အခန်း (၁၄၅)

ဝမ်ယန်ရှန်၏ စကားကိုကြားပြီး ချောင်ဟုန်းရှက စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ပွက်ပွက်ဆူနေသောရေထဲသို့ ပစ်ချသောပုစွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အနီရောင်ပြောင်းသွားသည်။

အဝတ်စထောင့်ကို ဆုပ်နယ်လိုက်သည်။ အဝတ်အစားထောင့်များသည် သူမကြောင့် ဆိုးရွားစွာ တွန့်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ "ဘာလို့လဲ?" ဟု ပြန်​မေးသည်။

သူမက တစ်နှစ်ပိုကြီးသည်သာမက ကွာရှင်းပြတ်စဲကာ ကလေးလည်းရှိသည်။ သူ့အဆင့်အတန်းနှင့် အောင်မြင်မှုတွေကြောင့် သူက ပိုကောင်းသည့် မိန်းကလေးနဲ့ လက်ထပ်နိုင်သည်။

မြို့ပြမိန်းကလေးနဲ့ လက်ထပ်ရန် မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူသည် အခြားသူများကို လှောင်ပြောင်သည့် အမျိုးအစား မဟုတ်ကြောင်း သူမ မသိခဲ့ပါက သူမကို လှောင်ပြောင်နေသည် ထင်မိမည်။

ချောင်ဟုန်းရှက တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဝမ်ယန်ရှန်က သူမထက် ပိုကြောက်နေသည်။

သူသည် အသားညိုပြီး လေးနက်သည် ဖြစ်သည်။ သူနှင့် အထူးတလည် မရင်းနှီးရင် သတိမထားမိပေ။

မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် သူမမျက်နှာကို စိုက်ကြည့်မိသည်။ ပါးပြင်တွေ ပန်းရောင်နီမြန်းနေတာကို မြင်လိုက်ရပြီး လှတယ်ဟု ထင်မိသည်။

သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် သူယုတ်မာဟု သူမထင်မြင်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အဝေးသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမသည် သူ့ကို မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။ "ငါ မင်းကို သတိထားမိတာကြာပြီ"

ဒီလိုပြောပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူ ပါးရိုက်ချင်လာသည်။

ဖွီ၊ ဒီအသံက လူယုတ်မာနဲ့ ပိုတူတယ်။

ချောင်ဟုန်းရှက သူပြောတာကိုကြားပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ယန်ရှန်က အရမ်းတုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့နှလုံးက လည်ချောင်းထဲက ခုန်ထွက်လာတော့မလိုပင်။ "ငါပြောတာ အဲ့ဒီသဘော မဟုတ်ဘူး။ ၁၉၆၀ ခုနှစ်ကို မင်းမှတ်မိလား?"

ချောင်ဟုန်းရှသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ မှတ်မိတယ်။ အငတ်ဘေး သုံးနှစ်၊ ဒီဘဝမှာ မေ့လို့မရဘူး!"

ဝမ်ယန်ရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ၁၉၅၉ ခုနှစ်မှ ၁၉၆၁ ခုနှစ်အတွင်း နိုင်ငံတစ်ဝှမ်း အငတ်ဘေး ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ အဲဒီနှစ်တွေမှာ လူတော်တော်များများ အသက်မရှင်ကြပေ။

အရင်တုန်းက ဝမ်မိသားစုက မချမ်းသာပေ။ အလွန်ဆင်းရဲသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ အစာငတ်ဘေးသို့ရောက်သောအခါ မိသားစုကြီးများနှင့် သူတို့ကဲ့သို့သောလူဦးရေများပြားသော လူများသည် ပထမဦးဆုံးခံရသည်။

သူ့အဖိုး၊ အဖွားနှင့် အငယ်ဆုံး အဒေါ်တို့သည် ရွှံ့စေးဖြူစား၍ သေဆုံးသွားကြသည်။ သူ့မှာ မူလက ညီမငယ်တစ်ယောက်ရှိသည်။ ထိုနှစ်မှာပင် ငတ်သေသည်။

ထိုသုံးနှစ်အတွင်း ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကလူတွေ နေ့တိုင်းနီးပါး အစာငတ်သေသည်။

