ဆူညံပွက်လောရိုက်မှု

ယီထျန်းယွမ်သည် ကြယ်တာရာဂေဟာသို့ မသွားတော့ဘဲ၊ ဖီးနစ်အတောင်ပံ၏ လျင်မြန်သော ပျံသန်းမှုဖြင့် စုန်းနဂါးမြို့သို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်သွားသည်။ မကြာမီအချိန်အတွင်း၊ သူသည် ယုံမင်အင်ပါယာ၏ စုန်းနဂါးမြို့ဟု အမည်တွင်သော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“စုန်းနဂါး” ဟူသည် အင်အားကြီးသူများ စုဝေးရာနေရာကို ဆိုလိုသည်။ အမည်မှာ ကောင်းမွန်စွာ ဖွဲ့စည်းထားသော်လည်း၊ စုန်းနဂါးမြို့သည် စိတ်ကူးထဲကလောက် အင်အားကြီးမားမှု မရှိပေ။ ခမ်းနားထည်ဝါမှုမှလွဲ၍၊ မြို့အတွင်းရှိ အင်အားကြီးသူများမှာ မမျှော်လင့်ထားသလောက် မများပြားပေ။ ၎င်းသည် သာမန်ကြီးမားသော မြို့တစ်မြို့သာ ဖြစ်သည်။

စုန်းနဂါးမြို့သည် ယုံမင်အင်ပါယာ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော်လည်း၊ အဓိကမြို့တော်မဟုတ်သဖြင့် အဓိကစစ်အင်အားများ ဤနေရာတွင် မရှိပေ။ ယခုအခါ ဖိတ်ကြားလွှာများ ထုတ်ပြန်ပြီးနောက်၊ အင်အားကြီးသူများစွာ ဤနေရာတွင် စုဝေးလာကြသဖြင့်၊ စုန်းနဂါးမြို့သည် ၎င်း၏ အမည်နှင့် ထိုက်တန်သည့် မြို့တစ်မြို့အဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်။

မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ၊ ပုံမှန်မြို့များနှင့် သိသာထင်ရှားစွာ ကွဲပြားမှုမရှိပေ။ စည်ကားသိုက်မြိုက်သော လမ်းများပေါ်တွင် လူများသည် အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်ရင်း သွားလာလှုပ်ရှားနေကြပြီး၊ အလွန်စည်ကားနေသည်။ ဝင်ရောက်လာပြီး မကြာမီမှာပင်၊ ကျင့်ကြံသူများစွာ လှုပ်ရှားသွားလာနေသည်ကို နေရာအနှံ့တွင် တွေ့မြင်နိုင်သည်။

ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် သာမန်မြို့များထက် သိသာစွာ မြင့်မားသည်။ ဤသည်မှာ စုန်းနဂါးမြို့၏ ပုံမှန်အခြေအနေမဟုတ်ဘဲ၊ ဤတစ်ကြိမ် ဖိတ်ကြားလွှာကြောင့် ဂိုဏ်းဂဏများစွာသည် ၎င်းတို့၏ တပည့်များကို ခေါ်ဆောင်လာကြခြင်း၊ သို့မဟုတ် ပျော်ပွဲစားထွက်ရန် လာရောက်သူများ များပြားလာခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထျန်ယွမ်တည်းခိုဆောင်…

ယီထျန်းယွမ်သည် အနီးဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း၊ ထျန်ယွမ်တည်းခိုဆောင်ရှိရာနေရာကို ရှာဖွေနေသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လမ်းမေးရန် ရည်ရွယ်ထားစဉ်၊ ရုတ်တရက် နောက်ကျောမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “အားလုံး ဖယ်ထားစမ်း၊ အားလုံး ဖယ်ထားစမ်း”

သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သားမွေးယာဉ်တစ်စီးသည် ဤဘက်သို့ အရူးအမူး ပြေးလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြီးမားသော သိမ်းငှက်တစ်ကောင်သည် ပျံသန်းမနေဘဲ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားလာပြီး၊ ကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းကြောင့် လူများစွာ ထိတ်လန့်ကာ ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ရှောင်ထွက်သွားကြသည်။ အချို့ကျင့်ကြံသူများမှာ ရှောင်ဖယ်ရန် အချိန်မမီဘဲ၊ ထိုသိမ်းငှက်၏ တိုက်မိမှုကြောင့် လွင့်ထွက်သွားကာ၊ ဘေးဘက်ရှိ ဆိုင်များပေါ်သို့ ပြုတ်ကျပြီး နာကျင်စွာ ညည်းညူနေကြသည်။

