အခန်း (၁၄၄)

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သည် လူဦးရေ-လုပ်အားအချိုး 6:4 ကိုအခြေခံ၍ နှစ်စဉ် စပါးဖြန့်ဝေသည်။ ရှောင်ချောင်သည် ယခုအခါ စာသင်ရပြီး လယ်ထဲတွင် အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် အလုပ်ကြမ်းကနေ စားဝတ်နေရေး မ​ရပေ။

ကျူရှင်ခအတွက် ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက မတတ်နိုင်လျှင် ချောင်မိသားစုက မူလတန်းကျောင်းပြီးသည်အထိ ကူညီပေးနိုင်သည်။ ထို့နောက်တွင် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပေ။

ဤမျှ ယုတ်မာသောစိတ်ဖြင့် စာအုပ်များကို သူမဖတ်ခွင့်မပြုခြင်းသည် ပိုကောင်းသည်။

ရှောင်ချောင်က ဒေါသ​ကြောင့်​ တုန်​လှုပ်​သွားသည်​။

သူမကို ချောင်မိသားစုက လက်ခံရန် လာခိုင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူမနဲ့ ဆက်ဆံရေး ဖြတ်တောက်လိုက်တာပင်။

သူမသည် စိတ်တည်ငြိမ်စေရန် လက်ချောင်းများကို ခက်ခက်ခဲခဲ ညှစ်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ "အဖွား၊ ဘာာတွေပြောနေတာလဲမသိဘူး... နားမလည်ဘူး။ ခေါင်းကိုက်တယ်..."

"ဟန်ဆောင်တာကို ရပ်လိုက်!" ချောင်ဟုန်းရှက အထင်သေးသည့် အကြည့်နှင့် ပြောသည်။ "အနောက်ဘက်သစ်တောမှာ နင်မြှုပ်ထားတဲ့ ကြက်အမွေးနဲ့ အရိုးတွေကို ငါတို့တွေ့ပြီးပြီ။ ဝန်မခံရင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ထဲက အားလုံးကို ခေါ်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်လို့ရတယ်။ အဲဒီနေ့က သွေးတွေ အများကြီးထွက်ပြီး ဆရာဝန်က ဘာမှ မပြောဘူး။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ငါဆက်ကြည့်ချင်တယ်"

ထိုနေ့က ဆေးရုံကို အလျင်စလို လာကြသည်။ ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် ရှောင်ချောင်၏ ဒဏ်ရာကို စိတ်တိုင်းကျ စစ်ဆေးရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ ဆရာဝန်ကလည်း သိပ်မမေးပေ။ ကလေးက ပြုတ်ကျပြီး သူ့ခေါင်းကို ထိတယ်ဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။

ရှောင်ချောင်က ဒေါသထွက်လွန်းပြီး ပေါက်ကွဲတော့မည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းများက လက်ဖဝါးကို ပေါက်သွားသည်။ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး စကားမပြောပေ။

ကုန်းစောင်းကို လှိမ့်ဆင်းပြီး ခေါင်းနောက်ကို ထိတဲ့နေ့က သွေးထွက်လွန်သွားသည်။ သို့သော် သိပ်မများပေ။ တစ်နာရီ နှစ်နာရီလောက် သတိလစ်သွားပြီးနောက် သူမနိုးလာသည်။

ထို့နောက်မှာတော့ သူမက လှည့်မကြည့်ရဲတော့ပေ။ ကုန်းစောင်းပေါ်ရှိ ကျောက်ဆောင်များနောက်တွင် ပုန်းအောင်းကာ မိုးသောက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။တစ်ညလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူမကို ဘယ်သူကမှ လာမရှာသည်က အေးစက်သွားစေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် စိတ်ကူးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ယင်းသည် ရှင်သန်ရန် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမ မှတ်ဥာဏ်တွေ ဆုံးရှုံးသွားသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ချောင်အိမ်ကို ပြန်သွားနိုင်သည်သည်။

