အခန်း (၁၆၆)

ချောင်ကျန်းမင်သည် ဖန်းရှောင်ကျွမ်း၏ ရုပ်ဆိုးသောအမူအရာကို သတိပြုမိပြီး မျက်နှာထားတည်တည်ဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဖန်းရှောင်ကျွမ်း၏ မျက်လုံးများသည် ချူရှန်မေနှင့် တုကျိုးချန်တို့ကို အကြည့်ရောက်သွားသည်။ သူတို့ကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် သူတို့ကို မသိကြောင်း တွေ့ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူတို့ကို သူမ၏ စိတ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။

မကြာသေးမီက သူမသည် သူမနှင့် သာ့ချောင်၏ သားအမိဆက်ဆံရေး ပြတ်စဲသွားကြောင်း မုန့်ဟောင်ကွမ်ထံ ရှောင်ချောင်ကို စာတစ်စောင် ရေးခိုင်းခဲ့သည်။ အချိန်ကိုတွက်ချက်ပြီး‌နောက် သူမသည် နောက်နှစ်ရက်အကြာတွင် အကြောင်းပြန်ချက်ကို လက်ခံရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ချောင်မိသားစုအပေါ် အလုံးစုံ အပြစ်ပုံချသော်လည်း အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသေးသည်။ မုန့်ဟောင်ကွမ်က မကြိုက်မှာကို ကြောက်သည်။

သီးသန့်‌နေရာကို ဖြတ်သွားသောအခါ ချူရှန်မေသည် ထိုကွက်လပ်သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ မစိုက်ပျိုးကြောင်းကို သူမ သိလိုက်သောအခါ စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြစ်လာသည်။

ချောင်ကျန်းမင်က သူမကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြခဲ့သည်။ "ဒီသစ်ပင်ငယ်တွေက ဆေးဝါးနှင့် အစားအစာအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်တဲ့ ဂိုဂျီဘယ်ရီပင်ပါ။ ၎င်းတို့ကို များများ စိုက်ပျိုးနိုင်ပါက၊ ၎င်းသည် အနာဂတ်တွင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုလမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

သူစကားပြောနေစဉ် သူသည် ဝမ်ယန်ရှန်‌ပြောတာကို သူမကို ပြောပြသည်။

ချန်ရှောင်မေက စိတ်ဝင်တစား နားထောင်သည်။ သူမက လေးစားစွာ ခေါင်းကို အထပ်ထပ်အခါခါ ခေါင်းညိတ်ပြနေသည်။ "ပညာသားပါပါပဲ! ဒီနည်းလမ်းကို တွေးကြည့်နိုင်တယ်ဆိုတော့ တပ်ရင်းခေါင်းဆောင် ဝမ်က အလွန်တတ်ကျွမ်းတဲ့သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ရမယ်။ သူက ချောင်မိသားစုရဲ့ တတိယအစ်မနဲ့ စေ့စပ်ခွင့်ရတဲ့အတွက် အရမ်းဝမ်းသာပါတယ်။"

ချောင်ကျန်းမင်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ သူလည်း တတိယအစ်မက ကောင်းမွန်သောအိမ်ထောင်ရေး တွေ့ရှိသည့် အတွက်ဝမ်းသာပါသည်။

သူတို့နောက်ကို တစ်လမ်းလုံးလိုက်လာသည့် တုကျိုးချန်က သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူက အသံထွက်ခဲသည်။

…….

သူတို့ စမ်းချောင်းကို ရောက်သောအခါ အဝေးက ကလေးတွေရဲ့ ရယ်မောသံကို ကြားရသည်။

"အစ်မကြီးယင် အစ်မကြီးယင် ကြည့်စမ်း။ ငါက ငါးဖမ်းလိုက်တာ... အာ့... မပြေးပါနဲ့ ငါးရယ်!"

ရှန်ထျန်းရုံသည် ငါးကို ဖမ်းမိပြီး သူ့သူဌေးအား ဂုဏ်ယူစွာ ပြသခဲ့သည်။ သူ၏ အံ့အားသင့်စရာ၊ ပျော်ရွှင်မှုသည် မကြာမီ ဝမ်းနည်းမှု ဖြစ်လာ‌တော့မည်။ ငါးသည် တွန့်လိမ်ပြီး သူ့လက်ထဲက လွတ်သွားသည်။

သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဖဝါးကို ဆောင့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်မှုတွေနဲ့ နီမြန်းနေသည်။

