လျှာဆွဲငရဲ

နျန်တူး ဘုရင်ခံကောင်းသည် အိပ်မက်ဆိုး သစ်ပင်ကြီးကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်​နေသည်။

အိပ်မက်ဆိုးသစ်ပင်၏ အကိုင်းအခက်များနှင့် အရွက်များက ယိမ်းနွဲ့နေပြီး ၎င်း၏ ခေါင်မိုးသည် ဧရိယာ ဆယ်ဧကကျော်အထိ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ လူသေအလောင်း တစ်ထောင်ကျော်က သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး အချို့မှာ လေထဲတွင် ကခုန်နေသည်။ အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ ဒီမြင်ကွင်းမှာ သူ့ဦးရေပြားကိုတောင် ယားယံလာသလို ခံစားလာရစေ၏။

ဒီလို ထိထိရောက်ရောက် ဖြိုခွဲပစ်လိုက်တာမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ချန်ရှီသည် ဖယောင်းတိုင်မီးထွန်းသူ၏ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်တာခံရပြီး ပိုက်ကွန်ထဲသို့ ဆွဲငင်ခံရသည့်အချိန်မှစ၍ နံ့သာသခင်များကို သတ်သည်၊ အစီအရင်ထဲသို့ ဖောက်ထွင်း ဝင်ရောက်ကာ လူအများကို သတ်ပစ်သည်၊ အစီအရင်ကို ဖြိုခွင်းကာ အိပ်မက်ဆိုးသစ်သားဖြင့် ​ပြန်ချထားကာ အစီအရင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်တည်း အားလုံးပြီးသွားပြီ။

ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ လူသတ်ချင်စိတ်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ပန်းရှန်းဂိုဏ်းနဲ့ ပိုင်လျန့်ခန်းမက ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ထောင်ကျော်ဟာ လုံးဝနီးပါး သုတ်သင်ခံခဲ့ရပြီး လူငါးဦးသာ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤလူတစ်ထောင်ကျော် ရှိသည့်အနက် ခြောက်ရာ သို့မဟုတ် ခုနစ်ရာသည် အနောက်နွားရှင်းကျိုး တစ်ခုလုံးမှ ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားသော သင်္ချိုင်းလုယက်ခြင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်သည်။ နေ့ခင်းဘက်တွေမှာ သူတို့တွေဟာ ကျေးလက်မှာ ဗေဒင်ဆရာတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဖုန်းရွှေသခင်တွေ၊ လမ်းတွေပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်တဲ့ သူတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကျေးလက်ကို ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်လာတဲ့ ဈေးသည်တွေ၊ ခေါင်းတလား ဆိုင်ရှင်တွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ပန်းပဲဖိုလိုလို လုပ်ကိုင်ကြသည်။

ညဘက်တွင် ၎င်းတို့သည် သင်္ချိုင်းတွင်းတူးပြီး သင်္ချိုင်းဂူများကို လုယက်ရန် လော်ယန် ဂေါ်ပြားများဖြင့် လူသေများ၏အိမ်များသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည့် လူ​ကောင်ကြီးများ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် သင်္ချိုင်းဂူများထဲမှ ကျောက်မျက် ရတနာများကို ပြန်လည်ရောင်းချကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏လက်ထဲတွင် သွေးကျောက်စိမ်းများကို ပြုစုကြပြီး သရဲတစ္ဆေများကိုပင် မွေးမြူနိုင်ကြ၏။

သူတို့မှာ ကြီးမားတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိတာကြောင့် သဲလွန်စ မချန်ထားဘဲ အလျင်စလို ထွက်သွားနိုင်ကြသည်။ သို့သော် ချန်ရှီကတော့ အစီအရင်ကို ဖြိုခွင်းရန် တိုက်ပွဲတစ်ခု လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် အနောက်နွားရှင်းကျိုးရှိ ကျွမ်းကျင်သော ဓားပြအားလုံးနီးပါး သေဆုံးခဲ့ရသည်။

ကျန်လူ လေးငါးရာတို့သည် ပိုင်လျန့်ခန်းမမှ ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားသော လက်နက်များနှင့် ရတနာများကို သန့်စင်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ပြီး အခု အားလုံးနီးပါး အသတ်ခံခဲ့ရပြီ။

နျန်တူးမှ စစ်သားများသည် ဤလူတစ်ထောင်ကျော်ကို ဝန်းရံကာ သတ်ပစ်လိုလျှင်ပင် ကြီးကြီးမားမား ပေးဆပ်ရမှာ သေချာပါသည်။

"ချန်ရှီတစ်ယောက်တည်း ဒီလူတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်..."

