အခန်း (၁၅၂)

ထန်ကျန်းမင်က ချောင်ဟုန်းရှ၏ တောက်ပနေသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို သတိရသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ တတိယယောင်းမက ကွာရှင်းပြီးကတည်းက သူ့မိဘအိမ်မှာ နေနေတာ။ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူးလား?"

‌ချန်ချောင်ချောင်သည် သွယ်လျသော ပုံစံနှင့် မွဲခြောက်ခြောက် မျက်နှာအသွင်အပြင်ရှိသည်။ အကယ်၍ သူသည် ကောင်းမွန်သော ပစ်မှတ်ကို မတွေ့ပါက သူမကဲ့သို့ အရသာမရှိသော အမျိုးသမီးကို စိတ်ကူးပင်ယဉ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤမိန်းမနှင့် နှိုင်းယှဥ်ကြည့်လျှင် ထိုအမျိုးသမီးသည် ကြည့်ကောင်းပြီး အလွန်မိုက်သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် မက်မွန်သီးပုံ စူနေသောနှုတ်‌ခမ်းတွေဖြစ်သည်။ သူသည် အဲ့တာကို နမ်းနိုင်ရင် နတ်ပြည်ရောက်သလိုဖြစ်လိမ့်မည်။

ချန်ချောင်ချောင်က သူဘာတွေတွေးနေမှန်းမသိဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သူက ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်ရဲ့ညီနဲ့ စေ့စပ်လိုက်တာ။ ဒီနေ့ပဲ။"

ထန်ကျန်းမင်က ခဏလောက် တန့်သွားသည်။ အခုပဲ သူမအနောက်မှာ ရပ်နေတဲ့လူကို သတိရပြီး ချောင်ဟုန်းရှကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ စိတ်ကူးကို ချက်ချင်းပယ်ချလိုက်ရသည်။

စောစောက ထိုလူသည် ခံ့ညားသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သူက မြူဆွယ်ဖို့ မလွယ်ဘူးလို့ ပြောနိုင်သည်။ သူသည် နေရာတိုင်း၌ မိန်းမများကို မြူဆွယ်ခြင်းကို နှစ်သက်သော်လည်း သူ့ဘဝကို ပိုဂရုစိုက်သည်။ ဒါကြောင့် မေ့လိုက်သည်။

ချန်ချောင်ချောင်သည် သူမ၏ အဝတ်အစားအနားကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ရုန်းကန်နေရသည့် အမူအရာဖြင့် "ငါတို့... နောက်ထပ် မလုပ်ကြရ‌အောင်။ ငါ့ခင်ပွန်း‌ပေါ် ထပ်မမှားနိုင်တော့ဘူး!"

ထန်ကျန်းမင်က သူမလက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး နမ်းလိုက်ကာ "မင်းရဲ့အခက်အခဲတွေကို ငါနားလည်ပါတယ်။ စောစောက မသိလိုက်လို့ ငါမင်းကို အပြစ်တင်မိလိုက်တာပါ။ မင်းရဲ့ရွေးချယ်မှုကို ငါလေးစားပါတယ်။ ငါတို့က အနာဂတ်မှာ မိတ်ဆွေတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်!"

ချန်ချောင်‌ချောင်က သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ကိုက်ပြီး မျက်ရည်တွေနဲ့ သူ့ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူ့နှလုံးသားက တစ်ဝက်ကျိုးသွားသလို ခံစားရသည်။

တစ်ဖက်ကလည်း သူမသည် မကွာရှင်းချင်ပေ။ သူမသည် ချောင်ကျန်းမင်အတွက် ခံစားချက်များ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင် သူမသည် ထန်ကျန်းမင်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုထဲတွင် လှောင်ပိတ်မိနေပြီး နေ့ရောညပါ သူနှင့် အတူနေချင်သည်။

အဆုံးတွင် သူမသည် နီရဲသောမျက်လုံးများဖြင့် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ချောင်ဟုန်းရှသည် သူမကို ထောက်ခံသော မိဘနှစ်ပါးရှိသောကြောင့် ကွာရှင်းရဲခဲ့သည်။ သူသာ ကွာရှင်းရဲရင် သူ့မိဘတွေက သူနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်မှာ သေချာသည်။

ဝမ်ယန်ရှန်နှင့် ချောင်ဟုန်းရှက ပြန်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ယန်ရှန်က လေးနက်တဲ့အမူအရာနဲ့ "အဲဒီလူက အခု လိမ်နေတာပဲ!"