အန်းပင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ မထင်မှတ်ပဲ သူ့ခြေချော်ကျသွားပြီး “ဗွမ်း” ကနဲ ရေထဲကျသွားခဲ့တယ်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးသည် ရုတ်တရက် ရေနစ်သွားတဲ့ ကြွက်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားသည်။

ဒီတစ်ခါမှာတော့ ချောင်မိသားစုတစ်ခုလုံး ရယ်မောသွားကြသည်။

ငါးဖမ်းရန် အမှန်တကယ် အကောင်းဆုံးရာသီသည် ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းရာသီဖြစ်သည်။ သို့သော် ကလေးများသည် ယခု အပန်းဖြေခရီး ထွက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အိမ်မှာ ဘာမှလုပ်စရာမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် နေရာတိုင်းတွင် ငါးဖမ်းခြင်းနှင့် ပုစွန်ဖမ်းခြင်းတို့ဖြင့် အဆုံးသတ်ကြသည်။

ချောင်းရဲ့တစ်ဖက်စွန်းမှာ ငါးကို လိုက်ဖမ်းတဲ့ ကလေးတွေလည်း ရှိသေးသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ငါးသည် 'ဉာဏ်များလွန်းပြီး' လူတိုင်းအများကြီး မဖမ်းနိုင်ကြပေ။

ဟော်ချီသည် အခြားကလေးများနှင့် မတူဘဲ ငါးဖမ်းနေခဲ့သည်။ သူသည် လှောင်အိမ်မလိုပေ။

ငါးဖမ်းရန်အတွက် သူသုံးလေ့ရှိသော ပိုက်အိတ်သေးသေးလေးကို ထုတ်ယူကာ သူတို့ကို မြှူရန်အတွက် ပိုက်အိတ်ထဲတွင် တီကောင်များကို ထည့်ကာ ရေနေအပင်နည်းပါးသော နေရာတွင် ပိုက်ကွန်အိတ်ကို ဖြန့်ခင်းထားသည်။

တကယ်တော့ သူသည် ငါးဖမ်းရာတွင် ကျွမ်းကျင်သည်။ ပိုက်ကွန်လေးကို ချလိုက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူသည် ငါးအနည်းငယ်ကို ဖမ်းမိသွားသည်။ ဒါတင်မကဘဲ သူတို့အားလုံးက ပြည့်ဖြိုးနေကြသည်။

"အစ်ကိုကြီးဟော်ချီ မင်းက တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ!" သာ့ချောင်သည် တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို အရိပ်တကြည့်ကြည့် ကြည့်နေသည်။

သာ့ချောင်၏ မျက်နှာသည် နေ၏ အပူရှိန်ကြောင့် သို့မဟုတ် ရှက်ရွံ့မှု‌ကြောင့် နီရဲနေလား ဘယ်သူမှမသိပေ။

သူ့မျက်နှာတွင် အေးစက်သော အမူအရာရှိသော်လည်း ပါးစပ်ထောင့်များသည် မြင့်တက် သွားသည်။ သူက စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ သင်ပြသည်။ " ငါးတွေကို ဖမ်းမိတဲ့အခါ မင်းလက်ချောင်းတွေနဲ့ ခေါင်းကို ဖိထားရမယ်။ ဒါမှ သူတို့ လွတ်မသွားမှာ။ စမ်းကြည့်။"

"အစ်ကိုကြီးဟော်ချီ မင်းအများကြီးသိတယ်။ မင်းက အံ့သြစရာပဲ!"

သာ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အစ်ကိုကြီးဟော်ချီကို အတုယူခဲ့သည်။ လက်မနှင့် လက်ညှိုးဖြင့် ခေါင်းကို ကိုင်ထားသည်။ ဟုတ်တယ် ငါးက မပြေးနိုင်တော့ပေ။

သာ့ချောင်သည် ပျော်ရွှင်စွာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ ဟော်ချီ၏ မျက်နှာသည် ပို၍ ပို၍ နီမြန်းလာသည်မှာ ထင်ရှားလာသည်။ ပါးစပ်ထောင့်များ ကွေးညွှတ်မှုသည် ပို၍နက်ရှိုင်းလာသည်။ သူသည် သေသေချာချာ ကျေနပ်လာသည်။

ရှောင်ချောင်သည် ဖန်းးယုလန်နှင့် ဖန်းးယုရိုကို ရှာဖွေရန် လာခဲ့သည်။ သူသည် ဖြတ်သွားသောအခါတွင် သာချောင်နှင့် ဟော်ချီသည် နီးကပ်နေသည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်သည် ရွဲ့စောင်းနေသည်။