ဘုရင်ခံ ကောင်းချန်း: "ချန်ရှီက ချန်ယင်တူးရဲ့ ကျန်ရှိသေးတဲ့ စွမ်းအားကို အားကိုး​​နေတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ... သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို အားကိုးတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ... ဒီလိုတွေးတဲ့သူတွေကတော့ သူ့ကို လျှော့တွက်နေတာပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ တကယ့်အန္တရာယ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နတ်ဆိုးမဟုတ်ဘူး သူကိုယ်တိုင်ပဲ ဆိုတာတော့ ရှီးကျင်းကရော ဒါကို သတိထားမိရဲ့လား..."

ချန်ရှီနှင့် ပတ်သက်သည့် ကောလာဟလများ အပါအဝင် သူရရှိသည့် သတင်းအချက်အလက်များသည် ချန်ရှီကို နှိုးဆော်ခြင်းမပြုရန်၊ ချန်ရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် နတ်ဆိုးများရှိနေ၍ ချန်ရှီသေဆုံးပါက ထိုနတ်ဆိုးများ လွတ်မြောက်လာမည် စသည်တို့ ဖြစ်သည်။

ယခု နျန်တူးမြို့အပြင်ဘက်က ဖွဲ့စည်းမှုကို ဖြိုခွင်းနေတဲ့ တိုက်ပွဲကြောင့် ကောင်းချန်းလည်း ချန်ရှီရဲ့ အန္တရာယ်ကို သိရှိလာခဲ့သည်။

ပိုင်လီမုရဲ့ မျက်နှာလည်း ပြာသွားကာ သူ့လက်ခြေများ အေးစက်သွားသည်။

သူဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာပြီးကတည်းက ပန်းရှန်းဂိုဏ်းဟာ သူ့လက်ထဲမှာ ပိုချမ်းသာလာခဲ့သည်။ သူသည် သင်္ချိုင်းကြီးများစွာကို တူးဖော်ခဲ့ပြီး မြေကြီးထဲက နဂါးသွေးပြန်ကြောများကို ဖြတ်တောက်ကာ မှော်လက်နက်အချို့ကို သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းထဲတွင် တပည့်များ ပိုများလာကာ ဂိုဏ်းကလည်း အရင်ကလို ပြန်လည်နိုးထလာခါနီးတွင် ရှိလာသည်။

မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း ပန်းရှန်းဂိုဏ်းတွင် သခင်များ ပိုများလာပြီး တပည့်များကလည်း နေရာတိုင်းတွင် ပွင့်လန်းနေကြသည်။ ရွှေအမြုတေ နယ်ပယ်မှာဆို တပည့်ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီ။

သူသည် သခင်ငယ်နောက်သို့ လိုက်ရန် အစပြုခဲ့တာမျိုးသာ မရှိပါက ပန်းရှန်းဂိုဏ်းသည် ၎င်း၏ လက်ရှိအောင်မြင်မှုကို ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အခုတော့ မမျှော်လင့်ဘဲ ပန်းရှန်းဂိုဏ်းသည် ကပ်ဆိုးဘေးဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရပါပြီ။

ချန်ရှီ ရက်စက်လွန်း၏။

ပိုက်ကွန် အစီအရင်ကို ပိတ်ဆို့ရန် လျှို့ဝှက်နက်နဲသော ရွှမ်ကျီးပိုင်ပြန့် မီးဖိုကို အသုံးပြုကာ အိပ်မက်ဆိုး သစ်သားကို ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ မူလက သူ့ကို ပိတ်မိနေ​စေသည့် အစီအရင်အတွင်း၌ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုထဲ ပြန်ပိတ်မိသွားတဲ့ အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ့ရှေ့တွင် ရွှေအမြုတေနဲ့ အခြေတည်ဝိညာဥ် နယ်ပယ်မှ သခင် ၁၁၄၃ ယောက် တို့သည် အိပ်မက်ဆိုးသစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။ နတ်ပြောင်းလဲခြင်း နယ်ပယ်က သခင်တွေရဲ့ အလောင်းသုံးလောင်းမှာလည်း အိပ်မက်ဆိုး သစ်ပင်ပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျကာ ယိမ်းနွဲ့နေပြီး သစ်ကိုင်းများ လှုပ်ရှားရာအတိုင်း ကခုန်နေသည်။

အကယ်၍ သူသာ အချိန်မီ ရောက်မလာပါက ကျန်ရှိသော နတ်ပြောင်းလဲခြင်း နယ်ပယ်မှ သခင်ငါးဦးသည်လည်း သစ်ပင်ဆီက ဝါးမျိုတာကို ခံရပေလိမ့်မည်။

ဤထူးဆန်းသော အပင်သည် ဆယ်ဧကကျယ်ဝန်းသော ထိပ်ဖူးဖြင့် အလွန်ကြီးမားလာပါသည်။ အလောင်းတစ်ထောင်ကျော်က ၎င်း၏ အကိုင်းအခက်များပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားကာ အလွန်အံ့မခန်း ပုံရိပ်ဖြင့် ထူးဆန်းလှသည်။

"နတ်ဆိုး... ချန်ရှီ မင်းက နတ်ဆိုးပဲ!"

