မိသားစုအမွေ

"ချန်ကျဲယွမ်... ငါ့ကို မျက်နှာသာ ပေးနေသေးတာပဲ..."

ဘုရင်ခံ ကောင်းချန်းသည် အဝေးကနေ ဒီမြင်ကွင်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း ဝမ်းသာအားရနဲ့ ဆိုသည်။

"သူ ငါ့ရဲ့ နျန်တူးမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ခဲ့တာ အမှန်ပဲ... သူ့မျက်ခုံးကြားမှာသာ နတ်ဆိုးတွေ အများကြီး ပုန်းမနေဘူးဆိုရင် သူက ငါနဲ့ ပေါင်းဖို့ ထိုက်တန်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

သူသည် ကောင်းမိသားစုမှတစ်ဆင့် ချန်ရှီ အကြောင်း ဒဏ္ဍာရီများစွာကို ကြားသိခဲ့ရပြီး ချန်ရှီရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုပုံစံကိုလည်း ကောင်းစွာ သိရှိခဲ့သည်။ ကောင်းချန်းရဲ့ မျက်လုံးများက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော သူတော်စင်မရွှမ်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို ညင်ညင်သာသာ ခါယမ်းလိုက်၏။

"သခင်ငယ်က တားမြစ်ချက်တစ်ခု... ဒါပေမယ့် ချန်ရှီလည်း တားမြစ်ထားတဲ့အရာပဲ မင်းက ဗောဓိတာအိုကျောင်းရဲ့ သူတော်စင်မ ဆိုရင်တောင် ချန်ရှီကို အရှက်ရအောင် လုပ်ပြီး သခင်လေးဆီမှာ မခိုကပ်ခိုင်းသင့်ဘူး... သူတော်စင်မရွှမ်း မင်းက အရမ်းငယ်ပါသေးတယ်... မင်း သခင်လေးဘေးက တခြားမိန်းမတွေကို မရိုက်ထုတ်နိုင်တာ အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး"

သူသည် သူတော်စင်မရွှမ်းကို ကုသပေးဖို့ မသွားဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"လူငယ်တွေ များများ ဆုံးရှုံးပေးသင့်တယ်! ဒါမှ ကြီးပြင်းလာကြမှာ!"

သူတော်စင်မရွှမ်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး မျက်လုံးများကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ တွေတွေကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ တစ်ချိန်က အသက်ဝင်နေသော မျက်လုံးများသည် ယခုအခါ မှုန်မှိုင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ စကားမပြောဘဲ မလှုပ်ဘဲ အပေါ်ကိုသာ တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ အသက်ရှုကြပ်လာကာ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားရင်း မျက်လုံးထောင့်စွန်းမှ မျက်ရည်နှစ်ကြောင်း ကျဆင်းလာသည်။ ပိုင်လီမုနဲ့ တခြားသူများက သူမအား ရထားလုံးအမိုးဆိုင်မှ ပန်းရှန်းဂိုဏ်းသို့ ပြန်သယ်သွားခဲ့ကြသည်။

ချန်ရှီကြောင့် သတိမေ့သွားပြီးနောက် ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် သူမအား ဖုံးအုပ်ထား​ပေးရန် အဝတ်တစ်ထည်ကို လွှမ်းထားပေးသည်။ မြို့တွင်းရှိ သူတောင်းစားများ၊ လမ်းသွားလမ်းလာများ သယ်ဆောင်သွားတာမျိုးက တားဆီးရန် တစ်စုံတစ်ဦးမှ သူမအား စောင့်ကြည့်ထားရန်လည်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ပိုင်လီမုလည်း သတင်းကြားပြီးနောက် အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ သူတော်စင်မရွှမ်းနှင့် မရင်းနှီးခဲ့ပါက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အမျိုးသမီးသည် အံ့မခန်းလှသော သူတော်စင်မရွှမ်းပါ ဆိုတာကို သူပြောနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမကို ဖော်ထုတ်ပြီးနောက် ဒီလူဟာ သူတော်စင်မရွှမ်း အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သူသေချာသိခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူမအား ပန်းရှန်းဂိုဏ်း၏ ခန်းမဆောင်သို့ အလျင်အမြန် ခေါ်သွားခဲ့ပြီး သမားတော် ပင့်ပေးလိုက်မှ သူမလည်း နိုးလာခဲ့သည်။

ချန်ရှီသည် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ပထမဆုံး ဒူးတစ်ချက်နှင့် တိုက်ပစ်လိုက်ရာ နံဘေးက ချုပ်ရိုးတစ်ခုဘို ပေါက်သွားကာ သူမ၏ သွေးလည်ပတ်မှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေကာ ချီကိုပါ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားစေ၏။

