လူတစ်ယောက် လျော့သွားပြီ

လူတိုင်း ကမန်းကတန်း ကြည့်လိုက်တော့ လှေပေါ်က မိန်းကလေးရဲ့ ငါးဖမ်းပိုက်ထဲမှာ ခြေနှစ်ချောင်း၊ ခက်ခက်ခဲခဲ လျှောက်လှမ်းနေတဲ့ ခြေနှစ်ချောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဲဒါက ရှီးစီမာရဲ့ ခြေထောက်တွေပါပဲ။ ထို​ခြေထောက်ကို အားကျိုးက ငါးမျှားကြိုးဖြင့် ဖြတ်ခဲ့သည်။ ဒီဘက်ကမ်းကို ပြေးလာရင်း လှေသူမလေးက သူမ ငါးဖမ်းမိပြီလို့ ထင်မှတ်ပြီး ပိုက်ထဲကို ပစ်ချလိုက်ပါ၏။

"ဟိုလှေသူမလေး... မင်း အဲ့ခြေထောက်တွေကို ငါ့ကိုပေးစမ်း!"

စာရေးချုပ် တန်းပါ့လင်က သူ့ဒဏ်ရာတွေကို မျိုသိပ်ပြီး အော်လိုက်သည်။ အပျော်စီးလှေက ဤဘက်ကမ်းသို့ မျောပါလာရင်း လှေသူမလေးက ပြုံးနေ၏။

သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း တစ်ခုခုမှားနေတာကို ခံစားမိသွားသည်။

"ချန်ရှီက ရှင်းရှန်နဲ့ ကုံကျိုးက ကျဲယွမ်မလား... အခုနတုန်းက ဒီမိန်းကလေးက ကျဲယွမ်ကို စိတ်အောင်လုပ်ပြီးမှ ထွက်သွားချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်... ချန်ရှီကို စော်ကားလိုက်မိလို့ ဖြစ်နိုင်လား..."

ရှီးစီမာကလည်း တစ်ခုခုမှားနေတာကို ခံစားမိလေသည်။

"ငါ့ခြေထောက်တွေ ​ပြတ်သွားပေမယ့် သာမာန်လှေမိန်းကလေးရဲ့ ပိုက်ကွန်ထဲကို ရောက်သွားမှာမျိုး မဟုတ်ဘူး... ဒီလှေပေါ်က မိန်းကလေးက တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ!"

လူလေးယောက်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီး သို့ချီ၊ စာရေးချုပ် တန်းပါ့လင်၊ စစ်အရာရှိ ဖောင်းထန်နဲ့ ဝေ့ရှီးကျစ်တို့ အားလုံး တင်းမာသွားကြသည်။ သူတို့သည် ၎င်းတို့၏ဒဏ်ရာများကို မျိုသိပ်ကာ ရှီးစီမာရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်ရင်း အပျော်စီးလှေကို စူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လှေပေါ်မှာတော့ လှေသူမလေးက တိုးတိုးလေးရယ်နေသည်။

"ငါတို့ သားအဖ အကြာကြီးနေမှ ချန်ကျဲယွမ်နဲ့ တရားမျှတမှု သခင်ကြီးကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ... မင်းတို့က ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဘာလို့ ဖျက်ဆီးချင်ရတာလဲ... ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးရင် ငါတို့ဘက်က အသက်ရှင်ခိုင်းဖို့ မေ့သွားနိုင်တယ်!"

သူမ ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆောင့်ချလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးက လှည့်ပတ်သွားကာ လေလှိုင်းများ ပြင်းထန်လာ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ကမ္ဘာသည် တောင်ပင်လယ်အောက်က မြေအောက်ကမ္ဘာထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး မျှော်ကြည့်သောအခါတွင် အပျော်စီးလှေနှင့် လှေသူမလေး မရှိတော့တာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း တောင်တရုတ် ပင်လယ်ပြင်တွင် ကြီးမားလှသော မြင်းမျက်နှာ နတ်တစ္ဆေဟာ ကောင်းကင်နတ်မီးခွက်ကို ကိုင်ထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းတို့က ငါ့အဖေနဲ့ ငါ့ရဲ့အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးနေမှတော့ မင်းတို့အသက်ကို ယူရတော့မှာပေါ့!"

သူမလက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် နန်မင်ပင်လယ်က ဇောက်ထိုးကျသွားသည်။ သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်များသည် ပင်လယ်အထက်တွင် ရပ်ကာ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ကြသည်။ ပင်လယ် အနေအထားက ပြောင်းလဲသွားကာ ယင်နတ်ဘုရား၏ လက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လူတိုင်းကို ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။

"သူက ချန်ရှီရဲ့လူပဲ!"