အနီးနားတွင် တောကြက်ရိုင်းတစ်ကောင် ပြေးလာသည်။ တောကြက်ကို ဖမ်းမိ၍ သတ်လိုက်ရာ ကြက်သွေးများ တကိုယ်လုံးနှင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်ကျသွားသည်။ မီးမွေးပြီး ကြက်သားကို ကင်ပြီးစားတယ်။ ထို့နောက် ကြက်အမွေးများနှင့် ကြက်ရိုးများအားလုံးကို ချုံပုတ်များတွင် မြှုပ်နှံထားသည်။

အပြစ်ကင်းစင်စွာ အကောင်အထည်ဖော်မည်ဟု သူမထင်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူမကို အမြန်ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး စကားမပြောသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို ပိုသတိထားလာပြီး "ပြန်သွားပါ။ ငါပြောခဲ့တာတွေကို သတိရပြီး ထပ်ပြီး ဒုက္ခမပေးနဲ့!"

အရွယ်ရောက်ပြီးသူကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားပြီးနောက် ခုနစ်နှစ်အရွယ်ကလေးသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိပေ။ သူ့ဇာတ်ရုပ်က လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်ရောက်နေရင် ဘာကြောင့် မအောင်မြင်နိုင်တာလဲ?

သို့သော် သူမသည် လမ်းမှားကို လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူမ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကြောင့် သူမအား ချောင်အိမ်သို့ ပြန်ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

ရှောင်ချောင်က ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ချောင်ရှို့ကျီကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "တစ်နေ့နေ့ နင်ပြောခဲ့တာကို နောင်တရလိမ့်မယ်!"

စကားပြောပြီးနောက် သူမလှည့်ထွက်သွားသည်။

ချောင်ဟုန်းရှက ထိတ်လန့်ပြီး မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ သူမခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ​ကြက်သီးထသွားသည်။

သူမကိုယ်တိုင် မျက်စိနှင့် မမြင်ရလျှင် ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ဆီက ဒီလို ရက်စက်သည့် အကြည့်တွေနဲ့ စကားတွေ ထွက်လာတာကို မယုံနိုင်ပေ။

လင်းဟွေ့သည် အနောက်ခန်းမှ ထွက်လာသည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမက ပြောသည်သည်။ "နောက်ကျ သာ့ချောင်ကို ခပ်ဝေးဝေးနေခိုင်းရမယ်။ သာ့ချောင်က သိပ်အပြစ်ကင်းတယ်"

ချောင်ရှို့ကျီသည် နောက်ထပ်ကြီးထွားလာနေသည့် သူမ၏ ဝမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီသားအမိကို သတိထားရမယ်။ ဒုတိယက ဟိုဘက်မှာအဆင်ပြေတာနဲ့ နင်တို့မိသားစု မြို့ကိုပြောင်းသွားတော့။ သူတို့နှစ်​​ယောက်​နဲ့​ဝေးရင်​ ပို​ကောင်းမယ်​!"

လင်းဟွေ့က ပြောသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ။ ကျွန်မ သူတို့နဲ့ ခပ်ဝေးဝေးနေမယ်"

ရှောင်ချောင်သည် နီမြန်းသော မျက်နှာဖြင့် သက်ကယ်တဲသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက သူမကိုမြင်တာနဲ့ ချက်ချင်းလက်ဆွဲပြီး မေးသည်။ "ချောင်မိသားစုက နင့်ကို ဘာလို့ခေါ်တာလဲ? သူတို့က စိတ်ပြောင်းပြီး နင့်ကို ချောင်အိမ်ကို ပြန်ခွင့်ပေးလိုက်တာလား?"

ရှောင်ချောင်က အံကြိတ်လိုက်သည်။ "ချောင်အိမ်ကို ဘာပြန်သွားရမှာလဲ! သူတို့က ငါနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ချင်နေတာ"

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ခဏလောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘာ! အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချင်နေတယ်ပေ့ါလေ! အရင်က သဘောတူထားတဲ့ ဝက်သားနဲ့ ကြက်ဥကော၊ မပေးဘူးလား?"