သူမ၏ အခြေတည်ဝိညာဉ်ကို ထုတ်တော့မည့်အချိန်တွင် ချန်ရှီက အမိုးတိုင်ကို လှန်ကာ သူမကို အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်ပစ်ခဲ့သည်။ အမိုး တိုင်ပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသော အဆောင်စာလုံးက အများကြီး ရှိကာ ၎င်းမှာ ခံစစ်ရတနာတစ်ခုပဲ ဖြစ်သည်။ တိုက်ဆိုင်မှုပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တမင်သက်သက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ချန်ရှီရဲ့ ပထမဆုံး ရိုက်ချက်က သူမရဲ့ ခေါင်းနောက်ကို ထိသွားပြီး နတ်ကွန်းထဲက ပျံသန်းခါနီးမှာပဲ ခေါက်ချခံလိုက်ရပါ၏။

ဒုတိယပစ်ချက်မှာ ပို၍ပင် ထက်မြက်လာကာ သူမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်ရှိ ကောင်းကင်တံခါးကို ထိသွားသဖြင့် သူမ၏ အခြေတည်ဝိညာဥ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာရန် လမ်းပိတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ခံရပြန်၏။

တိုင်ကို အက်ကွဲသွားတဲ့အထိ ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။ အမိုးတိုင်ပေါ်က အဆောင်စာလုံး မျိုးစုံကတောင် အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားခဲ့သဖြင့် ရိုက်နှက်မှုက ဘယ်လောက် ပြင်းထန်သလဲ မြင်ယောင်ကြည့်နိုင်သည်။

ပိုင်လီမုလည်း သူတော်စင်မရွှမ်းတွင် ဒဏ်ရာအနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် မရှိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဗောဓိတာအိုကျောင်းရဲ့ အမွေဆက်ခံရသော ကျင့်စဥ်က အလွန်လေးနက်ပြီး ဆရာကြီးမြောက်ယင်းက ကျောင်းတော်၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။ သူတော်စင်မရွှမ်းသည် အသက်၁၆ နှစ်အောက်ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ကျွမ်းကျင်မှုများစွာကို ပြုစုပျိုးထောင်ထားပြီးဖြစ်ကာ သူမရဲ့ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်က ချိုးဖျက်ရန် မလွယ်ကူပေ။

ချန်ရှီရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော်လည်း သူသည် အလွန်တိုင်းတာခဲ့ပြီး သေစေနိုင်တဲ့ ဘယ်နေရာကိုမှ မထိမှန်ခဲ့ချေ။ ဒါပေမယ့် မျက်ရည်တွေ စီးကျနေတာကို သူမတားနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ သူမဘဝတွင် တစ်ခါမျှ ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ အရိုက်မခံရဖူးပေ။

သူမ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်တွေထဲမှာ တချို့က မယဉ်ကျေးပါ။ အချို့က သူရဲကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ အချို့မှာ နူးညံ့ပြေပြစ်ပြီး အချို့မှာ အလွန်ထက်မြက်ပြီး အချို့မှာ ကျယ်ပြန့်သော စိတ်သဘောထား ရှိပေမည်။

ရှင်း​ပြချက်မရှိဘဲ ရိုက်နှက်ပစ်သော ချန်ရှီလိုလူကို သူမ မတွေ့ဖူးချေ။ ချန်ရှီက သူမအား ရိုက်နှက်ပြီးတာတောင် မကျေနပ်သေးဘဲ ဖင်ကို နှစ်ကြိမ် ကန်ထုတ်ခဲ့သေးသည်။

သူမ တောင်ပေါ်ဆင်းခါနီးမှာ သူမရဲ့ ဆရာသခင် ဆရာမြောက်ယင်းက ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အပေါ်ယံမျှသာ ဖြစ်ပြီး အနှစ်သာရမဟုတ်ပဲ အနံ့အသက်ဆိုး ထွက်နေတဲ့ အရေပြားအိတ်တစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူများသည် အပေါ်ယံအရာများကို လိုက်ရှာပြီး အခြေခံအချက်များကို မေ့လျော့ကာ မသိနားမလည်ကြပေ။

သူမက ရုပ်ရည်ကောင်းပြီး မွေးဖွားလာသူပင်။ တောင်ပေါ်ဆင်းပြီးရင် ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကြောင့် သူမကို သဘောကျပြီး အဆင်ပြေမှုမျိုးစုံပေးမယ့် ယောက်ျားတွေ ရှိလာလိမ့်မည်။ ရည်မှန်းချက်တချို့ အောင်မြင်ဖို့ဆို အသွင်အပြင်ကို အသုံးပြုနိုင်သည်။ အဆင်းသဏ္ဌာန်ကို ကောင်းကောင်း အသုံးချရင် နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်နိုင်မည်။