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ကောင်းကင်နဲ့ နေကို ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ပင်လယ်ကြီးထဲက လက်ဝါးကြီးကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ရပ်ကြည့်နေကြရလေသည်။

"မင်းတို့ ထွက်သွား!"

ရှီးစီမာသည် အနတ္တလေဟာပြင်ဘုံကို အသက်သွင်းကာ စွမ်းအားကို စုစည်းရင်း ဤထူးဆန်းသော သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်များ၏ စွမ်းအားကို ရင်ဆိုင်ရန် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဗုန်း!"

ထိတ်လန့်စရာ အသံနက်ကြီးက လူတိုင်းကို ညည်းတွားကြ​စေသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်များနှင့် မြစ်များ ပြိုကျပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ လေထုကလည်း ပြိုကျသွားတာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က မြင်ကွင်းဟာ ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားပြီး နေကလည်း ပြန်တောက်ပလာ၏။ ထို့နောက် လူတိုင်းသည် သက်ရှိလောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီဟု သိလိုက်သည်။

မြင်းမျက်နှာတစ္ဆေက ပျောက်ကွယ်သွား​ပြီ။

ရှီးစီမာ၏ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲသွားကာ ချောင်းဆိုးတိုင်း သွေးများ ထွက်ကျနေသလို ကျိုးနေသော ခြေသလုံးများမှလည်း သွေးများထွက်နေသေးသည်။

"ငါ့လက်ဆက သူမကို မသတ်နိုင်ဘူး... ခဏပဲ တားထားနိုင်တာ... သွားကြရအောင်!"

သို့ကျိကျိုက ရှီးစီမာကို သူ့နောက်ကျောပေါ် အမြန်ဆွဲတင်လိုက်သည်။ လူတိုင်း အတူတူ လှိုင်းလုံးတွေပေါ်ကနေ ထွက်သွားကြသည်။

မိုင်တစ်ရာကျော် ပြေးပြီးနောက် ကမ်းစပ်ဆီကို တည့်တည့် ဆက်ပြေးသွားကြသည်။

အေးစက်သော လေပြင်းသည် ရေကန်ကို မှုတ်ခတ်လာပြီး လေနှင့်အတူ သာယာသော လှေတစ်စီး ရေပြင်ပေါ်တွင် ​ပြန်ပေါ်လာသည်။ လှေပေါ်မှ မိန်းကလေးသည် ရဲရင့်သော အကြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ အမြင့်ပေတစ်ရာခန့်ရှိ ရေကန်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော မြင်းမျက်နှာနတ်ဆိုး၏ ပုံရိပ်က သူမနောက်တွင် ပေါ်လာဆဲပင်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သို့ကျိကျိုနှင့် အခြားသူများသည် ရှီးစီမာကိုခေါ်ကာ တနန်ရေကန် တောင်ဘက်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မနီးမဝေးတွင်တော့ မိုးပျံကျောက်ခရိုင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာ၌ ရပ်တည်နေသော အရာက ဧရာမမျောက်ကျွန်းကြီးကဲ့သို့ လေထုထဲတွင် ပျံသန်းနေသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးများကို မြင်နေရသည်။ ပျံသန်းမသွားအောင် ကာကွယ်ရန် သံကြိုးများဖြင့်လည်း ချည်နှောင်ထားသည်။

သူတို့ဘေးမှာ မြေပြင်နဲ့ ချိတ်ထားတဲ့ သံကြိုးတစ်ခု။

သံကြိုးဘေးတွင် အနက်ရောင်သန့်သန့် အမွှေးအမျှင်တွေ ရှိသော ခွေးကြီးတစ်ကောင်သည် အမွေးအမှင်ကင်းသော အ၀တ်အစားများဝတ်ကာ သစ်သားလှည်းဘေးတွင် ရပ်နေ၏။ လှည်းဘေးမှာ ခြင်းတောင်းတစ်လုံး ထမ်းထားတဲ့ အဘွားကြီးတစ်ယောက်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ သူတို့ကို ကြည့်နေသည်။

သို့ကျိကျို နဲ့ တခြားသူတွေက ဒါကို အလေးအနက်မထားကြချေ။ ရှီးစီမာ အတွက် သွေးထွက်နေတာတွေ ရပ်တန့်သွားအောင် အဂ္ဂိရတ်ဆေးကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုကြသည်။