ချောင်ဟုန်းရှက ခေတ္တမျှ အေးခဲသွားသည်။ "လိမ်တယ်? သူ ဘာလိမ်ပြောခဲ့တာလဲ?"

ဝမ်ယန်ရှန် - "သူစကားပြောတဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေက လှည့်ပတ်နေပြီး သူ့အမူအရာက ရောက်ယှက်ခတ်နေတယ်။ သူ လိမ်နေတာ သိသာတယ်။ အခန်းထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ သူတစ်ယောက်ရှိရမယ်။ ကြွက်တွေမဟုတ်ဘူး။"

ချောင်ဟုန်းရှက "အာ" ဆိုပြီး လွတ်ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ပါးပြင်များ နီရဲသွားသည်။ "ဒေါက်တာထန်ကို သူ့မိသားစုက စီစဉ်တဲ့ စေ့စပ်ထားတာ ရှိတယ်လို့ကြားတယ်။ သူနဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ဝမ်ယန်ရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက ထန်ကျန်းမင်သည် သူနဲ့ စေ့စပ်ထားသူကို အထဲမှာ ဝှက်ထားတယ်လို့ ထင်နေကြသည်။

ယခုခေတ်တွင် ယောင်္ကျားနှင့် မိန်းမ စေ့စပ်ထားကြရင်တောင် အရမ်းရင်းနှီးမှု မရှိသင့်ပေ။ မဟုတ်ရင် သူတို့ နာမည်ပျက်ရလိမ့်မည်။ ထန်ကျန်းမင်က ဘာလို့ အခု လိမ်ခဲ့လဲဆိုတာ သူတို့ နားလည်နိုင်သည်။

…..

ကလေးများ များလွန်းပြီး အရမ်း‌နောက်ကျနေတာကြောင့် သူတို့သည် ရွာမှာမြို့ကို ဘတ်စ်ကားစီးသွားကြသည်။

သူတို့ ကံကောင်းသွားခဲ့သည်။ သူတို့ ရောက်တာနဲ့ မကြာခင်မှာပဲ မြို့ထဲကိုသွားတဲ့ ဘတ်စ်ကားက ရောက်လာသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသော သူများသည် ၁ယွမ်ပေးရပြီး ချောင်တုန်းဟယ်ကဲ့သို့သော ဆယ်ကျော်သက်များသည် တစ်ဝက်ပေးရသည်။ ဝမ်အာလေး နှင့် အခြားက‌လေးများသည် ပိုက်ဆံမပေးရပေ။ ဟုတ်ပါတယ် သူတို့မထိုင်ရပေ။

ဝမ်ယန်ရှန်သည် အရမ်းအမြင်ရှိသည်။ သူက ပိုက်ဆံကို အမြန်ပေးလိုက်သည်။

ချောင်ဟုန်းရှက သူ့ကို ကြည့်ကာ ရှက်ရွံ့သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ပိုက်ဆံကို နောက်မှ ရှင့်ကို ပြန်ပေးမယ်။"

ဝမ်ယန်ရှန်ရဲ့အကြည့်တွေက တောက်လောင်နေပြီး "ငါ့ပိုက်ဆံက မင်းပိုက်ဆံပဲလေ။ မင်းလိုချင်သလောက်သုံးလို့ရတယ်။ မင်းငါ့ကိုပြန်ပေးစရာမလိုဘူး!"