ဒါက တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုပါပဲ။ သို့သော်လည်း ချန်ရှီရှေ့မှာ သူမရဲ့ အသွင်အပြင်က လုံးဝ အသုံးမ၀င်ချေ။ ရိုက်နှက်နေတုန်းကလည်း ကရုဏာလုံးဝမရှိ။

ဗုဒ္ဓတောင်မှ အဝိဇ္ဇာမီးကို ပွားများတဲ့ အချိန်တွေ ရှိတယ်၊ သူက ဗုဒ္ဓလို့တောင် မဆိုမိန့်ခဲ့ပေ။

"မင်းရဲ့အကျိုးနဲ့ မင်းရဲ့အနာဂတ်အတွက် ငါဒီလိုလုပ်ခဲ့တာ... မင်းနဲ့ သခင်ငယ်ကို ငြိမ်းချမ်းအောင် လုပ်ပေးချင်ခဲ့တ.... မင်းက ငါ့ရဲ့ ကရုဏာက ဒီလို ချီးမြှင့်လိုက်တယ်..."

သူတော်စင်မရွှမ်းက သူမ၏ သွားများကို အံကြိတ်ကာ ထထိုင်ရင်း ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ထိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ရောင်ရမ်းပြီး သွေးခဲနေပြီ ဖြစ်ကာ အဓိကနေရာကို ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့် သူမ၏ နတ်ကွန်း ပေါ်လာရန် မဖြစ်နိုင်​တော့ပေ။ သူမသည် လက်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ဦးခေါင်းထိပ်ကို ထပ်မံထိလိုက်ရာ ကောင်းကင်တံခါးကလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပဲမလို သူမကို ပို၍ပင် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဗုဒ္ဓဘာသာကို ဆည်းပူးခဲ့ပြီး ဗောဓိဘုရားကျောင်းမှ ထိပ်တန်းအမွေကို ရရှိခဲ့သည်။ အတတ်ပညာများစွာကို ရရှိထားပြီး မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များကြားတွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အခြေတည်ဝိဥာဉ်နယ်ပယ်တွင် ရှိကြသော်လည်း သူမခွန်အားသည် ပန်းရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ အခြေတည်ဝိညာဥ်နယ်ပယ်မှ ဂိုဏ်းဆရာများထက် များစွာပိုမိုအားကောင်းပါသည်။ သူမ၏ လေ့ကျင့်မှုသည် အားကောင်းသည်၊ မှော်ပညာက အစွမ်းထက်ကာ တန်ခိုးနှင့် လက်နက်များက သူတို့ထက် များစွာသာလွန်သည်။

ဒါပေမယ့် သူမမှာ ဘာမှလုပ်စရာ အချိန်တောင်မရှိဘဲ ချန်ရှီဆီက အားပါးတရ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။

တရားမျှတသော တိုက်ပွဲသာဖြစ်လို့ ချန်ရှီ ရိုက်နှက်လိုက်လို့ဆိုလျှင် ကောင်းပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အဓိကအချက်မှာ တွန်းလှန်ဖို့ အစွမ်းအစမရှိခဲ့ဘဲ သူမ အရိုက်ခံရပြီးနောက် သတိလစ်သွားရဖြစ်သဖြင့် အလွန်စိတ်နာသွားစေသည်။

ဒါက သူမကို အရှက်ရစေတာမဟုတ်ဘဲ ဗောဓိဘုရားကျောင်းရဲ့ အမွေကို အရှက်ရစေခြင်းပါပဲ။

ပိုင်လီမု : "စိတ်မပူပါနဲ့ သူတော်စင်မ... ငါ့ရဲ့ ပန်းရှန်းဂိုဏ်းက ရန်ငြိုးအသစ်တွေရော အဟောင်းတွေအတွက်ရော ချန်ရှီနဲ့ သေချာပေါက် ဖြေရှင်းပေးမှာပါ.. ချန်ရှီရဲ့နောက်ကို လိုက်နေတဲ့သူတွေရှိတယ် သူမြို့ကထွက်ပြီး နျန်တူးရဲ့ မိုင်တစ်ရာ အပြင်ဘက်ကို ထွက်သွားရင် ချက်ချင်း သတ်ပစ်မှာ!"

သူတော်စင်မရွှမ်းက အိပ်ယာမှ ကုန်းထရန် ရုန်းကန်ရင်း သွားများကို အံကြိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင်နဲ့လိုက်ခဲ့မယ်!"

ပိုင်လီမုက ပြုံးပြလိုက်သည်။

"သူတော်စင်မက အနားယူပြီး ပြန်ကောင်းလာအောင် လုပ်လိုက်ပါ... ကောင်းကင်တံခါးနဲ့ နတ်ကွန်း ပိတ်သွားတဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အသေးအမွှားကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး..."