မုန့်ဟုန်းကွမ်း မရောက်ခင် ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ရှိသေးသည်။ ဆုံကြလျှင်ပင် သူနဲ့အတူ မြို့ကို ချက်ချင်းမပြန်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကျွေးမွေးရန်အတွက် ချောင်မိသားစုကို အားကိုးရမည်။

အခု သူမပါးစပ်ထဲ ရောက်ခါနီး အသားတွေ ပျောက်သွားတာ ဘယ်လိုလုပ် ငြိမ်နေနိုင်မလဲ?

ရှောင်ချောင်လက်သည် သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်ခြင်းကြောင့် နာကျင်သွားသည်။ သူမ ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ ရုန်းထွက်ရန် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အသုံးမဝင်ပေ။ "မရှိတော့ဘူး။ ဟုတ်တယ်၊ မရှိတော့ဘူး။ လွှတ်ပေး၊ သမီးနာတယ်!"

ဒီနေ့ ချောင်အိမ်မှာ အရှက်တကွဲဖြစ်မှုက ရှောင်ချောင်ကို ပေါက်ကွဲသွားစေသည်။ အရင်ကလို ငြိမ်သက်မနေနိုင်တော့ပေ။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်းက ပါးရိုက်လိုက်သည်။ "သေသင့်တဲ့ကောင်မလေး! နင်ပြန်မွေးဖွားလာတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ? ငါက နင့်ရဲ့အမေဖြစ်ခဲ့တာ နှစ်ဘဝရှိသွားပြီ။ နောက်ထပ် ငါ့ကို ဒီလိုလေသံမျိုးနဲ့ ပြောရဲရင် နင့်ကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်နေ!"

ရိုက်ချက်ကြောင့် ရှောင်ချောင်၏ မျက်နှာ စောင်းသွားသည်။ သူမ၏ပါးပြင်က နာကျင်လာသည်။

ဖန်ရှောင်ကျွမ်း အပါအဝင် ချောင်မိသားစုထဲက လူတိုင်းကို သတ်ပစ်မယ်ဟု ကြိမ်းဝါးရင်း သူမရင်ထဲမှာ မီးတွေ တဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေသည်။

...

ချောင်ကျန်းကျွင်းက အစားအသောက် စက်ရုံကို သွားပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် သတင်းပို့သည်။

သူ၏ရာထူးမှာ တံခါးစောင့်နှင့် ယာယီဝန်ထမ်းတစ်ဦးသာဖြစ်သော်လည်း ရာထူးကို ချက်ချင်းမထမ်းဆောင်နိုင်ပေ။

ပထမဦးစွာ သူသည် စက်ရုံ၏ တည်နေရာနှင့် အပြင်အဆင်များအပြင် စက်ရုံရှိ အဓိက ဒါရိုက်တာများနှင့်လည်း ရင်းနှီးရမည်။ စက်ရုံ၏ စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းများကို လိုက်နာနိုင်ရမည်။ ဒါတွေနဲ့ ရင်းနှီးပြီးလျှင် အလုပ်စလုပ်နိုင်သည်။

၎င်းက မခက်ခဲပေ။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားထုတ်ရန်သာ လိုသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် ဤအလုပ်ကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့သဘောထားက အရမ်းရိုးသားသည်။ သူ့နည်းပြက ​​ဘာပဲခိုင်းခိုင်း သူလုပ်​သည်။

