အခန်း (၁၃၇)

သို့သော် သူမအမေလုပ်ခဲ့သော မိုက်မဲသည့်ကိစ္စများကို တွေးပြီး ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းခါလိုက်ပြန်သည်။ မေ့လိုက်တော့၊ ယခုအချိန်သည် ဤအရာများကို စဉ်းစားရမည့်အချိန်မဟုတ်ပေ။ သူမထွက်​လမ်းရှာရမယ်​!

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ လုံးဝမှောင်သွားသည့်တိုင် ထွက်လမ်းကို ရှာမတွေ့သေးပေ။

နေ့ခင်းဘက်တွင် တောအုပ်သည် ဆိတ်ငြိမ်အေးချမ်းနေသည်။ ၎င်းက ကြောက်စရာကောင်းနေပြီ။ ယခု ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်နေပေပြီ။ သစ်ပင်၏ အကိုင်းအခက်များသည် ညအခါ၌ ၎င်းတို့၏ သွားများနှင့် ခြေသည်းများပါသော ဘီလူးများနှင့်တူသည်။ သူတို့က သူမကို ပါးစပ်ဟနေသလိုပင်။

ရှောင်ချောင်သည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် ကျုံ့သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမက သေလုနီးပါး ကြောက်ရွံ့နေသည်။

ရုတ်​တရက်​ အသံတစ်​ခုက သူ့မခေါင်း​ပေါ်မှ ​ရောက်​လာသည်​။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသော ကြိုတင်သတိပေးချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လည်ပင်းကို ကျုံ့ထားရင်း ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်..။

အကိုင်းပေါ်တွင် လက်မောင်းခန့် အစိမ်းရောင် မြွေကြီးတစ်ကောင်သည် သူမ၏ မျက်လုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ မြွေက လျှာကို သူမဘက်သို့ ထုတ်လိုက်သည်။

"အားးးးး..."

ရှောင်ချောင်က အလွန်ကြောက်ပြီး နှလုံးရပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် မြွေများကို အကြောက်ဆုံးဖြစ်သည်။

တွေးမနေဘဲ လှည့်ပြေးသွားသည်။

ဒီညက လမရှိပေ။ တောအုပ်အတွင်း၌ လက်များကိုပင် မမြင်ရပေ။ သူမ၏ အရှေ့၌ လျှောစောက်ရှိမှန်း မသိပေ။ သူမသည် အရှိန်လွန်ကာ လဲကျသွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဘောလုံးကဲ့သို့ လှိမ့်ဆင်းသွားသည်။

"ဘန်း!"

သူမ၏ ခေါင်းသည် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုနှင့် ထိမိသွားသည်။ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားရင်း သူမ၏ အမြင်အာရုံသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူမက မူးမေ့သွားသည်!

...

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ဒီနေ့ နေမကောင်းပေ။ ဗိုက်ကလည်း တချိန်လုံး နာနေသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ရက်လုံး အိပ်နေသော်လည်း နာကျင်မှုက မပျောက်သေးပေ။

မူလက ရှောင်ချောင် ပြန်လာသည်ကို စောင့်နေသည်။ သို့သော် မှောင်သွားသည်အထိ သူမကို မမြင်ရသေးပေ!

"သောက်ကလေး။ သတ္တိရှိရင် ပြန်မလာနဲ့!"

ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာဖြင့် ကုတင်ခေါင်းရင်းကို ထောက်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

ရှောင်ချောင်သည် ချောင်ကျန်းကျွင်းကိုရှာရန် ချောင်အိမ်သို့သွားသည်ဟု သူမထင်သည်။

အရင်ဘဝတုန်းက ရှောချောင်က သူမကိုယ်သူမ ဂရုမစိုက်နိုင်သည့် အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမသည် နေ့တိုင်း သွားရည်ယိုနေသည်။ စကားကောင်းကောင်း မပြောနိုင်ပေ။ ပိုရွံစရာကောင်းသည်မှာ သူမက ရံဖန်ရံခါ ကိုယ်ပေါ်တွင် မစင်စွန့်ချတတ်သည်။

သူမ၏ အရင်ဘဝတွင် သူမအမုန်းဆုံးသူမှာ ဤသမီးရှောင်ချောင် ဖြစ်သည်။ သူမကို အကြိမ်ကြိမ် စွန့်ပစ်ချင်သော်လည်း ချောင်ကျန်းကျွင်းက ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းကလည်း သူမကို အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမလက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ထိုအရူးရှောင်ချောင်သည် အရင်ဘဝတွင် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဆွဲချရန် အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ အရင်ဘဝတွင် သာ့ချောင်သည် လက်ထပ်သောအခါ ရှောင်ချောင်ကို သူမနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းက သာ့ချောင်ကို အသက် ၂၅ နှစ် ၂၆ နှစ်အထိ အိမ်ထောင်မပြုရဖြစ်စေခဲ့သည်။

ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်တွင် သာ့ချောင်သည် လှပလာရုံသာမက ရှောင်ချောင်သည်လည်း နောက်ကျကျန်ခဲ့ခြင်း မရှိသည်ကို သူမတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် အရူးမဟုတ်တော့ရုံသာမက အမှန်တကယ်ပင် လူသိများသော ကလေးပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

၎င်းက သူမကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား ၎င်းက သူမကို နိုးကြားစေသည်။ ဒီလူက သူမကဲ့သို့ ထူးဆန်းသည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဟု သံသယဝင်မိသည်။

ထို့ကြောင့် ဒီရက်ပိုင်းတွင် သူမက တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် ရှောင်ချောင်ကို သူမ၏ ထူးခြားမှုအား မြင်ခွင့်မပေးဝံ့ပေ။

ရှောင်ချောင်က လက်ရှိအချိန်တွင် ခြေရာ အများကြီး မပြခဲ့သော်လည်း ထိုခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် မရှိသည်မှာ သေချာသည်။

သူမက အခု အခြေအနေ မကောင်းသေးသဖြင့် သူမကို ထုတ်ဖော်ရန် မစီစဉ်ထားပေ။ သူမသည် ချောင်အိမ်သို့ပြန်ရန် နည်းလမ်းရှာနေသည်ကို သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမအား ချောင်ကျန်းကျွင်းထံ ရံဖန်ရံခါ ​သွားခွင့်ပြုထားသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်ချောင်သည် ယခုအချိန်တွင် ပြန်မလာတော့ဘဲ ချောင်အိမ်တွင် နေနေမည်ဟု အလိုအလျောက်ထင်ခဲ့သည်။

ထမင်းမြန်မြန်ချက်ပြီး အိပ်ရာဝင်ပြန်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှောင်ချောင်က ပြန်မလာသေးပေ။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက လုံးဝမစိုးရိမ်ပေ။ ထိုအစား ရှောင်ချောင်က အတော်အတန် အသုံးဝင်နေသေးသည်ဟု သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမကို ချောင်မိသားစုထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ထည့်သွင်းနိုင်ခဲ့သည်။

မူလက သူမသည် ခွင့်တောင်းချင်သည်။ ဒုတိယအတွေးတွင် ဤအချိန်သည် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်များကို ရရှိရန် အချိန်ကောင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ထပြီး တစ်ခုခုစားပြီး အလုပ်သွားသည်။

သူမက လယ်ကွင်းထဲသို့ ရောက်သည့်အခါ ဝမ်ရွှေရှန်က သူမကို တွေ့သည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၊ ဒီနေ့ မင်းဘာလို့ နောက်ကျနေတာလဲ? မင်းရဲ့ အလုပ်အမှတ်တွေကို ငါ ဖြတ်လိုက်မယ်!"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် လူအုပ်အတွင်း ချောင်ကျန်းကျွင်း၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေပြီး ပြောသည်။ "ရှင့်သဘောပဲ။ လျှော့ချင်သလောက် လျှော့လိုက်"

ချောင်အိမ်ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဒီအလုပ်အမှတ်က သူမအတွက် ဘာကြောင့် လိုဦးမှာလဲ?

ဟိုးအဝေးက လယ်မြေတစ်ဖက်တွင် ချောင်ကျန်းကျွင်းက ပေါက်တူးကိုင်ကာ လင်းဟွေ့ကို ညင်သာစွာ ပြုံးပြနေသည်အား သူမမြင်လိုက်ရသည်။

အဆိပ်ပြင်းသည့် မြွေတစ်ကောင်လို သူမမျက်လုံးတွေက လင်းဟွေ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ချဉ်တူးလာသည်။

အရင်ဘဝတွင် ဤအမျိုးသမီးသည် သူမကို ခြေဖဝါးအောက်တွင် နင်းသွားခဲ့သည်။ ဒီဘဝမှာလည်း ဒီလိုပဲဆိုရင် သူမလက်မခံနိုင်ဘူး!

သူမသည် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းကို ထိုသို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ရွှေရှန်၏ မျက်ခုံးက လုံးဝ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

ဒီအမျိုးသမီးက ဘာလုပ်ချင်တာလဲ?

မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ဒုတိယချောင်နဲ့ သူ့မိန်းမကို ဘယ်လို စိုက်ကြည့်နေသလဲဆိုတာကို ကြည့်ရတာ ချောင်မိသားစုဆီ ပြန်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား?

