အခန်း (၁၈၂)

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ဦး ဖြတ်သွားနိုင်ရန် ကျောက်ဆောင်ကြီးအောက်တွင် ကွာဟချက်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို လူတိုင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။ အရင်က ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ မရောက်ဖူးပေ။ သူတို့ရောက်ခဲ့လျှင်ပင် လမ်း၌ ကျောက်တုံးကြီးကို တွေ့သောအခါ တွားသွားဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ဖက်မှာ လမ်းရှိမရှိ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဒီတောအုပ်ထဲမှာ မြွေတွေနဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေ ရှိလား?

သာ့ချောင်လည်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဖီဖီနောက်ကို လိုက်သွားတော့မည်။ သို့သော်လည်း အဘွားဖြစ်သူက သူမကို ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ သူမသည် အဖွားကို စိတ်ရှုပ်စွာ ကြည့်မိလိုက်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီ - “မင်းဘေးမှာ ရပ်နေလိုက်။ အဘွား ကျောက်တုံးကို ဖယ်ပေးမယ်!”

ဤသည်ကို လူတိုင်းကြားသောအခါတွင် အသက်ပြင်းပြင်းမရှူဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ချောင်ရှို့ကျီက သန်မာတယ်ဆိုတာ သူတို့သိပေမယ့် ဒီကျောက်တုံးက အရမ်းကြီးသည်။ ဂျင် လေးရာ သို့မဟုတ် ငါးရာလောက် အလေးချိန်ရှိမယ် မဟုတ်လား?

သူမ လုပ်နိုင်ပါ့မလား?

ရွှယ်ချွမ်လည်း သူ့မိန်းမအတွက် အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားသည်။ သူက လျှောက်လာပြီး “စမ်းကြည့်ပါ။ အရမ်းလေးနေရင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဖိအား‌မပေးနဲ့။”

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဖိအားမပေးပါဘူး!"

ဝမ်ရွှေရှန်က လူတိုင်းကို တစ်ဖက်နားသွားပြီး စုခိုင်းလိုက်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ကျောက်တုံးကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ငုတ်တုတ်ထိုင်ပြီး ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ကျောက်တုံးက လေးလံပြီး ကိုင်ရတာ မလွယ်ပေ။

သူမ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကျောက်တုံးကြီးကို သူမ မမြှောက်နိုင်ဘူးလို့ လူတိုင်းက ထင်နေချိန်မှာပဲ သူမက ခပ်တိုးတိုးအော်ပြီး ကျောက်တုံးကြီးကို မြှောက်လိုက်သည်။

“အရှင်ဘုရား၊ အဒေါ် ရှို့ကျီက ဘယ်လိုကြီးလာတာလဲ? ဒီအားက တကယ်အံ့ဩစရာပဲ!”

“ဟုတ်​တယ်​ မှန်​တယ်​။ ငါကိုယ်​တိုင်​ မမြင်​ခဲ့ရင်​ ငါ​သေချာ​ပေါက်​ မယုံဘူး!”

“လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ ဂျင်နှစ်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိတဲ့ တောရိုင်းဝက်တစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ဒီနေ့မတိုင်ခင်ထိ ငါမထင်ခဲ့ဘူး။ အနာဂတ်မှာ ချောင်မိသားစုကို ဘယ်သူက မကောင်းပြောရဲမှာလဲ”

ချောင်ရှို့ကျီသည် ကျောက်တုံးကြီးကို တစ်မီတာအကွာမှ ပစ်ချလိုက်သည်။ ဂျင် လေးငါးရာသည် သူမခွန်အား ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်သည်။ အဲဒါကြောင့် သူမသည် သယ်မသွားရဲပေ။

ကျောက်တုံးကြီးကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် လူတိုင်းက အနီးကပ်ကြည့်ကြသည်။ လူတိုင်းရှေ့မှာ တောင်တက်လမ်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်သွားသည်။ တောင်တက်လမ်းမှာ ထင်ရှားတဲ့ ခြေရာနှစ်ခုရှိသည်။

ချောင်မိသားစု နှင့် လင်းမိသားစုတို့သည် ပထမဦးစွာ ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။

အားလုံးက လိုက်ချင်ကြပေမယ့် ဝမ်ရွှေရှန်က တားလိုက်ပြီး “မင်းတို့က ဘာအတွက် သွားကြမှာလဲ? တောင်တက်လမ်းက အရမ်းကျဉ်းတာကို မင်းတို့ မမြင်ဘူးလား။ ရှေ့မှာ အန္တရာယ်ရှိရင် မင်းတို့ ပြေးလို့ရမလား?”