သူသည် နောက်ကွယ်မှ ဝင်လာသဖြင့် အလွန်မောက်မာနေမည်ဟု လူတိုင်းက ထင်ကြသည်။ သူတို့ကဲ့သို့ တံခါးမှူးကို အထင်သေးလိမ့်မည်။ အံ့သြစရာကောင်းတာက သူက နှိမ့်ချပုံပင်။ သူရောက်တာနဲ့ လူတိုင်းအတွက် စားစရာတွေအများကြီး ယူလာပေးသည်။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ကျွေးတဲ့လက်ကို ကိုက်ရတာ ခက်သည်။ လူတိုင်းက သူ့အစားအသောက်ကို စားပြီး သူ့အပေါ် ငြင်းဆန်တဲ့ ခံစားချက်တွေ အများကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့အပြင် လူတိုင်းတွင် ဂရုမစိုက်သော စိတ်ထားမျိုးရှိကြပြီး ရန်ပွဲများတွင် ပါဝင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို အမြန်လက်ခံလိုက်ကြသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်း၏ ပါးစပ်က မချိုသလို သူ့ဦးနှောက်က သူ့ငါးယောက်မြောက် ညီလေးလို မလျင်မြန်သော်လည်း အလုပ်လုပ်ချင်စိတ်ရှိသည်။ လူတိုင်းသည် ညဆိုင်းကိုမကြိုက်သောကြောင့် လူတိုင်းနှင့်အဆိုင်းပြောင်းရန် အစပြုခဲ့သည်။ ပေါင်းသင်းရလွယ်ကူသော သူ့ကိုမြင်ရသောကြောင့် သူ့အပေါ်ထားရှိသော သူတို့၏ သဘောထားသည် ပို၍ကောင်းလာသည်။

ဤနည်းဖြင့် ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် စက်ရုံအတွင်း လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူ့နောက်ကြောင်းနှင့် နောက်ခံအကြောင်း လူတချို့ပြောနေကြသည်။ လူတချို့က သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မေးကြသည်။ ရှန်းမိသားစုနှင့် စက်ရုံမန်နေဂျာတို့ကြား ဆက်ဆံရေးနှင့်ပတ်သက်၍ သူဘာမျှ မပြောပေ။ ဒီရာထူးကို ပိုက်ဆံနဲ့ဝယ်တာဟု ဖြေသည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် အလုပ်အကိုင်နှင့် လဲလှယ်ရန် ငွေကို အသုံးပြု၍ မကြာခဏ ဖြစ်ပျက်နေသည်။ ဘယ်သူမှ မအံ့သြကြပေ။

ဤတုံ့ပြန်မှုတွင် လူတိုင်းသည် ကျေးလက်မှ လူငယ်တစ်ဦး အလုပ်တစ်ခုဝယ်ရန် ပိုက်ဆံသုံးစွဲနိုင်သည်ကို အားလုံးက သိချင်ကြသည်။

အားလပ်ရက်တွင် ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် ရှန်း၏အိမ်သို့ သက်တမ်းတစ်ရာကျော်ရှိ လင်ဇီးနှင့်အတူ သွားသည်။

ရှန်းမိသားစုသည် အနှစ်တစ်ရာအရွယ်ရှိ လင်ဇီး ကို ယူဆောင်လာသည်ကို တွေ့ရှိသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဒီလိုမျိုးတွေကို ပိုက်ဆံနဲ့ဝယ်၍ မရပေ။ ချောင်မိသားစုသည် ကြီးမားသော အပိုင်းနှစ်ပိုင်းကို တစ်ကြိမ်တည်း ထုတ်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

ရှန်းမိသားစုသည် ဤလက်ဆောင်သည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ခံစားမိသည်။ သခင်ကြီးရှန်းသည် ကျန်းမာရေးမကောင်းသည်ကို စဥ်းစားပြီးနောက် ဤလက်ဆောင်ကို လက်ခံလိုက်သည်။

သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ချောင်မိသားစု၏ အနာဂတ်တွင် စဉ်းစားတတ်မှုကြောင့် အခြားအရာများကို ပြန်ပေးရန် စဥ်းစားနေကြသည်။

ဤဆွေမျိုးအပေါ် ရှန်းမိသားစုသည် ယခုအခါတွင် အထက်မှအောက်သို့ ပို၍ပို၍ ကျေနပ်လာသည်။

ကျေးလက်ကလေးတစ်ယောက်ကို မွေးစားသမီးအဖြစ် လက်ခံလိုက်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ လူအများက မကောင်းသော စကားများ ပြောဆိုကြသည်။