ချောင်ဟုန်းရှသည် ပို၍ပင် နီရဲသွားသည်။

ကားမောင်းသမားသည် အများအားဖြင့် စိတ်သဘောထားကောင်းလေ့မရှိ‌ပေ။ မနေ့ညက သူမသည် သူမယောင်္ကျားနဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ အဲဒါကြောင့် တခြားသူတွေ ခွေးစာတွေ ပစ်ပေါက်တာကို မြင်ရရင် သူမ အဆင်မပြေဖြစ်ရသည်။ သူမက ကြမ်းတမ်းသောအသံဖြင့် "မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ? မထိုင်ချင်ရင် ဆင်း!”

ယနေ့ခေတ်တွင် ပြည်သူ့ဝန်ထမ်း များတွင် ဆိုးရွားသော သဘောထားရှိသည်။ ဒါက လူတိုင်းအတွက် အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ယန်ရှန်က ခေါင်းကို မော့ကာ သူမကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကားဆရာသည် လည်ပင်းညှစ်ခံထားရသည့် ကြက်ကဲ့သို့ အနည်းငယ်တုန်နေသည်။ သူမ မနှောင့်ယှက်ရဲတော့ပေ။

မြို့ကိုသွားတဲ့လမ်းက ကြမ်းတမ်းသည်။ တစ်နာရီကြာပြီးနောက် သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် မြို့ထဲသို့ရောက်ကြသည်။

သာ့ချောင်က ကားပေါ်ကနေ ဆင်းပြီး နောက်လိုက်သုံးယောက်ကို ချက်ချင်းပြောသည်။ “မင်းတို့ သုံးယောက်က လူကြီးတွေနောက်ကို လိုက်ရမယ်။ မင်းတို့တစ်ယောက်တည်း ပတ်မပြေးရဘူး နားလည်လား?”

“နားလည်ပါပြီ။ အစ်မသာ့ချောင်ရဲ့ နောက်ကနေကပ်ပြီး လိုက်လာပါ့မယ်” တုန်းလင်လေး နှင့် ယိမင်လေးတို့က တညီတညွတ်တည်း ပြောကြသည်။

ဝမ်အာလေးသည် ဘာကို တွေးနေမှန်းမသိပေ။ သူမတစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ်တုန်နေပြီး အစ်မကြီး၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ချောင်ဟုန်းရှက သူ့မိဘတွေကို ညွှန်ပြပြီး “သာ့ချောင်က အစ်မကြီးတစ်ယောက်လို ပိုပိုပြီး ပြုမူနေတယ်။”

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ရွယ်ချွမ်တို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ နှစ်ယောက်လုံး ဂုဏ်ယူမှုတွေ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်လုံးထဲမှာ မြင်နေရသည်။

မြို့မှာ ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုတစ်ခုပဲရှိသည်။ အရွယ်အစားသည် အလွန်သေးငယ်သည်။ အခန်းငယ်လေးတစ်ခန်းသာ။ ချောင်အဖွဲ့က ရောက်သွားသောအခါ၊ ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုပိုင်ရှင်သည် ယင်ကောင်များကို ပျင်းရိစွာဖမ်းနေသည်။

ဓါတ်ပုံရိုက်ခြင်းသည် ပုံတစ်ခုစီအတွက် ၁ယွမ်နီးပါးဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ် လူအများစုသည် လုံလောက်စွာ မစားနိုင်ကြပေ။ ဒါကြောင့် လူအနည်းငယ်သာ ထိုအတွက် အကုန်ကျခံချင်စိတ်ရှိကြသည်။

သူ‌ဌေးက စီးပွားရေးတစ်ခုသည် သူ့တံခါးနားကို ချဉ်းကပ်လာတာကိုတွေ့တော့ သူသည် ရုတ်တရက် တက်ကြွလာပြီး "ဒီမှာ မိသားစုဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့လား?”