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ထိုအကြောင်းကို ပိုတွေးလေလေ၊ ပိုဖြစ်နိုင်လေလေဟု ယုံကြည်သည်။ ချောင်မိသားစုကို သူ့မိန်းမမှတစ်ဆင့် အကြောင်းကြားခိုင်းသင့်သည်ဟု သူထင်သည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက လမ်းလျှောက်လာပြီး ချောင်ကျန်းကျွင်းအား ချိုသာသော အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ "ကလေးအဖေ၊ ရှင့်ကို စကားနည်းနည်းပြောချင်တယ်"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ဤဘက်သို့ လျှောက်သွားသောအခါ လူတိုင်း သတိပြုမိသွားကြသည်။ ၎င်းကိုကြားပြီး သူတို့က အလုပ်လုပ်ရင်း နားရွက်ထောင်ထားကြသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ချောင်ကျန်းကျွင်းကို လူတိုင်းရှေ့၌ လှမ်းခေါ်သည်အား မြင်ပြီး လင်းဟွေ့က စိတ်မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက သူမနှင့် လုံးဝ မပတ်သက်ချင်ပေ။ မျက်နှာတည်နှင့် "မင်းကို ပြောစရာမရှိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ချောင်ကျန်းကျွင်းက ရိုင်းစိုင်းမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ဒေါသတကြီးနှင့် အံကြိတ်လိုက်သည်။

လင်းဟွေ့သည် သူမ၏ယောက်ျား၏ စိတ်သဘောထားကို မြင်သောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမက ရေနွေးအိုးကို လွှဲပေးလိုက်သည်။ "ရေနည်းနည်းသောက်လိုက်၊ ခဏနေရင် ရှင် ရေစခပ်ရတော့မယ်"

ချောင်ကျန်းကျွင်းက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "နေက ပိုပိုပူလာပြီ။ မြန်မြန်ပြန်သွား။ နောက်ထပ် ရေယူလာစရာ မလိုဘူး။ ကိုယ်သောက်ချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်သောက်မယ်"

လင်းဟွေ့က သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ကျွန်မက ရှင့်ကိုပဲ ရေယူလာပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ အဖေ၊ အမေနဲ့ အစ်ကိုကြီးဆီ ရေပို့ပေးရမယ်!"

ရွာသားများနှင့် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် နှစ်ဦးစလုံး၏ ခွေးစာအကျွေးခံရသည်။ "..."

အထူးသဖြင့် ကော်ရှန်းကဲ့သို့သော တစ်ကိုယ်ရေ ရွာသားများသည် မနာလိုဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

လင်းဟွေ့သည် ခန်းဝင်ပစ္စည်း အများအပြား ယူဆောင်လာရုံသာမက အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက်လည်း ပိုပို၍ လှပလာခဲ့သည်။ တုန်းဖန်းအစု၏ ပန်းပွင့်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် သူမရှေ့တွင်ရပ်နေချိန်တွင် ကြည့်မကောင်းပေ။

ဒါကို စောစောသိရင် လင်းမိသားစုဆီ အစောကြီးကတည်းက လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခဲ့သည်။ ဒုတိယချောင်က အရမ်းကံကောင်းသည်။ ဇနီးနှစ်ယောက်လုံးက အရမ်းလှသည်။ အလွန်အမင်း မနာလိုဖြစ်မိသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းသည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး ပေါက်ကွဲလုနီးပါးဖြစ်ရသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းကို သူမ မချစ်သော်လည်း အရင်ဘဝတွင် တစ်သက်လုံး အတူနေထိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သည်။ အခြားအမျိုးသမီးများက သူ့ကို ထိရန် ခွင့်မပြုပေ။

သို့သော် အမြင်ကောင်းရရှိနိုင်ရန် သူမက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးအဖေ၊ ငါက ဒီကို ရှောင်ချောင်ကြောင့် လာတာပဲ"

"ရှောင်ချောင်က ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?" ချောင်ကျန်းကျွင်းက မေးသည်။

ရှောင်ချောင်၏ ဥပေက္ခာကြောင့် သူ့နှလုံးသားက အနည်းငယ် အေးခဲသွားသော်လည်း သူမသည် သူ့သမီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လျစ်လျူမရှုနိုင်ပေ။

သူမနှင့်စကားပြောနေသည်ကို မြင်ပြီး ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက လင်းဟွေ့ကို ဂုဏ်ယူစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံက ပို၍ ထောင်လွှားလာသည်။ "ကွာရှင်းတုန်းက ကလေးတစ်ယောက်စီရမယ်လို့ ငါတို့ပြောခဲ့ပေမယ့် သွေးသားဆက်ဆံရေးက ဖြတ်လို့မရဘူး။ ရှောင်ချောင်က အဖေဖြစ်တဲ့ ရှင့်ကို အမြဲချစ်တယ်"

စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ချောင်ကျန်းကျွင်းက သူမကို ဖြတ်မေးလိုက်သည်။ "မင်းဘာပြောချင်နေတာလဲ?"

