အခန်း (၁၅၅)

တုန်းယွင်လေး၏ အသွင်အပြင်သည် သူမနှင့် ပုံစံတူသည်။ သူမကို ပိုကြည့်လေ ပိုလှလာလေ ဖြစ်ပြီး သူမကို ပိုချစ်လာလေ ဖြစ်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူမ၏ သမီးကို သူမ နှလုံးသားထဲမှာ တကယ်ထည့်ထားသည်။

လူတွေက ဒီလိုပါပဲ။ လူတစ်ဦး သို့မဟုတ် အရာဝတ္ထုတစ်ခုတွင် အင်အားနှင့် ချစ်ခင်မှုများစွာကို ထည့်ပြီးသည်နှင့် သူတို့သည် ပိုမိုရင်းနှီးမြုပ်နှံလေဖြစ်သည်။ ခွင့်လွှတ်မှု နည်းလေ ဖြစ်သည်။

ချန်ချောင်ချောင်က ဒေါသထွက်လွန်းလို့ အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားသည်။ "အကြီးဆုံး ယောင်းမ နင် ဆက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေမယ်ဆိုရင် ငါ… ငါ...။"

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူ့နှာခေါင်းမှ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး "နင်က ဘာလုပ်မှာလဲ? နင်က မာန်ထောင်ဖြစ်ချင်တာလား ရန်ဖြစ်ချင်တာလား? ပြောစမ်းပါ။ ဒီမိန်းမက ဘယ်တုန်းကမှ မကြောက်ဖူးဘူး!"

"အားလုံးပါးစပ်ပိတ်ထား!" ချောင်ရှို့ကျီက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး “နင် ရန်ဖြစ်ချင်ရင် ထွက်သွား။ ပြီးရင် နင်ပြန်လာစရာ မလိုဘူး!"

ဝမ်ချွမ်ကျီက လည်ပင်းကို လျှော့ချလိုက်ပြီး စကားဆက်မပြောရဲတော့ပေ။ သူမသည် ချန်ချောင်ချောင်ကို အာဃာတအကြည့်များ တိတ်တဆိတ် စေလွှတ်လိုက်သည်။

ချန်ချောင်ချောင်သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။

သူမ ယောက္ခမသည် ဘက်လိုက်သည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။ ဝမ်ချွမ်ကျီက အဲ့တာကို စလုပ်ခဲ့တာ ထင်ရှားပါသည်။ ပြီးတော့ သူမနဲ့အတူ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။ သူမ ဒီအိမ်မှာ တကယ်မနေနိုင်တော့ပေ!

ချောင်ရှို့ကျီက သူ့ချွေးမအငယ်ဆုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "နင် သွားချင်ရင် သွားလိုက်ပါ။ ပဉ္စမမြောက်ချောင်ရဲ့ အလုပ်က အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်လေ့ရှိတယ်။ နင်မသွားခင် ဖုန်းဆက်ရင် ပိုကောင်းတယ်။ သူက ခရိုင်မှာ မရှိဘူးဆို နင်က ဘာလို့သွားရမှာလဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား?"

ချန်ချောင်ချောင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူမ၏ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါက်လိုက်သလို ခံစားရသည်။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဒါကို သူမဘာလို့ အရင်က မစဉ်းစားမိခဲ့တာလဲ?

ချောင်ကျန်းမင်က ခရိုင်မြို့မှာ မရှိရင် သူမ ဘာလုပ်သင့်လဲ?

သူမ ဗိုက်က သိပ်အကြာကြီး မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

ဒီအချိန်မှာ သာ့ချောင်က သူနှင်းဆီနှင့် လုပ်ထားသော ပန်းလက်ဖက်ရည်အိုးကို ချက်ပြီး ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမနောက်တွင် ချောင်တုန်းဟယ်သည် ကြက်သွန်ဖြူအရသာ ပဲစိမ်း တစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားသည်။

အဖိုးရှန်ထံမှ ရရှိသော နှင်းဆီပန်းများနှင့် စံပယ်ပန်းများ အားလုံး ပွင့်လာခဲ့ကြသည်။ သူမသည် အပွင့်အားလုံးကို ခူးဆွတ်ပြီး ရေဆေးကာ ဆားရေထဲတွင် နာရီဝက်ခန့်စိမ်ပြီးနောက် အခြောက်ခံရန် ထုတ်ယူခဲ့သည်။ နေရောင်အောက်မှာ လေးရက်ကနေ ငါးရက်လောက် လှန်းထားခဲ့သည်။ သို့မှသာ နှင်းဆီလက်ဖက်ရည်နှင့် စံပယ်လက်ဖက်ရည်ကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ဒီနည်းလမ်းကို အရင်က အဖိုးရှန်သည် သူမကို သင်ပေးခဲ့သည်။ အဲ့တာက ပန်းများကို ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သည်။