ရှီးစီမာသည် မူလကတည်းက ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရထားခဲ့သည်။ အစပိုင်းမှာတော့ ချိုးနှိမ်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျိုးနေတဲ့ ခြေထောက်တွေက သွေးမထွက်ခဲ့။ ဒါပေမယ့် လှေပေါ်ကမိန်းကလေးနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ဒဏ်ရာတွေက ကျိုးနေတဲ့ ခြေထောက်မှာရှိတဲ့ သွေးကြောတွေကိုတောင် မဖိနှိပ်နိုင်တော့ချေ။

သူ့အခြေအနေက အလွန်အန္တရာယ်များသည်။ သူ့အသက်က အရမ်းကြီးနေပြီ ဆိုတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရင်ကလို မကောင်းတော့ပေ။ ဤပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာအတွက် အချိန်မီကုသမှု မခံယူနိုင်ပါက အချိန်မမီတော့ဘဲ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

အလုပ်ရှုပ်နေချိန်မှာ ခြင်းတောင်းကို ထမ်းလာတဲ့ အဘွားကြီးက ရယ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟေးကော်... သခင်ကို ရိုက်ရင် ခွေးကိုကြည့်ရမယ်တဲ့... မင်းက ခွေးပဲ မင်းသခင်ကို စော်ကားတာတောင် မဟောင်ဘူးလား"

ဟေးကော်လို့ အမည်ရတဲ့ ခွေးလေးဟာ သူ့ရဲ့ ဘောင်းဘီကို ၀တ်ထားပြီး လူသားတစ်ယောက်လို မတ်တပ်ရပ်နေ၏။ သို့ကျိကျို နှင့် အခြားသူများလည်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုမှားနေ​ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ ဒီခွေးက အရမ်းထူးဆန်းပေမယ့် အဲဒါကို သူတို့ မထူးဆန်းဘူးလို့ ခံစားနေရသည်။

အမှန်မှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းနေ၏။

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်!" ခွေးနက်က ဟောင်လိုက်သည်။

အားလုံးလည်း အံ့သြသွားပြီး ခွေးနက်နဲ့ အဘွားကြီးကို ကြည့်နေကြသည်။ ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ထားတဲ့ အဘွားကြီးက ခြင်းတောင်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး ဆို​လေသည်။

"ချန်ယင်တူးက အရမ်းစိုးရိမ်တတ်တယ်... မြေးကို ဒီကမ္ဘာမှာ ထားခဲ့သေးတယ်... သူတို့နှစ်ယောက်အတူတူသေပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး ကမ္ဘာမြေကို ရောက်သွားရင် ငါလည်းဒီလောက် အလုပ်ကြမ်း​တွေ လိုက်လုပ်​နေစရာ မလိုဘူး"

ရှီးစီမာလည်း အသက်ရှုကြပ်လာပြီး သူ့မျက်နှာက ညိုမှိုင်းလာသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ?"

"အဘွားရှားလို့ လူသိများတဲ့ ကောင်းကင်နန်းတော်က နတ်ဆရာမရှား..."

အဘွားရှား ခြင်းတောင်းထဲမှ သိုးဦးချိုမိုးကောင်းကင် ဝိညာဥ်မီးအိမ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ခြင်းတောင်းက သေးသေးလေး ဆိုပေမယ့် ကောင်းကင်ဝိညာဥ်မီးအိမ်က လူရဲ့တစ်ဝက်လောက် မြင့်လေသည်။ သူမက ပြုံးပြီး ပြော၏။

"ချန်ယင်တူး ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်ရတာ ခက်တယ် ဒါပေမယ့် သူ့မြေးရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားသွားမှာပါ.... တစ်ဆယ်လေး ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံက အဘိုးကြီးချန် ပေးခဲ့တာထက် အများကြီး ပိုတယ်လေ..."

သူမ ပြုံးပြပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ သူမခြေ​ထောက်အောက်မှ အပြာရောင် ကျောက်ခင်းလမ်းက ပြန့်ကျဲသွားပြီး လူတိုင်း၏ ခြေထောက်အောက်သို့ လှိမ့်ဝင်သွားသည်။

ဧကရာဇ်မင်းသမီးတော်၏ ဝိညာဉ်သည် ယင်နှင့်ယန်ကမ္ဘာကြားတွင် ရပ်နေပြီး မရဏကမ္ဘာရှိနတ်များနှင့် သရဲတစ္ဆေများ၏ တန်ခိုးကို ခိုးယူကာ သူမ၏နောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအခိုက် ယင်စွမ်းအင်က သူမခန္ဓာကိုယ်ကို ကောင်းချီးပေးလေ၏။

"အခု မင်းတို့ ဒီကိုရောက်နေပြီပဲ! မရဏကမ္ဘာထဲမှာပဲ နေခဲ့လိုက်တော့!"