မိန့်ခွန်းပြောနေတယ်လို့ သူမထင်နေတာလား? မပြီးနိုင်တဲ့ စကားရှည်ကြီးကို သူနားမထောင်ချင်ပေ!

ဖန်ရှောင်ကျွမ်း၏ မျက်နှာမှာ ကောက်ကွေးသွားသည်။ သူမက နောက်ထပ် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြန်သည်။ "ရှောင်ချောင်က မနေ့ညက ချောင်အိမ်မှာနေခဲ့တာ ရှင့်ကို ဒုက္ခပေးမိသွားပြီ..."

သို့သော် သူမ၏ စကားမဆုံးခင် ချောင်ကျန်းကျွင်းက ဖြတ်ပြောသည်။ "မင်းဘာပြောနေတာလဲ? ရှောင်ချောင် မနေ့ညက ချောင်အိမ်မှာ မရှိဘူး!"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ချောင်အိမ်မှာ မနေဘူးလား? ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ? ချောင်အိမ်မှာမရှိရင် ဘယ်သွားမှာလဲ? မနေ့ညက အိမ်မပြန်လာဘူး!"

ချောင်ကျန်းကျွင်း၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားသည်။ "တစ်ညလုံး သူမပြန်မလာဘူး။ သူ့အမေအရင်းဖြစ်တဲ့ မင်းက လုံးဝစိတ်မပူဘူး"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ပြန်ပြောသည်။ "သူမက ရှင်နဲ့အတူရှိနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကလေးအဖေ၊ အခု ကျွန်မတို့ဘာလုပ်သင့်လဲ? ရှောင်ချောင်အတွက် ကျွန်မအရမ်းစိတ်ပူတယ်။ သူမ တစ်ခုခုဖြစ်သွားနိုင်မလား?"

သူမက ပြောရင်း မျက်လုံးနီရဲလာသည်။ မျက်ရည်ကျသောအမူအရာဖြင့် ချောင်ကျန်းကျွင်းဆီသို့ မှီလိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက နောက်​သို့ ရွေ့လိုက်သည်​။ သူမသည် ဘန်းခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူမမ၏ တံတောင်ဆစ်က လယ်ကွင်းထဲမှ ကျောက်တုံးနှင့် ထိသွားသည်။ နာကျင်​မှုက သူမမျက်​ရည်​​ စီးကျ​စေသည်!

"ဟားဟား... မင်းမျက်နှာနဲ့ လဲကျသွားတယ်!" ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်ပြီး ချောင်ကျန်းကော်က ကျယ်လောင်စွာရယ်မောသည်။

သူနှင့် မနီးမဝေးတွင် အလုပ်လုပ်နေသည့် ပညာတတ်လူငယ်သာ့ကျီက ၎င်းကိုကြားသည်။ သူမ၏ နောက်ဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ခဲ့သည့် ရှက်စရာကောင်းသည့် ကိစ္စများကို ရုတ်တရက် ပြန်သတိရပြီး မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက သူမသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တောင်ပေါ်တွင် အရိုက်ခံရသည်။ ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့မှ အားလုံးက သူမကို မုဒိန်းကျင့်ခံရသည်ဟု ထင်ကြသည်။ သူမက ဘယ်လိုပဲ ရှင်းပြနေပါစေ သူမကို ဘယ်သူမှ မယုံကြပေ။

ဒီထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ ဘယ်ကိုသွားနေပါစေ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို စာနာစိတ်နှင့် ကြည့်နေသကဲ့သို့ တစ်ချိန်တည်းမှာ သူမက ညစ်ပတ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဒီလို ကြုံတိုင်း သူမ၏ ရင်က ခုန်နေသည်။

သူမက မုဒိန်းကျင့် မခံရပေ!

အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သူမကို ဖြေရှင်းချက်ပေးမည်ဟု ပြောသည်။ သို့သော် ဘာသတင်းမှ ထွက်မလာပေ။ သူမဘာသာ အဖြေရှာရမည်။

၎င်းကို တွေးပြီးသည့်အခါ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ အမျိုးသမီးအားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဍာန်ကို လေ့လာကြည့်သည်။ သူမကို အရိုက်နိုင်ဆုံးသူက ချောင်ကျန်းကော်၏ဇနီး ဝမ်ချွမ်ကျီ ဖြစ်သည်။

သူမက မိုက်မဲစွာ ပြုံးနေသော ချောင်ကျန်းကော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ယောက်ကို သင်ခန်းစာတစ်ခုသင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပထမဦးစွာ ဦးခေါင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိမှန်သွားသည်။ စိတ်ထိခိုက်ခြင်း၊ ဒေါသနှင့် အရှက်တရားတို့က ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။