သူက တခြားဘာမှ ထပ်မပြောခဲ့။ ချန်ရှီဟာ သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ဒူးဖြင့် တိုက်ခဲ့သည်။ ဤထိုးနှက်မှုသည် သူမ၏ ချီ နှင့် သွေးများ စွန့်ကြဲရာနေရာကို အလွန်ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်စွာ နာကျင်သွားစေသည်။ အဲဒီနေရာမှာ ဒဏ်ရာက အတော်လေး သီးသန့်ဖြစ်နေတာမို့ သူဘာမှ မေးခွန်းမထုတ်တော့ပေ။

သူတော်စင်မရွှမ်းခမျာ အမှန်ပင် ဘာမှ မလုပ်နိုင်သဖြင့် ခပ်တိုးတိုးသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"အခြေတည်ဝိညာဥ်က ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ကို မခွာနိုင်သလို နတ်ကွန်းလည်း မထုတ်နိုင်တော့ဘူး"

ပိုင်လီမုက တစ်ချက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"သူတော်စင်မရွှမ်း... ကျုပ်ရဲ့ သတင်းကို စောင့်နေလိုက်ပါ..."

နှစ်ရက် ကြာသွားသော်လည်း ပိုင်လီမုထံမှ သတင်းမထွက်သေးပါ။ သူမ အလွန်စိုးရိမ်နေသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူမမျက်နှာပေါ်ရှိ ရောင်ရမ်းမှုနှင့် နာကျင်မှုတို့က ပျောက်ကွယ်သွားကာ အပြင်းအထန်ခံရသည့် ဒဏ်ရာအချို့မှလွဲ၍ သူမ၏ အသွင်အပြင်သည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အဲဒီနေ့မှာပဲ ပိုင်လီမုက ကမန်းကတန်းရောက်လာပြီး ဆို၏။

"သူခိုးချန်ရှီက မြို့ထဲက ထွက်သွားပြီ... သူတော်စင်မ လှုပ်ရှားနိုင်လား"

"ကျမခေါင်းပေါ်က သွေးခဲတွေက လုံးလုံးမပျော်သေးပါဘူး...အဲဒါကြောင့် ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ အခြေတည်ဝိညာဥ်ကို စွန့်ထုတ်ဖို့ နည်းနည်းခက်​နေ​သေးတယ်... သူက ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်တံခါးကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တာ... ကျွန်မကိုယ်တိုင် မလုပ်နိုင်လောက်ဘူး"

"သူခိုးချန်ရှီကို ဖမ်းပြီးရင် သူတော်စင်မ ဒေါသပြေအောင် ခဏလောက် အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမှာပါ"

သူမက ခေါင်းခါပြီး။

"ကျွန်မ ကျင့်ကြံသူတွေကို မသတ်ဘူး"

သူမက ခေတ္တရပ်ပြီး "မင်းတို့ လုပ်သင့်တာ လုပ်ပါ" လို့ ဆိုလာသည်။

သူမသည် ပန်းရှန်းဂိုဏ်းမှ လူများနောက်သို့ လိုက်ကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ပန်းရှန်းဂိုဏ်းတွင် လူအများအပြားနှင့် သခင်များစွာရှိကြပြီး ပိုင်လျန့်ခန်းမမှလူများလည်း လိုက်ပါလာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပိုင်လီမုရဲ့ အသံက ဆက်ထွက်လာ၏။

"သူတော်စင်မရွှမ်း... ဒီတစ်ခါ ငါတို့ နျန်တူးရဲ့ မိုင်တစ်ရာကျော်အထိ သွားရမယ် ခရီးက တော်တော်ရှည်တယ် သူတော်စင်မ ကျေးဇူးပြုပြီး ရထားလုံးပေါ် တက်လိုက်ပါ..."

လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သမင်နှစ်ကောင်က ခေါင်မိုးပါရထားလုံးကို ဆွဲလာပြီး သူမဘေးမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခေါင်မိုးက စတုရန်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိကာ အချင်းဝက်တွင် ဆယ်ပေကျော်ရှိသော နေရာကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ခေါင်မိုး ပတ်ပတ်လည်တွင် ပုလဲပုတီးစေ့များ တွဲလျောင်းချထားကာ လှည်းကို အလွန်နူးညံ့သော သိုးမွှေးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

အတွင်းပိုင်းက မြင်ကွင်းအပြည့်ရှိပေမယ့် အထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ အတွင်းခန်းက အပြင်ဘက်ထက် အနည်းငယ်ပိုကြီးတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် တောက်တျယ် သို့မဟုတ် ဖီရှိုးလို အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကောင်းချီးများ၏ ရလဒ်သာ ဖြစ်သည်။

