ပြောင်းလဲမှု

ယုံမင်းဧကရာဇ်ပြည်သည် အထွဋ်အထိပ်ကောင်းကင်စံအိမ်တော်ကို ချက်ချင်းဖျက်ဆီးရန် လူမစေလွှတ်ခဲ့သည့် အကြီးမားဆုံးအကြောင်းရင်းမှာ၊ အထွဋ်အထိပ်ကောင်းကင်စံအိမ်တော်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော စွမ်းအားများကို တန်ဖိုးထားမိခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ထိုစွမ်းအားများ၏ အတိအကျအနေအထားကို မသိရှိရသရွေ့၊ အလျင်စလိုထွက်လှုပ်ရှားမည်မဟုတ်ပေ။ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ သိမ်းသွင်းခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ၎င်းတို့သည် အင်အားတစ်ခုကို ပိုမိုရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့သည် ဒုတိယအကြီးအကဲများကို ပုန်ကန်စေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ရုပ်သေးရုပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ အထွဋ်အထိပ်ကောင်းကင်စံအိမ်တော်သည် ဆုတ်ယုတ်လာသော်လည်း၊ အနည်းငယ်မျှ အင်အားရှိနေသေးသည်။ ၎င်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ပါက၊ ထိရောက်သော လက်ထောက်တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ မည်သူမျှ ၎င်းတို့၏ အင်အားစုသည် ကြီးမားလွန်းသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထင်ကြပေ။ အင်အားသည် ကြီးမားလေ ပိုကောင်းလေဖြစ်သည်။

၎င်းတို့စေလွှတ်ထားသော အရိပ်အစောင့်များ အားလုံး သေဆုံးသွားမည်ဟု မည်သူထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း။ ၎င်းသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို အလွန်အံ့ဩသွားစေခဲ့သည်။ ဤရုတ်တရက်ပေါ်ပေါက်လာသော စွမ်းအားအပေါ်၊ ၎င်းတို့တွင် အနည်းငယ်မျှ စိတ်ဝင်စားမှုများ ရှိလာသည်။ ဤစွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမရှိပါက၊ ၎င်းကို ဖိနှိပ်သတ်ဖြတ်ရန်သာဖြစ်သည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် ၎င်းတို့အတွက် ခက်ခဲသည်မဟုတ်ပေ။ ရိုးရှင်းစွာ ဖျက်ဆီးလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။ အနှစ်သာရဖွဲ့စည်းမှု အဆင့်ရှိ သန်မာသူများသည် ၎င်းတို့တွင် မနည်းမနောရှိသည်။ အနည်းငယ်စေလွှတ်လိုက်ရုံဖြင့် မည်သည့်ဂိုဏ်းမဆို ဖျက်ဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ၎င်းတို့အတွက် အကောင်းဆုံးရလဒ်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့ကို အင်အားစုထဲသို့ သိမ်းသွင်းနိုင်ပါက၊ ၎င်းတို့၏ အကျိုးအတွက် အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် အပြည့်စုံဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော် အပြင်ကို ခဏထွက်စရာရှိတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာပဲ နေကြဦး” ယီထျန်းယွမ်သည် ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

“သိပါပြီ၊ စံအိမ်သခင်” ၎င်းတို့သည် မေးမြန်းလိုသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် မေးမထွက်ကြပေ။ ယီထျန်းယွမ်တွင် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်များ ရှိနေသည့်အတွက်၊ ၎င်းတို့သည် မေးမြန်းခြင်းမပြုကြပေ။

ယီထျန်းယွမ်သည် အပြင်ထွက်သွားပြီးနောက်၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များကို ချက်ချင်းခံစားမိသည်။ ဘေးနားတွင် အစောင့်များက ဤဘက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ တစ်ဦးက လျှောက်လာကာ ပြောသည်။ “ဘာကိစ္စရှိလဲ”

“ဘာမှမရှိပါဘူး၊ လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်ရုံပါ” ယီထျန်းယွမ်က ဖျော့ဖျော့ပြုံးရင်း ပြောသည်။

“အပြင်မှာ ညမထွက်ရအမိန့်ရှိတယ်။ ကိုယ့်အခန်းထဲကို ပြန်သွားပါ” အစောင့်က အေးစက်စွာ ဖြေကြားသည်။ အနည်းငယ်မျှ လူရင်းနှီးမှုမရှိပေ။