တကယ်တန်ဖိုးမရှိတာပဲ။ သူမသည် သတင်းပို့ခံရမှာကို မကြောက်သလို ဆိုးသွမ်းသူတွေနဲ့ နေ့တိုင်းနေနေသည်။

သူမသာ ဟူမြို့ကို မသွားလျှင် ချောင်မိသားစုကို သတင်းပို့ရန် ကျေးရွာသို့ သွားမှာ သေချာသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီ‌ဟော်မိသားစုက ဘယ်သူလဲ? သူတို့၏ နောက်ဆုံးဘဝတွင် သူတို့သည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သို့ မရောက်ခဲ့ကြပေ။

သူမသည် လမ်းလျှောက်ရင်း စဉ်းစားမိသည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ဟော်ချီကို ရောက်သွားသည်။

သူမ၏နောက်ဆုံးဘဝတွင် အချမ်းသာဆုံးလူမှာ ဟော်ဟူသည့် မျိုးရိုးအမည် ရှိကြောင်း သူမ သတိရမိသည်။ တစ်ချိန်က သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးကို လူဆိုးများက လယ်ကွင်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခဲ့ကြောင်း သူမကြားသိခဲ့ရသည်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနဲ့ ဖွင့်ပွဲအပြီးမှာ မိသားစုသည် ပြန်လည်ဆုံစည်းခဲ့သည်။

ဤ ဟော်ချီသည် အချမ်းသာဆုံးသူ၏သား ဖြစ်နိုင်လား?

ဟော်ချီက သူ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုက်ကြည့်နေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရှောင်ချောင်ရဲ့ အကြည့်ကို တွေ့လိုက်သည်။ သူ့မျက်ခုံးများကို ကျုံ့လိုက်ပြီး အေးစက်သောအကြည့်တစ်ခု သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူ့အကြည့်တွေက ဘယ်လောက်ပဲ အေးစက်နေပါစေ သူက ကလေးပဲရှိသေးသည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်ချောင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မည်သည့်အဟန့်အတားမှမရှိခဲ့ပေ။

ဒါကို သူမ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် မသေချာသေးပေ။ သူမသည် ဖန်းညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို အမြန်ရှာပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမအမေကို မေးနိုင်သည်။

ရှောင်ချောင် ထွက်သွားပြီးနောက် ဟော်ချီသည် ရွံရှာစွာဖြင့် သူ့မျက်လုံးများက သူမနောက်ကျောကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှ ကလေးငိုသံ ရုတ်တရက်ထွက်လာသည်။ "တစ်ယောက်ယောက် လာပါဦး။ တစ်ယောက်ယောက် မြစ်ထဲပြုတ်ကျသွားပြီ”

အကူအညီတောင်းသံကို ကြားရသောအခါ လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြသည်။ မကြာခင်မှာ သူတို့ ပြန်အသိဝင်လာပြီး မြစ်ဘက်ကို ပြေးသွားကြသည်။

အကြီးသုံးယောက်သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးပြီး ကလေးငယ်များကို ချက်ခြင်း ကျော်တက်ခဲ့သည်။ သူတို့ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ မြစ်ထဲမှာ ကလေးသည် ပေါ်လိုက်မြုပ်လိုက်ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မရုန်းကန်နိုင်တော့ ပုံပေါ်သည်။

သူတို့အားလုံးရဲ့ နှလုံးသားတွေ အေးခဲသွားသည်။ ကလေးသည် ကယ်တင်ခြင်းထက် ကျော်လွန်သွားနိုင်သည်။

ချောင်ကျန်းမင်နှင့် တုကျိုးချန်တို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မြစ်ထဲကို ခုန်ဆင်းကာ ရေနစ်နေသော ကလေးအား ကယ်တင်ရန် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ရေနစ်နေသော ကံမကောင်းသည့် ကလေးမှာ ဖန်းယုရို ဖြစ်သည်။ သူသည် အရင်ကလည်း ရေနစ်ခဲ့ဖူးသည်။ မထင်မှတ်ပဲ ဒီတစ်ကြိမ်မှာလည်း သူဖြစ်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို စောစော ကယ်ဆယ်နိုင်ခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် သူသည် အဖျားကြီးနေသော်လည်း သူ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်သေးသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ သိပ်ကံကောင်းတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ချောင်ကျန်းမင်နှင့် တုကျိုးချန်က သူ့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါတွင် သူသည် အသက်မရှူတော့ပေ။