နျန်တူးရဲ့ ရထားလုံး ထုတ်လုပ်ရေးက အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။

သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း ရထားလုံးပေါ်တက်ပြီးနောက် အကဲခတ် ကြည့်လိုက်ရာ သမင်နှစ်ကောင်ဟာ မျိုးစိတ်မတူတာကို တွေ့လိုက်ရပါ၏။ သူတို့ ပြေးတဲ့အခါ ခွာတွေက တိမ်တွေပေါ် ပြေးနေသလို သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြှောက်ပေးစေသည်။ ခွာချလိုက်သောအခါတွင် တိမ်များသည် အနောက်သို့ လွင့်ပျံလာကာ ဘီးလေးဘီးကို မြေပြင်မှ မြောက်ကြသွားစေသည်။

ရထားလုံးက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် မောင်းနေ၏။ နောက်ကွယ်က ကောင်းကင်ယံမှာတော့ ပေပေါင်းများစွာ အချင်းရှိသော တိမ်တိုက်များ လွင့်ပျံနေသဖြင့် အလွန်ပင် လှပသည်။ ပိုင်လီမုနဲ့ သူတော်စင်မရွှမ်းတို့သည် ရထားလုံးဖြင့် မြို့ပြင်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းထွက်သွားကာ မြို့အရှေ့ဘက်ရှိ တောင်ပိုင်း ရေကန်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

သူလျှိုတွေက ပိုင်လီမုဆီကို အဆက်အသွယ် မပြတ် သတင်းပို့နေ၏။

"ချန်ရှီက မြို့တောင်ဘက်ကို သွား​နေပါပြီ "

"ချန်ရှီ ယွမ်ယန်းတံတားကို ရောက်နေပြီ!"

"ချန်ရှီက မြို့နဲ့ ဆယ့်ငါးမိုင်လောက် ဝေးနေပြီ!"

"တနန်ရေကန်ဆီ ပြေးသွားတယ်!"

……

ရထားလုံး နောက်ကွယ်တွင် ပန်းရှန်းဂိုဏ်းမှ အရည်အချင်းရှိသူ များစွာ ပါလာသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရတနာသေတ္တာထဲမှ ကြေးဝါမှန်တစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကြေးဝါမှန်၏ နောက်ဘက်တွင် ပင်လယ်သားရဲရုပ်ကြွလေးခုရှိပြီး အလယ်တွင်တော့ ပင်လယ်နတ်ဘုရားသည် နဂါးနှစ်ကောင်ကို ခြေဖြင့်နင်းထားသည်။

အမျိုးသမီး ထို​အရာဝတ္တုကို မြှောက်လိုက်သောအခါ ကြေးမှန်သည် လူတစ်ဦးထက် ပိုကြီးမားလာတာ တွေ့လိုက်ရပြီး ချန်ရှီရဲ့ ရုပ်ပုံက မှန်ထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။ သူတော်စင်မရွှမ်း ကြည့်လိုက်တော့ ချန်ရှီလက်ထဲမှာ အမိုးအကာတစ်ခုကို ကိုင်ထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထီးခေါင်မိုးက သူ့ထက်မြင့်ပြီး ထီးအကူအညီဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွား​နေသည်။

"သူ့ရဲ့ ရထားလုံးခေါင်မိုးက လွတ်နေတာပါ... ​​ဒါပေမယ့် အခု ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရှိနေပြီ!"

သူတော်စင်မရွှမ်းသည် ကြေးမှန်ထဲက ချန်ရှီကို စိုက်ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေ့သွားခဲ့သည်။ သူမက ချက်ချင်းပဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအမိုးကို သူနဲ့ကျွန်မက ဝယ်ခဲ့တာ... နဂိုက ဘာအမှတ်အသားမှ မရှိဘူး ခေါင်တိုင်ကလည်း လွတ်နေတာ.. အခု အမှတ်အသားတစ်ခု မှတ်ထားပြီ.... ဂိုဏ်းချုပ်ပိုင်လီမု ဂိုဏ်းရှေ့က လူတွေကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားရမယ်... သတိထားရမယ်"

သူ့ဘေးက ပန်းရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ နံ့သာသခင်က ပြုံးပြီး ပြောလာသည်။

"သူတော်စင်မလေး စိတ်မပူနဲ့.. လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်ပြီးသား.. သူ ခွေးမည်းသွေးနဲ့ သစ်ကြံပိုးခေါက် ဝယ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် အဆောင်စာလုံးတွေ ဆွဲနေတာ တွေ့လိုက်တယ်... ဒီမျက်နှာဖုံးမှာ အမှတ်အသားတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် ကျ​နော်တို့ဘက်က ထုတ်ဖို့ကလည်း အချိန်ခဏလေးပဲ လိုပါတယ်"