ယီထျန်းယွမ်သည် အားမလိုအားမရဖြစ်သွားသည်။ ဤဆက်ဆံမှုသည် အမှန်ပင် ညံ့ဖျင်းလှသည်။ ဤနေရာတွင် လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူသည် ကိုယ့်အခန်းထဲသို့သာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရသည်။

“စံအိမ်သခင်၊ ဒါ……” ၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ အလွန်ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

“အပြင်ကို ထွက်လို့မရဘူး။ တခြားနည်းနဲ့ ထွက်ရမယ်” ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အုတ်ကြွပ်များကို ဖွဖွလေး ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး၊ သူ၏ အရိပ်သည် တဖျတ်ဖျတ်လှုပ်လျက် အခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အောက်တွင်ရှိသူများသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ကြပေ။

“အဘိုး၊ ဒီစံအိမ်သခင်က ဘယ်လိုကျင့်ကြံထားတာလဲ……” မုရှမ်အာက ယီထျန်းယွမ်ထွက်သွားသည့် အရိပ်ကို ကြည့်ရင်း၊ အလွန်အံ့ဩသွားသည်။

“ဒါကို ငါလည်း မသိဘူး……” အကြီးအကဲကြီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤမျှထူးချွန်သော ပါရမီရှင်ကို သူပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် အပြင်ထွက်သွားပြီးနောက်၊ ဖုံးကွယ်နည်းစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး၊ ဤညအမှောင်ထဲတွင် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အကြည့်များစွာ ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာကို တင်းကြပ်စွာ စောင့်ကြည့်ထားသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ မည်မျှစောင့်ကြည့်စေကာမူ၊ ယီထျန်းယွမ်၏ အရိပ်ကို မမြင်နိုင်ကြပေ။

ယီထျန်းယွမ်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် ၎င်းတို့ထက် များစွာသာလွန်သည့်အတွက်၊ ၎င်းတို့သည် သူ့ကို မြင်နိုင်မည်ဟု စိုးရိမ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ အကယ်၍ အလွန်နီးကပ်မနေပါက ဖြစ်နိုင်ချေမရှိပေ။

သူယခုသွားရောက်မည့်နေရာသည် ချန်ဖုန်းနေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်သည်။ ဘာမှပြောစရာမလိုပေ။ ဖြေရှင်းရမည့်အရာကို ဖြေရှင်းရမည်။ သူ့ကို လုံးဝဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပါက၊ သိမ်းသွင်းခြင်းဆိုသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။

မကြာမီတွင် သူသည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး၊ အကြည့်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှောင်ကွင်းလိုက်သည်။ အခန်းတစ်ခု၏ အမိုးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သောအခါ၊ ဒေါသထွက်အော်ဟစ်သံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

“အဲဒီအဆိုးအမိုက်ကောင်လေး၊ စံအိမ်သခင်ဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားလို့ရရင်၊ ငါက သူ့ကို အဲ့ဒီနေရာမှာတင် ရိုက်သတ်လိုက်မှာ။ အထွဋ်အထိပ်ကောင်းကင်စံအိမ်တော်ဆိုတာ အမှိုက်ပဲ” နန်ယွမ်ဖုန်း၏ အသံသည် အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် လျှို့ဝှက်ကိစ္စမဟုတ်သည့်အတွက်၊ အတော်လေး ကျယ်လောင်စွာ ပြောနေသည်။

၎င်းတို့သည်လည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် အပြင်ထွက်လို့မရဘဲ၊ ဤနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ထားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အကြည့်များစွာ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့နှင့် ကွဲပြားသည်မှာ ၎င်းတို့သည် ဧည့်သည်တော်အခန်းများတွင် နေထိုင်ရပြီး၊ အခန်းများစွာ ရှိသည်။ ဆက်ဆံမှုသည်လည်း ညံ့ဖျင်းမနေပေ။ သူ၏ လက်နက်သည် ချန်ဖုန်းကို ထိခိုက်စေခဲ့သော်လည်း၊ မည်သည့်အပြစ်တင်မှုမျှ မခံရပေ။