လူတိုင်းသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူတို့၏ဆန္ဒကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဒါတောင် ဘယ်သူမှ ပြန်မသွားပေ။ သူတို့အားလုံးသည် လည်ပင်းကို ဆန့်တန်းပြီး အပြင်မှာ စောင့်နေကြသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ကျောက်တုံးကို မရွှေ့ခင် ဖီဖီက ဂူထဲကို အရင်ရောက်ခဲ့သည်။

လင်းဟွေ့သည် သူမ၏ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ သူ့ခေါင်းက ခဏတာ မူးနေပုံပေါ်သည်။ မူးလဲခါနီးအချိန်လေးမှာ ဖီဖီသည် အပေါက်ဝတွင် ပေါ်လာသည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။

“ဝူး ဝူး ဝူး ဝူး…” ဖီဖီသည် ခုန်လိုက်ကာ သူမ မျက်နှာကို လျက်လိုက်သည်။

လင်းဟွေ့သည် ပထမတော့ သူမ အမြင်မှားသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူမမျက်နှာပေါ် စိုစွတ်တဲ့ အထိအတွေ့တစ်ခု ပေါ်လာတဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်းတောက်ပလာပြီး “ဖီဖီ…”

သူမသည် အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သွေးအလွန်အကျွံဆုံးရှုံးထားပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ ခုတော့ ခွန်အားတွေ အပြည့်ထွက်လာသည်။

ခဏအကြာတွင် ဂူအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သာ့ချောင်ရဲ့ ချိုသာပြီး နူးညံ့တဲ့ အသံနှင့်အတူ “မေမေ? ဘယ်မှာလဲ မေမေ?”

သူမ၏ အသံသည် ကောင်းကင်က အသံလိုပင်။ လင်းဟွေ့၏ ပါးစပ်သည် အနည်းငယ် လှုပ်သွားသည်။ မျက်လုံးမမှိတ်ခင်မှာ မျက်ရည်နှစ်ကြောင်းက မျက်လုံးထောင့်ကို စီးကျလာသည်။

သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါ့ပါးသောစိတ်ဖြင့် မူးမေ့သွားနိုင်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် သာ့ချောင်ကို ပွေ့ချီပြီး ဂူသို့ ပထမဆုံးရောက်လာသည်။ သူမ မဝင်ခင်မှာ သွေးနံ့က နှာခေါင်းကို တိုးဝင်သွားသည်။

သူမသည် ဝင်ကာ လင်းဟွေ့၏ နှာခေါင်းအောက်ကို လက်ညှိုးဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမ အသက်ရှုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အသက်ရှုအရမ်းအားနည်းပေမယ့် သူမအသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် လင်းဟွေ့၏ ရင်ခွင်မှ ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက် အိပ်ပျော်ပြီး တင်းတင်း ဖက်ထားကြသည်။ ဒါပေမယ့် မသန့်ရှင်းတာကြောင့် ကလေးနှစ်ယောက်က နည်းနည်းကြောက်စရာကောင်းသည်။

သာ့ချောင်က ရုန်းကန်ပြီး သူ့အဘွားရဲ့ လက်ကနေ ခုန်ချလိုက်သည်။ ပြေးလာရင်း သူမသည် ငိုသည်။ "မေမေ၊ မေမေ၊ မသေပါနဲ့!"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို အမြန်တောင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကျောက်စိမ်းပုတီးနှစ်လုံးကို တူးဖော်ပြီး အမေ့ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ချောင်ရှို့ကျီမြင်လိုက်သောအခါ သူမ လုံးဝ အေးခဲသွားသည်။

သာ့ချောင်ရဲ့ လက်ဖဝါးမှာ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ခု ပေါ်လာတာကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးက ဘယ်လိုလုပ်ပေါ်လာတာလဲ?

ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးက ဘယ်ကလာတာလဲ?

သာ့ချောင်သည် အရင်က ဘာတွေ ဖြတ်သန်းခဲ့တာလဲ?