ရွှံ့စေးဖြူကို နေ့တိုင်းမစားရန် မိသားစုက သတိပေးထားသော်လည်း အဲဒီနေ့က ဆာလောင်လွန်းသဖြင့် သည်းမခံနိုင်ပေ။ တုန်ရီနေသောလက်များက ရွှံ့စေးဖြူများကို ပါးစပ်ထဲသို့ သွင်းခါနီးတွင် ပေါင်မုန့်ကြမ်းတစ်ဝက်က သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

သူမပြောခဲ့တာကို မှတ်မိနေသေးသည်။ "ဒီမြေကိုစားရင် သေလိမ့်မယ်၊ မစားနဲ့။ ငါ့ရဲ့ ပေါင်မုန့်ကြမ်းတစ်ဝက်ကို စားလိုက်!"

သူက ခေါင်းမော့ပြီး သူမကို တိုက်ရိုက် ကြည့်သည်။ သူမသည် တကယ်မိုက်မဲသူဟု သူထင်ခဲ့သည်။ အဲဒီခေတ်က အစားအသောက် အရေးပါချိန်တွင် သူမက သူ့ကို စားစရာ ပေးခဲ့သည်။

သူက မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်ပြီး ပေါင်မုန့်ကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ မသွားခင် ရွှံ့စေးဖြူတွေကို မစားရန် ထပ်ပြီး သတိပေးသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် အစားအစာကို ဖိရင်း ထွက်သွားသော သူမအား ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် သူ့ဘဝတွင် မြင်ဖူးသမျှ အလှဆုံး မိန်းကလေးဟု သူခံစားမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ပိန်လှီဖျော့ဖျော့ပင်။

ထိုနှစ်တွင် သူမသည် အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်ရှိ၍ သူက အသက်တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ရှိသေးသည်။ ထို့နောက် သူမနာမည်ကို သိခဲ့ပြီး သူမက သူ့လိုပင် မိသားစုမှာ တတိယမြောက်ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့အားလုံးသည် အခက်ခဲဆုံး သုံးနှစ်ကို လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ချောင်မိသားစု၏ ဘဝက ပိုပိုပြီး သာယာလာခဲ့ပြီး ဝမ်မိသားစုဟာ အလွန်ဆင်းရဲနေသေးသည်။ အစ်ကိုအကြီးဆုံးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်လက်ထပ်ကြသညါ။

ရွာရှိမိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်တွင် ယောက္ခမမိသားစုကို ရှာဖွေနိုင်သည်။ သူမအသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် အောင်သွယ်သည် လက်ထပ်ပွဲအကြောင်းပြောရန် ချောင်အိမ်သို့ မကြာခဏသွားသည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ အနီးအဝေးရှိ လူငယ်များအားလုံးသည် သူမကို ဇနီးအဖြစ်လက်ထပ်ချင်ကြသည်။ သူလည်း ပါဝင်သည်။

သို့သော် သူမကို သူနဲ့အတူ သက်ကယ်တဲမှာ နေခိုင်းရန် သို့မှမဟုတ် ဟင်းရွက်ချဉ်နဲ့ ထမင်းစားကြမ်း မစားစေချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် စစ်သားများသည် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် လူရွေးချယ်ရန် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သို့ သွားသည့်အခါ အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။

စစ်တပ်ကို မသွားခင်မှာ သူမကို စောင့်ခိုင်းစေချင်သည်။ သို့သော် ပါးစပ်မဖွင့်နိုင်သေးပေ။ သူ့မှာ ဘာမှမရှိပေ။ အကယ်၍ သူသည် ရလဒ်တစ်ခုမှ မရရှိခဲ့ပါက သူမအချိန်ကို အဘယ်ကြောင့် ဖြုန်းတီးနေရမည်နည်း။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အိတ်တစ်လုံးနဲ့ စစ်တပ်ထဲကို တစ်ယောက်တည်းသွားခဲ့သည်။

သူ့ဘဝကို ပုံအပ်ထားသည်။ သူများတွေက 100% ကြိုးစားလျှင် သူက 200% ကြိုးစားသည်။ သူများတွေက ဆယ်နာရီကြာအောင် လေ့ကျင့်တဲ့အခါ သူက နှစ်နာရီ ပိုလေ့ကျင့်သည်။

သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက ကြီးမားသော ရလဒ်နဲ့ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ စစ်သားအဖြစ်မှ တပ်ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရသည်။ သူက နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်မှုတချို့ရခဲ့ပြီး သူမကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် ပြန်လာနိုင်တယ်ဟု သူထင်သည့် အချိန်တွင် သူမက လက်ထပ်သွားသည်။

အိမ်ထောင်ရှိမှန်းသိပြီးနောက် သူ့စိတ်ထဲ၌ ဝမ်းနည်းစွာ အပြစ်တင်ခဲ့သည်။ သူ စောစောပြန်လာသင့်သည်။ သူ့နှလုံးသားကို ဖော်ပြရန် ပါးစပ်ရှိသင့်သည်။ သူမသည် သူ့ကို စောင့်မျှော်ရန် ဆန္ဒရှိလိမ့်မည်။

သို့သော် နောင်တရခြင်းက အသုံးမဝင်ပေ။ စစ်တပ်ထဲမပြန်ခင် သူမခင်ပွန်း၏ အိမ်တည်ရှိရာ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို သွားရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာသည်။ ထိုအခါမှ သူက သူမကို အဝေးကနေ လှမ်းကြည့်နိုင်သည်။

စစ်တပ်ကို ပြန်လာပြီးနောက် ပိုပိုပြီး ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဘယ်သူ့အတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေမှန်း မသိသော်လည်း သူ့အရည်အချင်း မပြည့်မီမှုကြောင့် သူကြိုက်သည့်လူကို လက်လွတ်မခံချင်ပေ။

တပ်စုမှူးရာထူးတိုးရန် သုံးနှစ်ကြာပြီး ဗိုလ်မှူးကြီးရာထူးတိုးရန် ရှစ်နှစ်ကြာသည်။ ထိုကာလတွင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေက သူနှင့် လက်ထပ်ချင်ကြသည်။ အချို့ကို တိုက်ရိုက်ငြင်းဆိုသော်လည်း အချို့က ငြင်းဆန်၍မရသဖြင့် ချိန်းတွေ့ကြသည်။ ဘယ်သူကမှ သူ့နှလုံးသားကို မလှုပ်နိုင်ပေ။

မိသားစုကိစ္စကြောင့် ဒီတစ်ခေါက်ပြန်လာသောအခါ သူမနဲ့တွေ့မယ်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိပေ။ ကွာရှင်းပြီး အိမ်ပြန်ရန်မှာ ပို၍ပင် မတွေးထားပေ။

ကွာရှင်းပြတ်စဲတာကို ကြားပြီး နှလုံးခုန်မြန်သွားသည်။ သူ့သွေးတွေ တအားပူလောင်နေသည်။ ဤအရာက အနည်းငယ် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော ကြည်နူးမှုဟု ထင်ရသော်လည်း ထိုလူမှာ မျက်လုံးမရှိသည့်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ဝမ်းသာမိသည်။

သူပြန်ရောက်ပြီး ရက်ပိုင်းအတွင်း ဟော်မိသားစုကိစ္စနှင့် ညီလေးအကြောင်း မေးမြန်းရန် ခရိုင်မြို့ကို သွားရသည်။ သူအလုပ်များနေချိန်၌ အခြားအရာများကို တွေးတောနိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ ပုံရိပ်သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ရေးထွင်းထားပုံရသည်။ အလုပ်များလေလေ သူမကို ပိုတွေ့ချင်လေလေဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူမကို လက်ထပ်ချင်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။

ဒီအခွင့်အရေးကို ထပ်ပြီး လက်လွတ်မခံချင်တော့ပေ။ ထပ်ပြီး လွတ်သွားခဲ့လျှင် တစ်သက်လုံး နောင်တရလိမ့်မည်။

ချောင်ဟုန်းရှသည် ထိုအချိန်က သူ့ကို ပေါင်မုန့်တစ်ဝက်ပေးခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သည့် ဆယ့်တစ်နှစ်ခန့်ကတည်းက သူမကို လက်ထပ်လိုကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ယုန်များစွာ ခုန်နေပုံရသည်။ သူတို့အားလုံး ရူးသွပ်စွာခုန်နေကြပြီ။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း...။

ဒါက သူမရဲ့ နှလုံးခုန်သံ။

နှစ်ယောက်သား နီးကပ်စွာ ရပ်နေကြသည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံကို သူကြားရမလားဟု တွေးနေမိသည်။

သူမ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားသော်လည်း လုံးဝမအောင်မြင်ပေ။

သူမ ရှက်သွားသည်။ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး မေးသည်။ "ရှင်က ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?"

