းရုတ်တရက် နောက်ကျနေတယ်။ အိမ်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာလား?"

ချန်ချောင်ချောင်၏ မျက်လုံးက လင်းလက်သွားသည်။ "ကျွန်မယောက်ျားက ခရိုင်က ပြန်လာတာ။ သူ့ကို ဝက်သားချက်ကျွေးချင်လို့ မိုးမလင်းခင်ကတည်းက ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ တောင်းဆိုတဲ့ သမဝါယမကို သွားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ပြန်ရောက်တာ နောက်ကျတယ်"

ထျန်းကျန်းမင်သည် မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် သူမကို အနီးကပ်ကြည့်နေသည်။ မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် သူမကို အနီးကပ်ကြည့်နေသည်။

ချန်ချောင်ချောင်က လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒေါက်တာထျန်းက ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလိုမျိုး ကြည့်နေတာလဲ? ကျွန်မ မျက်နှာက ညစ်ပတ်နေတာလား?"

ထျန်းကျန်းမင်က ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါလိုက်သည်။ "မင်းက အရမ်းတော်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ပညာတတ်ပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်။ သီလရှိပြီး အရည်အချင်းလည်း ရှိတယ်။ မင်းလို ဇနီးမယားကို လက်ထပ်ရတာ ၃ ဘဝလောက် စုဆောင်းထားတဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ။ ငါက မင်းလိုမိန်းမနဲ့ လက်ထပ်နိုင်ရင် ငါ့လက်ထဲမှာ ဖူးဖူးမှုတ်ထားပြီး တစ်သက်လုံး သူမကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်မယ်!"

ချန်ချောင်ချောင်သည် သူ့မျက်လုံးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နှလုံးခုန်မြန်ကာ နားရွက်တွေလည်း ပူလာသည်။

ထျန်းကျန်းမင်သည် သူမ၏ ပန်းရောင်နားရွက်များကို သတိပြုမိပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် ပို၍ကွေးလာသည်။

ချန်ချောင်ချောင်က တုန်လှုပ်သွားသည်။ "ကျွန်မ ယောက္ခမက ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးနေတာ မြင်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ပြေးသွားသည်။

ထျန်းကျန်းမင်က သူမ ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ စားပွဲပေါ်မှ လက်ကိုင်ပုဝါကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နှာတံအောက်တွင် ထည့်ကာ အနံ့ခံလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် နွေဦးလေညင်းအပြုံး ပေါ်နေသည်။

...

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ ရုတ်တရက် မွေးဖွားမှုကြောင့် အရာများစွာ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးပေ။

မီးတွင်းအတွက် အရေးကြီးဆုံး သကြားညိုသည် မလုံလောက်ပါ။ ထို့ကြောင့် ချောင်ဟုန်းရှသည် ၎င်းကိုဝယ်ရန် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဝယ်လိုအား သမဝါယမသို့ သွားသည်။

သူမလို ကလေးတစ်ယောက်နှင့် ကွာရှင်းပြတ်စဲထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် အိမ်ကမခေါ်ခဲ့လျှင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသည့် ဘဝတစ်ခုကို ရောက်သွားလိမ့်မည်။

ယခု မိသားစုဝင်အားလုံးက အလုပ်များ​နေသဖြင့် သူမသည် ဤအလုပ်ကို ပိုလုပ်သည်။

ရောင်းလိုအားနှင့် ဝယ်လိုအား သမဝါယမသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ စျေးကွက်နေ့မဟုတ်သောကြောင့် လူသိပ်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ဝယ်ရသည်မှာ မြန်သည်။

ထွက်ခွာခါနီးတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဝင်လာသည်။

ထိုလူက သူမကိုမြင်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ "ဟုန်းရှ!"