ချောင်ရှို့ကျီ၏ စိတ်ထဲမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မေးခွန်းတွေ ရှိနေသည်။ ဒါပေမယ့် အခု အရေးကြီးဆုံးက တခြားသူတွေ ဝင်မလာအောင် တားဖို့ပင်။

သူမသည် ဘာမှ မပြော မမေးခဲ့ပေ။ လှည့်ပြီး ဂူပေါက်ဝကို လျှောက်သွားကာ ဝင်တော့မည့် ချောင်မိသားစု နှင့် လင်းမိသားစုကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

လင်းဟွေ့၏ အကြီးဆုံးယောင်းမ ယွမ်စုဟွာသည် ပြေးလာသည်။ သူမက “အဒေါ် ရှို့ကျီအထဲမှာ အငယ်ဆုံးညီမ ဟွေ့ဟွေ့လား?”

"သူ အထဲမှာ။" ချောင်ရှို့ကျီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဖြေဆိုပြီးနောက် လူတိုင်း၏ စကားများကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ သူမသည် လင်းဟွေ့၏ အစ်ကိုအကြီးဆုံးကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေကိုချွတ်ပြီး ငါ့ကိုပေး။"

လင်းဟွေ့၏အစ်ကို လင်းဖန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ “အဒေါ် ရှို့ကျီ ဘာလို့ အဝတ်အစားတွေ လိုချင်တာလဲ?”

ချောင်ရှို့ကျီ - "လင်းဟွေ့က သတ်မှတ်ချိန်ထက် စောပြီး မွေးတယ်။ ကလေးအတွက် သူ့အဝတ်အစားတွေ သုံးထားတယ်။ မင်း မချွတ်ရင် အဝတ်မပါဘဲ သူ့ကို အပြင်ထွက်စေချ‌င်တာလား?"

ချောင်ကျန်းကျွင်းက ဒီမှာ မရှိပေ။ မဟုတ်ရင် အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ဖို့ သူသည် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်သည်။

ထိုမှသာ လင်းဖန်သည် သူ့၏ အသိဉာဏ်ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ သူ့အဝတ်တွေကို ကြယ်သီးတွေဖြုတ်ရန် လက်ကိုဆန့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အနောက်မှ ခြေသံများ ထွက်လာသည်။ အားလုံးလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ချွေးတွေရွှဲနေတဲ့ ချောင်ကျန်းကျွင်းက ပြေးလာနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အမေ ဟွေ့ဟွေ့... ဘယ်လိုလဲ?"

ထိုအချိန်တွင် သူသည် စက်ရုံတွင် ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့ထံမှ ဖုန်းဝင်လာပြီး နှလုံးခုန် ရပ်တန့်လုမတက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဖုန်းကိုချပြီးနောက် စက်ရုံမှ ထွက်ခွာရန် အလျင်အမြန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ စက်ရုံမန်နေဂျာက အိမ်မှာ ပြဿနာဖြစ်မှန်းသိသောအခါ စက်ရုံကယာဉ်မောင်းကို သူ့ကို ပြန်ပို့ခိုင်းခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် သူ ဒီကို မြန်မြန်ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

"သူ အသက်ရှင်နေသေးပေမယ့် သွေးတွေ အများကြီးထွက်နေတယ်။ မင်းဒီကိုရောက်လာပြီပဲ မင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေကို မြန်မြန်ချွတ်လိုက်။ ငါ ဒါတွေကို ယူသွားပြီး မင်းမိန်းမကို ဝတ်ပေးမယ်။ မင်းအပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထား!"

ချောင်ရှို့ကျီသည် သူမ၏ ဒုတိယသားငယ် စောစီးစွာရောက်လာခြင်းကို အနည်းငယ် ထူးဆန်းခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်သည် ဤအကြောင်းအရာများကို မေးရမည့်အချိန်မဟုတ်ပေ။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက မြန်မြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဂူအဝင်ဝကို ပိတ်ဆို့ရန် သူ့လက်ကိုဆန့်လိုက်သည်။

အပြင်မှ အမျိုးသားများသည် သတိရှိရှိ တစ်မီတာအကွာ ဆုတ်သွားကြသည်။ အကြီးဆုံး ယောင်းမလင်းက အထဲဝင်ချင်ပေမယ့် ချောင်ကျန်းကျွင်းက တားလိုက်သည်။

အကြီးဆုံးယောင်းမလင်းသည် နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဘာလို့ သူမကို တားတာလဲ?

ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ သူမသည် လူတိုင်းကို ဒုက္ခမပေးရဲပေ။ ထိုအကြောင်းကို တွေးပြီးနောက် ဘေးနားတွင် ရပ်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ဝင်လာပြီး လင်းဟွေ့၏ လက်နှစ်ဖက်မှ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဂရုတစိုက် ကောက်ချီလိုက်ပြီး သူတို့ကို သာ့ချောင်ဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ မင်း သူတို့ကို ချီနိုင်လား?”

သာ့ချောင်က မြေပြင်ပေါ်ထိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဘွား၊ သမီးကို မောင်လေးတွေ ပေးပါ။”

သူမက အရမ်းသန်မာသည်။ ထို့ကြောင့် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ချီရတာ ပြဿနာမရှိပေ။ သို့သော် သူမတွင် လက်တိုများရှိသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ကလေးမွေးဖွားရာမှ သွေးနှင့် ရေမြွှာအရည်များ မခြောက်သေးပေ။ အဲ့တာက အရမ်းညစ်ပတ်သည်။ ဒါ​ပေမယ့်​ သာ့ချောင်က ဂရုမစိုက်​‌ပေ။

ချောင်ရှို့ကျီ၏ နှလုံးသည် ပျော့ပျောင်းသွားပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို သူမ၏ပေါင်ပေါ်တင်လိုက်သည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ နူးညံ့သော မောင်လေးနှစ်ယောက်ကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်တော့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်... မောင်လေးတွေက အရမ်းရုပ်ဆိုးသည်။

သူတို့ကို ကြည့်ရတာ အဘိုးကြီးနှစ်ယောက်လိုပင်။ ထို့အပြင် ခေါင်းနှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် အဖြူရောင်အရာများ ရှိနေသည်။

မောင်လေးတွေက ရုပ်ဆိုးသည်။ သူတို့ ကြီးလာရင် ဘာလုပ်မလဲ?

သူမသည် အနာဂတ်တွင် ငွေရှာရန် ပိုကြိုးစားရမည်ဟု ထင်ရသည်။ အဘိုးအဘွားတွေအတွက် အိမ်ကြီးတစ်လုံးဝယ်ရုံသာမက သူမ မောင်လေးတွေအတွက်လည်း ပိုက်ဆံပိုရှာရဦးမည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် သာ့ချောင်၏ 'စိတ်ပူခြင်း' အကြောင်းကို မသိပေ။ သူမသည် ပထမဆုံး လင်းဟွေ့၏ ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးပတ်တီးရန် လှည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ ခေါင်းက သွေးတွေ ခြောက်သွားပေမယ့် သူမသည် အပြင်ထွက်ပြီး ဒဏ်ရာကို ဆွလိုက်ရင် အရမ်းလှုပ်ရှားသွားမှာကို ကြောက်သည်။ ထို့ကြောင့် လုံခြုံသော ပတ်တီး လိုအပ်သည်။

သူမသည် သူတို့ကို မြင်နေရသလားမသိပေ။ ဒုတိယချွေးမရဲ့ အသားအရည်က အစကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာတယ်လို့ သူမ ခံစားရသည်။ သူမ ဝင်လာတုန်းက လင်းဟွေ့ရဲ့ မျက်နှာက စာရွက်ထက် အနည်းငယ်ဖြူနေပုံရသည်။

ပတ်တီးစည်းပြီးနောက် သူမလက်ကို လင်းဟွေ့၏ နှာခေါင်းအောက်တွင် ထပ်မံတင်လိုက်သည်။ သေချာပါတယ် ဒါက သူမရဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ပေ။

အစောက လင်းဟွေ့၏ အသက်ရှုသံသည် အားနည်းသည်။ ယခု သူမ၏ အသက်ရှုသံသည် တည်ငြိမ်လာသည်။ မြေပြင်မှာ သွေးတွေနဲ့ သူ့ခေါင်းက ဒဏ်ရာကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူမ အိပ်ပျော်နေတယ်လို့ သံသယဖြစ်မိလိမ့်မည်။