ဝမ်ယန်ရှန်က အရူးတစ်ယောက်လို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အသက်ကယ်တဲ့ ကျေးဇူးကို ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ ပြန်ဆပ်ရမယ်လို့ ရှေးရှေးတုန်းက မပြောခဲ့ဘူးလား? ငါ မင်းကို ကတိပေးချင်တယ်..."

ထို့နောက် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကန်ချင်လာသည်။

ဒီနေ့ သူဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?

သူဘာလို့ ဒီလို မဟုတ်တဲ့ စကားတွေ ပြောနေတာလဲ?

ချောင်ဟုန်းရှ၏ လည်ပင်း နီရဲသွားသည်။ "ရှင်က ဒီလိုမျိုး အမျိုးသမီးတွေနဲ့ စကားပြောလေ့ရှိလား?"

ဝမ်ယန်ရှန်က ပလုတ်တုတ်ကဲ့သို့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါက တခြားမိန်းမတွေနဲ့ စကားမပြောဘူး။ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့မှာ တခြားမိန်းမမရှိဘူး!"

"ဖွီ..."

သူက အဓိပ္ပါယ်မဲ့ပြောနေသည့်အထိ ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို မြင်လိုက်သောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ယန်ရှန်သည် သူမ၏ ပန်းနုရောင် ပါးပြင်များကို မြင်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များက တွန့်ကွေးသွားသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် တွန်းအားတစ်ခု တိုးလာသည်။ သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ချင်နေသည်!

သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပြောသည်။ "ဟုန်းရှ၊ ငါက အပြောမတတ်ပေမယ့် မင်းနဲ့ တကယ် လက်ထပ်ချင်တာပါ။ မင်းလိုချင်ရင် ငါတို့ ချက်ခြင်း စေ့စပ်လို့ရတယ်။ လက်ထပ်တာတော့ တစ်နှစ်လောက် စောင့်ရမယ်"

ရွာဓလေ့အရ မိသားစုတွင် အသက်ကြီးသူ ကွယ်လွန်ပြီး တစ်နှစ်ကြာမှ မင်္ဂလာဆောင်ရမည်။

ချောင်ဟုန်းရှသည် ပါးစပ်ထဲ၌ ချိုမြိန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသလို ခံစားရသည်။ ချိုမြိန်မှုက သူမပါးစပ်မှ နှလုံးသားဆီသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။ "ကျွန်မ စဉ်းစားပြီးရင် ရှင်နဲ့ စကားပြောမယ်!"

စကားပြောပြီးနောက် ဝံပုလွေတစ်ကောင်က သူမနောက်ကို လိုက်နေသလိုမျိုး လှည့်ပြေးသွာသည်။

ဝမ်ယန်ရှန်က သူမပြေးသွားတာကို စောင့်ကြည့်နေရင်း သူ့ပါးစပ်ထောင့်က ပင့်တက်လာသည်။

...

ချောင်ဟုန်းရှသည် တစ်ရှိန်ထိုး အိမ်ပြန်ပြေးသွားသည်။

လင်ဟွေ့သည် သူမ၏ ဗိုက်ကို ကိုင်ကာ မီးဖိုခန်းမှ ထွက်လာသည်။ သူမက မောလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ "ဘာလို့ ပြေးလာတာလဲ? တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာလား?"

ချောင်ဟုန်းရှသည် အပြစ်ရှိ​သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမကို မကြည့်ဝံ့ပေ။ "ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"

သူမရဲ့ စိတ်ထားက အမြဲပွင့်လင်းသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် တုန်လှုပ်နေသည်။ လင်းဟွေ့က သတိမထားမိဘဲ မနေပေ။ သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။ တစ်ဖက်သား မပြောချင်သည့် အရာတွေကို သူမ ဘယ်တော့မှ မေးမည် မဟုတ်ပေ။

သူမက ဟင်းရွက်ခြင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ "ငါဆေးလိုက်မယ်"

ချောင်ဟုန်းရှက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါလုပ်မယ်။ နင်က ဗိုက်ကြီးနေတယ်။ ဒါတွေ မလုပ်နဲ့၊ ငါပြန်လာမှ လုပ်မယ်!"