ချောင်ဟုန်းရှသည် အနီးကပ်ကြည့်ကာ အပြင်ထွက်သည့်အခါ ယနေ့ကံကို မစစ်ဆေးခဲ့မိမှန်း အံ့သြသွားသည်။ သူမက ကျောက်ကျဲဖန် တွေ့သည်။

သူ့ကို တစ်ချက်မှ မကြည့်ပေ။ သူမသည် ပစ္စည်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထွက်သွားသည်။ သို့သော် ကျောက်ကျဲဖန်အနားရှိ အမျိုးသမီးက သူမကို တားလိုက်သည်။

"အိုး ဒါဆို နင်က ဟုန်းရှလား?"

ရွှီကွေ့ယင်သည် စိတ်ထဲတွင် မနာလိုမှုများ ဆူပွက်နေသကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ချောင်ဟုန်းရှကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်ကျဲဖန်၏ ဇနီးဟောင်းသည် မဲပြီး ခေတ်မမီကြောင်း သူမက ကြားသိခဲ့ရသည်။ သူမရှေ့က မိန်းမသည် ဒီလောက်ကောင်းသည့် အသားအရေကို ဘယ်လိုရနိုင်တာလဲ? အနီးကပ်ရပ်နေသော်လည်း အပြစ်အနာအဆာများ မတွေ့ရပေ။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း မျက်နှာပေါ်၌ မျက်နှာချေ လိမ်းထားသည်။ သူမနှင့် နှိုင်းယှဥ်လျှင် သူမသည် ပို၍ မဲနေသေးသည်။

ဒေါသထွက်လိုက်တာ!

"ဘေးဖယ်နေ!"

ချောင်ဟုန်းရှသည် ဤအမျိုးသမီးကို အစပိုင်းတွင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ ချဥ်တူးနေသော လေသံကိုကြားပြီး သူမကို ချက်ချင်း မှန်းဆလိုက်သည်။

သူမက ကျောက်ကျဲဖန်ကို လှောင်ပြောင်သော အမူအရာ ပေးလိုက်သည်။

ဒီလူက တကယ်ကို ဇီဇာကြောင်သည် မဟုတ်ပေ။ သူက ဒီအသားခြောက်ဟောင်းကို ကိုက်နိုင်သည်။ သူ့သွားတွေ နာမှာကို မကြောက်ဘူးလား?

ကျောက်ကျဲဖန်သည် သူမကို ဤကဲ့သို့မြင်သောအခါ သူ့မျက်နှာ ချက်ချင်းနီမြန်းသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူက မျက်နှာမလွှဲနိုင်ပေ။ သူ့မျက်လုံးက သူမမျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမကိုမတွေ့ရတာ လအနည်းငယ်ကြာတော့ ပိုတောင်လှလာတယ်!

ယခုသူမ၏ ပုံစံသည် သူမကို ပထမဆုံးမြင်ဖူးသည့်ပုံစံကို သတိရစေသည်။

ချောင်ဟုန်းရှကို စိုက်ကြည့်နေသော သူမယောက်ျား၏ မျက်လုံးကို မြင်ပြီး ရွှီကွေ့ယင်က ဒေါသတကြီး အံကြိတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုန်းရှ၊ နင်က ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ထွက်သွားရတာလဲ? နင်က ကျဲဖန်ကို မှားခဲ့ပေမဲ့ နင်တို့ ကွာရှင်းထားတာ ကြာပြီ။ ကျောက်မိသားစုက နင့်ကို အပြစ်မတင်တော့ဘူး။ ဘာလို့ ဒီလောက် အေးစက်နေတာလဲ?"

လူတိုင်းက ကြည့်နေသည်ကိုမြင်ပြီး ရွှီကွေ့ယင်က ပို၍ အားမာန်နှင့်ပြောရန် တမင်တကာ အသံမြှင့်လိုက်သည်။

ချောင်ဟုန်းရှ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။

ဒီအမျိုးသမီးက ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရိုင်းစိုင်းသည့် စကားများ ပြောသည်။ သူမပြောသည်ကို ကြည့်လိုက်ပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က မသိလျှင် သူမက မကောင်းတာလုပ်မိ၍ ကွာရှင်းလိုက်သည်ဟု ထင်ကြလိမ့်မည်။

အရောင်းသမားအများစုက သူမကွာရှင်းကြောင်းကြားသိရပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထူးဆန်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်ကျဲဖန်က ဒေါသ တဟုန်းဟုန်းတောက်နေသည့် သူမကိုမြင်ပြီး ရွှီကွေ့ယင်ဆီကို ချက်ချင်းလှည့်လိုက်သည်။ "မဟုတ်တာတွေ မပြောနဲ့၊ ငါက ဟုန်းရှကို မှားခဲ့တာပဲ!"