အဆောင်စာလုံးနဲ့ လက်နက်တွေကို သန့်စင်ဖို့က လွယ်ကူတာမျိုး မဟုတ်ချေ။ အမျိုးမျိုးသော အဆောင်စာလုံးကို ဆွဲပြီးသောအခါ ကြာကြာခံအောင် ၎င်းတို့ကိုနေ့စဉ် ဆက်ဆွဲသားနေဖို့ လိုအပ်ပါသေးသည်။ ချန်ရှီသည် အဆိုပါ တံဆိပ်တုံးများကို ဆွဲရန် နှစ်ရက်သာကြာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ထပ်မံခြေရာခံဆွဲရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

ပိုင်လျန့်ခန်းမက တခြား နံ့သာသခင်တစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ပြောလာသည်။

"သူ့ထီးပေါ်မှာ အဆောင်စာလုံးတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် တော်တော်များများက ရှုပ်ပွနေတာ...အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေကို သန့်စင်တဲ့အခါ ပိုကောင်းတဲ့ အဆောင်စာလုံးတွေ သုံးရတယ်... သူတို့ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ရွေးချယ်မှုတွေ လုပ်ရမယ်... ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အဆောင်စာလုံးတွေ စုလိုက်ရင် အစွမ်း​တွေကို ကန့်သတ်ပေးလိမ့်မယ်"

ပိုင်လီမု : "မတူကွဲပြားတဲ့ ကုန်သွယ်မှုတွေက မတူညီတဲ့ တောင်တွေကို ရောက်သွားသလိုပဲ...ချန်ရှီ တကယ့်ကို တော်တဲ့ အဆောင်ဆွဲ မှော်ဆရာတစ်ယောက်... ဒါပေမယ့် သန့်စင်တဲ့ လက်နက်တွေကို ​ပြန်သန့်စင်တာက တခြား ကုန်သွယ်မှုတစ်ခုလိုပဲ... သူ့ရဲ့ ရထားလုံးအမိုးကတော့ ပျက်စီးသွားပြီ"

သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း ထိုအကြောင်းကို သေသေချာချာ စဉ်းစား​နေခဲ့သည်။ ချန်ရှီ ဝယ်ယူသွားသော ခေါင်မိုးမှာ ၁၀၈ ခေါက်ရှိသည်။ ခပ်သေးသေး ရေးထားရင် ခေါက်တိုင်း မှာ အဆောင်စာလုံး ဆွဲလို့ရပါ၏။ သစ်သားတိုင်ပေါ်တွင်လည်း အနည်းငယ် ရေးဆွဲနိုင်သည်။

အလုံး တစ်ရာကျော်သော အဆောင်စာလုံးများကို စနစ်တကျ ပေါင်းစပ်ထားလျှင် အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်ပြီး ထိပ်တန်း လက်နက်များဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ဘယ်လို ပေါင်းစပ်ရမယ်၊ ဘယ်လို စီစဉ်ရမလဲ ဆိုတာက လေးနက်သော မေးခွန်းဖြစ်ပြီး တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်အတွင်း အဖြေရှာမရပေ။

ပိုင်လျန့်ခန်းမက သခင်တစ်ဦးပင်လျှင် ရက်ပေါင်းများစွာ ပင်ပင်ပန်းပန်း လေ့လာရမည်ဖြစ်ပြီး မကြာခဏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ တပည့်များနဲ့ အတူတကွ ဆွေးနွေးဖို့လည်း လိုအပ်ပါ​သေးသည်။ အစီအစဥ်နှင့် ပေါင်းစပ်မှုတွင် အနည်းငယ် အမှားအယွင်း ရှိသွားပါက ၎င်းကို သန့်စင်သောအခါ အဆောင်စာလုံး လက်နက်ကို အနည်းဆုံး ဖျက်ဆီးပစ်မိမည်။ သို့သော် ၎င်းသည် လူများစွာကို မကြာခဏ သေဆုံးစေတာ သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရစေတာမျိုး ဖြစ်စေ၏။

သူတော်စင်မရွှမ်းသည် မှန်ထဲက ချန်ရှီ မှီနေသော ခေါင်မိုးကို အသေအချာ ကြည့်​နေသည်။ အလွှာများကို ခေါက်ထားသော်လည်း စောင်းတန်း၏ ထောင့်များကို အစွန်းဘက်မှ မြင်နိုင်သေးသည်။

သူမ မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်တော့။

"ခေါက်တစ်ခုစီမှာ တစ်ခုထက်ပိုပြီး ဆွဲထားပုံရတယ်... အစွန်းကနေကြည့်ရင်တော့ ခေါက်တစ်ခုစီမှာ အနည်းဆုံး ကိုးခုရှိတယ် ဒါမှမဟုတ် ဒီထက်မက!"