လင်းဟွေ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေက တွန့်ကွေးသွားသည်။ "ငါးလပဲ ရှိသေးတယ်။ မီးမဖွားခင် လအနည်းငယ်လောက် လိုသေးတယ်။ ဘာလို့ မလုပ်ဘဲ နေရမှာလဲ?"

ထုတ်လုပ်ရေးတစ်ခုလုံးမှာ သူတို့လို လိုက်ဖက်ညီတဲ့ ယောက်မနှစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ချောင်ဟုန်းရှသည် ဟင်းရွက်ဆေးခြင်းကို တာဝန်ယူလိုက်သည်။

သို့သော် နေ့တစ်ဝက်လောက် ဆေးမပြီးတော့ပေ။ သူမသည် ဂေါ်ဖီထုပ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

လင်းဟွေ့ ပြန်ထွက်လာသောအခါ ဤကဲ့သို့တွေ့သည်။

"ဟုန်ရှ၊ နင့်စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေတာလား? ရွာကမိန်းမတွေက အမြဲတမ်း မကောင်းတာပြောတတ်တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့စကားတွေကို စိတ်ထဲမထည့်နဲ့!"

မကြာသေးမီက ကျောက်ကျဲဖန်သည် နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သည်။ စုန့်ကျင်းလိုင်၏ ဇနီးက လူသိရှင်ကြားပြောသဖြင့် ဒီအကြောင်းကို ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရှိ လူအားလုံး သိသည်။

အခု အပြင်ထွက်ပြီး မနှစ်မြို့စရာ တစ်စုံတစ်ရာကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် သိမ်းထားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေသည်။

ချောင်ဟုန်းရှက မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒုတိယယောင်းမက သူမကို စိတ်ပူနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမရဲ့ နှလုံးသားက နွေးထွေးလာသည်။ "ဒုတိယယောက်မ၊ ငါ အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ခုတော့ ရှိတယ်... နင့်ရဲ့ ထင်မြင်ချက်ကို တောင်းချင်တယ်"

လင်းဟွေ့သည် ရုတ်တရက် သူမ၏ ပါးပြင်များ နီရဲလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?"

ချောင်ဟုန်းရှက တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ "ဒုတိယအစ်မ၊ ဒုတိယ အကိုနဲ့ နေဖို့ နင်ဘယ်လို တွေးခဲ့တာလဲ?"

၎င်းကို ပြောရလျှင် ဒုတိယယောင်းမက ဒုတိယအကိုကို အရမ်း ချစ်သည်။

အဲဒီတုန်းက ဒုတိယအကို၏ ခြေထောက်တွေက မသက်သာသော်လည်း လက်ထပ်ရန် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။

ဒီတစ်ခါတွင် လင်းဟွေ့က ရှက်ရွံ့သွားသည်။ "ငါဘယ်လိုတွေးရမှာလဲ? တကယ်တော့ ပြောစရာမရှိပါဘူး။ ငါထပ်ပြီး လက်မလွတ်ချင်တော့ဘူး"

ချောင်ဟုန်းရှက တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို ကြည့်သည်။"ဒါဆို အိမ်ထောင်ပြုပြီးရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အဆင်မပြေမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား?"

ပြောရမယ်ဆိုလျှင် သူတို့ယောက်မတွေက အိမ်ထောင်ရေး အရမ်းကြမ်းသည်။ တစ်ယောက်က မုဆိုးမဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ကွာရှင်းခဲ့သည်။ အခြားသူများ၏အမြင်တွင် သူတို့အားလုံးသည် "ဖိနပ်ပြတ်" ဖြစ်သည်။

သူတို့လို အိမ်ထောင်ကျဖူးသူတွေက နောက်အိမ်ထောင်ပြုရန် သတ္တိပိုလိုသည်။ သူတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်မှားမှာကို ကြောက်၍ပင်။ သူမ နောက်ထပ် မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်ရင် ထပ်ပြီး ကွာရှင်းနိုင်ဦးမလား?

တကယ် ကွာရှင်းလျှင် သူမနာမည်က တစ်ကမ္ဘာလုံး ကျော်ကြားသွားလိမ့်မည်။