ချောင်ကျန်းမင်သည် ဖန်းမိသားစုကို မုန်းတီးသော်လည်း ဤသည်မှာ အသက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူသည် ကျေးလက်ဒေသတွင် လူများကို ကယ်တင်သည့် ရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူ့ဗိုက်ကို ဖိထားရန် လူကို သူ့ပခုံးပေါ်မှာ ဇောက်ထိုးချီကာ ပြေးခြင်းဖြစ်သည်။

သို့တိုင် ဖန်းယုရိုသည် ဘယ်တော့မှ မနိုးတော့ပေ။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ရောက်လာသည်။ သူက လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ကလေးနှာခေါင်းကို စမ်းသည်။ သူ့နှလုံးသားက ချက်ချင်း အေးခဲသွားသည်။ ကလေးက သေသွားပြီဖြစ်သည်။

ဘေးနားတွင် ချောင်ရှောင်သည် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဖန်းယုရိုသည် သူမ၏ နောက်ဆုံးဘဝတွင်လည်း ရေနစ်သေဆုံးသွားသည်ကို ပြန်အမှတ်ရလာခဲ့သည်။

ဖန်းမိသားစုကို သူမသည် ဂရုမစိုက်သောကြောင့် သူမသည် ထိုအကြောင်းကို အရင်က မတွေးမိခဲ့ပေ။ ဖန်းမိသားစုကို ဒီကံဆိုးမှုကို ရှောင်ရှားဖို့ သတိပေးရန် ပြန်စဉ်းစားဖို့ မေ့နေခဲ့သည်။

ဟုတ်သည်၊ သူ့အမေ ဖန်းရှောင်ကျွမ်းလည်း မမှတ်မိပေ။

အဘွားကြီး ဖန်းနဲ့ ဖန်းဖုကွမ်တို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ အသက်ရှုမဝ‌တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဖန်းယုရိုကို တွေ့လိုက်သောအခါ သူတို့ ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။

အဘွားကြီး ဖန်းက သူ့အကျင့်အတိုင်း ပြုမူခဲ့သည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်ထိုင်ချကာ ပါးစပ်ကိုဖွင့်အော်ဟစ်ငိုကြွေးပြီး “ငါ့ရဲ့ သနားစရာယုရို! ငါ့မြေးလေး! မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ? မြန်မြန်ထလာပါတော့... အမလေး၊ ငါအသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး…”

ဖန်းဖုကွမ်၏ မျက်နှာသည် ပြာသွားသည်။ သူသည် ချောင်ကျန်းမင် နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ငါ့သားကို ရေထဲကို ဘယ်သူတွန်းချတာလဲ? ပြောလေ! မပြောရင်၊ မင်းတို့အားလုံးကို ငါသတ်ပစ်မယ်"

ဘယ်သူမှ မဖြေကြပေ။ ကလေးအုပ်စုသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ဖြူဖျော့လာကြသည်။ ကလေးတစ်ချို့က စတင်ငိုလာကြသည်။

အဖြေမရှိတာကိုမြင်တော့ ဖန်းဖုကွမ်က ငုံ့ပြီး မြေပြင်ကနေ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ လူတိုင်းကို စူးစူးရဲရဲစိုက်ကြည့်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ "မဖြေဘူးလား? ဟမ်! ဒါဆို ငါမင်းတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်သတ်ပြီး ငါ့သားရဲ့အသက်ကို မင်းတို့ပေးဆပ်ရမှာနော်!”

ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့် ရွာသားများသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကလေးတွေရဲ့ မိသားစုတွေဖြစ်သည်။ သူတို့က သားသမီးတွေကို သူတို့နောက်မှာ ထားကြသည်။ ဖန်းဖုကွမ်က ပြဿနာရှာရင် သူ့ကို သူတို့ တိုက်ခိုက်မည်။

ဝန်ရွှေရှန်က ဖန်းဖုကွမ်ကို စူးစူးရဲရဲစိုက်ကြည့်ပြီး အော်လိုက်သည်။ "ကျောက်တုံးကို ချလိုက်။ မင်း လုပ်ရင် မင်းကိုဖမ်းပြီး ရဲစခန်းကို ခေါ်သွားမယ်။"

ဖန်းဖုကွမ်သည် နောက်ဆုံးအကြိမ် အပြစ်တင်ခံရတာကို သတိရသွားသည်။ အကြောက်တရားနှင့် အမုန်းသည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ အဆုံးမှာတော့ လူတိုင်းရဲ့ ဒေါသအကြည့်အောက်မှာ ကျောက်တုံးကို ပစ်ချပြီး "ငါ့သားကို ရေထဲကို တွန်းချတာ ဘယ်သူလဲ မင်းဝန်ခံလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်!"