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်မတို့ မိသားစုဓာတ်ပုံ၊ မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံ၊ တစ်ဦးချင်းဓာတ်ပုံနဲ့ အဖွဲ့ဓာတ်ပုံ ရိုက်ချင်တယ်။"

"ကောင်းပြီ။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဝင်လာခဲ့။" သူဌေးက ဓာတ်ပုံတွေ အများကြီး ရိုက်မယ်လို့ကြားတော့ သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေ ပိုတောက်ပလာသည်။

သူဌေးက သူတို့ကို အဖွဲ့တစ်ခုလုံးပုံကို အရင်ရိုက်သည်။ ဒါပြီးရင် တခြားဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်လို့ရသည်။ အထဲမှာ လူအများကြီးရှိလို့ အဆင်မပြေပေ။

အဖွဲ့တစ်ခုလုံး ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့အခါ ဝမ်ယန်ရှန်သည် မပါဝင်ပေ။ သူသည် ချောင်ဟုန်းရှ နှင့် စေ့စပ်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း အိမ်ထောင်မပြုရသေးပေ။ တစ်ခုခု အလယ်မှာ ဖြတ်ထားရင် ဓာတ်ပုံကို သိမ်းထားသင့်သလား သို့မဟုတ် လွှင့်ပစ်သင့်သလား။

ဝမ်ယန်ရှန်က သူတို့အား ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။ နောက်နှစ်မှာ မိသားစုပုံတူကို သူပါ ပါဝင်မယ်လို့ သူ့ကိုယ်သူ ကတိပြုခဲ့သည်။

သူဌေးက သူ့လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း သူတို့ရဲ့ ပုံစံကို ရအောင်ပြောပြီး “အားလုံး ငါ့ကို ပြုံးပြကြ။ ပုံမှန်အတိုင်းလေးပဲ။ မင်းရဲ့အမူအရာက ပိုလွန်းတယ်။ စိတ်လျှော့။”

သူဌေး ထောက်ပြတဲ့ ကောင်လေးသည် အန်းပင်းကလွဲလို့ တခြားသူ မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်းက အန်းပင်းကိုကြည့်ဖို့ သူတို့ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်တော့ သူပြုံးနေပုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့အမူအရာက တောင့်တောင့်ကြီးဖြစ်နေသည်။ သူက အရမ်းရယ်စရာကောင်းသည်။ လူတိုင်းက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ချောင်တုန်းယင်က သူ့ကို ပုခုံးပုတ်ပြီး "စိတ်လျှော့စမ်း။ ဓါတ်ပုံက ရှက်စရာကောင်းအောင် ထွက်လာရင် ငါ နင့်ကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ကြည့်!"

"ဒုတိယအစ်မ ကျွန်တော် စိတ်မလျှော့ချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ!" အန်းပင်းက တင်းမာသောအမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး ဓါတ်ပုံရိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူက တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းချင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ဓါတ်ပုံကောင်းကောင်းရိုက်ချင်လေလေ သူသည် ပိုပြီးစိတ်လှုပ်ရှားလေလေဖြစ်သည်။ ဒါက ရလဒ်ပဲ။

ချောင်တုန်းယင်သည် မျက်လုံးများကို ပတ်ချာလှည့်ကာ သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူ့လက်မောင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည်။ အန်းပင်းက အော်သည်။

“ကလစ်…”

သူဌေးက ဓာတ်ပုံခလုတ်ကို နှိပ်ဖို့ အခွင့်အရေးယူခဲ့သည်။ "အိုကေ အိုကေ ကလေးတွေ အပြင်ထွက်ပြီး ခဏစောင့်။ နောက်တစ်ခုကတော့ မင်္ဂလာဓာတ်ပုံပါ။"