သူမ အော်ပြီးတာနဲ့ သိုးချိုမိုးကောင်းကင်ဝိညာဉ်မီးခွက်ကို မြှောက်ကာ ဆူဆူညံညံ အသံများဖြင့် ထွန်းညှိလိုက်သည်။ သို့ကျိကျို၊ တန်းပါ့လင်၊ ဖောင်းထန်နဲ့ ဝေ့ရှီးကျစ်တို့သည် လွန်စွာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ် သွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်များဆိုလျှင် မိုင်ရာနှင့်ချီဝေးသော အကွာအဝေးအထိ လွင့်သွားကြသည်။

အဘွားရှား နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ သူမ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ သမီးတော်ဝိညာဉ်နှင့် သဟဇာတ ဖြစ်လာရာ သူမ၏ အသားများသည် လျင်မြန်စွာ ဖောင်းကားလာပြီး အသက်နှစ်ဆယ်ခန့် အရွယ်လို တခဏချင်းပင် ငယ်သွားကာ မီးပုံးဖြင့် ရှီးစီမာဆီသို့ ပြေးလာသည်။

ကြီးမားသော တံဆိပ်များက ကောင်းကင်မှ လေနှင့် မိုးခြိမ်းသံများနှင့်အတူ မင်းသမီးလေး၏ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် လှည့်ပတ်နေသည်။ ကောင်းကင်မှ လေနှင့် မိုးကြိုးများ၊ တောင်များနှင့် ရေကန်များမှ မီးခိုးများက ပါးကွာ့မီးဖိုအတွင်းရှိ အနတ္တလေဟာပြင်ဘုံ အသွင်ဆောင်ကာ ရှီးစီမာရဲ့ အနတ္တလေဟာပြင်ဘုံနှင့် ပြိုင်ဆိုင်နေသည်။

ရှီးစီမာဟာ ဖြူဖျော့နေသော်လည်း အလွန်တည်ငြိမ်နေ​သေးသည်။

အဘွားကြီး၏ ဝိညာဉ် မှော်ပညာသည် အလွန် ဆန်းပြားသော်လည်း နယ်ပယ်က အလွန်မမြင့်မားသေးချေ။ သူသည် အများစုမှာ ယင်နတ်ဘုရားအမှလွဲ၍ အလောင်းသုံးလောင်းကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ အများစုမှာ ဝိညာဥ်များကို သန့်စင်ထားသော အကောင်များဖြစ်ရာ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံမှုဟာ သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့တော့ အလှမ်းကွာ​​နေပါသေးသည်။

ခြေထောက်တွေ ကျိုးသွားရင်တောင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရခဲ့ရင်တောင် အဘွားအိုလေးကို လွယ်လွယ်နဲ့ အနိုင်ယူနိုင်ပါသေး၏။

ထိုအချိန်တွင် တောင်ကြီးတစ်ခုလို မည်းနက်သော ခွေးဘီလူးကြီးတစ်ကောင်သည် တောက်လောင်နေသော နတ်ဆိုးမီးများနှင့် မီးခိုးငွေ့များ လျှံထွက်ကာ အပြာရောင် ကျောက်ခင်းလမ်းမပေါ်မှာ ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

မင်းသမီးလေးကလည်း ခုန်တက်လာပြီး ခွေးခေါင်းပေါ်မှာ နေရာယူ၍ တိုက်ခိုက်လေသည်။ ရှီးစီမာမှာ ရုတ်တရက် ဖိအားများစွာ ခံစားလာရသဖြင့် အခြားဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်​တော့ပေ။ အနတ္တလေဟာပြင်ဘုံ၌ ဝှက်ထားသော သူ့ဝိညာဉ်က ဆင်းသက်လာပြီး သူ့ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ပေါင်းစည်းသွားပ၏။

ဝိညာဉ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစည်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ့ခြေထောက်များ ကျိုးသွားသော နေရာများတွင် အသွေးအသားနဲ့ အရိုးများ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကြီးထွားလာကာ ခြေထောက်တစ်ချောင်း ပေါက်တော့မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအားကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အဆက်မပြတ် ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။ အရေပြားသည် ခြောက်သွေ့တဲ့ မြေကြီးလို အက်ကွဲကြောင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက်တွင် သူ့အရေပြားများပါ တွန့်လိမ်လာသည်။

သူ့ရုပ်ခန္ဓာသည် ဤအဆင့်အထိ မသန့်စင်ရသေးတာမို့ လေဟာပြင်ဘုံနှင့် လိုက်လျောညီထွေ မဖြစ်နိုင်သေးချေ။ အဘွားရှားနဲ့ ဧရာမခွေးနက်ကြီးကို ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် သူ့အသက်ကို စွန့်စားပြီး ပေါင်းစပ်ပစ်ဖို့ တွန်းအားပေးခဲ့ရသည်။