ချောင်ဟုန်းရှအတွက် သူပြောနေသည်ကိုမြင်ပြီး ရွှီကွေ့ယင်၏ မနာလိုစိတ်က ပိုပြီး တောက်လောင်လာသည်။ "ကျောက်ကျဲဖန်၊ ရှင်က ဘာလို့ သူ့ကို အခုချိန်ထိ ကာကွယ်နေသေးတာလဲ? ရှင့်ကို ပြောခဲ့တာကို မေ့သွားပြီလား?"

ကျောက်ကျဲဖန်၏မျက်နှာသည် ပို၍ပင်နီရဲလာသည်။

ကျောက်ကျဲဖန်၏ သူရဲဘောကြောင်သော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချောင်ဟုန်းရှသည် သူ့ကို ပို၍ အထင်သေးသွားသည်။ ထိုအချိန်တုန်းက သူနှင့် ပြန်မတွဲနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဝမ်းသာသည်။

သူမက မျက်လုံးလှိမ့်ပြီး ကျောက်ကျဲဖန်ကို မေးလိုက်သည်။ "အကြာကြီး စကားပြောနေတာ နင်ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါမသိသေးဘူး?"

ရွှီကွေ့ယင်သည် မာနကြီးသော ဒေါင်းအိုကြီးကဲ့သို့ မေးစေ့ကို မြှောက်ထားသည်။ "ကျဲဖန်က နောက်အိမ်ထောင်ပြုတယ်လို့ နင်ကြားဖူးမှာပေ့ါ။ ငါက သူ့မိန်းမပဲ!"

ချောင်ဟုန်းရှက တမင်နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ သူမကို ​ခေါင်းစခြေဆုံး ကြည့်လိုက်သည်။ "အမလေး၊ ငါတကယ်မျက်စိကန်းနေတာပဲ။ နင် ငါ့ကိုမပြောရင် နင်က ကျောက်ကျဲဖန်ရဲ့ မွေးစားအမေလို့ ထင်မိတော့မလို့။ နင့်ကိုကြည့်ရတာ ကျောက်ကျဲဖန်ထက် အသက်အများကြီးပိုကြီးတဲ့ပုံပဲ။ ဘယ်သူက ဒီလိုမျိုး တွေးမိမှာလဲ..?"

ရင်ဘတ်ကို ဓားနှင့်ထိုးသည့် စကားလုံးများကို သူမက ဘယ်လိုပြောရမလဲ မသိခဲ့သည် မဟုတ်ဘဲ သူမက မပြောချင်ပေ။ သူမက အရမ်းအရိုက်ခံရချင်သောကြောင့် ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။

"နင်……!"

ရွှီကွေ့ယင် ဒေါသအလွန်ထွက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာက နီရဲပြီး ဖြူလာသည်။ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် သူမက ချောင်ဟုန်းရှကို ညွှန်ပြသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမှုန့်များသည် လှုပ်သွားကာ လွင့်ပျံသွားသည်။

ချောင်ဟုန်းရှက ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ "နင့်မျက်နှာကို ဘာလို့ အမှုန့်တွေ အများကြီးလိမ်းထားတာလဲ? နှာမွှန်လိုက်တာ!"

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဝယ်လိုအား ပူးပေါင်းအဖွဲ့မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

"B*t မသွားနဲ့..."

အတွင်းမှ ရွှီကွေ့ယင်၏ အော်ဟစ်သံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူမကို တားဆီးနေသည့် ကျောက်ကျဲဖန်၏ အသံကို ကြားရသည်။ "ကွေ့ယင်၊ ဒီလိုမဖြစ်ပါနဲ့..."