“ဟာ၊ ဘယ်သူက ဒီလောက်မာန်တက်ပြီး ဒီမှာ မောက်မောက်မာမာ လုပ်ရဲတာလဲ။ ငါသွားပြီး တားမယ်”

“မင်း ရူးနေလား သားမွေးယာဉ်ပေါ်က စာလုံးတွေကို ကြည့်ဦး၊ အဲဒါ ယုံမင်အင်ပါယာရဲ့ ယာဉ်ပဲ”

“တကယ်ပဲ…”

မတရားမှုကို မြင်ပြီး ဓားဆွဲကူညီလိုသူ အင်အားကြီးသူအချို့သည်၊ သားမွေးယာဉ်ပေါ်တွင် “ယုံမင်အင်ပါယာ” ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးကို မြင်သောအခါ၊ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် ဂိုဏ်းဂဏများ စုဝေးနေသဖြင့် အင်အားကြီးသူများ မနည်းမနောရှိပြီး၊ မတရားမှုကို မြင်လျှင် ကူညီလိုသူများလည်း မနည်းပေ။ သို့သော်၊ ၎င်းသည် ယုံမင်အင်ပါယာ၏ သားမွေးယာဉ်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသောအခါ အားလုံး နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

သာမန်ဂိုဏ်းသားများသည် ဤနေရာတွင် ရမ်းရမ်းကားကားမလုပ်ရဲကြပေ။ အဆင့်သုံးဂိုဏ်းများပင်လျှင် ဤနေရာတွင် လွတ်လပ်စွာ လက်နက်မလှုပ်ရဲကြပေ။ အကယ်၍ အခြားအဆင့်သုံးဂိုဏ်းများကို ပြဿနာရှာမိပါက၊ ၎င်းသည် ကစားစရာမဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ယုံမင်အင်ပါယာ၏ လူများကို ပြဿနာရှာမိပါက၊ ဒုက္ခရောက်မည်မှာ သေချာသည်။

ယခုအခါ ယုံမင်အင်ပါယာသည် ၎င်းတို့၏ နယ်မြေအတွင်း၌ မာန်တက်စွာ ရမ်းရမ်းကားကားလုပ်နေပြီး၊ လမ်းသွားလမ်းလာများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ၊ အရေးတကြီးသတင်းပို့ရန် သို့မဟုတ် အလျင်စလို ပြန်သွားရန်အတွက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုသိမ်းငှက်၏ အတောင်ပံတစ်ဖက်တွင် ဒဏ်ရာရထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်းသည် ပျံသန်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူသည် ဘေးသို့ ရှောင်ထွက်လိုက်ပြီး၊ ထိုသိမ်းငှက်၏ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုကို ရှောင်လိုက်ကာ၊ ထွက်ပြေးသွားသော သိမ်းငှက်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“ယုံမင်အင်ပါယာရဲ့ အင်အားကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲတယ်ဆိုတော့၊ တော်တော်ရဲတင်းတဲ့သူပဲ…” ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးကို မှေးကျဉ်းလိုက်ကာ သိမ်းငှက်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ရင်း တွေးတောလိုက်သည်။ ထိုဒဏ်ရာသည် ခုခံမှုတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရခြင်း သို့မဟုတ် ထူးခြားသော ပြဿနာတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပုံရသည်။ ဤကိစ္စသည် သာမန်မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူခံစားမိသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်လေးပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်၊ ဤနေရာသည် မကြာမီမှာပင် ယခင်အေးချမ်းမှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ လူများသည် ၎င်းတို့လုပ်စရာရှိသည်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ကြပြီး၊ အများဆုံးမှာ စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ညည်းညူရုံသာ ရှိသည်။ ယုံမင်အင်ပါယာနှင့် သွားရင်ဆိုင်ပြီး သီအိုရီဆွေးနွေးရန် မည်သူမျှ မရဲကြပေ။