မပေါင်းစပ်နိုင်ရင် သေသွားလိမ့်မည်။

သူ သေရုံတင်မကဘဲ သူ့နောက်ကလူတွေအားလုံးလည်း သေကုန်ကြလိမ့်မည်။ ဒါကြောင့် ဒေါသတကြီးဟောက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကန့်သတ်ချက် ပြည့်သွားပြီ။

မဟာယာနနယ်ပယ်ကို မြင်နေရပြီ။ မဟာယာနနယ်ပယ် တက်လှမ်းခါစတွင် ရုပ်ခန္ဓာသည် အနတ္တလေဟာပြင်ဘုံနဲ့ ပေါင်းစည်းရပြီး ပဓာနသဘောကို ပေါင်းစပ်ထားသည်။ ရှုထောင့်တိုင်းက မသေမျိုးနယ်ပယ် တက်လှမ်းရမလို ပြီးပြည့်စုံပါသည်။

မသေမျိုးနဲ့ ထာဝရအသက် ရရှိဖို့ ခြေတစ်လှမ်းသာ ကွာတော့မယ့် နယ်ပယ်ပင်။ ဒါတွေက ကျင့်ကြံသူတိုင်း အိပ်မက်မက်​နေသော နယ်ပယ်သာ ဖြစ်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအဆင့်ကိုရောက်ဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်သေးဘူး ဆိုတာ သူ့ကိုယ်သူလည်း သဘောပေါက်ပါ၏။ သူသည် အနတ္တပြန်ခြင်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ် သခင်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဤအဆင့်ကို ရောက်လျှင် ကွဲသွားမည့် အန္တရာယ်မျိုး ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

မင်းသမီးလေးသည် ပါးကွာ့အတွင်းရှိ ကမ္ဘာနှင့် ခွေးနက်နတ်ဆိုးကြီး၏ စွမ်းအားဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်ပြေးလာနေသည်။ ရှီးစီမာက ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးဖို့ သူ့လက်တွေကို မြှောက်ထားလိုက်သည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ကျောက်လမ်း ပြိုကျကာ ပါးကွာ့အစီအရင် ကမ္ဘာကြီး ကွဲအက်သွားသည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ သမီးတော်မှာ အဘွားကြီးအဖြစ် အရိုက်ခံရပြီး ဧရာမခွေးကြီးသည် မြေအောက်ကမ္ဘာမှ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ ခွေးနက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရှီးစီမာလည်း ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို အံ့သြထိတ်လန့်စွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သို့ကျိကျိုနှင့် အခြားသူများသည် ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ရုတ်သိမ်းကာ မျက်နှာဖြူဖျော့ဖျော့နှင့် သူ့အနားတွင် ရပ်နေခဲ့​ကြသည်။

ရှီးစီမာက သူတို့ကို ဆုတ်ခွာဖို့ တွန်းအားပေးပြီးနောက် ရုတ်တရက် လေထဲပျံသန်းသွားသည်။ သူက အဘွားကြီးနဲ့ ခွေးနက်ကို မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ အဝေးကို ပြေးသွား၏။ အဘွားရှားနဲ့ ခွေးနက်က သူတို့နောက်ကို လိုက်မလာသဖြင့် တဟုန်ထိုး ထွက်သက်ကို ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် သက်ရှိလောကမှာ ရှီးစီမာကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း မြေအောက်ကမ္ဘာတွင်တော့ ပြိုင်ဆိုင်နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အဘွားရှားမှာ မရဏကမ္ဘာတွင် ရာဇ၀တ်မှုများစွာကို ကျူးလွန်ခဲ့သဖြင့် ထိုနေရာတွင် အကြာကြီးမနေနိုင်ပေ။ မဟုတ်ပါက သူတို့ကို ဝိုင်းထားလိမ့်မည်။

ရှီးစီမာသည် သို့ကျိကျိုနှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ရင်း မိုင်တစ်ထောင်ကျော် ပြေးလာခဲ့သည်။ ရုတ်​တရက်​ပင်​ သူတို့​ရှေ့​က ကောင်းကင်​တွင်​ သက်​တန့်​အလင်းတန်း ​ပေါ်လာသည်​။ မုတ်ဆိတ်မွေးကြီးနဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ ဇနီးချောလေးတွေနဲ့အတူ တိမ်တွေပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေ၏။ ထိုလူက သေရည်နဲ့ မိန်းမတွေကို ပျော်ပျော်ကြီး ကြည့်ရင်း အရမ်းပျော်နေရသည်။