ထီးက သစ်မာအကန့်များ ပါ၀င်ပြီး ခေါင်မိုး၏ အလွှာများက အလွန်သေးသွယ်သည်။ ၎င်းတို့ပေါ်တွင် ပန်းချီဆွဲခြင်းမှာ လက်ရေးပညာ အရည်အချင်းကလည်း အလွန်လိုအပ်ပါသည်။

အကယ်၍ လူတစ်ဦးသည် ထီးအကန့်တစ်ခုတွင် ကိုးခု၊ ဆယ်ခုကို ဆွဲနိုင်ပါက သူ့ကို ပိုင်လျန့်ခန်းမက သန့်စင်ရေးကိရိယာများကို ကျွမ်းကျင်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

"အလွှာတစ်ရာ့ရှစ်ခေါက်ဆိုတာ သင်္ကန်းတစ်ထောင်ကို ဆိုလိုတာ... အလယ်က တိုင်ကို ထပ်ထည့်လိုက်ရင် အဲဒီပေါ်မှာလည်း အဆောင်စာလုံးလည်း အများကြီးရှိရမယ်..."

မှန်ထဲတွင် သူမ ချန်ရှီကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့်။

"သူ သန့်စင်ထားတဲ့ အဆောင်စာလုံး လက်နက်က ဘာလဲ"

ချန်ရှီသည် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် အရှိန်မလျှော့ဘဲ တောင်ပိုင်းရေကန်ဆီ အမြန်သွား​နေခဲ့သည်။ အခုဆို သူသည် နျန်တူးမှ မိုင်တစ်ရာနီးပါး ဝေးနေပါပြီ။

ထိုစဥ် လမ်းဘေးမှာ ထူးဆန်းတဲ့ လူတချို့ ပေါ်လာ၏။ သူတို့သည် မီးခိုးရောင် ၀တ်ထားသော အမျိုးသားများ ဖြစ်ကြပြီး စာတိုက်လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့က ဘေးတွင် ခေါင်းတလားများ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သင်္ချိုင်းဘေးကနေ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ချန်ရှီ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီလူတွေက သူ့ကို လုံးဝမရှောင်သွားဘဲ တည့်တည့် ပြန်စိုက် ကြည့်လာကြသည်။

သူသည် စာတိုက်လမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်လာသည်။ ကောင်းကင်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာပြီး လေအေးတွေ တိုက်ခတ်လာသည်။ လမ်းမှာ လမ်းသွားလမ်းလာတွေ မရှိတော့ဘဲ စာတိုက်လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသူက သူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိ​တော့သည်။

ရှေ့မှာ လူတစ်ယောက်က စာရွက်ကို မီးရှို့နေသည်။ စက္ကူပိုက်ဆံတွေက အအေးခန်းထဲမှာ တောက်လောင်နေပြီး မီးထဲ ကျသွားတဲ့အခါမှာတော့ မီးတောက်တွေနဲ့အတူ တက်လာ၏။

ပတ်လည်ရှိ စာတိုက်လမ်းမပေါ်တွင် သနားစရာကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ထိုင်နေသူများ ရှိခဲ့သည်။ လေအေးက သူတို့ပတ်လည်ကို လှည့်ပတ်နေကာ စက္ကူပိုက်ဆံတွေ မီးလျှံထဲက လွင့်ထွက်သွားမှာကို စောင့်နေကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ခုန်ပေါက်ကာ ငွေစက္ကူများကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူတို့၏မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ ရွှင်မြူးသော အမူအရာဖြင့်။

"လူတွေက ဖယောင်းတိုင်မီးထွန်းတယ်... သရဲတစ္ဆေတွေက မှုတ်ထုတ်ကြတယ်... ဖယောင်းတိုင်တွေ ကုန်ရင် ရွှေကို ထိလို့မရတော့ဘူး..."

စာရွက်ကို မီးရှို့တဲ့လူက “တစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်တွေက ရွှေကို ထိရလို့ ထိတ်လန့်နေကြတာ” ဟု အသံထွက်လာသည်။

လမ်းတစ်ဝိုက်တွင် ဖယောင်းတိုင်တန်းများ ထွန်းညှိထားပြီး စိမ်းစိုနေသော မီးတောက်များလည်း ဝန်းရံနေသည်။ ဖယောင်းတိုင်တစ်ခုစီ၏ ဘေးတွင် အနီရောင်ဝမ်းဆက်နှင့် အဖြူရောင်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော တစ္ဆေလေးတစ်ကောင် ထိုင်နေသည်။ သူက ဖယောင်းတိုင်ကို မှုတ်ထုတ်ချင်သလို စိုက်ကြည့်နေ၏။

ချန်ရှီသည် ခေါင်မိုးပေါ် မှီ၍ စာရွက်ကို လုယူရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော သရဲတစ္ဆေများကို ရှောင်ရင်း ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။

"ညီလေး... မင်းငရဲတံခါးကို လှမ်းပြီးသွားပြီ၊ ဒါပေမယ့် မင်းကိုယ်မင်း မသိဘူး ဖြစ်နေတယ်.."