ယနေ့ခေတ်တွင် လူများသည် အစိမ်းရောင် စစ်ယူနီဖောင်းများ ၀တ်ဆင်ကာ မင်္ဂလာဓာတ်ပုံရိုက်ရန် နှစ်သက်ကြသည်။ ချောင်ရှို့ကျီက သူတို့ကို မဝတ်ချင်ပေ။ ဒါပေမယ့် ရွှယ်ချွမ်က ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံရိုက်ဖို့ ပြောခဲ့သည်။ တစ်ပုံက အခုဝတ်ထားတဲ့အဝတ်အစားတွေနဲ့ နောက်တစ်ပုံက အစိမ်းရောင် စစ်ယူနီဖောင်းနှင့်ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ အတိတ်က မလုပ်ခဲ့ရတဲ့ နောင်တတွေကို ပြင်ဆင်ဖို့ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် သူ့ခင်ပွန်း၏ စကားကို ဆန့်ကျင်ရန် အမြဲဝန်‌လေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူဌေးက ပိုလို့တောင် ရွှင်မြူးပြီး သူတို့ဝတ်ဖို့ အစိမ်းရောင် ယူနီဖောင်းကို အမြန်ထုတ်လိုက်သည်။ စကားမစပ် အဲ့တာက အနီရောင်ပန်းပွင့်လေး တစ်ပွင့်လည်း ရှိသေးသည်။ ဝတ်စုံက အရမ်းပြည့်စုံသည်။

"ကောင်းပြီ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ခေါင်းကို တူတူထား။ အိုး ဟုတ်ပြီ၊ ဒါပဲ၊ မလှုပ်နဲ့..."

“ကလစ်!"

ခဏကြာတော့ ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ရွှယ်ချွမ်တို့ရဲ့ ရိုက်တာက ပြီးသွားသည်။ လူများလွန်းသောကြောင့် သာ့‌ချောင် နှင့် အခြားသူများကို အနီးနားရှိ ပစ္စည်းများဝယ်ရန် ခေါ်သွားကြသည်။

ဝမ်ယန်ရှန်က ချောင်ဟုန်းရှအား တစ်ဦးချင်းစီဓာတ်ပုံရိုက်ရန်၊ သူမသည် ယိမင်လေးကို ချီပြီး ဓာတ်ပုံတစ်ပုံနှင့် သူတို့သုံးဦး၏ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ရိုက်ရန် အကြံပေးခဲ့သည်။

ချောင်ဟုန်းရှသည် ဒါက ပိုက်ဆံဖြုန်းတယ်လို့ ခံစားရသည်။ အဖွဲ့လိုက် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံရိုက်ရုံနဲ့ လုံလောက်တယ်လို့ သူမ ခံစားရသည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်ယန်ရှန်က အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ချောင်ဟုန်းရှသည် နီမြန်းနေသောမျက်နှာဖြင့် သဘောတူရန်မှ ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

ဓါတ်ပုံရိုက်သောအခါ ချောင်ဟုန်းရှသည် အနီရောင်ပန်းသီးတစ်လုံးနှင့်တူပြီး ဝမ်ယန်ရှန်နှင့် လက်တစ်လှမ်းအကွာတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

ဒါကိုမြင်တာနဲ့ သူဌေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? အဲ့လောက်ဝေးဝေးနေပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်နေတာလဲ? နီးနီး‌နေ၊ နီးနီးနေ။ မင်းတို့က တစ်မိသားစုတည်းမဟုတ်ဘူးလား။ ဘာရှက်နေတာလဲ?"

ဒီစကားတွေ ပြောပြီးတာနဲ့ အပြင်ကနေ လူနှစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ "ဆရာ ငါတို့ ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်တယ်"

ချောင်ဟုန်းရှက အသံကြားတော့ သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မော့ကြည့်လိုက်သည်..။

သူမ၏ ခင်ပွန်းဟောင်း ကျောက်ကျီဖန်နှင့် သူ၏ လက်ရှိဇနီး ရှုကွေ့ရင် မှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပေ။

ချောင်ဟုန်းရှ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် နစ်မြုပ်သွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကံဆိုးတာပဲ!"

သူတို့ မြို့ထဲလာတိုင်း ဒီရန်သူစုံတွဲကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲ? ဒါက ဘယ်လိုကံကြမ္မာလဲ!