အပြောအများဆုံးက ကျေးလက် လူများက လောဘအရှိဆုံးပင်။ သူတို့သည် နောင်တွင် ရှန်းမိသားစုကို မျှော့ကဲ့သို့ စွဲမြဲနေမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် နောင်တရလိမ့်မည်။

ရှန်းမိသားစုသည် ထိုအချိန်က ဤအရာကို စိတ်ထဲတွင် ထားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ဒီအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် ပိုပြီး ကျေးဇူးတင်မိခဲ့သည်။ သူတို့က ချောင်မိသားစုကို အများကြီး ပေးခဲ့သော်လည်း ချောင်မိသားစုက သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ အခွင့်ကောင်းမယူပေ။

ဤအချက်အတွက်သာ ဤဆွေမျိုးသည် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံနေရန် ထိုက်တန်သည်။

...

ထိုနေ့မှာပင် ချောင်ဟုန်းရှက သူမ၏ သီးသန့်မြေကွက်မှ ဟင်းရွက်ခူးပြီး ပြန်လာသည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ဝမ်ယန်ရှန်က သူမကို တားဆီးသည်။

ဝမ်ယန်ရှန်က သူမကို သတိရှိသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "ဟုန်းရှ၊ မင်း ငါနဲ့ ခဏလောက် လာလို့ရမလား? ငါမင်းကို ပြောစရာရှိတယ်"

ချောင်ဟုန်းရှသည် ခဏရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အဲဒါကို စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက လက်ခံလိုက်သည်။

ရွာကလူများ မြင်မည်ကို ကြောက်သဖြင့် ဝမ်ယန်ရှန်က ရှေ့က လျှောက်သွားပြီး ချောင်ဟုန်းရှက နောက်ကနေ မနီးမဝေး နောက်ကနေ လိုက်သွားသည်။

ဝမ်ယန်ရှန်သည် တောင်ပေါ်တစ်ဝက်သို့ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဤနေရာတွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က အတော်လေးမြင့်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းသတိပြုမိနိုင်သည်။

ချောင်ဟုန်းရှသည် သူမကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်သောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်များ ပိုမို အားကောင်းလာသည်။ ထိုညက သူမကို ပြုံးပြသည့်ပုံစံကို ပြန်သတိရသောအခါ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းသည် တစ်ဖန်ပြန်မြန်လာသည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ဘာပြောချင်တာလဲ?" သူမသည် သူ့ထံမှ လက်တစ်ချောင်း အကွာအဝေးတွင် ရပ်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ယန်ရှန်၏ မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေသည်။ သူက ချောင်းဟန့်ကာ ပြောသည်။ "ကျွန်တော်က ဒီနှစ်မှာ အသက် 26 နှစ်ရှိပြီ။ မနှစ်က ဗိုလ်မှူးကြီး ရာထူးကို တိုးမြှင့်ခံရတယ်။ လစာက ခြောက်ဆယ့်ငါးယွမ်နဲ့ ခုနစ်ပြား။ အားလပ်ရက်တွေမှာ တခြား ထောက်ပံ့ကြေးတွေ ရှိတယ်။ ဒီနှစ်တွေမှာ လစာအများစုကို မိသားစုကို ပေးခဲ့တယ်။ဒါကြောင့် ယွမ် ၄၀၀ ပဲ စုဆောင်းခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က ဖေဖေ့ကို စားဝတ်နေရေးစရိတ်အဖြစ် ယွမ် 100 ပဲပေးပြီး ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာ ပိုက်ဆံပြန်မပို့တော့ဘူးလို့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က မိသားစုကို ပြောခဲ့တယ်"

ချောင်ဟုန်းရှ၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်လာသည်။ "ဘာလို့ ဒါတွေ ပြောနေတာလဲ?"

ဝမ်ယန်ရှန်က သူမကို စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "ဟုန်းရှ၊ ငါ မင်းနဲ့ လက်ထပ်ချင်တယ်"