သာ့ချောင်၏ လက်ဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးသည် အဓိက အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေပုံရသည်။ သူမပြန်လာသောအခါ သာ့ချောင်၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမက သာ့ချောင်ကို မမေးသေးပေ။ လင်းဟွေ့ကို အဝတ်အစားဝတ်ရန် ကူညီပြီးနောက် သူမသည် ချောင်ကျန်းကျွင်းကို ဝင်လာရန် လှမ်းခေါ်ခဲ့သည်။ “မြန်မြန်လုပ် မင်းမိန်းမကို ခေါ်ထုတ်သွား။”

ချောင်ကျန်းကျွင်းက လင်းဟွေ့မှာ သွေးတွေ ဖုံးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူ့နှလုံးသားက ဓားနဲ့ ထိုးခံလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။ သူ့မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် နီရဲလာကာ “ဟွေ့ဟွေ့…”

ချောင်ရှို့ကျီက သူ့ရင်တွင်းခံစားချက်ကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး “ကောင်းပြီ။ နောက်မှ မင်းဘယ်လိုငိုလဲ ငါဂရုမစိုက်ဘူး။ အခု မင်းမိန်းမကို ဆေးရုံကို အမြန်ပို့လိုက်!”

ချောင်ကျန်းကျွင်း - "..."

သူ့မိန်းမကို ပွေ့ချီပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သာ့ချောင်နှင့် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးနှစ်ယောက်ကို လုံးဝ သတိမထားမိပေ။

အကြီးဆုံးယောင်းမ လင်းသည် နောက်က လိုက်လာကာ သာ့ချောင်၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “အရှင်ဘုရား၊ ဒီလိုနေရာမှာ ကလေးမွေးတယ်။ ငါ့ယောက္ခမ မြင်ရင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ငိုမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ!”

ချောင်ရှို့ကျီသည် လင်းဟွေ့ စောစောက စုတ်ပြဲသွားခဲ့သော လက်ကျန်အဝတ်စဖြင့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး အကြီးဆုံးယောင်းမ လင်းကို ပေးလိုက်သည်။

သူမသည် အခြားကလေးငယ်ကို သယ်ဆောင်ကာ သာ့ချောင်ကို ဂူထဲမှ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် လင်းဟွေ့နှင့် ထွက်လာတာကိုတွေ့တော့ သူတို့ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ချောင်မိသားစု နှင့် လင်းမိသားစုတို့သည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းဟွေ့သည် အထဲမှာ ရှိနေသည်ဟု မှန်းဆထားပြီးဖြစ်သော်လည်း သူမကို မတွေ့သောကြောင့် သူတို့သည် မသေချာနိုင်ပေ။

ယခု သူမကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လင်းဟွေ့သည် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ လက်ရှိ လေထုသည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားသည်။

“အရှင်ဘုရား၊ ဒုတိယချောင်ရဲ့ ဇနီးက တကယ်ပဲ အထဲမှာရှိနေတယ်!”

“အိုး၊ ဒုတိယ ချောင်ရဲ့ ဇနီးက သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ သူက ဖြစ်ပြီးတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး…”

“မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုဖြစ်ရင် ဒုတိယချောင်က ဒီလိုမျက်နှာထားကို ဘယ်လိုရှိနိုင်မှာလဲ?”

လင်းဟွေ့၏ ရှုံ့မဲ့နေသောအသွင်အပြင်ကို လူအချို့က မှတ်မိကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ဒီနေရာကို ဆွဲခေါ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်သလား?

ဒါပေမယ့် ချောင်ကျန်းကျွင်းရှေ့မှာ ဘယ်သူမှ မပြောရဲကြပေ။

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် အကြီးဆုံးယောင်းမ လင်းတို့သည် ကလေးငယ်များနှင့်အတူ ထွက်လာကြသည်ကို တွေ့သောအခါတွင် ဘယ်သူမှ အဲ့တာကို တွေးတောမနေတော့ပေ။ သူမသည် ကလေးတွေကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ထွက်ပေါ်သွားသည်။

မှန်သည်။ သူတို့က လင်းဟွေ့၏ ဗိုက်သည် အလွန်သေးငယ်သွားသည်ကို မသိသဖြင့် ယခုပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

တောင်ပေါ်ကဆင်းတော့ စက်ရုံ၏ ကားမောင်းသမားက စောင့်နေတုန်း ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းက ချောင်ကျန်းကျွင်းက သူ့ကို နှစ်ယွမ်ပေးပြီး စောင့်ခိုင်းခဲ့သည်။