မကြာမီအချိန်အတွင်း၊ ယီထျန်းယွမ်သည် ထျန်ယွမ်တည်းခိုဆောင်ကို ရှာတွေ့သွားသည်။ ဤတည်းခိုဆောင်သည် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်။ အလှဆင်မှုများသည် ထူးခြားပြီး၊ အခြားတည်းခိုဆောင်များတွင် သာမန်သစ်သား သို့မဟုတ် ကျောက်တုံးများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင်မူ မွှေးသော သစ်သားများကို အလှဆင်ရာတွင် အသုံးပြုထားသည်။ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုကို ရရှိပြီး၊ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေသည့် ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းသည်။ ဤသည်မှာ တည်းခိုဆောင်တစ်ခုတွင် ရှိသင့်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုပင်ဖြစ်သည်။

ဤရနံ့သည် စိတ်ကို ငြိမ်းချမ်းစေနိုင်သော်လည်း တည်းခိုဆောင်အတွင်းရှိ လက်ရှိအခြေအနေမှာ သိပ်မငြိမ်းချမ်းပေ။

“ဆိုင်ရှင်၊ ဒီမှာ တခြားအခန်းတွေ မရှိတော့ဘူးလား” ကြီးမားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဆိုင်ရှင်ကို အော်ဟစ်ရင်း၊ စားပွဲကို တဖျတ်ဖျတ်ရိုက်နေသည်။ “ဖတ်ဖတ်” ဆိုသည့် အသံများသည် ဧည့်ခန်းမတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

“သခင်ကြီး၊ ဒီမှာ တကယ်ပဲ အခန်းတွေ မရှိတော့ပါဘူး။ အားလုံးကို ကြိုတင်မှာထားကြပြီးပါပြီ…” ဆိုင်ရှင်သည် ခါးသက်စွာ ပြုံးရင်း ပြောသည်။

“ဘာပြောတယ်။ ငါတို့က ဒီမှာ ရက်တွေကြိုပြီး ရောက်လာတာ၊ ဒါတောင် အခန်းတွေ မှာထားပြီးပြီလား” ထိုအမျိုးသားသည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေပြီး၊ သူ့နောက်ရှိ အဖော်များလည်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြသည်။

ဆိုင်ရှင်သည် ရိုးသားစွာ တောင်းပန်လိုက်သည်။ “အလွန်စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ပုံမှန်အခါဆို ဒီမှာ အခန်းတွေ ဘယ်တော့မှ မပြည့်ပါဘူး။ ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကြိုတင်မှာထားကြတာများလွန်းလို့၊ တကယ်ပဲ အခန်းတွေ မရှိတော့ပါဘူး… အခန်းရှိရင်တော့ သခင်ကြီးအတွက် သေချာပေါက် စီစဉ်ပေးမှာပါ”

ယုံမင်အင်ပါယာသည် ညစာစားပွဲအတွက် ဂိုဏ်းဂဏများစွာကို ဖိတ်ကြားခဲ့သဖြင့်၊ စုန်းနဂါးမြို့တွင် လူဦးရေ ရုတ်တရက် များပြားလာသည်။ တည်းခိုဆောင်များသည် အပြည့်အဝ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ နောက်ကျလာသူများအတွက် အဆင်မပြေသော တည်းခိုဆောင်များကိုသာ ရွေးချယ်ရတော့သည်။ သို့မဟုတ်လည်း အပြင်တွင် စခန်းချနေထိုင်ရသည်။ ထျန်ယွမ်တည်းခိုဆောင်သည် ဤမျှလောက် ထူးခြားပြီး ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ရေပန်းစားသဖြင့်၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကြိုတင်မှာယူပြီးသားဖြစ်သည်။

“မင်း ငါတို့က ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ သိရဲ့လား” ထိုအမျိုးသားသည် စားပွဲကို အားပြင်းပြင်းရိုက်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ပြောသည်။ “ငါတို့က နတ်ဘုရားအင်းအိမ်တော်ကလူတွေပဲ။ အခန်းမရှိရင် မင်းတို့ သေရုံပဲ”

နတ်ဘုရားအင်းအိမ်တော်တဲ့လား...