ပိုင်လီမု ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ သူ့ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်ပြီး မှော်စွမ်းအင်ကို ထုတ်ဖို့အတွက် လက်ကိုမြှောက်ရင်း လေထုအလယ်မှာ ရပ်နေ၏။ သူ့လက်ဝါး နောက်ကွယ်တွင် မြတ်စွာဘုရား၏ လက်ဖဝါးဟာ ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။

ချန်ရှီ ချုပ်ကိုင်ထားသော အိပ်မက်ဆိုးသစ်ပင်က အလွန်အစွမ်းထက်လွန်းသည်။ မဟုတ်ပါက နတ်ပြောင်းလဲခြင်း နယ်ပယ်က လူငါးယောက်ပါ ဝိုင်းရံထားဖို့ လိုမည် မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုမှော်လက်နက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရလို့ကတော့ လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မရှိပါဘူး။

မြတ်စွာဘုရား၏ လက်ဝါး တံဆိပ်ခတ်မှုအောက်တွင် အိပ်မက်ဆိုးသစ်ပင်က အမှန်တကယ်ပင် မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။ လက်ဝါးတံဆိပ် မကျလာခင်မှာပဲ ပေါက်ကွဲပြီး ကွဲအက်သွားပါတော့သည်။

မြတ်စွာဘုရား၏ တံဆိပ်တော်သည် ပုပ်သိုးသော သစ်သားလို အိပ်မက်ဆိုးသစ်ပင်ကို နှိပ်စက်၍ မြေပြင်သို့ ပြင်းစွာ ပြုတ်ကျသွား​စေလေ၏။ အရှည်ပေတစ်ရာနှင့် အနံပေခြောက်ဆယ့်ခုနစ်ပေရှိသော ကြီးမားသော လက်ဖဝါးပုံကြီးက မြေကြီးပေါ်မှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပိုင်လီမုသည် လက်ဝါး တံဆိပ်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်း​ကာ ကြမ်းတမ်းစွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက် မတ်တပ်ထရပ်ကာ သမင်ရထားလုံးပေါ် ပြန်တက်ရင်း တနန်ကန်ဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

နတ်ပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ်မှ သခင်ငါးဦးသည် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး သူ့ကို အမီမလိုက်နိုင်တော့ချေ။ သို့သော် ရေကန်သို့ ရောက်သောအခါ ပိုင်လီမုကို မတွေ့ရတော့ပေ။ ကန်ရေပြင်က တဟုန်ထိုး တက်လာကာ သဲလွန်စတွေ အကုန်ပျောက်၏။

လူငါးယောက် ရပ်တန့်သွားသည်။

၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးမှာ ပိုင်လျန့်ခန်းမမှ ဖြစ်ပြီး ကျန်လေးဦးမှာ ပန်းရှန်းဂိုဏ်းမှ ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ အခု ဘာလုပ်သင့်လဲ?" တစ်ယောက်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

အခြားသူတစ်ဦးက: "ဂိုဏ်းချုပ်က နတ်ဆင်းသက်နယ်ပယ် ရောက်သွားပြီ... ပြီးရင် သူ့မှာ ရုလိုင်ပေါင်စည်းတံဆိပ် မှော်လက်နက်လည်း ရှိတယ်.. နတ်ဆိုးချန်ကို သတ်ဖို့က သူ့အတွက် ပြဿနာမရှိလောက်ပါဘူး!"

"ဒါပေမယ့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါတို့ ပန်းရှန်းဂိုဏ်းက နှင်ထုတ်ခံရမှာ ကြောက်ရတယ်..."