ဝမ်ယန်ရှန်သည် ကျောက်ကျီဖန်ကို တစ်ချိန်က အဝေးမှ မြင်ဖူးသည်။ သူသည် အခု အသက်ကြီးရင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မှတ်မိနေသေးသည်။

ကျောက်ကျီဖန်နှင့် ရှုကွေ့ရင်တို့သည် ချောင်ဟုန်းရှနှင့် သူမ၏သားကို ဤနေရာတွင် တွေ့ဆုံရန် မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ရှုကွေ့ရင်သည် နောက်ဆုံးအကြိမ် မြို့တွင် ချောင်ဟုန်းရှနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင် ကျောက်ကျီဖန်နှင့် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဝယ်လိုအား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး၌ ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျောက်ကျီဖန်သည် သူမကို ပို၍ ပို၍ လျစ်လျူရှုလာသည်။ သူ့အိမ်မက်ထဲမှာ ချောင်ဟုန်းရှရဲ့ နာမည်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါ်ခဲ့သည်။

သူမသည် ယောက္ခမကို သူမ ယောင်္ကျားပေါ် ဖိအားမပေးခိုင်းရင် သူသည် သူတို့သားအမိကို ရှာဖို့ ကျီလီထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ဆီ သွားနိုင်သည်။

သူမသည် ဒေါသအရမ်းထွက်ကာ ထိုခွေးမ ချောင်ဟုန်းရှကို သတ်ပစ်ချင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကွာရှင်းပြီးတာတောင် ကျောက်ကျီဖန်က သူမကို စွဲလမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်မှာ သူမကိုတွေ့တော့ အချစ်ပြိုင်ဖက်ရဲ့ မနာလိုစိတ်တွေ ပေါ်လာသည်။

သူမက ကျောက်ကျီဖန်ရဲ့လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ကာ လမ်းလျှောက်လာပြီး “အိုး၊ ဒါက ဟုန်းရှမဟုတ်ဘူးလား။ နင်က ဒီမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်နေတာလား?”

ချောင်ဟုန်းရှက ယိမင်လေးကို သူ့နောက်ကို ပို့လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အနားကို မလာနဲ့!"

ရှုကွေ့ရင်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးပြီး “နင့်ရဲ့ အပြစ်ရှိတဲ့ အသိစိတ်ကို ကြည့်စမ်း။ ငါက ကျားမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ နင့်ကို မစားဘူး။ နင်ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ?”

ချောင်ဟုန်းရှ - “နင့်ကို ငါမကြောက်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် နင့်ရဲ့ပါးစပ်က အရမ်းနံပြီး အဲ့တာက အော့အန်ချင်စရာပဲ"

“နင်......!"

ရှုကွေ့ရင်၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် နီရဲလာသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်သည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေသည်။

"ဒီကမိတ်‌ဆွေ ရှင်က ချောင်ဟုန်းရှရဲ့ ဒိတ်လုပ်နေတဲ့သူမလား?”

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် လှည့်၍ ဝမ်ယန်ရှန်ထံ ရောက်သွားသည်။ အပေါ်အောက်ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် သူမ မနာလိုမဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် တစ်ပတ်ရစ်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။ ဒီခွေးမ ချောင်ဟုန်းရှက ဘယ်လိုလုပ် အရမ်းကံကောင်းနေရတာလဲ?”

ဝမ်ယန်ရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဟုတ်တယ်၊ အဲ့တာက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?”

‌ရှုကွေ့ရင်က သူမမျက်နှာကို တွန့်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျောက်မိသားစုက ချောင်ဟုန်းရှကို ဘာလို့ကွာရှင်းခဲ့တာလဲ သိလား?”

ဝမ်ယန်ရှန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “သူ့ခင်ပွန်းဟောင်းက သူရဲဘောကြောင်တဲ့ အမှိုက်ဖြစ်ပြီး သူ့မိသားစုက စက်ဆုပ်ရွံရှာစရာကောင်းပြီး အရှက်မရှိလို့ မဟုတ်ဘူးလား?”