ချန်ရှီနောက်က စက္ကူမီးရှို့နေသောလူ၏ အသံထွက်လာသည်။

"မင်းမီးဖိုထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ရဲ့သင်္ချိုင်းမြေထဲကို ဝင်သွားပြီ"

ချန်ရှီ ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်ကာ မေးခွန်း ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ"

ထိုလူက စက္ကူမီးဖိုကနေ ဖြူဖပ်ဖြူရော်အကြည့်ဖြင့် မျက်နှာကို မော့လာသည်။

"ပန်းရှန်းဂိုဏ်း... မီးထွန်းသူ.. မင်းက သခင်ငယ်ရဲ့ မှော်လက်နက်ဖြစ်တဲ့ နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားကို ယူသွားတယ်... မင်းငါ့ဆီ မှော်လက်နက်ကို ပြန်ပေးရင် မင်းရဲ့အလောင်းကို ငါ သေချာ ထိန်းသိမ်းထားပေးပါ့မယ်!"

သူပြောပြီးတာနဲ့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ကမ္ဘာကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လမ်းတစ်ဖက် တစ်ချက်စီမှာ ခေါင်းတလားတွေ၊ သရဲတစ္ဆေတွေ နဲ့ စာတိုက်လမ်းတစ်ခုပဲ ကျန်တော့သည်။

အုတ်ဂူကြီး ဖွင့်ပြီးသောအခါ ပန်းရှန်းဂိုဏ်းမှ လူများသည် ရတနာရှာဖွေရန် သင်္ချိုင်းတွင်းသို့ အလျင်စလို မပြေးဝင်ကြပေ။ အုတ်ဂူထဲသို့ ဦးစွာဝင်ရောက်ရန်၊ ဖယောင်းတိုင်မီးထွန်းပြီး သင်္ချိုင်းတွင်း၌ သရဲတစ္ဆေရှိမရှိ ဆုံးဖြတ်ရန် ဖယောင်းတိုင်မီး တစ်လုံး လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖယောင်းတိုင်မီးထွန်းသူတိုင်းသည် ထူးခြားသော စွမ်းရည်များကို ကျွမ်းကျင်ရန် လိုအပ်သည်။

သရဲတစ္ဆေများကို ဖမ်းဆီးတာ၊ ချည်နှောင်ထားသော မိစ္ဆာများကို ဖမ်းယူတဲ့အခါ ဖယောင်းတိုင် မီးထွန်းတာက ထူးခြားချက် ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"လူ့လောကထဲက သရဲတစ္ဆေတွေကို ထိန်းချုပ်ရတာ တကယ့်ကို မှော်ဆန်တဲ့ မှော်ပညာတစ်ခုပဲ.. မင်း ကျင်လည်နေတာက မရဏကမ္ဘာတစ်ခုပေါ့?"

ချန်ရှီ ထီးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်း အလွန်တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး လင်းလက်သွားစေ၏။ ထီးအလွှာ ၁၀၈ ထပ်၏ တစ်လွှာစီတွင် အဆောင်စာလုံး ဆယ်မျိုးရှိပြီး တစ်မျိုးစီက ကွဲပြားကာ စုစုပေါင်း ၁၀၈၀ ခု ရှိသည်။

လက်မောင်းလောက် ထူထဲသော ထီးလက်ကိုင်ပေါ်တွင်တော့ အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို ထူထပ်စွာ ကပ်ထားလျက် ရှိကာ အမျိုးပေါင်းက ၁၂၀၀ လောက် ရှိသည်။ ပေါင်းစည်းထားပုံက ဟွာရှနတ်ဘုရား အယောက် ၁၂၀၀ ကို ရည်ညွှန်းပြီး လော်ထျန်းနတ်ဘုရားဟု ခေါ်၏။

ချန်ရှီသည် ထီးခေါင်မိုးကို ကိုင်လိုက်ပြီး လော်ထျန်းနတ်ဘုရား အစီအရင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ စတင် အသက်သွင်းရင်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်ဟာ ပိုကောင်းလဲ ကြည့်ရအောင်.... ပန်းရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ မှော်ပညာလား ဒါမှမဟုတ် ငါ့မိသားစုရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အမွေခံစွမ်းရည်လား ငါတကယ် လေ့လာချင်တယ်"