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်တက်သွားသည်။ နတ်ဘုရားအင်းအိမ်တော်သည် အလယ်အလတ်ထက် ပိုမိုအင်အားကြီးသော ဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အထွဋ်အထိပ်ကောင်းကင်စံအိမ်တော်ထက်ပင် သာလွန်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်းတို့သည် ဤမျှလောက် မာန်တက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင်၊ ဤမျှလောက် တိုက်ဆိုင်မှုဖြစ်ပေါ်နေသည်မှာ၊ ယခင်က လင်လီကိစ္စကို သူ မမေ့သေးပေ။

“သခင်ကြီး၊ ကျွန်တော်တို့မှာ တကယ်ပဲ အခန်းမရှိတော့ပါဘူး။ ရှိရင်တော့ သခင်ကြီးအတွက် သေချာပေါက် စီစဉ်ပေးမှာပါ…” ဆိုင်ရှင်သည် ဒုက္ခရောက်နေပြီး၊ စီးပွားရှိလျှင် သူမည်ကဲ့သို့ မလုပ်ချင်ပါမည်နည်း။ သို့သော် ဤရိုင်းစိုင်းသော ဧည့်သည်များကို သူ ကြောက်ရွံ့နေရသည်။

“မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ယူလာခဲ့။ ဒီမှာ ဘယ်သူတွေ နေနေလဲ ငါကြည့်ချင်တယ်” လီဟွမ်သည် မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး၊ ဤနေရာတွင် တည်းခိုနေသူများကို စစ်ဆေးရန် စာမျက်နှာများကို လှန်လှောကြည့်ရှုသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ဤကိစ္စသည် သေချာပေါက် ကြီးမားသော ပြဿနာဖြစ်လာမည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူသည် ထပ်မံကြည့်ရှုရန် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ၊ ခြေလှမ်းများကို အထက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ယခင်က အကြီးအကဲက သူ့အား ပြောပြခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ၎င်းတို့သည် တတိယထပ်တွင် တည်းခိုနေပြီး၊ ၎င်းတို့သည် စောစောရောက်ရှိခဲ့သဖြင့် အခန်းများကို ကြိုတင်မှာယူနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် တတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ အကြီးအကဲတို့ တည်းခိုနေသည့် အခန်းကို ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ထားစဉ်၊ ရုတ်တရက် နားထဲသို့ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ “အထွဋ်အထိပ်ကောင်းကင်စံအိမ်တော်တဲ့လား... ဒီအမှိုက်အထွဋ်အထိပ်ကောင်းကင်စံအိမ်တော်က အဆင်မြင့်အခန်းတွေမှာ နေရဲတယ်ပေါ့၊ အခန်းနှစ်ခန်းတောင် ယူထားတယ် အခု ငါသွားပြီး သူတို့ကို ကန်ထုတ်ပစ်မယ်။ အမှိုက်ဂိုဏ်းတစ်ခုက၊ အဆင့်နှစ်ဂိုဏ်းဖြစ်နေတာတောင်၊ အခန်းနှစ်ခန်းယူရဲတယ်ပေါ့ ယုံမင်အင်ပါယာက သူတို့ကို ဖိတ်ထားလိမ့်မယ်လို့ ငါတောင် မယုံဘူး။ သေချာပေါက် ပျော်ပွဲစားထွက်ဖို့ လာတာပဲ”

ထို့နောက် လီဟွမ်သည် “တဒုန်းဒုန်း” ခြေသံများနှင့်အတူ အထက်သို့ တက်လာပြီး၊ တပည့်တစ်စုကို ဒေါသတကြီး ခေါ်ဆောင်လာသည်။ လမ်းကြောင်းသည် ကျဉ်းမြောင်းနေသဖြင့်၊ လီဟွမ်သည် ယီထျန်းယွမ်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်လာသည်။

“ဟေ့ကောင်၊ ဖယ်ထားစမ်း” လီဟွမ်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဖုန်း”

လီဟွမ်သည် အားပြင်းပြင်းဖြင့် တိုက်မိလာသော်လည်း၊ လွင့်ထွက်သွားသူမှာ ယီထျန်းယွမ် မဟုတ်ဘဲ လီဟွမ်ပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြန်လည်တွန်းထုတ်ခံရပြီး၊ လှေကားထိပ်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ထိန်းမနိုင်ဘဲ အောက်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...” တဒုန်းဒုန်း အသံများနှင့်အတူ သူ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်တက်သွားသည်။ နတ်ဘုရားအင်းအိမ်တော်သည် အနည်းငယ်လွန်ကဲလွန်းသည်။ သူ၏ အထွဋ်အထိပ်ကောင်းကင်စံအိမ်တော်ကို လာရောက်ပြဿနာရှာရဲသည်တဲ့လား...

အခန်း ၂၂၈ ပြီးပါပြီ။