"ကျောက်ကျဲဖန်၊ င့ါကို လွှဝ်။ နင့်စိတ်ထဲမှာ အဲဒီ့မိန်းမရှိသေးတာလား! ဒါကိုယူ... waa waa..."

ရွှီကွေ့ယင်က အမြန်ထကာ ကျောက်ကျဲဖန်၏ မျက်နှာကို ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။

ချောင်ဟုန်းရှသည် အထဲ၌ ခွေးချင်းကိုက်နေသည့် အသံကို ကြားပြီး အလွန်ပျော်သွားသည်။

အပြန်လမ်းတွင် စက်ဘီးတစ်စီးက သူမကိုဖြတ်သွားကာ ချီလီထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏ ဝင်ပေါက်သို့ သွားသည်။

သူမသည် စက်ဘီးသမား၏ နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်ကာ ဘယ်သူလဲဟု ခန့်မှန်းနေသည်။ သူက စာပို့သမားလို မဟုတ်ပေ။

မထင်မှတ်ဘဲ စက်ဘီးက ရုတ်တရက် ရပ်သွားသည်။ စက်ဘီးပေါ်ရှိ လူက သူမကို လှည့်ကြည့်သည်။

ထိုလူသည် အလွန်တင်းမာသော အမူအရာနှင့် ဖြူစင်သောမျက်နှာရှိသည်။ သူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်သည် အစ်ကိုအကြီးဆုံးထက် ထွားပြီး အရပ်မြင့်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အသက်နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်၊ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်လောက်ရှိပြီ။

သူ့ကို တစ်နေရာရာ၌ မြင်ဖူးသလိုမျိုး ရင်းနှီးနေသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ သို့သော် လောလောဆယ် သူမက မမှတ်မိပေ။

ထိုလူက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ​လှည့်လာသည်။ သူက ရှေ့၌ ရပ်ပြီး "မင်းအမေအိမ်ပြန်မှာလား?" ဟု ပြောသည်။

ချောင်ဟုန်းရှက အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ရှင် ကျွန်မကို သိတာလား?"

ထိုလူက ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကျွန်တော်က ဝမ်မိသားစုရဲ့ တတိယသား ဝမ်ယန်ရှန်ပါ။ မနေ့ညက ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တယ်"

ချောင်ဟုန်းရှသည် သူ၏ မိတ်ဆက်စကားကြားပြီးနောက် ပြန်သတိရလာသည်။

သူမက ဝမ်ယန်ရှန်ကို သိသည်။ သို့သော် ဒီလူကို သူနောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သည်က လွန်ခဲ့သော ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်လောက်ကပင်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် စစ်တပ်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ကျောက်ကျဲဖန်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး နောက်ထပ် မတွေ့ရတော့ပေ။

သူပြန်လာသည်က ဝမ်မိသားစု၏ ကိစ္စနှင့် ဆက်စပ်နေမည်ဟု သူမထင်သည်။ သူမသည် သူ့အတွက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အမေအိမ်ကို ပြန်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်မှာ"

ဝမ်ယန်ရှန်သည် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

ချောင်ဟုန်းရှက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဝက်လောက်က ကွာရှင်းခဲ့တယ်။ အခု ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ နေတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မရဲ့ မိခင်အိမ် မဟုတ်ဘဲ အိမ်ပြန်မယ်!"

ဝမ်ယန်ရှန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြမှု အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူပြန်ရောက်သဘ်မှာ တစ်ရက်ခွဲလောက်သာ ရှိသေးသည့်အတွက် ကွာရှင်းပြတ်စဲမှုအကြောင်း မကြားမိပေ။

သူက တောင်းပန်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါမသိခဲ့ဘူး . . ."

ချောင်ဟုန်းရှက ဂရုမစိုက်ပေ။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလိုအမှိုက်ကို ထားခဲ့ရတာ အရမ်းပျော်တယ်!"