ဒီနည်းလမ်းက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ သူမခံစားရသည်။ သူမသည် ထိုပန်းများကို ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ရေဖြင့် နေ့တိုင်း ရေလောင်းသည်။ လက်ဖက်ရည် လုပ်သောက်ရင် အဲ့တာက ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ကောင်းသည်။ အိုးအနည်းငယ်ကို ခေါင်းကိုင်အမေနှင့် အခြားသူများထံ ပေးပို့ရန် သူမသည် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ လင်းဟွေ့က နူးညံ့စွာ ပြုံးပြီး "သာ့ချောင်က တကယ်ကို ပိုပိုပြီး အရည်အချင်းရှိလာတယ်။ နောက်ကျ အစ်မကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်!"

သာ့ချောင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါတွင် သူမ၏မျက်နှာလေးသည် ရွှင်မြူးသွားသည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာလေးပေါ်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတဲ့ အမူအရာလေးတွေက အရမ်းချစ်စရာကောင်းသည်။

နောက်တွင်ရှိနေသည့် ချောင်တုန်းဟယ်က နောက်မှလိုက်လာပြီး "ညီမ‌လေး သာ့ချောင်က တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတယ်။ သူက ဒီဟင်းကို ကြက်သွန်ဖြူအရသာ ပဲစိမ်းနဲ့ လုပ်ထားတာ။ ဒါက အရမ်းမွှေးတယ်!"

ဤပဲစိမ်းများကို ယခင်က ချောင်မိသားစု၏ သီးသန့်မြေကွက်တွင် စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။ ရိတ်သိမ်းပြီးနောက် စိုက်ခင်းအားလုံးကို တရုတ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များဖြင့် အစားထိုး စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။

ဤပဲစိမ်းကိုလည်း ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ရေဖြင့် ရေလောင်းခဲ့သည်။ ပဲစေ့များသည် သူတို့၏ အကြီးဆုံးအရွယ်အစားဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်းမရှိသော်လည်း ၎င်းတို့သည် မွှေးပြီး အရသာရှိသည်။ တခြားသူတွေ၏ ပဲစေ့များထက် အဆများစွာ ပိုကောင်းသည်။

အန်းပင်းသည် ၎င်းကို အနံ့ခံပြီး သွားရည်ကျလုမတတ်ပေ။ သူက လက်တဆုပ်စာလေးကို အမြန်ယူပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲကို ပစ်ချလိုက်သည်။ "ဒါက တကယ် အရသာရှိလိုက်တာ။ ညီမလေး သာ့ချောင် ပြီးရင် နင် ငါ့အတွက် နည်းနည်းလောက် လုပ်ပေးနိုင်မလား?"

သူ‌ပြောပြီးသည်နှင့် သူမပြန်မဖြေမီ နောက်မှာ အသံခပ်တိုးတိုးကို သာ့ချောင် ကြားလိုက်ရသည်။

အားလုံးက ကြည့်လိုက်တော့ ချန်ချောင်ချောင်က မြေပြင်ပေါ်မှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမမျက်နှာက ဖြူဖျော့နေသည်။

အားလုံးက စားနေကြပေမယ့် သူမက ဘေးမှာ အော့အန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ဒါက နည်းနည်းတော့ များသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ချောင်ချောင်က လူတိုင်း တစ်ခုခုကို သိသွားမှာကို ကြောက်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မ နည်းနည်းအဆင်မပြေလို့… ဝေါ့..."

စကားမဆုံးခင်မှာ သူမသည် ပါးစပ်ကိုပိတ်ပြီး အခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားသည်။ အခန်းတွင်းမှ အော့အန်သံများ ထွက်လာသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို ရွဲ့လိုက်ပြီး "သူ အော့အန်နေလို့ မသိတဲ့လူတွေက သူ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလို့ ထင်‌နေလိမ့်မယ်။ ဟမ့် ကျွန်မကတော့ သူက လူတိုင်းကို တမင် ရွံရှာနေတယ်လို့ ထင်တယ်!"

ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လူတိုင်းက သူမကို စိုက်ကြည့်နေတာကိုမြင်တော့ ဝမ်ချွမ်ကျူက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် စကားထစ်ပြီး “အကုန်လုံး ကျွန်မကို ဘာလို့ဒီလိုကြည့်နေတာလဲ? ကျွန်မ မမှားပါဘူး။ သူက လူတိုင်းကို တမင်တကာ ရွံရှာနေတာပဲလေ။ ပြီးတော့ သူ့မှာ ကိုယ်ဝန်မရှိပါဘူး။ သူက ဘာလို့ အန်ရမှာလဲ?”

ချောင်ရှို့ကျီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ ချန်ချောင်ချောင်သည် နောက်နေ့တွင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးသို့ ဖုန်းသွားဆက်သောအခါတွင် သူမနောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။

ချန်ချောင်ချောင်က သူ့ယောက္ခမက သူမ ဖုန်းဆက်မှာကို အတူတူ လိုက်လာတာကြောင့် မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူမ ငြင်းလို့မရပေ။

ချောင်ကျန်းမင်က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အဖွဲ့မှာ ရှိပါစေလို့သာ သူမ ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။ သူမ ကံက သိပ်မကောင်းခဲ့ပေ။ ချောင်ကျန်းမင်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ထွက်သွားခဲ့ပြီး တစ်လကြာသည်အထိ ပြန်မလာကြောင်း ဖုန်း၏တစ်ဖက်ရှိလူက သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။

သူမသည် ရေခဲခန်းထဲ ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဖုန်းကိုင်ထားတဲ့လက်က တုန်နေသည်။

ချောင်ရှို့ကျီ၏ စူးရှသောမျက်လုံးများက သူမကို သတိပြုမိပြီး "သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့မှာ ပဉ္စမမြောက်ချောင် ရှိလား?"

ချန်ချောင်ချောင်က သူ့အသံကိုကြားတော့ "ဟုတ်၊ သူသဘောတူတယ်။ သူက ကျွန်မကို ဒီနေ့ လာဖို့ပြောတယ်။"

ချောင်ရှို့ကျီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "တကယ်လား? ဖုန်းပေး။ ငါ့မှာ ပဉ္စမမြောက်သားကို ပြောစရာရှိတယ်။"

ချန်ချောင်ချောင်သည် လွှတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဖုန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ဆန်ခါ ခါနေသလို ဖြစ်နေသည်။

သူမကို ဒီလိုမြင်ရင် ချောင်ရှို့ကျီက ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ဘဲ "ငါ့ကို ဖုန်းပေး!"

ချန်ချောင်ချောင်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးများ မရှိတော့သကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် ရုတ်​တရက်​ မျက်​စိမှိတ်​ကာ မူးလဲသွားသည်​။

ရုံးခန်းရှိလူများက အော်ပြီး "ဘာလို့ သူ မူးလဲသွားရတာလဲ။ သူ့ကို ကျန်းမာရေးဆေးခန်း မြန်မြန်ခေါ်သွား။"

ချောင်ရှို့ကျီက ငြင်းလိုက်သည်။ အဲဒီအစား သူ့ကို မြို့က ဆေးရုံကို ပို့လိုက်သည်။

ချန်ချောင်ချောင်က နိုးလာတော့ သူမသည် မြို့က‌ ဆေးရုံတွင် ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

ယောက္ခမဖြစ်သူက ကုတင်ဘေးက ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ သူမကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက အေးစက်စွာပြောသည်။ "ဆရာဝန်က နင့်မှာ ကိုယ်ဝန် တစ်လခွဲရှိပြီလို့ ပြောတယ်။ ဘယ်သူ့ကလေးလဲ?"

ချန်ချောင်ချောင်က ထပ်ပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။ "အမေ... ကျွန်မမှားတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ကျန်းမင်ကို မပြောပါနဲ့နော်၊ အဆင်ပြေလား?"

ချောင်ရှို့ကျီက ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး “ ငါ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့ကို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချောင်ကျန်းမင်ကို ပြန်လာခဲ့လို့ ဆက်သွယ်ပြီးပြီ။”

"သူပြန်လာရင် မင်းနဲ့ကွာရှင်းမလား၊ မကွာရှင်းမလားဆိုတာ ငါဝင်မစွက်ဖက်ဘူး" ချောင်ရှို့ကျီက ဆက်ပြောသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီစကားတွေက ချန်ချောင်ချောင်ကို နှစ်သိမ့်မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ အဲ့ဒီအစား သူမကို ပို၍ပင် အသည်းကွဲစေခဲ့သည်။

သူမသည် ကုတင်ပေါ်ကနေထပြီး "အမေ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကူညီပါ။ ကျန်းမင်ကို မပြောပါနဲ့။ ကျွန်မ သူ့ကို မကွာရှင်းချင်ဘူး… ဝါး ဝါး..."