ရေကန်ကြီး တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေ၏။

အရင်တုန်းကတော့ ဒီလိုစကားမျိုး ဘယ်သူမှ မပြောဖူးပါဘူး။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပိုင်လီမုက ပန်းရှန်းဂိုဏ်း ပြန်လည်နိုးထမှုရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး အလွန်အားကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မျိုးဆက်တစ်လျှောက်လုံးက ပန်းရှန်းဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင် အားလုံးကို ကြည့်လိုက်လျှင် သူ့လောက် အစွမ်းထက်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ချန်ရှီသည် အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ အမိဝမ်းတွင်းကတည်းက လေ့ကျင့်နေတာ ဆိုရင်တောင် ဆယ်နှစ်ခန့်သာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရမည်။ ပိုင်လီမုလို သခင်ကြီးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လိမ့်မလဲ။

ဒါပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ တချို့လူတွေက ဒီလိုပြောရုံတင်မကဘဲ စတင် တွေးနေရပါပြီ။ ချန်ရှီက ရက်စက်လွန်းပြီး ဘယ်သူ့ကိုမဆို အညှာအတမဲ့ သတ်ပစ်နိုင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ရွှေအမြုတေ၊ အခြေတည်ဝိညာဥ်နဲ့ နတ်ပြောင်းလဲခြင်း နယ်ပယ်ရှိ သခင်လေးယောက်တို့သည် သူနှင့် အိပ်မက်ဆိုးသစ်ပင် တို့လက်၌ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အသတ်ခံခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြင်းခွာသံ ကြားရပြီး သူတော်စင်မရွှမ်းရဲ့ သမင်ရထားလုံးက မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးသည် ပိုင်လျန့်ခန်းမ၏ မှော်လက်နက်ဖြစ်သော ရွှမ်ကျီးပိုင်ပြန့် မီးဖိုကို လက်တစ်ဖက်တွင် ကိုင်ဆောင်ကာ ၎င်းတို့ကို ကျော်ဖြတ်၍ တနန်ကန်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

သမင်နှစ်ကောင်က တိမ်တွေပေါ် တက်သွားသလိုမျိုး ရေကန်ပေါ်မှာလည်း ပြေးနေကြသည်။ သမင်ရထား၏ ဘီးလေးဘီးသည် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရေပေါ်မှာ ပြေးထွက်သွားကာ လူငါးဦးကို အဝေးတစ်နေရာမှာ ထားရစ်ခဲ့သည်။

လူငါးယောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူတော်စင်မရွှမ်းက ဒဏ်ရာရထားတာမို့ ရွှမ်ကျီးပိုင်ပြန့် မီးဖိုကို ယူသွားရင်တောင် သူမ မကူညီနိုင်မှာကို ကြောက်ရ၏။

"ဖူကျန့်နန်းဆောင်ကို အကြောင်းကြားကြမလား"

တစ်ယောက်ယောက်က အကြံပေးလိုက်သည်။ ဖူကျန့်နန်းဆောင်ဟာ သခင်ငယ်၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်ရှိ တပ်ဖွဲ့အသီးသီးနှင့် ကွဲပြားပါသည်။

သခင်ငယ်သည် ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်းကို ဝိညာဉ်ပြန်ကြာပန်းကို ရွေးယူဖို့၊ ယန်းကျစ်လမ်းကြားကို အပြုံးများ ရောင်းချဖို့၊ မင်ဖုန်းအဆောက်အအုံတွင် အော်ပရာ သီဆိုဖို့၊ ပျော်ရွှင်သစ်တော လောင်းကစား၊ ဟုန်ညောင်အဖွဲ့က အောင်သွယ်ဖို့၊ ပိုင်လျန့်ခန်းမကို ရတနာများ သန့်စင်ခြင်းစသဖြင့် သူ၏ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် အမျိုးမျိုးသော စွမ်းအားများ ရှိသည်။

၎င်းတို့သည် မတူညီသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်လုပ်ကိုင်ကြပြီး မတူညီသော ဂိုဏ်းခွဲများနှင့် သက်ဆိုင်ပါသည်။

ဒါပေမဲ့ ဖူကျန့်နန်းဆောင်ကတော့ မတူချေ။

ထန်မင်းဆက်ခေတ်က ကောင်းကင်ဗျူဟာအိမ်တော်၏ တည်ဆောက်ပုံနှင့် ဆင်တူသည်။ သခင်ငယ်၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် ထက်မြက်ပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးသော လူအုပ်စု ရှိသည်။ သခင်ငယ်အား အကြံဉာဏ်ပေးရန်၊ သို့မဟုတ် စစ်အာဏာကို ကွပ်ကဲရန် သို့မဟုတ် အမျိုးမျိုးသော အင်အားစုများနှင့် ဆက်သွယ်ရန် တရားရုံးငယ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားခဲ့သည်။

ဖူကျန့်အဆောက်အအုံ လူအချို့သည် မိသားစုကြီးများမှ ဆင်းသက်လာကြ၏။ အချို့မှာ ကျော်ကြားပြီး ဖြောင့်မတ်သော ဂိုဏ်းများမှ လာကြပြီး အချို့မှာ ရှားရှားပါးပါး ပါရမီရှင် သခင်များ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချွင်းချက်မရှိပေ။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၌ အလွန်မြင့်မားသော အောင်မြင်မှုများ ရှိထား​ကြသည်။

လူငါးဦး တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ကို ထိန်းလိုက်သည်။

"ဖူကျန့်နန်းဆောင်ကို ဆက်သွယ်မယ်!"