မုတ်ဆိတ်မွေးက သူတို့လာနေတာကို မြင်တော့ သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖွင့်ကာ မယားငယ်များကို ထွက်သွားဖို့ အချက်ပြဖို့ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်က ကောင်းကင်မြေခွေး... ရှီးစီမာကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ဟူရှောင်လျောင်က ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ရှီးစီမာလည်း တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိထားတာကြောင့် ဘာမှဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့ကိုသာ ဆက်ပြေးသွား၏။

အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးဝိညာဉ်သည် မုတ်ဆိတ်မွေးလူသား၏ နောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်း၏အမြီးကိုးခုသည် ကောင်းကင်ပြာကိုးလွှာကဲ့သို့ တည်ရှိ​နေ၏။ လက်ကိုမြှောက်ပြီး ရိုက်ချလိုက်လေရာ ရှီးစီမာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

"မင်းက တစ်ဆယ်လေးနဲ့ အားကျိုးကို နှိုးဆွသွားနိုင်တာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပါဘူး... မင်းက ဒဏ်ရာ ရထားတာတောင် မင်းငါ့ကို ထိုးနှက်နိုင်ရင် ငါ မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရာ မကျတော့ဘူးပေါ့! ထွက်သွားစမ်း!"

ရှီးစီမာ ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူတို့ရှေ့မှာ မိုင်ရာဂဏန်းလောက် လျှောက်မလှမ်းရသေးစဥ် အစိမ်းရောင် တိမ်တိုက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။ တိမ်တိုက်များက ပြောင်းလဲကာ ကြွက်သားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ဆိတ်ခေါင်း၊ လူကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ထူးဆန်းသော လူသားတစ်ယောက် ပေါ်လာပြန်သည်။ ထက်ရှသော ဓားနှစ်ချောင်းနှင့်တူသော သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆိတ်ဦးချိုတို့ကို ဆွဲထုတ်လေ၏။

ထို့နောက် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လေပွေတစ်ခုလို ပြေးချလာခဲ့သည်။

ရှီးစီမာသည် လေဟာပြင်ဘုံနှင့် သူ့ကိုယ်တွင်းရှိ နတ်ဝိညာဥ်ကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး သိုးစိမ်းတစ်ကောင်ကို အင်အားဖြင့် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေဟာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အကြိမ်ပေါင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုးနှက်ချက်တိုင်းက ပြင်းထန်ပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကလည်း သွေးထွက်စေ၏။

ယခုလေးတင် ရှီးစီမာသည် လှေမိန်းကလေး၊ အဘွားရှား၊ ဟေးကော်တို့နှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့သည်။ မုတ်ဆိတ်မွေးလူသားနှင့် သူ့တိုက်ပွဲက သူတို့၏ဝိညာဉ်များကြားက ရန်ပွဲ ဖြစ်သည်။

ဤသိုးဘီလူးနဲ့ တိုက်ခိုက်ရတာက ယောက်ျားစွမ်းအားကို ပြသရပြီး ကမ္ဘာပေါ်က နတ်ဘုရားများရဲ့ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲအလား ပြင်းထန်လှသည်။

ချင်းယန်သည် အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးသွားကာ သူ့ဓားနှစ်ချောင်းကို ဖယ်ကာ နဖူးပေါ် ပြန်တင်ထားလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးက ချင်းယန်ပါ... ငါအများကြီး သင်ယူခဲ့ပြီးပြီ မင်းအသက်ရှင်နေချိန်မှာ ငါ့လောက်မတော်ဘူး... ချန်ရှီကို သွားဆွမိတာတော့ သနားစရာပဲ..."

သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အစိမ်းရောင် သိုးတစ်ကောင် ဖြစ်သွား၏။ သူ့အမြီးတိုလေးကို လှုပ်ခါလိုက်သည်နှင့် မီးစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းကာ တောင်အောက်ကနေ တောင်တန်းများဆီသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရှီးစီမာ မျက်နှာက ကြည်ကြည်သာသာပင်။ သူ သိုးစိမ်းနောက်ကို မလိုက်သလို စကားတစ်ခွန်းမှလည်း မပြောဘဲ လူတိုင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ လေထဲသို့ ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။