အဘွားကြီးဖန်းက ကောင်းကင်ကို မြည်တမ်းနေသည်။ ဘယ်သူကမှ အဖြေမပေးတာကို မြင်သောအခါ သူမမျက်လုံးများသည် ချောင်ကျန်းမင်ကို ကျရောက်သွားပြီး စွပ်စွဲခဲ့သည်။ " ချောင်မိသားစုပဲ ဖြစ်ရမယ်! ချောင်မိသားစုက ငါတို့ ဖန်းမိသားစုကို ရန်ငြိုးရှိတယ်။ ငါ့မြေးကို တွန်းထုတ်ခဲ့တာ ပဉ္စမမြောက်‌ချောင်ပဲ!"

ချောင်ကျန်းမင်သည် သူ့မျက်နှာမှ ရေများကို သုတ်လိုက်သည်။ သူက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ "ဒါဆို ငါက မင်း သားကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး မင်းရဲ့အမုန်းတွေနဲ့ အဆုံးသတ်ရမှာလား? ကောင်းပြီ။ ငါ မင်းမြေးကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်လို့ မင်းပြောတယ်နော် လာ အခု ရဲစခန်းသွားရအောင်"

ချူရှန်မေက ဒေါသတကြီး ထပ်ပြောသည် - "အဘွားကြီး၊ ရှင်က ယုတ်တိမရှိတာပဲ။ အကူညီတောင်းသံကြားတော့ ငါတို့ ပြေးသွားခဲ့တာ။ ပဉ္စမမြောက်အစ်ကို‌ချောင် နဲ့ ငါ့ခင်ပွန်း‌လောင်းက လူကို ကယ်တင်ဖို့ ခုန်မချခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှင်တို့ မရနိုင်ဘူး။ ပဉ္စမမြောက်အစ်ကို‌ချောင် စိတ်မပူနဲ့။ သူရဲစခန်းသွားရဲရင် အစ်ကိုအတွက် ငါသက်သေထွက်မယ်!"

ချောင်ကျန်းမင်က သူမကို ကျေးဇူးတင်စွာ ပြုံးပြသည်။

အဘွားကြီးဖန်းသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး စကားပြန်မပြောရဲတော့ပေ။

ဝမ်ရွှေရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကလေးတွေကို မေးသည်။ “အခု ဘာဖြစ်တာလဲ။ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း။ မင်းတို့ ဒီနေ့ အမှန်အတိုင်း မပြောရင် မင်းတို့အားလုံးကို ကျေးရွာထဲ ခေါ်သွားလိမ့်မယ်!"

ကလေးတွေက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြတယ်။ ထို့နောက် အသက်ပိုကြီးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး‌ ပြောသည်။ “အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့က ဒီမှာ ငါးမျှားနေကြတာ။ ဖန်းယုရိုနဲ့ အစ်ကိုဖန်းယုလန်က အခြားတစ်ဖက်မှာ။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီနောက် ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ယောက် အော်သံကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လိုက်ရှာတော့ ဖန်းယုရိုက ရေထဲမှာ ရုန်းကန်နေပြီးတော့ ဖန်းယုလန်က အဲဒီလမ်းကို ပြေးသွားတယ်"

တခြားကလေးတွေက ခေါင်းညိတ်ပြီး သံယောင်လိုက်ခဲ့သည်။ “ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဖန်းယုရိုက အဲဒီတုန်းက သူ့အစ်ကိုနဲ့ ရှိနေတာ။ မင်းမေးချင်ရင် ဖန်းယုလန်ကို မေးကြည့်။"

ရွာသားများက အဲ့တာကို ကြားသောအခါတွင် စတင်ဆွေးနွေးကြသည်။

"ဖန်းယုရိုကို သူ့အစ်ကိုက ရေထဲတွန်းချလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်မလား?”

"အဲ့လိုဖြစ်ရင် ဒီကလေးရဲ့ နှလုံးသားက တကယ်ကို မည်းမှောင်နေတာပဲ။ သူက သူ့ညီလေးကို တကယ်လုပ်တာဆိုရင် ဒါက တကယ့်ကို မျက်လုံးဖြူဝံပုလွေပဲ"

"အခု မင်းဒီလိုပြောလိုက်‌တော့ ဖန်းယုရို နောက်ဆုံးအကြိမ် ရေထဲကျတုန်းက သူ့အစ်ကိုနဲ့ အတူရှိနေတာကို ငါမှတ်မိတယ်။ တစ်ခုခုဖြစ်တာနဲ့ ဖန်းယုလန်က သဲလွန်စမရှိဘဲ ပျောက်‌ပျောက်သွားတယ်။"