သမင်ရထားလုံးပေါ်၌ သူတော်စင်မရွှမ်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေသေးသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် ချန်ရှီအား ဝန်းရံရန် မြို့ပြင်မှ ပိုင်လီမုနောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။ ပန်းရှန်းဂိုဏ်းနဲ့ ပိုင်လျန့်ခန်းမတို့၏ စွမ်းရည်များဖြင့် သူ့ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းမိနိုင်မည်ဟု သူမ တွေးခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ပဲ လူများစွာ သေဆုံးခဲ့ရသည်။

ဒီလောက်များလှသော အလောင်းများကို သူမ မမြင်ဖူးပါ။ အလောင်းတစ်ထောင်ကျော် သစ်ပင်များပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး လေတိုက်သောအခါ သစ်ရွက်များလို ယိမ်းနွဲ့နေသည်။ မြင်ကွင်းက အံ့မခန်းဆိုပေမယ့် ထူးဆန်းနေ၏။

သူမ စိတ်တည်ငြိမ်သွားစဥ် သမင်ရထားလုံးက ရေကန်ထဲ ရောက်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ သူမ ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်သော်လည်း ပိုင်လီမုကို မမြင်နိုင်ရ။ နောက်ပြန်ကြည့်သော်လည်း ကုန်းမြေနေရာကို မတွေ့ရချေ။

သမင်နှစ်ကောင်သည် အဖိုးတန်ရထားကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆွဲတင်လိုက်သည်။ သမင်နှစ်ကောင်သည် မတူညီသော မျိုးစိတ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကောင်းကင် တိမ်တိုက်များပေါ်အထိ တက်နိုင်သည်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်အကြာကြီး ပြေးပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့လည်း နည်းနည်း မောပန်းလာသဖြင့် အရှိန်လျှော့ချလိုက်ကြသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ပိုင်လီမု!"

သူမအသံသည် အဝေးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ရေကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မြူများပေါ်လာပြီး မြူခိုးများထဲ ပဲ့တင်သံများ ထွက်လာသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ပိုင်လီမု!"

"ဂိုဏ်းချုပ်ပိုင်လီမု!"

မြူခိုးထဲမှာ သူမလို အော်နေတဲ့ တခြားသူရှိနေသလိုမျိုး ဒါမှမဟုတ် မြူခိုးထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့အရာတစ်ခုက သူမအသံကို သင်ယူနေသလို ခံစားလာရစေသည်။

သတိက သူမ နှလုံးသားထဲတွင် နိုးကြားလာခဲ့သည်။ ရေကန်ကြီးငါးခု၏ ရေ​ပြင်သည် ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလို အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး ရေကန်များထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရာများစွာ ရှိနေသည်။

သူမ ကောလဟာလများစွာကို ကြားခဲ့ဖူးသည်။ ကုန်တင်သင်္ဘောများ ဖြတ်သန်းသွားလာရာတွင် ရေကန်ထဲတွင် နဂါးပုံသဏ္ဌာန် အရာတစ်ခု လှည့်ပတ်သွားလာနေတာ တွေ့ရတတ်သည်။ တချို့လူများဆိုလျှင် မြေအောက်ကမ္ဘာမှ သရဲတစ္ဆေများကိုလည်း မြင်ဖူးခဲ့ကြသည်။ မြူခိုးတွေထဲ ပုန်းအောင်းပြီး လူတွေကို အမဲလိုက်တတ်တဲ့ သားရဲတွေကလည်း ရေကန်ထဲမှာ ကူးခတ်နေကြတယ်လို့ ကောလဟာလတွေ ထွက်နေပါ၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်ပိုင်လီမု!"

ခေါ်ဆိုသံသည် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏အသံကို အတုယူနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"မင်းကဘယ်သူလဲ"

မြူခိုးသံက :"ငါက ဗောဓိဘုရားကျောင်းက ဆရာကြီးမြောက်ယင်းရဲ့ တပည့် ကျိရွှမ်းရွှမ်းပါ...မင်းဘယ်သူလဲ"

မြူများ ပြန့်ကျဲသွားတဲ့အခါ နောက်ထပ် သမင်ရထားလုံးတစ်စီး ရောက်လာသည်။ ရထားလုံးပေါ်၌ အခြား သူတော်စင်မရွှမ်းသည် ရဲရင့်သောအကြည့်ဖြင့် ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မြင့်မြတ်သော အမူအရာရှိသည်။ သူမသည် သူတော်စင်မရွှမ်းအား ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြည့်ကာ။