မျက်နှာကိုချစ်တဲ့ ချောင်ကျန်းမင်လိုမျိုး လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ သူဒီလိုလုပ်ရပ်ကို သူသိသွားတဲ့အခါ သူ့ကို လက်လွှတ်လိုက်မှာ သေချာသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ရှုံ့တွနေတဲ့မျက်နှာနှင့် "နင် ဒီလိုလုပ်တုန်းက ဒီနေ့ရဲ့ရလဒ်ကို နင်စဉ်းစားခဲ့သင့်တယ်။ နင့်ရဲ့အတွေးမှာ နင် သေနိုင်တယ်ဆိုတာ တွေးထားသင့်တယ်။ ငါ့ဦးနှောက်က နစ်မြုပ်မနေဘူးဆိုရင် နင့်အတွက် ငါဘယ်တော့မှ ဖုံးကွယ်မှာမဟုတ်ဘူး!"

ချန်ချောင်ချောင်က လဲကျသွားသည်။

သူမ ငိုပြီး ရယ်သည်။ မုန်းတီးမှုတွေနှင့် လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ သူမရဲ့ နှလုံးသားက "ရှင် ကျွန်မကို အပြစ်တင်လို့ရမလား? ကျွန်မလည်း ကျန်းမင်နဲ့ ကောင်းကောင်းနေချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက ခရိုင်မြို့ကို တစ်ယောက်တည်းသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မဘယ်လောက်ပဲ တောင်းပန်နေပါစေ သူက ကျွန်မကို ခေါ်သွားဖို့ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး!"

သူမကို ခရိုင်မြို့ကို ခေါ်သွားလျှင် သူမသည် ထန်ကျန်းမင်ကို တွေ့လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ဒါဆို သူ့အပေါ် ဘာအမှားမှ လုပ်မိမှာမဟုတ်ပေ။ ဒီလိုနဲ့ နိဂုံးချုပ်လိုက်ရတော့ သူမလည်း လန့်သွားသည်!

ချောင်ရှို့ကျီက ဒီစကားကိုကြားတော့ သူမသည် ရွံရှာ၍ အန်လုမတတ်ဖြစ်ပြီး “နင်က မမှားဘူးလို့ နင်ထင်ကတည်းက နင်က ဘာလို့ ငါ့ကို ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်တာလဲ? ကလေးရဲ့အဖေက ဆေးခန်းက ဒေါက်တာထန် ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ဟုတ်လား?"

ယောက္ခမဖြစ်သူသည် ထိုကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို ဖြေရှင်းခဲ့သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ချောင်ချောင်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ခဏနေတော့ သူမသည် ကြေကွဲစွာ ငိုယိုပြီး "ကျွန်မ ကျန်းမာရေးဆေးခန်းကို သွားလေ့လာချင်လားလို့ အမေက ကျွန်မကို မေးခဲ့တာနော်။ အမေသာ မမေးရင် ကျွန်မ ဝက်ခြံထဲမှာပဲ နေနေလိမ့်မှာ..."

ချောင်ရှို့ကျီက ဒေါသတကြီးနှင့် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး "နင်ပြောတဲ့အတိုင်းဆို လယ်လုပ်နေတဲ့ ယောင်္ကျားနဲ့ မိန်းမအားလုံးက ဖောက်ပြန်နေမှာ။ နင်က ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ တစ်ခုလုံးမှာ ယောင်္ကျားတစ်ယောက်ကို ခိုးယူပေါင်းသင်းတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူ ဘာလို့ ဖြစ်‌နေတာလဲ?"