ဝမ်ယန်ရှန်က သူမကို နားမလည်နိုင်သော မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ချောင်ဟုန်းရှက သူ့အကြည့်အောက်တွင် အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ "နောက်ကျနေပြီ၊ သကြားညိုကို ငါ့အကြီးဆုံး ယောက်မဆီ ပို့ပေးချင်တယ်"

ဝမ်ယန်ရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက သူမကို လမ်းဖယ်ပေးသည်။

ချောင်ဟုန်းရှက သူ့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။

ဝမ်ယန်ရှန်သည် သူမ၏ သွယ်လျသော ကျောပြင်ကို ကြည့်နေသည်။ သူက ပါးစပ်ကို ဖွင့်ထားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ့စက်ဘီးစီးချင်သလား မမေးခဲ့ပေ။

အမျိုးသမီးများ၏ ပါးစပ်က ဘယ်လောက်ထိ အစွမ်းထက်ကြောင်း လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သူသိခဲ့သည်။ သူသာ သူမကို စီးခွင့်ပေးပြီး သူတို့မြင်သွားလျှင် သူမက ဝေဖန်ခံရလိမ့်မည်။

ချောင်ဟုန်းရှသည် သူမ၏ နောက်ကျောတွင် ကျန်နေသည့် ပူနွေးသောမျက်လုံးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားစဉ် သူမကို အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝမ်ယန်ရှန်သည် မကြာမီ စက်ဘီးဖြင့် သူမကို ဖြတ်သွားသည်။

သူမသည် တစ်ဖက်လူ၏ အရပ်မြင့်မြင့်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

...

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သမီးလေးတစ်ယောက်မွေးကြောင်း သိပြီးနောက် တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြောလာကြသည်။

"အိုး.. အရမ်းရယ်ရတယ်! ကိုယ်ဝန်ရှိတုန်းက အရမ်းဂုဏ်ယူနေတယ်။ နေ့တိုင်း ဗိုက်ကြီးကြီးကိုင်ပြီး ဗိုက်ထဲမှာ ရွှေဥရှိရမယ်ဆိုပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သမီးလေးမွေးလာမယ်လို့ ဘယ်သူသိမှာလဲ!"

"မနေ့ညက ကျန်းမာရေးဆေးခန်းမှာ သူမရဲ့ ငိုသံ ကြားတယ်။ နေရာတကာမှာ ဒီလောက်ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပရိတ်သတ်လုပ်ခိုင်းတာ။ အခုတော့ ရှက်စရာကြီး!"

"လင်းဟွေ့မှာ သားတစ်ယောက်ရှိလာရင် သူမသားအန်းပင်းက ချောင်မိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မြေးဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ပိုတောင် ရူးသွားလိမ့်မယ်!"

"သူမရဲ့ မိခင်မိသားစုက သမီးလေး၊ ငါးယောက် ဆက်တိုက်မွေးတယ်။ သူမက တတိယမြောက်ကိုယ်ဝန်မှာ သားတစ်ယောက်မွေးတယ်။ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် သားတစ်ယောက်မွေးတယ်။ နေ့ခင်းမှာ အိပ်မက်မက်နေသလိုပဲ!"

"သူမက ဒုတိယ ဖန်ရှောင်ကျွမ်းဖြစ်လာမယ်လို့ နင်ထင်လား?"

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူမက ယောက္ခမနဲ့ အတူနေသေးတယ်!"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သူမ၏ အငယ်ဆုံးသမီး ချောက်တုန်းယွမ်ကို မကြိုက်ဟု အပြင်မှလူများက ထင်ကြသည်သာမက ချောင်မိသားစုကလည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးနေခဲ့သည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ...

"အဖိုးတန်တဲ့ ချစ်သမီးလေး။ အမေ သမီးကို ချစ်တယ်!"

"အမေရဲ့ ချစ်သမီးလေး၊ မင်းက အလှဆုံးပဲ၊ သမီးရဲ့နှာခေါင်းနဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ပါ။ မင်းအဖွားနဲ့တူတယ်"

လူတိုင်း - "..."

ချောင်ရှို့ကျီသည် ပို၍ပင် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။