"နင်က ဘယ်သူလဲ... ငါ့ရဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ သာသနာ့မြေရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်လို ဘယ်လိုတောင် ဟန်ဆောင်ရဲတာလဲ"

သူတော်စင်မရွှမ်းက လှောင်ပြောင်ကာ လက်စည်းတံဆိပ်ကို ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။

"မင်းက ဗုဒ္ဓဘာသာတပည့် ဆိုမှတော့ ဗုဒ္ဓကျမ်းစာကို ရွတ်ရဲလား"

ထိုသူ​တော်စင်မရွှမ်းကလည်း လှောင်ပြောင်ပြီး "ဘာလို့ မလုပ်ရဲရမှာလဲ... အန်း...နူ...နူ...မာ..ယင်...လီ..ကျာ..ယင်...စီး...တိ...ဟဲ...ယင်း...ဟာ...ယင်း!"

သူတော်စင်မရွှမ်းသည် ကြွေးကြော်သံကို လိုက်ရွတ်ရင်း "ဧကရာဇ်" ဟူသော စကားလုံးကို ရွတ်ဆိုလိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် သွေးအန်ကာ ခန္ဓာကိုယ်က လိမ်သွားသည်။ ထို့နောက် သမင်နှစ်ကောင်နှင့်အတူ အဖိုးတန် ရထားလုံးတစ်စီးလုံး ဝုန်းကနဲ အသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွား​တော့သည်။

သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း ရေထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျမ်းဂန်ကြောင့် သတ်ဖြတ်ခံရပြီး မှောက်လျက် သေနေသော ငါးသားရဲ အများအပြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပဲ...ကိုယ့်နေရာကို မသိဘဲ မင်း ငါနဲ့ မန္တန်ကိုတောင် ရွတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ... မင်းသေဖို့ ထိုက်တန်တယ်!"

ဒီစကားကို ပြောပြီးတာနဲ့ ကောင်းကင်ကြီးက ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားခဲ့တော့သည်။ သူမ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ နေနှစ်စင်းဟာ တစ်ချိန်ချိန်မှာ မျက်လုံးတွေမှိတ်သွားပြီး ကောင်းကင်မှာ လတစ်စင်းသာ ကျန်နေခဲ့တာ တွေ့လိုက်ရ၏။

ကောင်းကင်မှာ လတစ်စင်း ရှိနေသည်။

ရေကန်ထဲမှာလည်း လ။ ထိုလက ရထားလုံး နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ လေက ညင်သာစွာ တိုက်ခတ်​နေပြီး အေးမြမှု အရိပ်အမြွက်ကို သယ်ဆောင်လာသည်။

သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း စိုးရိမ်လာ၏။ ဒီရေကန်က အရမ်းကြီးသည်။ ပိုင်လီမုနဲ့ ချန်ရှီ ပျောက်သွားရုံသာမက သူမလည်း ပြန်လမ်းတောင် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ရေကန်မှ အလင်းရောင် ထွက်လာတာ သူမ မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ကာ သမင်ကို အမြန်မောင်းထုတ်လိုက်လေသည်။

မီးရောင်များ နီးကပ်လာသောအခါ သမင်တွေက ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးဝံ့တော့ပေ။ မီးရောင်အောက်တွင် ကုန်တင်သင်္ဘောများစွာကိုသာ တွေ့ခဲ့ရသည်။ လှေသမားများသည် အဝတ်ဖြူနဲ့ အရိုးစုများသာ ရှိပြီး လှေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်​နေကြ၏။ အချို့က သင်္ဘောကို ပဲ့ကိုင်ကြပြီး အချို့မှာ ရွက်များကို ချိန်ညှိနေကြသည်။

"ရေကန်မှာ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ!"

သူတော်စင်မရွှမ်း ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားကာ ရထားလုံးကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မှားယွင်းနေသော သရဲတစ္ဆေများ၏ ဝိညာဉ်များ ပြန်လည်မွေးဖွားလာစေရန် ဆုတောင်းကာ ရက်ဆက်သေဆုံးသွားသော အခြေအနေကို ပြန်မလည်စေရန် ကြံရွယ်ခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ပဲ ရထားလုံး ရပ်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် သမင်နှစ်ကောင်သည် ပါးစပ်ထဲက အမြှုပ်များ ထွက်ကာ ရေထဲ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

- သမင်နှစ်ကောင်သည် နေ့ရောညပါ အနားယူခြင်းမရှိဘဲ ပြေးလာရတာကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် မောပန်းနွမ်းနယ်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူတော်စင်မရွှမ်းသည် သင်္ဘောများစွာပေါ်ရှိ အဖြူရောင်အရိုးစုများနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သမင်တို့၏ ဝိညာဉ်များအတွက် ဆုတောင်းကျမ်းများ ရွတ်ဆိုကာ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဗုန်း!