သူ့အရှိန်က ပိုမြန်လာစဥ် ပိုလည်းအားကောင်းလာ၏။ သူသည် အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သည့် အရိပ်အယောင်ကို ဖြန့်ကျက်ကာ အထွတ်အထိပ် အနေအထားတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ လူငါးဦးကို ဦးဆောင်ကာ မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ အပြေးသွားကာ ၎င်းတို့နေထိုင်ရာ လင်ကျွယ်တောင်ထွတ်ရှိ နဂါးငါးကောင်ဂူအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ လူငါးယောက်ကို ချလိုက်တဲ့အခါ တောင်ကို စောင့်နေတဲ့ တပည့်တွေက အလျင်စလို ပြေးလာပြီး ခေါင်းငုံ့ ဂါဝရပြုကြသည်။

“သခင်ကြီး... ဘယ်လိုများ အိမ်ပြန်လာဖို့ အချိန်ရှိသွားတာလဲ”

ရှီးစီမာက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လောလောဆယ် စကားမပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ကုတင်ကိုယူ၍ ထိုင်လိုက်ပြီးမှ တပည့်အားလုံးကို ခေါ်လိုက်သည်။

"နဂါးငါးကောင်ဂူအိမ်ကြီးကို အခုကစပြီး ငါတို့ရဲ့ တပည့်အကြီးဆုံး ကျုံးရွှမ်က ဆက်ခံလိမ့်မယ်... ကျုံးရွှမ်က ကြင်နာပြီး ငါ့နောက်ကိုလည်း အကြာကြီး လိုက်ခဲ့တာ... သူ့မှာ ခိုင်မာတဲ့ ကျင့်ကြံမှု အခြေခံရှိတဲ့အတွက် နဂါးငါးကောင်ဂူအိမ်ကြီးကို အမွေဆက်ခံဖို့ သင့်တော်တယ်"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြသည်။

ကျုံးရွှမ် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဆရာ... ဘာလို့ ဒီလိုစကားတွေ ပြော​နေရတာလဲ?"

ရှီးစီမာရဲ့ မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ ဗလာနတ္တိ ဖြစ်နေသည်။

"အနောက်တောင်ရဲ့ ချောက်ကမ်းပါးမှာ ကျောက်သေတ္တာတစ်ခု ဝှက်ထားခဲ့တယ်... သေတ္တာထဲမှာ ငါ တစ်သက်လုံး လေ့လာနားလည်ထားတဲ့ ကျမ်း​တွေတစ်ခုရှိတယ်... လင်ကျွယ်ကျန်းကျင့်စဥ်လို့ ခေါ်တယ်... လင်ကျွယ်က ငါ့နာမည်... မင်းသွားပြီးတော့ ကျင့်စဥ်ကို သွားယူ... သေသေချာချာ လေ့လာပြီး မင်းရဲ့ ညီအကို မောင်နှမတွေဆီလည်း လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုက်...."

ကျုံးရွှမ် မျက်ရည်များဝဲကာ အလျင်အမြန် အမိန့်နာခံရင်း ဒူးထောက် ထိုင်လိုက်သည်။ အခြားတပည့်များလည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်​ကြကာ မျက်ရည်များ ကျလာခဲ့ကြသည်။

သို့ကျိကျိုနဲ့ အခြားသူများလည်း အလွန်ဝမ်းနည်းသွားခဲ့ကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်ကုန်၏။

ရှီးစီမာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သို့ကျိကျို၊ တန်းပါ့လင်၊ သူတော်စင်မတို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်သွားကြပါတော့... နန်းတက်ဖို့ ကျုပ် မကူညီနိုင်တော့ဘူးလို့ သခင်ငယ်ကို ပြန်ပြော​ပေးပါ!"

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ပေါက်ကွဲသွားသလို အက်ကွဲသံတွေ ထွက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်မှ သွေးများ ထွက်ကျလာသည်။

"ငါအစကတော့ သိက္ခာရှိရှိ သေချင်ခဲ့တာ..."

ရှီးစီမာသည် သူ့မျက်နှာကို ပြုံးပြဖို့ ကြိုးစားရင်း အသံပြာ​ပြာနဲ့ ဆို၏။

"ဒါပေမယ့် ထိန်းလို့မရဘူး... ငါ့ဘဝမှာ မဟာယာနနယ်ပယ်မှာ ခဏရပ်ပြီး ပိုခမ်းနားတဲ့ ရှုခင်းတွေကို မြင်ရရင် လုံလောက်ပါပြီ..."

“ဝုန်း!”

သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပေါက်ကွဲထွက်ပြီး သွေးတွေ အသားတွေ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ဖူတွန်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းတာကလွဲ၍ ကျန်ဘာမှ မရှိခဲ့ချေ။

သူသည် အားကျိုးကြောင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရခဲ့ပြီး ခြေထောက်တွေ ကျိုးသွားခဲ့သညိ။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လှေပေါ်မှ မိန်းကလေးများ၊ စုန်းများ၊ ခွေးနက်၊ ကောင်းကင်မြေခွေး၊ သိုးစိမ်းတို့နှင့်လည်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူသည် ခွန်အား ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်၍ မဟာယာန အခြေအနေကို ထိန်းထားရန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှုသွင်းရုံသာ ရှိသေးသည်။

မဟာယာနနယ်ပယ်ကို ထိန်းသိမ်းတာက ဧကန်မုချ ကြီးကျယ်သော တိုးတက်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းနိုင်သော်လည်း ၎င်းသည် သူ၏ တက်ကြွမှုကိုလည်း လျော့နည်းလာစေသည်။အခု သူ့စွမ်းအင်တွေ ကုန်သွားတော့ သဘာဝအတိုင်း သေရတော့မည်။

သို့ကျိကျိုနှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်ဝမ်းနည်းကြေကွဲခဲ့ရသည်။ သူတို့က ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ ငိုယိုလျက် "အစ်ကိုကြီး အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူပါ" ဟု ရွတ်ဆိုကြသည်။

သူတော်စင်မရွှမ်းကတော့ ဒူးမထောက်သော်လည်း ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်းအတွက် မန္တန်ကို တိတ်တိတ်လေး ရွတ်ဆိုနေခဲ့ပါ၏။

ဖူကျန့်နန်းဆောင်ရဲ့ ဒုတိယအာဏာ အရှိဆုံးသခင် ရှီးလင်ကျွယ် သို့မဟုတ် ရှီးစီမာသည် ကောင်းကင်နန်းတော်မှ ယောက်ျား၊ မိန်းမနှင့် ခွေးပေါင်းများစွာကို သတ်ပစ်ရန် နယ်ပယ်ကို အတင်းအကြပ် ဖြတ်ကျော်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ သူတို့ကို မကယ်တင်ခဲ့ရလျှင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ့အစွမ်းနဲ့သူဆို လွတ်မြောက်နိုင်မှာ သေချာပါ၏။

သနားစရာပါပဲ……

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူတော်စင်မရွှမ်းသည် နဂါးငါးကောင်လှိုဏ်ဂူထဲမှ ထွက်လာပြီး ခမ်းနားသော တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ပြာပြာကြီးကို သူမ မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခိုက် တောင်ကြီးနဲ့ ဆုံတွေ့သွားလေသည်။ အကွာအဝေးကြောင့် စိမ်းလန်းနေတဲ့ မြူခိုးတွေလား တောင်လား ကောင်းကင်လားတောင် မပြောနိုင်ချေ။

"ကောင်းကင်နန်းတော်...ဆိုတာက ချန်ရှီရဲ့ ဖူကျန့်နန်းဆောင်လို ဖြစ်နိုင်လား"

သူမ စိတ်ထဲတွင် ဖူကျန့်နန်းဆောင်ဟာ သခင်ငယ်သည် ကမ္ဘာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေသော အဖွဲ့ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးသည် ချန်ရှီရဲ့ ကမ္ဘာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေသော အဖွဲ့ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် သခင်ငယ်၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ ရန့် ဖြစ်သော်ငြား အမည်ရင်းမှာ ကျူး ဖြစ်သည်။ ချန်ရှီ၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ ချန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသခင်များ၏ အကူအညီဖြင့်ပင် သခင်ငယ်နှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

လျှပ်စီးနှင့် မိုးခြိမ်းသံများ၊ လေနှင့် တိမ်များစုဝေးနေသည့် အကွာအဝေးကို သူမ ကြည့်လိုက်ရာ အခြေအနေမှာ မှန်းဆ၍မရသော အပြောင်းအလဲများနှင့်အတူ မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည့်နှယ်။

ချန်ရှီမျက်နှာသည် သူမ၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သခင်ငယ်ပုံနှင့် ထပ်နေသည်။

"ဘုန်းကြီးဖြစ်ရတာ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ရဘဲ လောကနဲ့ ခွဲခွာနေရမယ်တဲ့... ဒါပေမယ့် အရှင်ဘုရားက ငါ့ကို တောင်ပေါ်ကနေ ထွက်သွားပြီး ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ပြီး အဆုံးသတ်ခိုင်းတယ်... အရှင်ဘုရား... ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ပြီးသွားလို့ နောက်တစ်ခု ပေါ်လာရင် ဘာလုပ်ရမလဲ တပည့်တော်မကို မပြောခဲ့ဘူးလေ..."

ခဏအကြာတွင် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းက မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရောက်ရှိလာသည်။

အဝေးမှ စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများသည် လေနှင့် မိုးများကြားတွင် လှုပ်ခတ်နေ၏။