သူမသည် ဒီချွေးမကို လုံးဝစိတ်ပျက်သွားသည်။ သူမသည် အခုထိတော့ သူမမှာ နောင်တရစရာ အရိပ်အယောင်တွေ မတွေ့ခဲ့ရဘဲ တခြားသူတွေက သူ့ကို ဒီလိုဖြစ်သွားစေတယ်လို့ ခံစား‌နေသည်။

သူမသည် ချန်ချောင်ချောင်ကို အခွင့်အရေးပေးရန်အတွက် ပဉ္စမ‌မြောက်သားကို စည်းရုံးခဲ့ခြင်းကြောင့် ရုတ်တရက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ဝမ်အာလေး ပျောက်သွားတုန်းက သူတို့ ကွာရှင်းခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ကိစ္စက ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။

ချန်ချောင်ချောင်သည် ဘာမှ နားမထောင်နိုင်ပေ။ သူမကို ခရိုင်မြို့သို့ မခေါ်သွားသည့်အတွက် ချောင်ကျန်းမင်ကို ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို ဝက်ခြံမှာ အလုပ်ခိုင်းတဲ့အတွက် သူမ ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ သူမသည် သာ့ချောင်ကိုပင် မုန်းတီးနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သာ့ချောင်သည် ထိုကြက်သွန်ဖြူအရသာ ပဲစိမ်းတစ်ပွဲကို မပြုလုပ်ခဲ့ပါက သူမသည် အော့အန်မည်မဟုတ်ပေ။ ဒါဆို ယောက္ခမက သူ့ကို သံသယရှိမှာ မဟုတ်ပေ။

အတိုချုပ်ပြောရရင် အမှားတွေအားလုံးဟာ တခြားသူတွေရဲ့ အမှားတွေသာ ဖြစ်သည်။ ချန်ချောင်ချောင်သည် အပြစ်အကင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ်ခုတည်းသော ကြာပန်းဖြူနဲ့တူသည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် အလွန်စက်ဆုပ်သွားပြီး လှည့်ထွက်သွားချင်သည်။ ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ ချန်ချောင်ချောင်က ထပ်ပြီး တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ ဘေးနားက ကြွေပန်းကန်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ် ခွဲချလိုက်သည်။ ကွဲနေတဲ့ကြွေထည်အပိုင်းအစကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ သူမ လည်ပင်းပေါ်မှာ တင်ပြီး “အမေ သဘောမတူရင် အမေမြင်အောင် ကျွန်မ သေလိုက်မှာနော်!”

သူမသည် ချောင်ကျန်းမင်နှင့် မကွာရှင်းနိုင်ပေ။

ကွာရှင်းပြီးတာနဲ့ သူ့ဝမ်းထဲက ကလေး ဘာဖြစ်သွားမလဲ? သူမရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကရော? သူမ မိသားစုက သူမကို လုံးဝလက်ခံမှာမဟုတ်ပေ။

ဒါကြောင့် ကွာရှင်းပြီး လူတိုင်းရဲ့ တံတွေးခွက်တွင်မျောတာကို ရင်ဆိုင်မယ့်အစား သူမ အခု သေသွားတာပိုကောင်းမည်။

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကြည့်ကာ "မလှုပ်နဲ့!"

ဒါကိုကြားတော့ ချန်ချောင်ချောင်ရဲ့ ခပ်မှိုင်းမှိုင်းမျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းတောက်ပလာပြီး "အမေ ကျွန်မ မှားနေပြီဆိုတာ ကျွန်မ တကယ်သိပါပြီ။ ဒီတစ်ခါ အမေ ကျွန်မကို ဖုံးကွယ်ပေးထားမယ်ဆို ကျွန်မ ချောင်ကျန်းမင်နဲ့ ဘဝကို မှန်ကန်စွာနေထိုင်ဖို့ ကတိပေးတယ်!"

ချောင်ရှို့ကျီရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်က လှုပ်သွားပြီး “နင့်ကို မြန်မြန်မသေစေချင်တာကြောင့် မလှုပ်ဖို့ ငါပြောခဲ့တာ။ နင့်သေဆုံးမှုကို သက်သေပြဖို့ ဆရာဝန်နဲ့ သူနာပြုတွေကို ငါခေါ်လိုက်မယ်။ ငါ နင့်ကို သတ်သေခိုင်းတာမဟုတ်ဘဲ နင့်ဆန္ဒအရ သေတယ်ဆိုတာ သိအောင်!”

ချန်ချောင်ချောင် - "..."

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြန်သည်။ သူမက သူနာပြုကို ခေါ်ဖို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ချန်ချောင်ချောင်ရဲ့လက်ထဲက ကွဲနေတဲ့ကြွေထည်က မြေပြင်ပေါ်ပြုတ်ကျပြီး နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည်။ အဲ့တာက သူမ နှလုံးသားနဲ့တူသည်။

သူမသည် မျက်နှာကို အုပ်ကာ ငိုပြန်သည်။

ချောင်မိသားစုသည် ချန်ချောင်ချောင်၏ အကြောင်းကို သိသောအခါတွင် သူတို့သည် ငြိမ်သက်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ကြပေ။