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရေကန်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ သူတော်စင်မရွှမ်းကို လှိုင်းလုံးကြီးများက ရိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး သူမကို ရေကန်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပေသည်။

သူမ ထိတ်လန့်ကာ မတ်တပ်ထရပ်ရင်း လှုပ်သွားသည့်နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရေကန်ထဲက မြေကြီးတစ်စင်း ပြိုကျနေတာ မြင်လိုက်ရ၏။ ကျန်မြေစွန်းသည် ရေအထက်တွင် ပေါ်လာကာ တဖြည်းဖြည်း အလွန်ကြီးမားလာခဲ့သည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ တောင်များသည်လည်း အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ပြိုလဲသွားကြသည်။

"ဒီမြေကွက်က တောင်ကန်ကြီးထက် ပိုကြီးလာတာလား"

သူတော်စင်မရွှမ်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ရုတ်ချည်း ပေါ်လာသော မြေဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမဟာ ရေအောက်မှ အရိုးစုတစ်ခုလို့ မထင်မှတ်ဘဲ မြင်လိုက်ရ၏။ ဒါဟာ ရေအောက်မှာ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရောင်ပြန်ဟပ်မှုပါပဲ။

အရိုးစုသည် ရွှမ်ကျီးပိုင်ပြန့် မီးဖိုကို သူမနည်းတူ ကိုင်ထားသည်။ သို့သော်လည်း သူမ လက်ထဲတွင်ရှိသော မီးဖိုသည် သံချေးတက်နေပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိုက်စားခံထားရသကဲ့သို့ ၎င်း၏စွမ်းအားလည်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။

သူတော်စင်မရွှမ်းသည် အဖြူရောင်အရိုးများကို စိုက်ကြည့်ကာ ဤအသွင်အပြင်နှင့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို ရိပ်မိသွားသည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်နေ၏။ အကြောင်းမှာ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံမှု ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြီဟု ခံစားမိတာကြောင့်ပင်။

သူမသည် ကုန်းမြေဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အနှီ မြေကြီးသည် အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် အဆုံးကိုတောင် မမြင်နိုင်ပေ။

သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း ဤမြေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ အမှောင်ထောင့်တွေမှာ ချောင်းကြည့်နေတဲ့ သတ္တဝါလေးတွေ ရှိ၏။ သူမ ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီအကောင်လေးတွေက ပုန်းကွယ်ပြီး ခြေရာလက်ရာမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမ မကြည့်တော့ရင် အဲဒီအရာလေးတွေက ပေါ်လာပြန်သည်။ သူတော်စင်မရွှမ်းသည် ဤအရာလေးက ဘာဖြစ်မလဲ သိချင်လာစဥ် အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပိုင်လီမုရဲ့ အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

"ချန်ရှီ... မင်းငါ့ကို ဒီကိုခေါ်လာပေမယ့် ပေါ်မလာဘူး... မင်းဘာလုပ်ချင်​နေတာလဲ"

သူသည် ဤနေရာမှ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေသေးပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှ ထုတ်လွှတ်သော အလင်းရောင်က အလွန်ရှင်းလင်းခြင်း မရှိသေးချေ။

"ချန်ရှီရော ဒီမှာပဲလား?"

သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ချန်ရှီ တိတ်တဆိတ် ဟန်ဆောင်နေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ ချန်ရှီကို မြင်သောအခါ ချန်ရှီက ချက်ချင်းပင် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူမရှေ့သို့ ပြေးလာပြီး ဒူးထောက်ကာ သူမကို ဝင်တိုက်လေ၏။

သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း နောက်ပြန်ပျံသန်းကာ ရွှမ်ကျီးပိုင်ပြန့် မီးဖိုကိုဖွင့်ပြီး ချန်ရှီဆီသို့ ပြန်လည် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

"မင်းကငါ့ကို အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မယ်ပေါ့...အမ်... မြန်လိုက်တာ!"