“စံအိမ်သခင် စိတ်အေးအေးထားပါ။ ဒီနေရာမှာ လှုပ်ရှားလို့မရဘူး။ ဒီပွဲပြီးသွားရင်၊ အပြင်ထွက်ပြီး သူတို့ကို ဖျက်ဆီးလိုက်မှာပါ” အကြီးအကဲတစ်ဦးက အေးစက်စွာ ရယ်မောလျက် ပြောသည်။ “ကျွန်တော် စုံစမ်းလိုက်တာ၊ ဒီကောင်လေးက ကြယ်တာရာဂေဟာရဲ့ ဧည့်သည်တော်ဖြစ်နေပြီး၊ အဆင့်လေးနတ်ဘုရားအင်းဆရာ အဆင့်ရှိတယ်တဲ့။ ဒါက တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားတဲ့ ကိစ္စပဲ”

“ဒီလောက်ငယ်ရွယ်ပြီး အဆင့်လေးနတ်ဘုရားအင်းဆရာ အဆင့်ရှိတယ်ဆိုတော့၊ ဘယ်လိုလုပ် စံအိမ်သခင်ရာထူးကို စောစောရယူနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ နားလည်လို့ရတယ်…… ဒါပေမယ့် သူ ဒီရာထူးမှာ သိပ်ကြာကြာ ထိုင်နိုင်မယ်လို့ မထင်ဘူး။ ဒီအရာတွေ ပြီးသွားရင်၊ သူတို့ရဲ့ သေမင်းနဲ့ တွေ့ဆုံရမယ့်အချိန်ပဲ” နန်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အနည်းငယ်မျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိပေ။

မျက်မမြင်မဟုတ်သူမည်သူမဆို၊ ထိုနန်းတော်ထဲတွင် နန်ယွမ်ဖုန်းသည် လုံးဝဒေါသထွက်နေပြီး၊ အထွဋ်အထိပ်ကောင်းကင်စံအိမ်တော်ကို ဖျက်ဆီးရန် သေချာပြီဟု မြင်နိုင်သည်။

အမိုးပေါ်ရှိ ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ တဖျတ်ဖျတ်လက်လျက်၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ “ဖျက်ဆီးချင်တယ်ပေါ့၊ ခင်ဗျားတို့မှာ ဒီလိုစွမ်းရည်ရှိမရှိ ကြည့်ကြဦးစို့……”

သူသည် အောက်သို့ဆင်းကာ ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်သည် သင့်လျော်မှုမရှိသေးသည့်အတွက်၊ လှုပ်ရှားရန် မသင့်ပေ။ အကယ်၍ သူ၏ စွမ်းအားကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်ပါက၊ လျှို့ဝှက်အကွက်တစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာလိုက်ပြီး၊ ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းမပြုတော့ပေ။ သူ၏ ယနေ့ညရည်မှန်းချက်မှာ နန်ယွမ်ဖုန်းမဟုတ်ဘဲ၊ ချန်ဖုန်းဖြစ်သည်။

မကြာမီတွင် သူသည် နန်းတော်၏ အတွင်းနက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အကြည့်များစွာ ရှိနေသော်လည်း၊ ၎င်းတို့ကို သူလွယ်ကူစွာ ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့သည်။ အနှစ်သာရဖွဲ့စည်းမှု အဆင့်ထက် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုရှိသူများကို အစောင့်အဖြစ် မထားပါက၊ သူသည် အလွယ်တကူ ရှောင်ကွင်းနိုင်ပြီး၊ အနည်းငယ်မျှ အခက်အခဲမရှိပေ။

“အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ဒီနေရာလောက်ဖြစ်မယ်……”

ယီထျန်းယွမ်၏ အရိပ်သည် တဖျတ်ဖျတ်လှုပ်လျက်၊ အတွင်းနန်းတော်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ နီးကပ်မသွားမီ၊ အတွင်းမှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ငါ့အနားကို ဒီလောက်နီးနီးကပ်ကပ် မလာဖို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား။ ကြားလား။ အားလုံး တစ်လံခန့်အကွာမှာ နေကြ။ ငါ့အနားကို ဒီလောက်နီးနီးကပ်ကပ် မလာနဲ့” ချန်ဖုန်း၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

ယခုထိတောင် ဤမျှစိုးရိမ်နေသေးသည်မှာ မထင်မှတ်ထားပေ။ တစ်ကြိမ်မြွေကိုက်ခံရပြီးနောက်၊ ဆယ်နှစ်ကြာသည့်တိုင် မြွေတွင်းကို ကြောက်ရွံ့သည့်နှယ်၊ လုံးဝထိတ်လန့်သွားပြီဖြစ်သည်။ ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူပြီးမှသာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာနိုင်မည်ထင်သည်။

ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ တဖျတ်ဖျတ်လက်လျက်၊ ရုပ်ဖျက်မျက်နှာဖုံးကို ထုတ်ယူပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် တပ်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မျက်နှာကျက်ကို ကပ်လျက် လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားပြီး၊ ချန်ဖုန်း၏ အခန်းထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာကာ၊ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

“ဒါက မင်းစုဆောင်းလာတဲ့ အချက်အလက်တွေလား” ချန်ဖုန်းသည် စာရွက်များစွာကို ကိုင်ထားပြီး၊ တစ်ချက်လှန်ကြည့်ပြီးနောက်၊ ရှေ့ရှိ အရိပ်အစောင့်ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ “အားလုံးက အမှိုက်တွေပဲ။ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အချက်အလက်တစ်ခုမှ မရှိဘူး။ အထူးသဖြင့် အထွဋ်အထိပ်ကောင်းကင်စံအိမ်တော်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး၊ ဘာမှတောင် စုဆောင်းမထားနိုင်ဘူး”

“အထွဋ်အထိပ်ကောင်းကင်စံအိမ်တော်မှာ သန်မာသူတွေရဲ့ လက္ခဏာကို တကယ်ပဲ မတွေ့ရပါဘူး။ ကျင့်ကြံမှုအားလုံး ဆုံးရှုံးထားတဲ့ စံအိမ်သခင်တစ်ဦးကိုသာ တွေ့ရတယ်။ ဒါအပြင် အရိပ်အယောင်တစ်ခုမှ မတွေ့ရပါဘူး” အရိပ်အစောင့်သည် ဤစာရွက်အများအပြားဖြင့် ပိတ်ရိုက်ခံရပြီး၊ ရှောင်ကွင်းနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

“သန်မာသူတွေ မရှိဘူးဆိုရင်၊ ငါစီစဉ်ထားတဲ့ အရိပ်အစောင့်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် သတ်ဖြတ်နိုင်မှာလဲ” ချန်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ “ငါပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ အရိပ်အစောင့်တွေကို သတ်ဖြတ်လိုက်တာ၊ သူတို့ကို သတ်ပစ်ချင်လောက်အောင် မုန်းတယ်။ အထက်က အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စုံစမ်းပြီး၊ သိမ်းသွင်းလို့ရမလားဆိုတာ ကြည့်ဖို့ မပြောရင်၊ အထွဋ်အထိပ်ကောင်းကင်စံအိမ်တော်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ ကြာပြီ။ ငါ့ရဲ့ အရိပ်အစောင့်တွေ၊ ရုပ်သေးရုပ်တွေ…… သိမ်းသွင်းလို့မရရင်၊ ဘာပြောလဲဆိုတာ အသုံးမဝင်တော့ဘူး”

သူ၏ ဒေါသထွက်မှုအောက်တွင်၊ ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး အရိပ်အစောင့်ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ “ဖုန်း” ခနဲ ကွဲထွက်သွားသည်။

“ထားလိုက်ပါ၊ စုံစမ်းဖို့ ပျင်းတယ်။ အထွဋ်အထိပ်ကောင်းကင်စံအိမ်တော်ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ စံအိမ်သခင်တွေကို ဖမ်းပြီး၊ အဲဒီ ဆန်းကြယ်တဲ့ သန်မာသူကို ဖိအားပေးပြီး ထုတ်လာအောင် လုပ်လိုက်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အဲဒီဆန်းကြယ်တဲ့ သန်မာသူကို တွေ့ရမယ်လို့ ထင်ထားတာ၊ မာနကြီးတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကိုပဲ တွေ့လိုက်ရတယ်” ချန်ဖုန်းက ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ “တစ်ဖက်မှာ ဘယ်လိုသန်မာသူရှိရှိ၊ ငါတို့ ယုံမင်းဧကရာဇ်ပြည်ထက် သာလွန်တယ်လို့ မယုံဘူး။ နဂါးဖြစ်နေရင်တောင်၊ ငါ့ရှေ့မှာ ခွေပြီး နေရမယ်”

ယနေ့၏ မသာယာမှုများသည် သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို လုံးဝလှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ပြီဖြစ်သည်။