ရွှမ်ကျီးပိုင်ပြန့် မီးဖိုကို သူမ အသက်မသွင်းခင်မှာပဲ ချန်ရှီရဲ့ ဒူးက သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ထိသွားခဲ့ပြန်ပြီ။ သူမ ညည်းတွားကာ နောက်ပြန်လဲကျသွားပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရွှမ်ကျီးပိုင်ပြန့် မီးဖိုကို အသက်သွင်းချင်ခဲ့တာကို နောင်တရသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤမှော်လက်နက်သည် သင့်ကိုယ်ပိုင်မဟုတ်ပေ။ ဒါ့အပြင် မှော်လက်နက်ကို စတင်အသုံးပြုရန် အနည်းငယ် နှေးကွေးနေသေးသည်။

သူမ နတ်ကွန်းအား ယဇ်ပူဇော်ခါနီးတွင် ချန်ရှီက သူမအား ဖမ်းဆုပ်လာပြီး ယွိကျန်အမှတ် နေရာကို တံဆိပ်ခတ်ကာ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်သို့ လက်ဖြင့် ထိုးခွင်းလိုက်သည်။ သူတော်စင်မရွှမ်း အခြေတည်ဝိညာဥ်ကို သူမခန္ဓာကိုယ်မှ စွန့်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် ချန်ရှီရဲ့ ကျန်လက်ဖဝါးတစ်ဖက်က သူမနဖူးပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတော်စင်မရွှမ်းသည် ဆယ်ပေကျော် အကွာအထိ လေသံများနှင့်အတူ လွင့်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း လဲကျသွားသည်။ သူမ ဒေါသနှင့် ရှက်သွားသည်-

"ငါ့ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်း၊ ဦးခေါင်းနောက်နဲ့ နဖူးမှာ ချို့ယွင်းချက်ရှိနေလား"

ချန်ရှီ ခြေထောက်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ခါနီးတွင် ရွှမ်ကျီးပိုင်ပြန့် မီးဖိုကို ဖမ်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ် ညင်သာစွာ ချထားလိုက်သည်။ ဒါကိုမြင်တော့ သူတော်စင်မရွှမ်းက သူ့ကိုကြည့်ရင်း ချောင်းခြောက်ဆိုးပြီး ဆိုလာသည်။

"မင်း ပိုင်လီမုကို ကြောက်လို့... သူ့ကို ရှောင်နေတာမလား... မင်း သူနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ရမှာကို ကြောက်နေတာပဲ... ချန်ရှီ ငါ မှန်တယ်မလား"

ချန်ရှီလည်း သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ငြင်းမနေပေ။

"ကျွန်တော် သူ့ကို ကြောက်ပါတယ်... အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု သစ်ပင်ကို တစ်ချက်တည်း သတ်လိုက်တာလေ... ကျွန်တော့် ကျွမ်းကျင်မှုအားလုံးကို သုံးထားရင်တောင်မှ သူ့ပြိုင်ဘက်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်... ရေကန်ကိုသွားပြီး သူ့ကို ရှောင်ဖို့ နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် သူကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာအထိ လိုက်မီလာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."

သူတော်စင်မရွှမ်းရဲ့ မျက်လုံးများက အံ့သြသွားပုံ ပေါ်လာသည်။ ဒီလူက အရမ်းရိုးသားတာပဲ။

"ဒါဆို မင်းဘာလို့ ပိုင်လီမုကို နှိုးဆော်ချင်တာတုန်း"

"လူကြီးလူကောင်းက တိုက်ပွဲမှာ ရှုံးရရင်တောင် မကြောက်သင့်ဘူးတဲ့"

ချန်ရှီ ပြုံးပြီး ဆိုလိုက်သည်။

"သူက နတ်ဆင်းသက်နယ်ပယ် ကျွန်တော်က အခြေတည်ဝိညာဥ်မှာ ရှိတယ်... ကျွန်တော် သူ့ကို တိုက်ခိုက်​ပြီး အနိုင်မယူနိုင်ပေမယ့် စကားလုံးနဲ့တော့ သေချာပေါက် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်"

သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း နာကျင်မှုကို ထိန်းကာ "မင်းကို ဒီလောက် ရိုးသားတဲ့လူဖြစ်နေမယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး"

ချန်ရှီရဲ့ မျက်နှာမှာ ကြည်ကြည်သာသာပင်။

"ဒါက လျှာကို ဆွဲထုတ်နိုင်တဲ့ ငရဲရဲ့ အစိတ်အပိုင်းပဲ....ခင်ဗျား လိမ်ရင် လျှာကို ဆွဲထုတ်ပစ်လိမ့်မယ်... ကျနော် ပြောတာကို ယုံလား "

"ငါ……"

သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာကာ စကားစလုဆဲဆဲဖြင့် ရပ်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီ သတိထားမိသဖြင့် သံသယစိတ်နဲ့ မေးလေ၏။

"သူတော်စင်မရွှမ်း... ခင်ဗျား တစ်ခုခုကို စိတ်ပူနေတာများလား..."